บทที่ 14 - ให้อาหารจิ้งจอกแดง รางวัล: ม่านกันยุง!

บทที่ 14 - ให้อาหารจิ้งจอกแดง รางวัล: ม่านกันยุง!

◉◉◉◉◉

เฉินชวนพอจะนึกภาพออก เจ้าหน้าที่พิทักษ์ป่าคนก่อนบังเอิญเจอจิ้งจอกแดงตัวนี้ข้างบ้านไม้ แล้วผูกมิตรกัน

เลยเอาชามออกมาวางไว้ไม่ไกล คอยใส่อาหารให้กินวันละสามมื้อ

นานวันเข้า เจ้าหน้าที่ก็คุ้นเคยกับจิ้งจอก จิ้งจอกก็คุ้นเคยกับเจ้าหน้าที่

แต่จู่ๆ วันหนึ่ง เจ้าหน้าที่ก็จากป่าไป แต่จิ้งจอกแดงไม่รู้เรื่อง

ทุกวันที่มาหา เห็นแต่ประตูบ้านไม้ปิดสนิท ไม่เห็นร่างเงาที่คุ้นเคย

ในที่สุด วันหนึ่งบ้านไม้ก็เปิดออก แต่จิ้งจอกแดงกลับไม่เห็นคนคนนั้น ไม่ได้กลิ่นที่คุ้นเคย และในชามก็ไม่มีอาหารเพิ่มมา

มันสับสนลังเล จนกระทั่งคืนวันที่สอง ถึงกล้าเข้ามาใกล้บ้านไม้

เฉินชวนทำเสียงให้อ่อนลง

"ไม่ต้องกลัว หิวแย่แล้วสินะ? เดี๋ยวฉันหาอะไรให้กิน"

เฉินชวนยื่นมือออกไป รอบนี้เขาขยับช้ามาก เพราะจะไปหยิบเครื่องมือหากินของชาวบ้าน ต้องแสดงความอ่อนโยนให้มากที่สุด

"วู้ว~"

แต่ผิดคาด จิ้งจอกแดงตะปบชามเข้าหาตัว จ้องเฉินชวนด้วยตาสีเขียวอ๋อย ส่งเสียงคำรามต่ำๆ ในลำคอ

เห็นท่าทางแบบนี้ของจิ้งจอกแดง เฉินชวนก็จนปัญญา

"ไม่ใช่สิครับ คุณนายจิ้งจอก คุณอุตส่าห์ดั้นด้นมาถึงนี่กลางดึก ก็ต้องหิวแน่ๆ ผมจะหาของกินให้ จะล้างชามให้ คุณก็แบ่งชามให้ผมหน่อยสิ"

"ผมลูกผู้ชายอกสามศอก เป็นมนุษย์เดินสองขา จะไปแย่งชามคุณทำไม?"

จิ้งจอกแดง: !!!

มนุษย์คนนี้หมายความว่าไง? ตะโกนใส่ฉันตั้งหลายคำ เตรียมจะโจมตีแล้วใช่ไหม?

"เฮ้อ"

เฉินชวนถอนหายใจ ลุกขึ้นยืน

"ในเมื่อเป็นแบบนี้ อย่าบังคับให้ผมต้องเรียกเอ้อร์ฮามานะ"

เขาหันหลัง เดินไปทางบ้านไม้ก้าวหนึ่ง

หูจิ้งจอกแดงตั้งชัน ไม่รู้ว่ามนุษย์คนนี้จะทำอะไร

เฉินชวนนับถอยหลังในใจ

"3... 2... 1!"

เขาหันขวับกลับมา

"โฮ่ง โฮ่ง!"

ได้ยินเสียงนี้ เจ้าจุกในรังนกยืดตัวขึ้น มองมาทางนี้ด้วยความสงสัย

แปลกจัง ในป่านี้มีหมาเพิ่มมาตั้งแต่เมื่อไหร่?

เอ้อร์ฮาโผล่หัวออกมาจากหลังบ้านไม้ สายตาใสซื่อบริสุทธิ์ฉายแววโง่เขลา

แปลกจัง หรือเจ้านายมีหมาตัวอื่นนอกจากฉัน?

จิ้งจอกแดงตกใจถอยกรูด มองเฉินชวนด้วยความหวาดกลัว

แปลกจัง มนุษย์กลายร่างเป็นหมาได้ตั้งแต่เมื่อไหร่?

เห็นจิ้งจอกแดงไม่ทันระวังชาม เฉินชวนตัดสินใจเด็ดขาด ตาไว มือไว เร็วดั่งสายฟ้า ปราดเปรียวดั่งกระต่ายตื่นตูม

ย่อตัววูบเดียว ฉกชามมาอยู่ในมือ หันหลังโกยแน่บ เป้าหมายคือหลังบ้านไม้

"วู้วว~"

จิ้งจอกแดงเห็นแบบนี้ มีหรือจะทนไหว? ความอยากได้ชามเข้ายึดพื้นที่ความขี้ขลาดทันที มันวิ่งไล่กวดเฉินชวนไปติดๆ

พอวิ่งไปถึงหลังบ้านไม้ เห็นแผ่นมนุษย์ตัวแสบ มันเตรียมจะกระโจนใส่

"โฮ่ง"

แต่เสียงเห่าเรียบๆ คำหนึ่ง หยุดความหุนหันพลันแล่นของมันไว้ได้ชะงัด

จิ้งจอกแดงหันหัวไปนิดนึง สบตาเข้ากับหัวสุนัขของเอ้อร์ฮาพอดี

ชั่วขณะนั้น บรรยากาศเหมือนแข็งค้าง

จิ้งจอกแดงอยากแย่งชามคืน แต่ก็เกรงกลัวอำนาจบาตรใหญ่ของหมาเลี้ยงแกะตัวนี้ มันเหมือนโดนคาถาตรึงร่าง ขยับไม่ได้

เดี๋ยวก็เงยหน้ามองเฉินชวน เห็นเขากำลังรังแกชามของมัน เดี๋ยวก็หันกลับมามองเอ้อร์ฮา เห็นมันยังคงจ้องตัวเองอย่างไม่ยี่หระ

จิ้งจอกแดงเสียใจแล้ว เสียใจที่คืนนี้ไม่น่ามาเลย ตอนนี้เจ๊งกะบ๊ง เสียทั้งจิ้งจอกเสียทั้งชาม

เฉินชวนล้างชามไป มองดูฉากที่เท้าไป

มองในแง่หนึ่ง ตอนนี้เขาถือว่าใช้อำนาจหมามารังแกจิ้งจอก

ฉันจัดการแกไม่ได้ ให้เอ้อร์ฮาจัดการแกไม่ได้รึไง?

ล้างชามจนสะอาด เฉินชวนสะบัดน้ำ เช็ดให้แห้ง

จากนั้นเปิดตู้กับข้าว ตักข้าวใส่ชาม แล้วเทผัดเนื้อผัดผักที่เหลือลงไปจนหมด

ต้องบอกก่อนว่า กลางคืนที่อัลไตอุณหภูมิไม่สูง เป็นแบบนี้ตลอดปี อาหารวางไว้ตอนกลางคืนไม่มีทางบูด

แน่นอน หน้าหนาวก็เสี่ยงเป็นน้ำแข็ง

เฉินชวนก้มตัวลง วางชามไว้ตรงหน้าจิ้งจอกแดง อาศัยจังหวะที่มันโดนเอ้อร์ฮากดดัน เขาถือโอกาสยื่นมือกรงเล็บมารไปลูบตัวจิ้งจอกแดง

นานแล้วที่จิ้งจอกแดงไม่ได้สัมผัสการปลอบโยนจากมนุษย์ ร่างกายค่อยๆ ผ่อนคลาย ไม่เกร็งเหมือนเมื่อกี้

"กินเถอะ เอ้อร์ฮาไม่ทำอะไรคุณหรอก"

ตอนนี้เอ้อร์ฮาก็ให้ความร่วมมือดีมาก อาหารวางอยู่ตรงหน้า มันก็ไม่คิดจะอ้าปากชิม แต่หลับตาลงดื้อๆ นอนหลับต่อหน้าจิ้งจอกแดงซะงั้น

แบบนี้ จิ้งจอกแดงยิ่งวางใจ

มันเงยหน้ามองเฉินชวนแวบหนึ่ง แล้วคาบชามอย่างระมัดระวัง ขยับไปอยู่อีกที่ที่ไม่ไกลนัก

ดูท่า อยู่ข้างๆ เอ้อร์ฮา จิ้งจอกน้อยคงกินข้าวไม่ลง

จิ้งจอกแดงเริ่มรู้ตัวแล้วว่า มนุษย์คนนี้ชื่อเฉินชวนไม่ได้มีเจตนาร้าย แถมยังเหมือนเจ้าหน้าที่คนก่อน คอยหาอาหารให้มันกิน

มันร้องขอบคุณเฉินชวนทีหนึ่ง แล้วก้มหน้าก้มตากิน

จิ้งจอกแดงก็เหมือนหมาบ้าน เป็นสัตว์กินเนื้อและพืช ถึงรสชาติจะชอบเนื้อมากกว่า แต่ผักที่มีน้ำมันผัดหอมๆ พวกมันก็ไม่ปฏิเสธ

เฉินชวนมองมันกิน บนใบหน้าก็มีรอยยิ้ม

เมื่อกี้ตอนใช้มือลูบจิ้งจอกแดง ระบบก็มีการตอบสนอง

[ยินดีด้วย โฮสต์ปลดล็อกสมุดภาพสัตว์หายาก: จิ้งจอกแดง]

[รางวัล: ม่านกันยุง (ปล่อยกลิ่นอายพิเศษที่มีแต่ยุงและแมลงเท่านั้นที่รับรู้ได้ ทำให้ยุงไม่กล้าเข้าใกล้ ของจำเป็นสำหรับฤดูร้อน) ค่าความสนิทสนมจิ้งจอกแดง +5]

สำหรับรางวัลรอบนี้ เฉินชวนบอกได้คำเดียวว่าโดนใจสุดๆ

มีกลิ่นอายพิเศษแบบนี้ อุปสรรคใหญ่ในการใช้ชีวิตในป่าอย่างการโดนยุงกัด ก็ไม่ต้องกังวลอีกต่อไป

แถมดูเหมือนจะเป็นสกิลติดตัว ไม่ต้องกดใช้ แต่มีผลตลอดเวลา บอกเลยว่าต่อไปนี้เขาไม่ต้องกลัวยุงลายอีกแล้ว

ระบบนี้ใช้ได้เลย หวังว่าวันหลังจะแจกรางวัลแบบนี้เยอะๆ

มีค่าความสนิทสนมช่วยเสริม เฉินชวนเดินเข้าไปหาจิ้งจอกแดงอย่างเปิดเผย ยื่นมือไปสางขน เอาใบไม้เศษหญ้าออกจากตัวมัน

จิ้งจอกแดงก็เพลิดเพลินกับกระบวนการนี้ มันกินข้าวไป ไม่ได้ระแวงเฉินชวนเหมือนเมื่อกี้

"เอ๊ะ?"

ทันใดนั้น เฉินชวนสังเกตเห็นละเอียดว่า ท้องของจิ้งจอกตัวนี้เหมือนจะใหญ่ๆ

หรือพูดให้ถูกคือ นูนออกมาอย่างเห็นได้ชัด

นี่เป็นจิ้งจอกตัวเมีย? แถมยังท้องด้วย?

ความคิดนี้แวบเข้ามาในหัว วินาทีต่อมา ระบบก็เด้งขึ้นมา

[ตรวจพบจิ้งจอกแดงป่าตั้งครรภ์ ภารกิจถูกสร้าง: ดูแลแม่จิ้งจอกแดง จนกว่าจะคลอดลูก]

เฉินชวนอึ้ง

ภารกิจนี้ จะว่าไงดีล่ะ?

เขาลูบหัวจิ้งจอกแดง มันร้องตอบอย่างสนิทสนม

"วู้ว~"

น่าจะเป็นภารกิจที่ใช้เวลานานที่สุด และความยากค่อนข้างสูงเลยทีเดียว

ถึงในเหรียญตราผู้พิทักษ์ป่าจะมีความรู้เรื่องนี้อยู่บ้าง แต่เรื่องทำคลอดสัตว์เนี่ย เฉินชวนก็เพิ่งจะเคยเจอครั้งแรกเหมือนกัน

[จบแล้ว]