บทที่ 14 เส้นทางสู่ยุคอุตสาหกรรม (1)

ผู้สอดแนมยกมือขึ้นทันทีเป็นสัญญาณยอมจำนน

"......ใจเย็นก่อน ขอโทษที่แอบดูคุณเมื่อครู่"

ว่าแล้วเขาก็ถอดหน้ากากกันแก๊สที่ปิดหน้าออกอย่างช้า ๆ

พอถอดหมวกหนังและแว่นกันลมออกผมสีงาช้างก็สยายออกมาจากศีรษะ

โอเซียนเบิกตาเล็กน้อยด้วยความประหลาดใจ

เป็นผู้หญิงแถมยังสวยมากด้วย

"ฉันไม่ใช่ศัตรูนะ ฉันมาช่วยคุณ เชื่อฉันเถอะ"

"ข้าเชื่อ"

"จริงเหรอ?"

"จริง เพราะในสายตาเจ้าไม่มีแววประสงค์ร้ายเลย"

เมื่อได้ยินอย่างนั้น ดวงตาของหญิงสาวก็เบิกกว้างด้วยความตกใจ

"......ดีใจที่ได้ยินอย่างนั้น ฉันชื่อโลเรน ปองค์ (Lorraine Ponk)"

"โอเซียน"

"โอเซียน... แล้วคุณรู้ไหมว่าทำไมฉันถึงเฝ้าดูคุณเมื่อครู่?"

"เพื่อดูว่าภารกิจแรกของข้าสำเร็จไหม และถ้าไม่สำเร็จ เจ้าก็จะช่วยข้า"

คำตอบของโอเซียนทำให้โลเรนเบิกตากว้าง

"คุณรู้?"

"พอเดาได้อยู่"

โอเซียนอาจจะมีความสามารถในการมองและปัดกระสุนได้ แต่การมีความสามารถนั้นกับการมีประสบการณ์ในการใช้จริงเป็นคนละเรื่องกัน

แม้แต่คนที่มีพรสวรรค์มากที่สุดก็อาจตายได้ถ้าพลาดเพียงเสี้ยววินาที

ในฐานะของโรแนนการปล่อยให้โอเซียนไปทำภารกิจตั้งแต่แรกอาจดูแปลกแต่ก็จัดคนไปคอยสนับสนุนไว้เผื่อเหตุไม่คาดฝัน

“… … เฮ้อ จริงอย่างที่เขาว่า แค่ได้ยินก็รู้สึกตื่นเต้นแล้ว”

โลเรนจิ๊ปากเบา ๆ กับความหลักแหลมของโอเซียน

โรแนนบอกว่าโอเซียนเพิ่งมาเมืองทิร์นาได้ไม่นาน

แต่น้ำเสียงและท่าทีของเขาราวกับเป็นมือเก๋าที่ผ่านสมรภูมิมาหลายปี

"จริง ๆ เขาไม่พูดอะไรมากหรอก แต่ฉันแค่อยากมาเจอคุณเอง ถึงตอนนี้จะรู้สึกว่าไม่น่ามาก็ตาม"

"ช่างเถอะข้าขอถามดีกว่า—เมื่อกี้เจ้าเห็นพวกผู้ชายหน้าตาประหลาดที่วิ่งหนีไปหรือเปล่า?"

"ผู้ชายแปลก ๆ?"

"พวกที่ใส่หน้ากากกับโค้ตสีดำ"

"อ๋อ เห็นนะ พวกนั้นพังหน้าต่างแล้วหายตัวไปไวมาก ฉันไม่คิดว่าเป็นพวกแก๊งก็เลยปล่อยไป"

"อย่างนั้นเหรอ"

โลเรนถามด้วยน้ำเสียงกังวลเล็กน้อย

"มีอะไรเกิดขึ้นเหรอ?"

"ไม่มีอะไรพิเศษ"

"แล้วมันคืออะไร?"

"ก็แค่พบว่ามีองค์กรลึกลับอยู่เบื้องหลังแก๊งแบล็กสเนก พอเจอกัน พวกมันก็พยายามฆ่าข้าเพื่อทำลายหลักฐาน แต่พอทำไม่สำเร็จก็หนี"

"......คุณเรียกว่านั่นว่า 'ไม่มีอะไรพิเศษ' เหรอ?"

โลเรนจ้องโอเซียนอย่างไม่อยากเชื่อ

"คุณพอรู้ไหมว่าคนพวกนั้นเป็นใคร หรือจำลักษณะได้บ้าง?"

"ไม่รู้หรอก พวกนั้นใส่หน้ากากตลอดตอนสู้กัน ไม่พูดอะไรด้วย แต่ข้ารู้ว่าคนหนึ่งในนั้นไม่ใช่มนุษย์—เป็นเครื่องจักรในร่างมนุษย์"

"เครื่องจักร? อ๋อ ออโตมาตอน?"

โอเซียนพยักหน้า

โลเรนนึกถึงภาพตอนพวกนั้นหลบหนี

เจ้าร่างยักษ์ปีนหลังคาเหมือนลิงในสวนสัตว์—ถ้าเป็นออโตมาตอนก็คงไม่แปลก

"เดี๋ยวนะ เขาแขนขาดใช่ไหม?"

"ข้าเป็นคนดึงออกมาเองใช้แรงนิดหน่อยก็ขาด"

"......ตอนนั้นฉันมองไม่ชัด แต่เขาดูไม่เหมือนออโตมาตอนธรรมดาเลยใช่ไหม?"

"ข้าไม่เคยเห็นออโตมาตอนมาก่อน แต่ก็ดูปกตินะ เว้นแค่แขนที่หลุดแล้วระเบิดได้"

"......งั้นไม่ใช่ออโตมาตอนธรรมดาแน่"

ขณะที่พูด โลเรนก็มองร่างของโอเซียนจากหัวจรดเท้า

ไม่มีแม้แต่รอยขีดข่วนจากแรงระเบิดบนเสื้อผ้าเลย ทั้งที่เธอก็ได้ยินเสียงระเบิดชัดเจน

แขนขาดแล้วยังระเบิดได้—นั่นไม่ใช่คุณสมบัติของออโตมาตอนทั่วไป คงเป็นของเฉพาะที่ถูกสร้างขึ้นอย่างประณีต

มันน่าทึ่งที่โอเซียนจัดการได้ แถมยังรอดจากแรงระเบิดมาได้อย่างไรอีก

โลเรนกัดฟันแน่น

‘โรแนน ไอ้คนบ้านั่น ไหนบอกให้ฉันมา “คอยช่วย” แล้วนี่เขาต้องการความช่วยตรงไหนกัน?!’

ที่จริงโรแนนห้ามไม่ให้เธอมาเองด้วยซ้ำแต่เธอกลับโทษเขาอยู่ดี

ถ้าโรแนนได้ยินคงโมโหสุดขีด

แน่นอนว่าโลเรนอยากเจอสมาชิกใหม่ของไวโอเล็ตฟอกซ์ด้วยตนเอง

ต่อให้คนอื่นพูดอะไรก็ตาม แต่นี่คือคนที่โรแนนตามไปทาบทามด้วยตัวเอง

โรแนนเป็นคนที่แม้จะยิ้มอยู่เสมอแต่สายตาก็เฉียบขาดและเธอต้องยอมรับว่าเขามีสัญชาตญาณที่ดี

‘ถ้าเขายอมลงทุนแบบนั้น แสดงว่าหมอนี่ต้องไม่ธรรมดาแน่’

"อ้อ แล้วพวกแบล็กสเนกในตึกล่ะ?"

"จัดการหมดแล้ว"

"อ้อ... เข้าใจล่ะ"

เธอไม่แปลกใจอีกต่อไปแล้ว

โรแนนเคยบอกไว้ว่าโอเซียนสามารถปัดกระสุนด้วยดาบ

พอเห็นว่าเขารู้ตัวว่าถูกเธอสอดแนมจากดาดฟ้า เธอก็เชื่อว่าคงไม่ใช่คำพูดลอย ๆ

‘พวกกลายพันธุ์ทุกคนเก่งแบบนี้เหรอ?’

โลเรนเคยพบกลายพันธุ์มาบ้างบางคนเป็นศัตรูด้วยซ้ำแต่ไม่มีใครว่องไวและเก่งขนาดนี้มาก่อน

"เอาเถอะ แต่ที่น่าห่วงกว่าคือเรื่องพวกนั้น... ไม่อยากเชื่อว่าจะมีองค์กรลึกลับเข้ามาเกี่ยวด้วย"

"เจ้าหมายความว่าเรากำลังตกอยู่ในอันตรางั้นเหรอ?"

"เราคงไม่เป็นไรหรอก แต่อย่างน้อยต้องระวังตัวให้มากขึ้น"

"เจ้าพอรู้ไหมว่าพวกนั้นเป็นใคร?"

"ไม่รู้แน่ชัด เพราะมีหลายกลุ่มที่น่าสงสัยเกินไป"

โลเรนตอบพลางเก็บปืนสไนเปอร์ที่ตั้งไว้

"ในเมืองทิร์นามีองค์กรมากมาย เพราะคนเก่งเยอะเกินไป สำหรับกลุ่มที่ควบคุมแก๊งผ่านออโตมาตอนแบบนี้ ฉันนับนิ้วสองมือยังไม่พอเลย"

เมื่อได้ยินเช่นนั้น โอเซียนก็เริ่มตระหนักว่าเมืองนี้ใหญ่โตแค่ไหน

เริ่มงานวันแรกก็ต้องเผชิญกับอะไรแบบนี้—ไม่รู้ว่าจะเรียกว่าโชคดีหรือโชคร้าย

"เอาเป็นว่าข้าทำภารกิจสำเร็จแล้ว งั้นขอตัวกลับก่อน"

"หะ? อ้อ ได้ ขอบคุณมาก"

โลเรนพยักหน้าอย่างลังเล

เธอไม่พูดเลยว่า—เธอเป็นรุ่นพี่ในวงการนะ หรือว่าทำไมเขาพูดจาแบบประหลาดนัก

เพราะในวงการนี้คนที่แข็งแกร่งกว่าคือรุ่นพี่

"อ้อ อีกอย่าง..."

โลเรนสะดุ้งโดยอัตโนมัติ

โอเซียนยิ้มมุมปาก แล้วชี้ไปที่เอวของเธอด้วยปลายคาง

"อาวุธตรงเอวนั่น—ข้าขอชื่นชมการตัดสินใจของเจ้าที่ไม่ดึงมันออกมา"

พูดจบโอเซียนก็เดินจากไปในตรอก

ทิ้งให้โลเรนยืนอึ้งอยู่ครู่หนึ่งกับคำพูดนั้น

‘เขารู้ได้ยังไงกัน...?’

เมื่อครู่ตอนโอเซียนปรากฏตัวด้านหลัง เธอปล่อยมือจากปืนสไนเปอร์ แล้วจะเอื้อมไปหาปืนพกที่ข้างเอว

แต่เธอยังไม่ดึงมันออก เพราะสัญชาตญาณบางอย่างดังขึ้นในหัว

-ถ้าดึงปืนออกตอนนี้แขนได้ลอยหายไปแล้วข้างหนึ่งแน่

เธอจึงตัดสินใจไม่ดึงปืน และยกมือยอมแพ้ทันที

ซึ่งกลายเป็นการตัดสินใจที่ถูกต้อง

‘เขาไม่น่าจะเห็นจากมุมนั้นได้นะ แล้วทำไมถึง...?’

เธอสวมเสื้อคลุมพรางตัวด้วยซ้ำ

ไม่มีทางเลยที่โอเซียนจะเห็นมือเธอจากตรงนั้นได้

แต่นั่นแหละ—การที่โอเซียนรู้แปลว่าประสาทสัมผัสของเขาเฉียบกว่าที่เธอคิด

โลเรนดีใจที่ไว้ใจสัญชาตญาณตนเอง แต่สีหน้าของเธอกลับเครียดขึ้น

‘เฮ้อ… เสียศักดิ์ศรีรุ่นพี่หมดเลย’

เธอถอนหายใจเบา ๆ

‘ดีใจอยู่แท้ ๆ ว่ามีเด็กใหม่เข้าร่วม ตอนนี้คงโดนมองเป็นเด็กแทนแล้ว’

•

หลังจากจัดการแก๊งเสร็จ โอเซียนก็กลับไปที่ไวโอเล็ตฟอกซ์ทันที

โรแนนที่รออยู่ที่ล็อบบี้ชั้นล่างเห็นเขาเข้ามาก็ทักอย่างยินดี

"ไม่อยากเชื่อเลยว่าเสร็จเร็วขนาดนี้"

"ดูเหมือนเจ้ารู้ว่าข้าจะกลับมา"

"ฮะ ๆ เปล่าหรอก บังเอิญผมพักอยู่ชั้นล่างพอดี"

โอเซียนพ่นลมหายใจใส่

ใครจะไปเชื่อคำพูดไร้น้ำหนักแบบนั้นกัน

‘พูดจริงนะ’

โรแนนถึงกับอึดอัด

ทำไมคนถึงไม่เคยเชื่อเขาเวลาพูดความจริงกันนะ

“แล้วผู้หญิงคนนั้น...ไม่ใช่เจ้าส่งมาหรือ?”

"อ๋อ เจอคุณโลเรนสินะ เดิมทีผมจะห้ามเธอไว้ แต่พอได้ยินว่ามีสมาชิกใหม่ เธอก็ตื่นเต้นเกินไปนะ"

โอเซียนนึกถึงสีหน้าเขิน ๆ ของโลเรน

เธอเตรียมพร้อมมาดี แสดงว่าไม่ได้ถูกบังคับ แต่เธอมาเองด้วยตวามสมัครใจ

อาจหวังจะทำตัวให้ดูดีในฐานะรุ่นพี่

แต่ปัญหาคือ—เธอดันถูกจับได้ว่าซ่อนตัวแอบดู แถมไม่ได้ช่วย ซึ่งมันน่าอายอยู่ไม่น้อย

"พูดถึงเรื่องนี้ แสดงว่าในองค์กรมีนักแก้ปัญหาคนอื่นด้วยสินะ"

"แน่นอน แม้จะมีไม่มาก แต่แต่ละคนก็ฝีมือเยี่ยมทั้งนั้น"

"โลเรนเป็นหนึ่งในนั้น?"

"นิสัยร้อนแรงไปหน่อย แต่เธอเป็นพลซุ่มยิงมือฉมัง และเคยเป็นทหารมาก่อน"

"เข้าใจแล้ว"

"ตอนนี้พวกเขาไม่ค่อยโผล่มา เพราะต่างก็ยุ่งกัน แต่เดี๋ยวคุณได้พบกันแน่ พวกเขาเป็นคนดีทั้งนั้น"

โรแนนยิ้มบาง ๆ แล้วพูดต่ออย่างจริงจัง

"ดูเหมือนคุณจะทำภารกิจสำเร็จ แต่จากสีหน้า...มีบางอย่างผิดปกติใช่ไหม?"

"เจ้ารู้ได้ยังไง?"

"แค่สังเกตจากท่าทีของคุณเองนั่นแหละ โอ้ ถ้าผมเสียมารยาทก็ขอโทษด้วย"

โรแนนก้มหัวเล็กน้อยแสดงความเคารพ

โอเซียนยิ้มมุมปากเล็ก ๆ แล้วเริ่มเล่าเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นที่ฐานของแก๊ง

เมื่อเล่าจบ โรแนนก็แตะปลายคางอย่างครุ่นคิด

ดวงตาของเขายังคงดูไร้ความรู้สึก แต่ลึก ๆ แล้วกลับแฝงไปด้วยความระแวดระวัง

“มีคนควบคุมแก๊งอยู่เบื้องหลัง แถมใช้หุ่นออโตมาตอนระดับนั้นได้ แสดงว่าไม่ใช่แค่แก๊งกะโหลกกะลาทั่วไปแน่”

"เจ้าพอจะรู้ไหมว่าพวกมันเป็นใคร?"

โอเซียนถามด้วยความหวังว่าโรแนนอาจจะรู้อะไรบ้าง แต่โรแนนกลับยักไหล่

"ไม่รู้แน่ แต่พอมีข้อสันนิษฐานอยู่บ้าง"

"งั้นเหรอ"

"ดูเหมือนคุณจะผิดหวังเลยนะ เมืองทิร์นาใหญ่ขนาดนี้ ผมรู้ไม่หมดหรอก แต่บางครั้งก็พอเดาได้จากเบาะแส"

"เช่น?"

"จากที่ฟังมา กลุ่มลึกลับนั้นหนุนหลังแก๊งแบล็กสเนกและแน่นอนว่าธุรกิจบางแห่งอาจได้รับผลกระทบ"

"ก็จริง"

โอเซียนพยักหน้า โรแนนจึงตบมือเบา ๆ

“จริง ๆ ผมก็ได้ยินข่าวคราวอยู่บ้าง—ว่าบริษัทที่เป็นลูกค้าของเรา ได้รับข้อเสนอขอซื้อกิจการจากบริษัทใหญ่แห่งหนึ่งก่อนยื่นเรื่องมาหาเราเพียงเดือนเดียว”

"ข้อเสนอซื้อกิจการ?"

"ใช่ บริษัทใหญ่ต้องการฮุบบริษัทเล็กเพื่อขยายตัว แต่ทางลูกค้าปฏิเสธเพราะไม่มีวิสัยทัศน์ร่วมกันข้อตกลงจึงล้มแล้วพอผ่านไปไม่นานก็เกิดเหตุการณ์นี้"

"คุณหมายความว่าบริษัทที่อยากซื้อพอถูกปฏิเสธก็ลงมือหรอ?"

"ประมาณนั้น ในเมืองทิร์นาเรื่องแบบนี้เกิดขึ้นตลอด ทุกบริษัทพยายามแข่งกันอยู่เสมอ"

แม้เมืองทิร์นาจะดูเจริญ แต่ข้างในกลับเหมือนป่าดงดิบ

บริษัทต่าง ๆ ไม่เพียงแต่ปกป้องตัวเอง แต่ยังหาทางกลืนคู่แข่งอยู่ตลอด

แต่พวกเขาก็ข้ามเส้นไม่ได้

หากข้ามเส้น จะถูกหน่วยงานรัฐบาลเมืองลงโทษอย่างรุนแรง

ดังนั้นสงครามธุรกิจจึงกลายเป็นสงครามลับๆ

เหมือนกับเรื่องนี้

พวกเขาใช้แก๊งเป็นเครื่องมือในการทำลายฝ่ายตรงข้าม

‘โหดร้ายชะมัด’

โอเซียนฟังแล้วตกใจและก็เข้าใจในเวลาเดียวกัน ว่าเมืองนี้โหดแค่ไหน

"บางครั้งบริษัทก็สนับสนุนอาชญากรหรือไม่ก็ปั้นขึ้นมาเองเลย"

โรแนนอธิบายว่า บริษัทใหญ่บางแห่งในเมืองทิร์นาเป็นคนตั้งบริษัททหารรับจ้างส่วนตัว (PMC) ขึ้นเอง เพื่อใช้จัดการเรื่องผิดกฎหมายโดยตรง

"บางที คนที่คุณสู้ด้วยอาจเป็นตัวแทนลับของบริษัทพวกนั้น"

เมื่อโรแนนพูดจบ โอเซียนก็หัวเราะเยาะ

"บอกว่าไม่รู้ แต่ที่พูดมานี่รู้หมดเลยนี่"

"ก็แค่เดาจากสถานการณ์กับเบาะแส ไม่ได้มีหลักฐาน"

แม้พูดแบบนั้น น้ำเสียงของโรแนนก็เหมือนมั่นใจเกินครึ่ง

"งั้นมันก็อันตรายน่ะสิ เพราะเราทำให้พวกมันโกรธเข้าแล้ว"

"คุณไม่ต้องห่วงหรอก พวกนั้นคงไม่คิดจะแก้แค้นกับนักแก้ปัจหาอย่างคุณ"

"ทั้งที่พวกมันพยายามฆ่าข้า?"

"แต่คุณเป็นฝ่ายชนะ เขาคงหาทางอื่นแทน"

"ทางอื่น?"

โรแนนยกมือประสานใต้คาง

แววตาแคบ ๆ ของเขาวาววับขึ้นมาเล็กน้อย

"ทางนั้นก็คือ...การยื่นคำขอมาที่คุณนั่นแหละ"