บทที่ 8 - ผักกาดหินใบหนา บำรุงไต!

บทที่ 8 - ผักกาดหินใบหนา บำรุงไต!

◉◉◉◉◉

ผู้ชมในไลฟ์เห็นหนึ่งคนหนึ่งหมา ต่างก็ติดเชื้อบรรยากาศความสนุกสนานไปด้วย

"เอ้อร์ฮา: เทียบกับผมแล้ว เจ้านายต่างหากที่เป็นหมาตัวจริง"

"ยุติธรรมตรงไหน ผมเล่นกับผีเสื้ออยู่ดีๆ นึกว่าเรียกผมมีธุระอะไร ที่ไหนได้หลอกมาตบหัว"

"ดูไลฟ์สตรีมเมอร์แล้ว จากที่เฉยๆ กับสัตว์เลี้ยง ตอนนี้อยากเลี้ยงบ้างจัง"

"กวางแดงน้อยเมื่อกี้ก็น่ารัก ทำไมสตรีมเมอร์ไม่อยู่ต่ออีกหน่อยล่ะ?"

"เขาก็เป็นเจ้าหน้าที่พิทักษ์ป่านะ ไม่ใช่องค์กรพิทักษ์สัตว์ ก็ต้องทำงานของตัวเองสิ"

พอมีเวลาว่าง เฉินชวนก็ถือมือถืออ่านคอมเมนต์บ้างเป็นระยะ

เขาเดินมาถึงจุดสูงสุดของเส้นทางในป่า พอหันกลับไปมอง ก็เห็นทุ่งราบที่ฝูงกวางแดงอาศัยอยู่พอดี

มือหนึ่งถือห่อเสื้อแจ็คเก็ต อีกมือถือโทรศัพท์

"ไหนๆ วันนี้ก็เจอฝูงกวางแดงแล้ว งั้นผมเล่าเกร็ดความรู้ให้ฟังหน่อยละกัน"

เฉินชวนเรียบเรียงคำพูดจากความรู้ในเหรียญตราผู้พิทักษ์ป่า

"กวางแดง หรือกวางม้า เป็นกวางขนาดใหญ่ สกุลกวาง ในวงศ์กวาง ขนมักจะมีสีเข้มเป็นหลัก แต่จะเปลี่ยนไปตามถิ่นที่อยู่และฤดูกาล สีเทาเข้มเทาอ่อน น้ำตาลเข้มน้ำตาลอ่อน เป็นสีที่พบบ่อยครับ"

"ที่น่าสนใจคือ นอกจากขนาดตัวและขนแล้ว เขากวางของตัวผู้ ทั้งใหญ่และมีกิ่งก้านสาขาเยอะมาก นี่คือเอกลักษณ์เด่นของกวางแดงเลย"

"ระวังนะครับ สัตว์คุ้มครองระดับสองแบบนี้ ล่า จับ หรือซื้อขายเกินสามตัว คุกอย่างต่ำห้าปีนะครับ"

คนในไลฟ์เห็นเฉินชวนจู่ๆ ก็จริงจังและดูเป็นมืออาชีพ ตอนแรกก็ตั้งใจฟังกันดีอยู่หรอก

แต่พอเลี้ยวหักศอกเข้าเรื่องกฎหมายอาญาปุ๊บ หลายคนถึงกับมองบน

"ฉันสงสัยจริงๆ ว่าที่สตรีมเมอร์พูดประโยคหลังเนี่ย ไม่ได้อยากเตือนเราหรอก แต่อยากอวดภูมิความรู้กฎหมายมากกว่า"

"เห็นด้วย โชว์ความรู้เรื่องพืชและสัตว์ยังไม่พอ ยังจะโชว์ว่ารู้กฎหมายแม่นอีก"

"อิจฉาตาร้อน รุ่นเดียวกันแท้ๆ ทำไมสตรีมเมอร์รู้เยอะกว่าเราขนาดนี้?"

"ซึ้งจนร้องไห้ เขาตั้งใจให้ความรู้จริงๆ นะ กลัวพวกเราจะเดินทางผิด"

เฉินชวนส่ายหน้าด้วยสีหน้าเคร่งขรึม

"พวกคุณนี่มองเจตนาสตรีมเมอร์ในแง่ร้ายเกินไปแล้ว ที่ผมพูดเนี่ย หวังดีล้วนๆ เลยนะ"

คอมเมนต์ลอยมา

"เอ้อร์ฮา: หวังดีประสงค์ร้ายสิไม่ว่า"

"เอ้อร์ฮา: ใจร้ายไส้ระกำชัดๆ"

"สาวน้อยไร้เดียงสา: คนเจ้าชู้ใจร้าย"

เฉินชวนมีเส้นดำขึ้นหน้าผาก

สองอันแรกเขายอมรับ แต่สาวน้อยไร้เดียงสานี่มันอะไรกัน?

เดินกลับมาตามทางเดิม จนถึงจุดที่เจอแบล็คเคอร์แรนท์ แล้วเดินต่อไปตามเส้นทาง

เส้นทางนี้วนรอบพื้นที่รับผิดชอบของเขาเป็นวงกลมพอดี ทางมีสูงมีต่ำ ทำให้มองเห็นพื้นที่ได้ทั่วถึง

"อึกๆ"

ปิดฝากระติกน้ำ เฉินชวนนั่งพักบนก้อนหิน มองทิวทัศน์เบื้องล่าง

ป่า ป่าที่กว้างสุดลูกหูลูกตา ภูเขา ภูเขาที่ทอดตัวยาวเหยียด

มองแวบเดียว โลกถูกแบ่งเป็นสองส่วน ข้างบนคือสวรรค์ ข้างล่างคือโลกมนุษย์

พอเงยหน้าขึ้นอีกนิด ข้อดีของความสูงก็ปรากฏ ท้องฟ้าใสกระจ่าง สว่างไสว ราวกับแค่ยกมือขึ้น ก็แตะถึงท้องฟ้าได้

"อิจฉาแล้ว อิจฉาแล้ว สภาพแวดล้อมทำงานสตรีมเมอร์ ทำไมเหมือนอยู่บนสวรรค์เลย?"

"ฉันมองกองเอกสารบนโต๊ะ แล้วมองเจ้านายที่แอบหลับในห้องทำงาน แล้วกลับมามองสตรีมเมอร์ในจอมือถือ ฉันสับสนไปหมดแล้ว"

"เพื่อนเมนต์บนอย่าเพิ่งสับสน ถ้านายสับสน ฝันหวานของเจ้านายนายจะไม่หวานเอานะ"

"อย่าเพิ่งลาออก งานเพิ่งหาได้นะเว้ย!"

เฉินชวนยิ้มแล้วพูดว่า

"ชีวิตน่ะ ยังไงก็ต้องพบปะผู้คน มาเป็นเจ้าหน้าที่พิทักษ์ป่าในป่าเขาแบบผม ไม่มีอนาคตหรอกครับ"

"วันๆ ได้แค่เล่นกับหมา มองดูต้นไม้ ชมพระอาทิตย์ตก กินผลไม้ป่า มันจะมีอะไรน่าสนใจกันเชียว?"

คอมเมนต์พุ่งพรวดพราด

"เชรดดด ตอนแรกก็เฉยๆ นะ พอสตรีมเมอร์พูดแบบนี้ ฉันหวั่นไหวเลย!"

"เอาแล้ว แซ่เฉินคนนี้เริ่มขิงใส่พวกเราแล้ว เขาใช้การโจมตีทางจิตใจล่อลวงพวกเราแล้ว"

"ต้องยอมรับเลยว่า ฉันโดนตกเข้าให้แล้ว ใบลาออกยื่นแล้วจ้า พรุ่งนี้กลับบ้านนอก!"

เฉินชวนยิ้มแห้งๆ

"อย่าทำแบบนั้นเลยครับ อยู่ในป่า ผมแทบไม่ได้กินของ..."

คำว่า "ของดี" ยังไม่ทันหลุดจากปาก เพราะดวงตาที่กวาดมองวิวรอบๆ ดันไปสะดุดเข้ากับพืชกอหนึ่ง

เขาหันกล้องไปที่พืชกอนั้น

"ไอ้นี่ พวกคุณรู้จักไหม?"

คนในไลฟ์เริ่มงงกันอีกรอบ

"โห ใบมันทำไมดูเหมือนดอกไม้เลย?"

"แปลกจัง ใบเรียงเป็นแผ่นๆ ดูเป็นระเบียบดี แต่ฉันไม่เคยเห็นมาก่อนเลย"

"ถ้าตาไม่ฝาด ใบพวกนี้ขึ้นอยู่ตามซอกหินใช่ไหม? ดูผ่านๆ ก็งั้นๆ แต่พอสตรีมเมอร์ทักปุ๊บ ดูขลังขึ้นมาทันที"

เฉินชวนชี้ไปที่มัน

"อันนี้เรียกว่า ผักกาดหินใบหนา (Bergenia crassifolia) ทั่วประเทศมีแค่แถบเรานี่แหละที่เจอเยอะ"

เขาหันกล้องกลับมาที่ตัวเอง ทำหน้าลึกลับซับซ้อน

"รู้ไหมว่ามันมีประโยชน์อะไร?"

"ดูสตรีมเมอร์ถามเข้า ในเมื่อชื่อมีคำว่าผักกาด ก็ต้องเอาไว้กินแก้หิวสิ"

"พอพูดถึงผักกาดหิน อันนี้ฉันรู้จริงๆ เหมือนจะเป็นสมุนไพรจีน แก้ไอขับเสมหะได้"

"เมนต์บนมีความรู้ แต่ไม่นึกเลยว่าขึ้นเป็นดงแบบนี้ก็เรียกว่าผักกาด"

เฉินชวนพยักหน้า แล้วก็ส่ายหน้า

"เจ้านี่มีอีกสรรพคุณหนึ่ง หรือจะพูดให้ถูกคือ สารสกัดจากผักกาดหินใบหนามีสรรพคุณรักษาโรคต่อมลูกหมากโต อืม... ถ้าพูดแบบแพทย์แผนจีนก็คือ บำรุงไต!"

พูดจบ เขาก็เด็ดใบมาหลายใบ กะว่าจะเอาไปทำกับข้าวกิน

ผู้ชมชายตาลุกวาวเหมือนแมวได้กลิ่นปลาเค็ม

"หืม? เสี่ยวเฉิน ทางนี้ขอแนะนำให้รีบบอกพิกัดมา อัลไตจะได้เป็นแหล่งท่องเที่ยวไหมก็ขึ้นอยู่กับนายแล้ว"

"พอดูไลฟ์แล้ว ผมรู้สึกหลงใหลเทือกเขาอัลไตมาก เร็วๆ นี้มีใครจะไปด้วยกันไหม? ไม่เกี่ยวกับผักกาดหินใบหนาอะไรนั่นหรอกนะ หลักๆ คืออยากไปชมวิวเฉยๆ"

"เมนต์บน ผมไปด้วย ผักกาดอะไรไม่สนหรอก หลักๆ คืออยากไปดูน้องกวางแดง"

เฉินชวนรีบเบรก

"ถ้าพวกคุณอยากกินจริงๆ ก็อย่าเพิ่งมาตอนนี้เลย"

เขาเขย่าใบผักกาดหินในมือ

"อย่าเห็นว่าใบใหญ่ขนาดนี้นะ จริงๆ แล้วกอนี้ยังไม่โตเต็มที่ เหตุผลที่มันน้อย เพราะมันต้องโตในที่สูงและตามซอกหิน การเพาะพันธุ์เลยยากมาก"

"อย่างที่สองคือ พืชชนิดนี้วงจรชีวิตยาวนาน ผักกาดทั่วไปปีหนึ่งเก็บเกี่ยวได้หลายรอบ แต่อันนี้ปีละครั้ง แถมครั้งหนึ่งกินเวลาเกือบครึ่งปี"

"ปกติคือเดือนพฤษภาคมถึงตุลาคม ตอนนี้เพิ่งเดือนกรกฎาคม บอกได้แค่ว่าพอกินได้ แต่ยังไม่ถึงขั้นโตเต็มที่ครับ"

พอเฉินชวนพูดแบบนี้ ผู้ชมที่คึกคักกันเมื่อกี้ก็เงียบกริบ

มิน่าล่ะไม่ค่อยเห็น ที่แท้ปลูกไปก็ไม่คุ้มทุนนี่เอง

[จบแล้ว]