บทที่ 20 - บนต้นไม้มีลิงเจ็ดตัว ใต้ต้นไม้มีลิงหนึ่งตัว รวมเป็นกี่ตัว?
บทที่ 20 - บนต้นไม้มีลิงเจ็ดตัว ใต้ต้นไม้มีลิงหนึ่งตัว รวมเป็นกี่ตัว?
บทที่ 20 - บนต้นไม้มีลิงเจ็ดตัว ใต้ต้นไม้มีลิงหนึ่งตัว รวมเป็นกี่ตัว?
"ผิดตรงไหน?"
"อันนี้ก็ผิดเหรอ? ฉันก็คิดว่าตอบแบบนี้นะ"
"จงใจกวนประสาทหรือเปล่าเนี่ย?"
ผู้ชมในไลฟ์สดต่างวิพากษ์วิจารณ์
ผู้เข้าแข่งขันเองก็หันไปคุยกัน
"ไม่ผิดไม่ใช่เหรอ?"
"ฉันก็ว่าไม่ผิด"
พวกเขาถกเถียงกัน จนลืมตัวดำดิ่งลงไปในละครสั้นเรื่องนี้โดยไม่รู้ตัว
เย่เซวียนหันไปพูดกับโอวหยางมี่
"คุณนาย เฉลยให้เขาฟังซิ"
โอวหยางมี่ตอบอย่างจนใจ
"หนึ่งบวกหนึ่งเท่ากับสาม ในกรณีที่คิดเลขผิดไง"
"นั่นไง! ในกรณีที่คิดเลขผิดมันก็เท่ากับสาม"
เย่เซวียนรับลูกต่อ หันไปพูดกับเถียนอวี่
"ห๊ะ?"
"ฟังดูมีเหตุผลแฮะ"
"เออ จริงด้วย"
ผู้ชมและผู้เข้าแข่งขันถึงบางอ้อ มันก็จริงไม่ใช่เหรอ?
"นี่นับเป็นคิดผิด?! ถ้าคิดผิดจะเท่ากับหกก็ได้มั้ง!"
เถียนอวี่พูดอย่างเอือมระอา
"ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า"
คอมเมนต์ขำกันเป็นแถบ
เย่เซวียนแค่นหัวเราะ
"ยังมีกรณีที่เท่ากับร้อยล้านอีกนะ แต่คุณตอบไม่ได้เอง!"
เถียนอวี่ชะงัก กลั้นใจสู้ ยิ่งล้มยิ่งอยากเอาชนะ
"คุณ... คุณต่อเลย ผมจับทริคได้แล้ว"
"จงฟังคำถามที่สอง"
เย่เซวียนว่า
"ว่ามา"
"ทำไมหมาบ้านคุณถึงไม่คลอดลูกเป็นหมัด?"
"หา? อะไรเนี่ย? คำถามบ้าอะไร?"
"ใครเซียนตอบหน่อย?"
"อันนี้คิดไม่ออกเลยว่ะ"
"เพราะหมามันรักษาความสะอาดมั้ง? รักสะอาดเลยไม่มีหมัด"
ผู้ชมถกเถียงกันดุเดือด ต่างคนต่างแสดงความคิดเห็น
ผู้เข้าแข่งขันก็ไม่น้อยหน้า ร่วมวงทายปัญหากันอย่างเมามัน
กรรมการทั้งสามมองด้วยความสนใจ สายตาเต็มไปด้วยความคาดหวัง
เถียนอวี่ตอบอย่างมั่นใจ
"เพราะหมาบ้านผมรักสะอาด"
"ผิด!"
เถียนอวี่มองเย่เซวียนด้วยความงุนงง
แม้แต่ผู้ชมก็มองเย่เซวียนด้วยความลุ้นระทึก
คำตอบคืออะไรกันแน่?
โอวหยางมี่พูดแทรกขึ้นมา
"เพราะหมาก็ต้องคลอดลูกเป็นหมา คลอดลูกเป็นอย่างอื่นไม่ได้"
"ถูกต้อง!"
เย่เซวียนหลับตา สะบัดมือ ฟันธงฉับราวกับท่านเปา
"ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า"
"แบบนี้ก็ได้เหรอ!"
"น้ำตาเล็ดแล้ว!"
"มุมนี้คาดไม่ถึงจริงๆ ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า"
คอมเมนต์เต็มไปด้วยเสียงหัวเราะ
คำตอบที่คาดไม่ถึงสองข้อติด ทำเอาผู้ชมเลิกคิดหาเหตุผล
คำถามประลองเชาวน์พวกนี้คนปกติเขาไม่คิดกันแบบนี้หรอก
เถียนอวี่ทำหน้าไม่อยากเชื่อ
"คุณหมายถึงการคลอดลูกเหรอเนี่ย?! ห๊ะ?!"
สีหน้าสิ้นหวังของเขาจี้เส้นผู้ชมเข้าอย่างจัง
แต่เย่เซวียนไม่ปล่อยให้เขาได้พักหายใจ
"จงฟังคำถาม!"
"มา!"
เถียนอวี่มองเขาอย่างระแวดระวัง เตรียมพร้อมรับมือเต็มที่
"บนต้นไม้มีลิงเจ็ดตัว ใต้ต้นไม้มีลิงหนึ่งตัว รวมเป็นกี่ตัว?"
เถียนอวี่ตอบอย่างมั่นใจทันที
"แปดตัว!"
"ผิด!"
เย่เซวียนพูดต่อ
"สองตัว!"
โอวหยางมี่เฉลย
"ถูกต้อง!"
เถียนอวี่ตกใจ
"เป็นไปได้ไง?"
ผู้ชมเองก็แปลกใจ
"ไม่ใช่ 8 ตัวเหรอ? ทำไมเหลือ 2 ตัวล่ะ?"
"นี่มันเพราะอะไรอีก?"
"มั่วซั่วหรือเปล่าเนี่ย?"
ผู้ชมวิจารณ์กันเซ็งแซ่ เย่เซวียนค่อยๆ เฉลย
"บนต้นไม้ 'ขี่' ลิงตัวนึง ใต้ต้นไม้มีลิงหนึ่งตัว รวมเป็นสองตัว"
เถียนอวี่มองเขาตาค้าง
"ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า เล่นคำพ้องเสียงเหรอเนี่ย?"
"เจ็ด (ชี) กับ ขี่ (ขี) เสียงมันคล้ายกันชัดๆ จงใจหลอกกันนี่หว่า ฮ่าฮ่าฮ่า"
"คณิตศาสตร์ฉบับลิง ขำตายชัก!"
คอมเมนต์เต็มไปด้วยเสียงหัวเราะ ผู้ชมแห่กันส่งของขวัญ ยอดคนดูออนไลน์จากสองแสนพุ่งขึ้นไปอีกหลายหมื่น
ผู้เข้าแข่งขันขำจนตัวงออยู่บนโซฟา
"ไอ้นี่มันร้ายจริงๆ"
"นี่มันหลอกว่าเป็นลิงชัดๆ"
"ฉันยังโดนต้มไปด้วยเลย ฮ่าฮ่าฮ่า"
เถียนอวี่ยกขาขึ้น มองโอวหยางมี่ด้วยสีหน้างงงวย
"ขี่อยู่เหรอ?"
โอวหยางมี่ตอบอย่างจนใจ
"โธ่เอ๊ย ก็ขี่ม้าส่งเมืองไง ขี่น่ะ"
เถียนอวี่วางขาลงอย่างไม่ยอมรับ
"คะ... คุณ... คุณเล่นคำพ้องเสียง นี่มันเล่นคำพ้องเสียงชัดๆ ไม่นับ คุณเอามาอีกข้อ"
"เอามาอีกข้อนะ"
เย่เซวียนถลกแขนเสื้อ
"ได้ ผมจะเอาเรื่องลิงอีกสักข้อ"
"จงฟังคำถาม"
"ว่ามา!"
"บนต้นไม้ 'ขี่' ลิงเจ็ดตัว ใต้ต้นไม้มีลิงหนึ่งตัว รวมเป็นกี่ตัว?"
เถียนอวี่ตอบอย่างมั่นใจ
"สองตัว!"
"ผิด! แปดตัว"
เย่เซวียนตอบเสียงเรียบ
เถียนอวี่ยืนแข็งทื่อเหมือนไก่ตาแตก
"ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า ฉันขำจนจะขาดใจตายแล้ว"
"เจ็ดกับขี่ แยกกันไม่ออก ตายแน่ๆ"
"ขำไม่ไหว ลงไปนอนกลิ้งกับพื้นแล้ว"
ไม่ใช่แค่ผู้ชมในไลฟ์สด แม้แต่ผู้เข้าแข่งขันและกรรมการยังหลุดขำออกมา
"มุกนี้หลอกคนเป็นลิงได้จริงๆ"
เสิ่นเถิงหัวเราะ
เถียนอวี่ถามด้วยความไม่อยากเชื่อ
"เป็นงั้นไปได้ยังไง?"
เย่เซวียนอธิบาย
"บนต้นไม้ 'ขี่' ลิงเจ็ดตัว ใต้ต้นไม้มีหนึ่ง รวมเป็นแปดตัว"
เถียนอวี่อุทานด้วยความตกใจ
"คราวนี้ขี่เจ็ดตัวเลยเหรอ?!!"
ผู้ชมในไลฟ์สดเพิ่งตั้งสติได้
"ฉันก็นึกว่าจะเล่นคำพ้องเสียงอีก ที่แท้ก็ขี่เจ็ดตัวจริงๆ"
"เขาบอกว่าขี่เจ็ดตัวเหรอ? ไม่ใช่ขี่ตัวเดียวเหรอ?"
"เขาเน้นเสียงคำว่า 'ขี่' กับ 'เจ็ด' ชัดๆ เลยนะ"
"ร้ายกาจ มุกนี้เล่นเอาไปไม่เป็นเลย"
"ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า เถียนอวี่ผู้ถูกสาป"
ผู้เข้าแข่งขันเองก็เพิ่งรู้ตัว
"ที่แท้รอบนี้เขาไม่ได้เล่นคำพ้องเสียง?"
"คุณพระ ฉันก็นึกว่าเขาจะเล่นมุกเดิม"
"พวกเราก็โดนหลอกไปด้วย"
เถียนอวี่เถียงอย่างไม่ยอมแพ้
"แล้วต้นไม้มันจะรับไหวเหรอ?"
เย่เซวียนท้าวเอว โบกมือ
"คุณไม่ต้องไปสนใจว่าต้นไม้จะรับไหวไหม ต่อให้ร่วงลงมา มันก็มีแปดตัว"
โอวหยางมี่เห็นเถียนอวี่สภาพดูไม่ได้ ก็เข้าไปดึงเขาจะให้เดินออกไป
"คุณอย่าตอบเลย คุณตอบไม่ได้หรอก เดี๋ยวจะเสียสุขภาพจิตเปล่าๆ"
เถียนอวี่ปัดมือเธอออกอย่างแรง ยืนหยัดอยู่ที่เดิม
"ไม่ได้ ผมต้องทวงความยุติธรรมให้ไอคิวของผม!"
"ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า! ทวงความยุติธรรมให้ไอคิวตัวเอง"
"ชีวิตที่ดื้อรั้นของเถียนอวี่"
"นี่มันตกหลุมพรางกู่ไม่กลับแล้ว ลากยังไงก็ไม่ไป"
คอมเมนต์ไหลเป็นน้ำ การหักมุมต่อเนื่องทำเอาผู้ชมดำดิ่งไปกับการแสดง
เถียนอวี่ชี้หน้าเย่เซวียน แล้วตะโกน
"มา!"
เย่เซวียนไพล่มือไว้ข้างหลัง
"จงฟังคำถาม"
"ว่ามา!"
"สิวหัวช้างขึ้นตรงไหนแล้วคุณไม่กังวล?"
เถียนอวี่ตอบอย่างมั่นใจ
"ขึ้นที่เอวแล้วผมไม่กังวล!"
"ผิด เมียจ๋า เฉลยซิ"
โอวหยางมี่ตอบด้วยสีหน้าจนใจ
"ขึ้นบนหน้าคนอื่นแล้วคุณไม่กังวล"
เถียนอวี่ตกใจสุดขีด เอามือลูบหัวตัวเอง กุมขมับด้วยความไม่อยากเชื่อ
ความล้มเหลวติดต่อกันทำให้เขาเริ่มสงสัยในไอคิวของตัวเอง
เขาไม่อยากจะเชื่อ แต่ก็ต้องเชื่อ
ทำไมกัน? ทำไมเขาถึงตอบไม่ได้เลยสักข้อ? หรือสมองเขาจะมีปัญหาจริงๆ?
"อย่างคุณเนี่ยนะขึ้นที่เอว ขึ้นที่เอวเขาเรียกสิวหัวช้างที่ไหน เขาเรียกฝี!"
ผู้ชมขำกันกลิ้ง
"ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า สุดยอด นี่เป็นคำถามประลองเชาวน์ที่มีเหตุผลที่สุดแล้ว"
"เถียนอวี่เริ่มสงสัยชีวิตแล้ว ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า"
"จบกัน จบกัน เถียนอวี่โดนล็อกเป้าเรียบร้อย"
(จบแล้ว)