บทที่ 5 แบ่งทีมเกะนิน!

บทที่ 5 แบ่งทีมเกะนิน!

มืด!

มืดมนมาก!

ระดับของการสมรู้ร่วมคิดแม้แต่ชิมูระดันโซก็รู้สึกรังเกียจกับการคำนวณของโฮคาเงะรุ่นที่ 3 เช่นกัน!

หลอกพ่อแม่

แล้วยังวางแผนอย่างรอบคอบด้วยโซ่ตรวนปลอมๆเพื่อหลอกลวงผู้อื่นแล้วยังต้องการให้เขามอบชีวิตให้กับคุณ

ไม่น่าแปลกใจเลยที่รุ่น 2 แต่งตั้งซารุโทบิ ฮิรุเซนให้สืบทอดตำแหน่งโฮคาเงะรุ่นที่ 3

ระดับความมืดของชิมูระดันโซของเขา ยังห่างไกลจากความลึกพอ!

ในการบงการจิตใจคน

ชิมูระ ดันโซรู้สึกละอายใจ

"ครับ ผมรู้แล้วว่าต้องทำยังไง"

ซารุโทบิ ชินโนสึเกะคุ้นเคยกับสิ่งเหล่านี้ ซึ่งไม่แปลกใจ

ในฐานะลูกชายของโฮคาเงะ นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่เขาทำสิ่งที่คล้ายกัน

"ดีมากชินโนะสุเกะ หลังจากเสร็จสิ้นเรื่องนี้ ผู้นำอันบุคนต่อไปจะถูกส่งต่อให้ลูก"

โฮคาเงะรุ่นที่ 3 สั่ง

"ครับ!"

ซารุโทบิ ชินโนะสุเกะมีความสุข

หัวหน้าอันบุ!

นี่คือองค์กรภายใต้โฮคาเงะโดยตรง

ภายใต้หนึ่งคนเหนือหมื่นคน!

ไอ้แก่ไร้ยางอายนี่…

ดันโซที่ด้านข้างรู้สึกว่าหนังตาของเขากระตุก!

เขาในฐานะผู้นำราก

ซารุโทบิ ชินโนะสุเกะจะเท่าเทียมกับเขาในอนาคตไม่ใช่หรือ?

ด้วยวิธีนี้พลังของโคโนฮะจึงสามารถควบคุมได้อย่างมั่นคงโดยกลุ่มซารุโทบิ!

ไอ้เวรนี่ เป็นเพราะเขาต้องการจะเป็นโฮคาเงะรุ่นต่อไปใช่ไหม?

ชิมูระ ดันโซรู้สึกไม่พอใจอย่างมากในใจเขา

…………

วันถัดไป

ตำแหน่งของเกะนินน้องใหม่

"ทีมที่ 1 ซารุโทบิ อาสึมะ, ฮิวงะ ชิโระ, อินุสึกะ ฮากิ"

"ทีมที่ 2 นารา, ยามานากะ, อากิมิจิ"

…..

"ทีมที่ 4 อุจิวะ ยูเอะ, ยูฮิ คุเรไน, ชิสึเนะ"

…..

"ทีมที่ 7 อุจิวะ โอบิโตะ, โนฮาระ ริน, ฮาตาเกะ คาคาชิ"

ผู้จบการศึกษาข้างต้นเป็นรุ่นที่เรียกว่า "12 ทีมเด็กสุดแกร่ง" ในรุ่นของโคโนฮะ

พวกเขาจะได้สัมผัสกับการล้างบาปของสงครามโลกนินจาครั้งที่สาม

จะมีสักกี่คนที่รอดมาได้…

ในหนังสือต้นฉบับของนารูโตะ มีกี่คนที่ได้เห็นหน้าและกี่คนที่ไม่เคยเห็นหน้าในความเป็นจริงคำตอบนั้นชัดเจน

"ให้ตายเถอะ! ฉันดีใจที่ได้อยู่กับริน แต่ทำไมเพื่อนร่วมทีมของฉันถึงเป็นนาย คาคาชิ!"

โอบิโตะดูเศร้าและท้อแท้

"ฮึ! นั่นคือคำพูดของฉันต่างหาก ที่โหล่ของชั้น! ตอนนี้ฉันคือจูนิน คุณควรเรียกฉันว่ารุ่นพี่"

คาคาชิพูดอย่างเย็นชา

เมื่อ 4 ปีที่แล้ว เขาจบการศึกษาเร็วกว่ากำหนดและมีประสบการณ์ของนินจามาแล้ว 4 ปี

เมื่อได้เห็นโลกนินจาที่โหดร้ายด้วยตัวเขาเอง หัวใจของเขาก็เย็นชามากขึ้น

"น่าเสียดาย ที่ฉันไม่ได้อยู่กลุ่มเดียวกับยูเอะคุง"

รินมองยูเอะอยู่ไม่ไกลด้วยความเสียใจ

ฝ่ายหลังดูเหมือนจะรับรู้การจ้องมองของเธอ หันหน้ามาและยิ้มอย่างอ่อนโยน

รินสะดุ้งรู้สึกตัว

ใบหน้าเล็กๆก็เปลี่ยนเป็นสีแดง

"ผู้ชายคนนี้…"

ดวงตาของคาคาชิเฉียบคม สายตาจับจ้องไปที่ อุจิวะ ยูเอะ

เขาเป็นอัจฉริยะตั้งแต่ยังเด็ก ด้วยบุคลิกที่ดูเงียบขรึมและเย่อหยิ่งของเขานั้นไม่เข้าตาคนรอบข้าง

เมื่อ 4 ปีที่แล้วตอนที่เขาเรียนอยู่ในโรงเรียนนินจา

ครั้งหนึ่งในชั้นเรียนภาคปฏิบัติ เขาทดสอบการต่อสู้กับอุจิวะ ยูเอะ

ผลที่ได้คือเสมอกัน

แต่คาคาชิกับรู้สึกว่าอีกฝ่ายไม่พยายามอย่างเต็มที่

ภายใต้แว่นตาสะท้อนแสงเล็กน้อย มีหัวใจที่คาดเดาไม่ได้

"เป็นภาพลวงตาหรือเปล่า"

คาคาชิไม่ได้คิดอะไรมากในท้ายที่สุด

เพราะนั่นเกิดขึ้นเมื่อ 4 ปีที่แล้ว

ตอนนี้เขาคือจูนินและคู่ต่อสู้พึ่งกลายเป็นเกะนินในวันนี้

ช่องว่างนั้นใหญ่

คาคาชินินจาอัจฉริยะอันดับ 1 ของโคโนฮะ!

"เยี่ยมมาก ยูเอะคุง! เราอยู่กลุ่มเดียวกัน!"

ชิสึเนะวิ่งไปหาเขาอย่างตื่นเต้น

"ฉันก็มีความสุขมากเหมือนกันที่ได้อยู่กับชิสึเนะ"

ยูเอะตอบยิ้มบางๆ

"ฉันต้องขอคำแนะนำจากยูเอะคุงมากขึ้นในอนาคต"

คุเรไนก้าวไปข้างหน้าเพื่อทักทาย

"ใช่~ คุเรไน ได้โปรดแนะนำฉันด้วย"

ในช่วง 4 ปีของชีวิตในโรงเรียน เขาและคุเรไนมีความสัมพันธ์ที่ดีพอสมควร

เพราะทั้งสองมีภาษาทั่วไปมากมายในด้านภาพลวงตา

มิตรภาพที่ดีค่อยๆถูกสะสม

"ไอ้บ้า!...ทำไมเพื่อนร่วมทีมของฉันถึงเป็นเด็กผู้ชาย 2 คน"

อาสึมะดูไม่มีความสุข

"ฉันก็อยากจะพูดเหมือนกัน"

ฮิวงะ ชิโระดูทำอะไรไม่ถูก

"ฉันต้องกอดต้นขาของลูกชายท่านโฮคาเงะ!"

"บ๊อก!"

อินุสึกะและลูกหมาตัวน้อยน่ารักข้างๆตะโกน

"น่าลำบาก"

นาราเกาหัว

"กรุบ กรุบ กรุบ~"

อาคามิจิยังคงกินขนมอยู่

………………….

***หมู กวาง ผีเสื้อ รุ่นคาคาชิไม่ปรากฏชื่อ คาดว่าเป็นตัวประกอบ ผู้แต่งจึงใส่แต่ชื่อตระกูล