ตอนที่ 16: เขตแดนศิลาว่างเปล่า

ตอนที่ 16: เขตแดนศิลาว่างเปล่า

งูหลามมิติสุญญะ! สัตว์วิญญาณพันปี! แถมยังเป็นสายมิติที่หายากอย่างยิ่ง!

ระฆังเตือนภัยในใจหลงอวี่ดังสนั่น กล้ามเนื้อทุกส่วนเกร็งเขม็งในทันที การเผชิญหน้ากับสัตว์วิญญาณพันปี โดยเฉพาะสายมิติที่คาดเดาได้ยาก เพียงก้าวพลาดนิดเดียวหมายถึงความตายชั่วนิรันดร์

ดวงตางูสีแดงฉานของงูหลามมิติสุญญะจ้องมองหลงอวี่อย่างเย็นชา มันดูเหมือนจะสัมผัสได้ถึงความเกรงขามบางอย่างจากกลิ่นอายบนตัวหลงอวี่ (น่าจะเป็นพลังชีพจรมังกร) จึงยังไม่โจมตีทันที แต่มันค่อยๆ เลื้อยตัว ร่างกายสีเงินเทาปรากฏและหายวูบวาบไปมาในป่าไผ่ศิลาวิญญาณ ราวกับสามารถหลอมรวมเข้ากับมิติว่างเปล่าได้ทุกเมื่อ

รอไม่ได้! หลงอวี่รู้หลักการของการชิงลงมือก่อน

ความคิดแล่นเร็วปรู๊ด วิญญาณยุทธ์วังเซียนส่องแสงสีมรกตเจิดจ้า และวงแหวนวิญญาณที่ 1 ใต้เท้าสว่างวาบทันที!

"ทักษะวิญญาณที่ 1: หลินจือเลี้ยงชีวิต!"

เขตแดนสีเขียวขจีขยายตัวออกอย่างฉับพลัน โดยมีเขาเป็นศูนย์กลาง รัศมีครอบคลุมเส้นผ่านศูนย์กลางประมาณสิบห้าเมตร (ระยะเพิ่มขึ้นตามระดับพลังวิญญาณ) ห่อหุ้มตัวเขาและป่าไผ่เบื้องหน้าส่วนหนึ่งเอาไว้

ภายในเขตแดนเต็มไปด้วยพลังชีวิตที่พลุ่งพล่าน พยายามเข้าไปรบกวนการควบคุมมิติที่แม่นยำของงูหลามมิติสุญญะ พร้อมกับฟื้นฟูพลังวิญญาณและสภาพร่างกายของหลงอวี่อย่างต่อเนื่อง

"ฟ่อ—!"

งูหลามมิติสุญญะดูเหมือนจะรำคาญเขตแดนที่มีชีวิตชีวานี้ มันส่งเสียงขู่ฟ่อแหลม ร่างที่เลือนรางพุ่งตัวไปข้างหน้าทันที ไม่ใช่การพุ่งตรงๆ แต่เป็นการกระพริบวูบวาบหลายครั้งภายในเขตแดนราวกับเทเลพอร์ต ข้ามระยะทางกว่าสิบเมตรในพริบตา ปากกว้างที่เต็มไปด้วยเขี้ยวและแผ่คลื่นมิติก็ปรากฏตรงหน้าหลงอวี่แล้ว!

เร็วมาก! รูม่านตาหลงอวี่หดเกร็ง เท้าขยับรัวเร็ว ใช้วิชาตัวเบา "ปุยหลิวล้อลม" ที่บันทึกในเคล็ดวิชาไม้อี๋จักรพรรดิคราม ร่างกายเบาหวิวดุจปุยดอกหลิว หลบคมเขี้ยวสังหารไปได้อย่างหวุดหวิด ลมคาวพัดผ่านแก้ม เส้นผมขาดปลิวไปไม่กี่เส้น

ในขณะเดียวกัน เขาแอบถ่ายเทพลังวิญญาณลงสู่ฝ่ามือซ้าย บรรจุกลิ่นอายที่หนาแน่นและควบแน่น—นั่นคือร่องรอยแห่งพลังชีพจรมังกร! เขาไม่ได้ปล่อยมันออกไปตรงๆ แต่ควบแน่นไว้ที่ฝ่ามือ แล้วซัดเข้าใส่กรามล่างของงูหลามมิติสุญญะในจังหวะที่แรงเก่าเพิ่งหมดแรงใหม่ยังไม่เกิดอย่างแม่นยำ!

"ปัง!"

เสียงทึบหนักเหมือนกระแทกใส่หนังเหนียวๆ หลงอวี่รู้สึกฝ่ามือชาหนึบ แต่งูหลามมิติสุญญะก็ถูกฝ่ามือที่แฝงพลังชีพจรมังกรนี้กระแทกจนหัวสะบัดไปด้านข้าง ส่งเสียงร้องเจ็บปวด แววตาตกใจระคนโกรธฉายวาบในดวงตาสีแดง

พลังชีพจรมังกร แม้เพียงร่องรอย ก็สร้างความเสียหายและแรงกดดันทางสถานะให้มันได้อย่างแท้จริง!

เมื่อโจมตีได้ผล หลงอวี่ไม่รั้งรอ รีบถอยฉากอย่างรวดเร็ว เขารู้ดีว่าถ้าปะทะพลังวิญญาณกันตรงๆ เขาไม่ใช่คู่ต่อสู้ของสัตว์วิญญาณพันปีแน่ ต้องอาศัยเทคนิคและคุณสมบัติพิเศษของวิญญาณยุทธ์กับชีพจรมังกรเข้าสู้

งูหลามมิติสุญญะโกรธจัด ร่างกายบิดเกลียวอย่างรุนแรง แสงสีเงินระเบิดออกรอบตัว มิติโดยรอบเริ่มบิดเบี้ยวและพับซ้อน! "คมมีดมิติ" ที่มองไม่เห็นหลายสายก่อตัวขึ้นจากความว่างเปล่า เฉือนเข้าใส่หลงอวี่จากมุมพิสดาร!

หลงอวี่ใช้วิชาปุยหลิวล้อลมจนถึงขีดสุด ทิ้งภาพติดตาไว้ในเขตแดนสีเขียว พร้อมกับกระตุ้นวิญญาณยุทธ์วังเซียนเต็มที่ พยายามใช้ "ความเสถียรของมิติ" ที่วังเซียนมีโดยกำเนิด หักล้างพลังของคมมีดมิติบางส่วน

"ฉึก!" คมมีดมิติวูบหนึ่งเฉี่ยวแขนเขา เสื้อแขนยาวขาดสะบั้นทันที รอยแผลลึกเห็นกระดูกปรากฏขึ้น เลือดพุ่งกระฉูด! หากไม่ใช่เพราะหลบได้ทันและผลของการลดทอนจากคลื่นมิติวังเซียน แขนข้างนี้คงขาดไปแล้ว!

หลงอวี่กัดฟัน ข่มความเจ็บปวด แสงแห่งเขตแดนหลินจือเลี้ยงชีวิตห่อหุ้มบาดแผล พลังชีวิตไหลเวียนเข้าห้ามเลือดทันทีและเริ่มสมานแผลอย่างช้าๆ แววตาเขาเย็นชาขึ้น สมองแล่นเร็ว

การโจมตีของงูหลามมิตินี้แปลกประหลาด พลังป้องกันก็ไม่ต่ำ แต่สติปัญญาดูจะไม่สูงนัก และ... มันระแวงพลังชีพจรมังกรมาก!

ได้การละ! ประกายเย็นเยียบวาบผ่านดวงตาหลงอวี่ เขาจงใจเปิดช่องว่าง เคลื่อนไหวช้าลงครึ่งจังหวะ

งูหลามมิติสุญญะหลงกลจริงๆ ร่างมหึมาบิดมิติอีกครั้ง ปรากฏตัวราวกัยภูตพรายที่ด้านหลังหลงอวี่ ปากยักษ์งับลงมา!

ในเสี้ยววินาทีเป็นตาย หลงอวี่กลับตัวกะทันหัน รุกคืบแทนที่จะถอย! แสงวิญญาณยุทธ์วังเซียนที่มือขวาหดกลับ ราวกับละทิ้งการป้องกัน แต่ที่แขนซ้าย ภาพเงาชีพจรมังกรสีทองจางๆ ปรากฏขึ้นเป็นครั้งแรก พร้อมกับปลดปล่อย "อำนาจมังกร" ที่ผสมผสานกับกลิ่นอายปฐพีอันหนักแน่นออกมา!

"โฮก—!"

ไม่ใช่เสียงคำรามจริง แต่เป็นแรงกระแทกจากเจตจำนงของชีพจรมังกร ที่ส่งผลโดยตรงต่อดวงวิญญาณและสถานะ!

จังหวะพุ่งโจมตีของงูหลามมิติสุญญะชะงักกึก และเป็นครั้งแรกที่ความหวาดกลัวชัดเจนปรากฏในดวงตาสีแดง! ราวกับเจอเข้ากับนักล่าตามธรรมชาติ! คลื่นมิติรอบตัวมันปั่นป่วนวุ่นวายในทันที!

ตอนนี้แหละ!

หลงอวี่รอจังหวะนี้อยู่! เขาเทพลังวิญญาณทั้งหมดที่มีลงในวิญญาณยุทธ์วังเซียนอย่างไม่กั๊ก ภาพเงาเรือนสีเขียวมรกตดูเหมือนจะกลายเป็นของจริง แฝงเจตจำนงแห่งการ "สยบทุกทิศ" และ "บรรจุฟ้าดิน" กระแทกเข้าใส่อย่างจังที่จุดตายเจ็ดนิ้วของงูหลามมิติสุญญะที่เปิดโล่งเพราะความกลัว!

"ตู้ม!!!"

วิญญาณยุทธ์วังเซียนกระแทกเข้าจุดเจ็ดนิ้วเต็มๆ! พลังชีวิตสีมรกตและพลังมิติสีเงินปะทะกันและระเบิดออกอย่างรุนแรง

งูหลามมิติสุญญะส่งเสียงกรีดร้องโหยหวน ร่างมหึมาถูกกระแทกกระเด็น กวาดต้นไผ่เล็กๆ หักโค่นไปหลายต้น เกล็ดตรงจุดเจ็ดนิ้วแตกกระจาย เนื้อและเลือดเละเทะ กลิ่นอายอ่อนโทรมลงกว่าครึ่งในพริบตา!

หลงอวี่เองหน้าซีดเผือด พลังวิญญาณถูกสูบจนเกลี้ยง แต่เขากัดฟันยืนหยัด สายตาจ้องเขม็งไปที่งูหลามที่บาดเจ็บสาหัส

งูหลามมิติสุญญะดิ้นรนจะลุกขึ้น แต่จุดเจ็ดนิ้วบาดเจ็บสาหัสเกินไป ประกอบกับการถูกข่มขวัญจากอำนาจมังกรอย่างต่อเนื่อง สุดท้ายมันทำได้เพียงบิดตัวไปมาอย่างไร้ผล แสงในตาสีแดงหม่นลง ร่างยักษ์ค่อยๆ หยุดเคลื่อนไหว วงแหวนวิญญาณสีม่วงเข้มค่อยๆ ควบแน่นขึ้นจากศพ

สีม่วง! วงแหวนวิญญาณพันปี!

หลงอวี่ถอนหายใจยาว ความเหนื่อยล้าถาโถมเข้ามา แต่เขาไม่กล้าชักช้า รีบนั่งลงขัดสมาธิ โคจรเคล็ดวิชาไม้อี๋จักรพรรดิครามฟื้นฟูพลังวิญญาณพร้อมสังเกตการณ์รอบตัวอย่างระมัดระวัง การต่อสู้เมื่อครู่เอิกเกริกพอสมควร อาจดึงดูดสัตว์วิญญาณตัวอื่นมา

โชคดีที่อาจเป็นเพราะบารมีตกค้างของงูหลามมิติสุญญะ หรือเพราะการคุ้มครองจากโชคชะตาชีพจรมังกร ไม่มีสัตว์วิญญาณตัวอื่นเข้ามาใกล้ จนกระทั่งพลังวิญญาณของหลงอวี่ฟื้นคืนมาส่วนใหญ่

เขาลุกขึ้น เดินไปที่ต้นไผ่ศิลาวิญญาณพันปีที่มีอายุมากที่สุดและมีคลื่นพลังงานเข้มข้นที่สุด แม้ผ่านการต่อสู้ดุเดือด ป่าไผ่นี้ยังคงมั่นคง เพียงไหวเอนเล็กน้อย แผ่ระลอกคลื่นมิติอันลึกล้ำออกมา

หลงอวี่ยื่นมือสัมผัสลำไผ่เย็นเฉียบ ความรู้สึกใกล้ชิดทางมิติที่แปลกประหลาดแผ่ออกมา เขาไม่ลังเลอีกต่อไป โคจรพลังวิญญาณ ปลิดชีพไผ่ศิลาวิญญาณพันปีต้นนี้

ไผ่ศิลาวิญญาณสลายเป็นจุดแสงสีเงิน และวงแหวนวิญญาณสีม่วงที่สว่างและลึกกว่าค่อยๆ ลอยขึ้น แผ่คลื่นมิติที่ทรงพลัง

วงแหวนที่ 2! พันปี!

ประกายตาร้อนแรงฉายในดวงตาหลงอวี่ เขานั่งลงอีกครั้ง ใช้จิตชักนำวงแหวนวิญญาณสีม่วงให้เข้ามาล้อมรอบวิญญาณยุทธ์วังเซียน

พลังงานที่รุนแรงกว่าตอนดูดซับราวิญญาณไม้ร้อยปีนับสิบเท่าทะลักเข้ามาทันที! คราวนี้ไม่ใช่แค่พลังวิญญาณบริสุทธิ์ แต่ยังมีเศษเสี้ยว "กฎแห่งมิติ" ที่แตกกระจายจำนวนนับไม่ถ้วน กระแทกเข้าใส่เส้นลมปราณและจิตสำนึกของเขาอย่างบ้าคลั่ง!

หลงอวี่กระอักเลือดออกมามุมปาก พลังงานพันปีมหาศาลเกินไป และพลังธาตุมิติก็ยิ่งจับทางยาก!

เขาโคจรเคล็ดวิชาเต็มกำลัง วังวนพลังวิญญาณไม้อี๋ในตันเถียนหมุนวนอย่างบ้าคลั่ง พยายามกลั่นกรองพลังงานที่พลุ่งพล่านนี้

ในขณะเดียวกัน ชีพจรมังกรที่แขนซ้ายก็สำแดงเดชอีกครั้ง แสงสีทองจางๆ ไหลเวียนทั่วร่าง ราวกับทำนบที่แข็งแกร่งที่สุด บังคับจัดระเบียบและกดทับพลังมิติและพลังวิญญาณที่บ้าคลั่ง ปกป้องเส้นลมปราณและดวงวิญญาณของเขาไว้

วิญญาณยุทธ์วังเซียนก็สั่นสะเทือนรุนแรง มิติสิบเอเคอร์ภายในดูเหมือนถูกกระตุ้นด้วยพลังมิติจากภายนอก ขอบเขตของมิติเริ่มเบลอและบิดเบี้ยว จากนั้นค่อยๆ ขยายตัวออกไปอย่างมั่นคง!

ความเจ็บปวดรุนแรงและความรู้สึกเหมือนดวงวิญญาณถูกฉีกกระชากดำเนินไปไม่รู้ยาวนานแค่ไหน ในขณะที่หลงอวี่รู้สึกว่าเกือบจะทนไม่ไหว พลังงานที่บ้าคลั่งก็ค่อยๆ สงบลง ถูกเขาปราบพยศและดูดซับจนหมดสิ้น

"วิ้ง—"

เสียงสั่นพ้องที่ชัดเจนราวกับมาจากต้นกำเนิดแห่งมิติดังขึ้น ได้ยินเฉพาะเขาคนเดียว

วิญญาณยุทธ์วังเซียนส่องแสงเจิดจ้า ปริมาตรขยายตัวอีกหนึ่งเท่า! จากสิบเอเคอร์กลายเป็นยี่สิบเอเคอร์! บ้าน น้ำพุวิญญาณ และแปลงสมุนไพรยังคงสัดส่วนเดิม แต่พื้นที่เพิ่มขึ้นสองเท่า! ความเสถียรและความเข้มข้นของปราณวิญญาณในมิติวังเซียนยกระดับขึ้นอีกขั้น!

ที่สำคัญกว่านั้น คุณสมบัติ "มิติ" ของวังเซียนได้รับการเสริมแกร่งในระดับแก่นแท้! ขอบเขตของมิติชัดเจนและมั่นคงขึ้น และดูเหมือนจะมีความ "ยืดหยุ่น" และ "ขยายตัวได้" เพิ่มเข้ามา

และข้อมูลทักษะวิญญาณที่ 2 ก็ประทับแน่นในสมอง—

ทักษะวิญญาณที่ 2: เขตแดนศิลาว่างเปล่า !

ผล: ใช้วิญญาณยุทธ์วังเซียนเป็นศูนย์กลาง กางเขตแดนมิติพิเศษออกมา ภายในเขตแดนนี้ หลงอวี่สามารถแทรกแซงมิติได้ในระดับหนึ่ง—

บิดเบือนวิถีการโจมตีเล็กน้อย, สร้างกำแพงมิติชั่วคราว, และแม้แต่ "เทเลพอร์ต" ระยะสั้นภายในขอบเขตเล็กๆ (ปัจจุบันระยะสูงสุดไม่เกินสิบเมตร)! ในขณะเดียวกัน เขตแดนนี้ช่วยรักษาสเถียรภาพมิติของตัวเองอย่างมาก ลดทอนผลของทักษะวิญญาณมิติจากภายนอก

นี่คือทักษะวิญญาณประเภทเขตแดนมิติที่ทรงพลัง ซึ่งรวมทั้งการป้องกัน การเคลื่อนที่ และการรบกวนเข้าไว้ด้วยกัน! มันเข้ากับคุณสมบัติมิติของวังเซียนอย่างสมบูรณ์แบบ และชดเชยจุดอ่อนด้านความคล่องตัวและการเอาตัวรอดของเขาในฐานะวิญญาณจารย์สายสนับสนุนได้อย่างมหาศาล!

หลงอวี่ค่อยๆ ลืมตา แสงสีเงินเจิดจ้าสองสายวาบผ่านในดวงตา คลื่นพลังวิญญาณบนตัวพลุ่งพล่าน ทะลวงผ่านระดับ 20 และไปหยุดที่ระดับ 22!

วังเซียนยี่สิบเอเคอร์ ชีพจรมังกรควบแน่น พลังวิญญาณระดับ 22 วงแหวนคู่เหลืองม่วง!

เขาลุกขึ้นยืน สัมผัสถึงพลังที่เปี่ยมล้นและการรับรู้มิติรอบตัวที่ชัดเจนอย่างที่ไม่เคยมีมาก่อน รอยยิ้มพึงพอใจปรากฏที่มุมปาก

มี "เขตแดนศิลาว่างเปล่า" อยู่ในมือ ทวีปโต้วหลัวแห่งนี้ ที่ไหนบ้างที่เขาจะไปไม่ได้?

ได้เวลากลับไป รวบรวมทรัพยากร และเริ่มแผนการขั้นต่อไป หมู่บ้านงูทองจะไม่ได้เป็นเพียงฐานปลูกสมุนไพรอีกต่อไป และเมืองนั่วติง หรือแม้แต่ทั้งมณฑลฟาสั่ว ควรได้ยินชื่อของหลงอวี่แล้ว!

จบตอน