บทที่ 7 - ฝูงกวางตอบแทนบุญคุณ ซึ้งจนร้องไห้เลย!

บทที่ 7 - ฝูงกวางตอบแทนบุญคุณ ซึ้งจนร้องไห้เลย!

◉◉◉◉◉

ผู้ชมในห้องไลฟ์สดเห็นฉากนี้ ต่างก็กลั้นหายใจกันทุกคน

"เชรดดด พี่น้องครับ ดูทรงแล้ว ฝูงกวางนี่กะจะพุ่งชาร์จใส่สตรีมเมอร์หรือเปล่าเนี่ย?"

"พูดยากว่ะ แต่ดูท่าทางแล้ว มีโอกาสสูงมาก"

"จบกัน จบกัน เดี๋ยวจะมีฉากนองเลือดไหมเนี่ย? สตรีมเมอร์เพิ่งไลฟ์ได้สองวัน ชีวิตการไลฟ์จะจบลงแค่นี้เหรอ?"

"ดูผ่านจอ บางคนอาจนึกภาพไม่ออก บอกเลยนะ กวางแดงตัวหนึ่งหนักอย่างต่ำห้าร้อยจิน (250 กก.) ไอ้ยักษ์ตัวหน้านั่นน่าจะหกร้อยกว่าจินได้"

"สัตว์ป่าหนักเกือบครึ่งตัน พุ่งชนคนทีเดียว ไม่อยากจะนึกสภาพเลย"

พอมีคนออกมาให้ความรู้ คนในไลฟ์ก็สูดปากด้วยความหวาดเสียว

โชคดีที่เฉินชวนมองไม่เห็นคอมเมนต์ตอนนี้ ไม่งั้นเขาคงใจฝ่อไปแล้ว

ในวินาทีวิกฤต เอ้อร์ฮากลับก้าวออกมา ยืนขวางหน้าเฉินชวนไว้ แล้วเห่าใส่ฝูงกวางเสียงดัง

เฉินชวน: !!!

เขาแทบจะหยุดหายใจ รู้สึกเหมือนหัวใจที่แขวนอยู่บนเส้นด้ายได้ขาดผึงลงแล้ว

เขาคิดไม่ถึงเลยจริงๆ รู้ไหมว่าเอ้อร์ฮาตัวเท่าลูกกวางแดงเอง พอเทียบกับกวางแดงตัวเต็มวัยแล้ว เล็กกว่ากันตั้งหลายเท่า

แต่เพื่อปกป้องเขา มันกลับกล้าเผชิญหน้ากับกวางแดงนับสิบตัว

วินาทีนี้ เฉินชวนจะขยับก็ไม่ได้ จะนิ่งก็ไม่ดี แต่ฝูงกวางคงจะบุกเข้ามาแน่ๆ

และแล้ว กวางตัวผู้จ่าฝูงก็ส่งเสียงคำราม ตะกุยขาหน้าขีดเส้นบนพื้น เตรียมจะนำทัพพุ่งเข้าใส่

ชาวเน็ตไม่มีอารมณ์คุยเล่นกันแล้ว ตอนนี้หน้าจอไม่มีคอมเมนต์ลอยขึ้นมาสักข้อความเดียว

เฉินชวนคิดแผนการในหัวอย่างบ้าคลั่ง ด้วยร่างกายที่ได้รับการอัปเกรด เขาจะอุ้มเอ้อร์ฮาแล้วปีนขึ้นต้นไม้แถวนี้ทันไหมนะ

ขาหน้าของกวางจ่าฝูงกระแทกลงพื้น

เฉินชวนตาเป็นประกาย เตรียมจะก้มลงอุ้มเอ้อร์ฮา

ในเสี้ยววินาทีนั้นเอง!

ความเป็นความตายเท่ากัน!

ในสายตาของเขา เห็นเพียงเจ้ากวางแดงน้อยวิ่งออกมา ขวางหน้าหนึ่งคนหนึ่งหมาเอาไว้

"จิ๊บ~"

เสียงร้องไม่ได้ดังมาก แต่กลับทำให้บรรยากาศตึงเครียดในทุ่งหญ้าผ่อนคลายลงทันที

กวางจ่าฝูงหยุดชะงัก เอียงคอมองเฉินชวนอีกครั้ง แล้วร้องตอบโต้กับกวางน้อย

กวางน้อยหันกลับมามองเฉินชวนแวบหนึ่ง

เฉินชวนยังใจเต้นไม่หาย แต่พอเห็นสายตากวางน้อย เขากลับเข้าใจความหมายนั้นได้อย่างประหลาด

เขายิ้ม

แล้วพยักหน้าให้มัน

"ไปเถอะ"

รอบนี้กวางน้อยไม่บื้อแล้ว มันพยักหน้าให้เฉินชวนอย่างแสนรู้ แล้วเดินกลับเข้าฝูงไป

กวางจ่าฝูงร้องเรียก กวางตัวผู้ตัวอื่นๆ ก็แยกย้ายกลับเข้าฝูง ระเบียบฝูงกลับคืนสู่ความสงบเหมือนเดิม

และที่สงบลงด้วย ก็คือหัวใจของเฉินชวน

[ทำภารกิจ "พากวางแดงน้อยกลับฝูง" สำเร็จ]

[รางวัล: คำสั่งสงบสัตว์ (สามารถตั้งค่าคำง่ายๆ ให้เป็นคำสั่งสงบสัตว์ เมื่อสัตว์อยู่ในสภาวะโกรธหรือคลุ้มคลั่ง การพูดคำนี้จะทำให้พวกมันสงบลงได้) ใช้ได้หนึ่งครั้ง]

เฉินชวนตาลุกวาว

รางวัลนี้ ถือว่าเป็นรางวัลที่ดีที่สุดชิ้นหนึ่งตั้งแต่ได้ระบบมาเลยก็ว่าได้

ถึงแม้ว่าเขาจะเพิ่งได้ระบบมาไม่ถึงอาทิตย์ก็ตาม

เขาดีใจ คนในไลฟ์ก็ดีใจด้วย

"โชคดีจัง สตรีมเมอร์สุดหล่อของฉันยังไม่ตาย"

"เมนต์บนผู้ชายอย่ามาทำตัวน่าขยะแขยงใส่สตรีมเมอร์นะ สตรีมเมอร์ที่น่าทะนุถนอมแบบนี้ต้องเป็นของพวกเราสาวๆ ย่ะ"

"ฉันบอกแล้ว สตรีมเมอร์บุญหนักศักดิ์ใหญ่ อายุยืนหมื่นปี ไม่ม่องเท่งง่ายๆ หรอก"

"เมนต์บนแต่ละคน ใช้สำนวนได้บรรเจิดมาก"

"กวางแดงน้อยตัวนั้นรู้ความจริงๆ นะ รู้จักออกมาช่วยในเวลาสำคัญด้วย"

"แน่นอน ฉันเรียนโหงวเฮ้งมา แค่เห็นหน้ากวางน้อยแวบแรก ก็รู้แล้วว่าโตไปต้องกลายเป็นปีศาจจำแลงกายได้แน่ๆ"

มองดูกวางน้อยกินหญ้าอยู่ในฝูง เฉินชวนก็ตบตัวเอ้อร์ฮาเบาๆ

"เอาล่ะ ภารกิจเสร็จสิ้น เรากลับกันเถอะ"

เอ้อร์ฮาแลบลิ้นห้อย ส่ายหางดิกๆ เหมือนไม่รู้เรื่องรู้ราวว่าเมื่อกี้เพิ่งผ่านวิกฤตอะไรมา

เฉินชวนเพิ่งหันหลังกลับ ข้างหลังก็มีเสียงกวางแดงร้องขึ้นอีกครั้ง

เฉินชวนสะดุ้งโหยง ค่อยๆ หันกลับไปมอง

ภาพที่เห็นคือ กวางแดงตัวหนึ่งคาบพวงผลไม้เดินตรงมาหาเขา

ข้างหลังมัน ยังมีกวางแดงอีกหลายตัวที่คาบผลไม้มาด้วย ผลไม้นานาชนิด สตรอว์เบอร์รี่ป่า องุ่นป่า แบล็คเคอร์แรนท์ ราสเบอร์รี่

เฉินชวนเพ่งมอง แล้วมุมปากก็กระตุก

แวบแรกเห็นแต่ผลไม้ที่รู้จัก พอมองดีๆ ถึงเห็นว่าส่วนใหญ่เป็นผลไม้ที่มนุษย์กินไม่ได้

แต่เห็นผลไม้กองตรงหน้าเยอะขึ้นเรื่อยๆ เขาพูดภาษากวางไม่เป็น จะปฏิเสธก็ไม่ได้

เขาบ่นพึมพำในใจ

ระบบอุตส่าห์ให้รางวัลคำสั่งสงบสัตว์ พลังเหนือธรรมชาติที่ทำให้สัตว์สงบได้ แล้วเมื่อไหร่จะให้รางวัลเป็นภาษาสัตว์บ้าง จะได้คุยกับสัตว์รู้เรื่องสักที

สุดท้าย กวางแดงน้อยคาบพวงผลไม้มาวางตรงหน้าเฉินชวน แล้วร้องเรียก

"จิ๊บ~"

เฉินชวนก้มตัวลง ลูบหัวกวางน้อย

"ขอบใจนะ ไว้มีโอกาสจะมาเยี่ยมใหม่"

ในห้องไลฟ์

"ฮือๆๆ ทุกคน ฉากนี้ซึ้งเกินไปแล้ว แม่ถามว่าดูไลฟ์ทำไมต้องตาแดงๆ"

"พระเจ้า สัตว์ป่าพวกนี้รู้คุณคนจัง เมื่อก่อนนึกว่าฉากสัตว์ตอบแทนบุญคุณจะมีแต่ในนิทานซะอีก"

"น่ารักมาก ถ้ามีสัตว์เอาผลไม้มาให้ฉันเยอะขนาดนี้ ฉันคงเอาไปอวดได้ทั้งวัน"

"เมนต์บน ถ้ากินผลไม้พวกนั้นหมด คงได้ไปนอนโรงพยาบาลทั้งปีแน่"

เห็นผลไม้เยอะเกินจะถือไหว แม้จะคัดอันที่กินไม่ได้ออกแล้ว สองมือก็ยังหอบไม่หมด

เฉินชวนเลยถอดเสื้อแจ็คเก็ตออกมา ห่อผลไม้ที่กินได้ทั้งหมดไว้

บอกลาฝูงกวางอีกครั้ง แล้วหันหลังเดินกลับทางเดิม

ระหว่างทาง เอ้อร์ฮาดูตื่นเต้นเป็นพิเศษ เดี๋ยวก็ไปมุดกอหญ้าทางนู้น เดี๋ยวก็ไปตะกุยเปลือกไม้ทางนี้

เฉินชวนอารมณ์ดี เลยปล่อยมันเล่นไป ตอนนี้ว่างแล้ว เขาเลยเปิดระบบในหัว ดูรางวัลคำสั่งสงบสัตว์

"ทำให้สัตว์สงบลงได้ทันที งั้นต่อไปถ้าเจอสัตว์ร้ายคลุ้มคลั่ง ก็มีไม้ตายไว้ช่วยชีวิตแล้วสิ เสียดายที่มีโอกาสใช้แค่ครั้งเดียว"

เขาพึมพำกับตัวเอง ทันใดนั้น หางตาเหลือบไปเห็นเอ้อร์ฮาวิ่งไล่ผีเสื้อ กำลังจะเตลิดไปไกล

อาจเพราะความเคยชินตอนสื่อสารกับกวางแดงน้อย

"จุ๊ๆๆ"

เอ้อร์ฮาได้ยินปุ๊บ ก็หันขวับวิ่งกลับมาหาเฉินชวนทันที

แต่คนที่ได้ยินไม่ใช่แค่เอ้อร์ฮา

[ตั้งค่าคำสั่งสงบสัตว์ "จุ๊ๆๆ" สำเร็จ! ไม่สามารถแก้ไขได้]

เฉินชวน: ???

ระบบมันอัจฉริยะขนาดนี้เลยเหรอ? เขาแค่จุ๊ปากเรียกหมาตัวเองเล่นๆ ดันตั้งค่าสำเร็จเฉยเลย?

พอมองหน้าเอ้อร์ฮา เฉินชวนรู้สึกอารมณ์บูดสนิท

ต่อไปนี้ต้องคอยระวังปาก ไม่ให้เผลอส่งเสียงนี้ซี้ซั้ว ไม่งั้นถ้าเสียโอกาสครั้งเดียวนี้ไป ขาดทุนย่อยยับแน่

พอสบตากับดวงตาใสซื่อไร้เดียงสาของเอ้อร์ฮา เฉินชวนรู้สึกคันไม้คันมือ เลยเขกหัวมันไปทีหนึ่งดังโป๊ก

เอ้อร์ฮา: ???

[จบแล้ว]