บทที่ 132 - บุก (8) [อ่านฟรีวันที่ 07/03/2562]

บทที่ 132 - บุก (8)

 

จักรวรรดิไม่ได้มีแค่ไว้เรียกให้ดูเท่เท่านั้น จักรวรรดิคาดร้าได้มีอยู่มาเป็นพันปีนับจากหายนะครั้งที่หนึ่งจนมาถึงตอนนี้ โดยเฉพาะอย่างยิ่งปราสาทที่สร้างขึ้นมาเพื่อจัรพรรดิ 'พาจิน เมคคาดีร่า' ที่ดูไม่ต่างไปจากสัญลักษณ์ทางประวิตศาสตร์และพลังของจักรวรรดิ

ไม่เพียงแต่จะมีจอมเวทย์จำนวนมากในช่วงเวลาหลายปีที่ได้รวบรวมพลังของพวกเขาเพื่อสร้างวงเวทย์ป้องกันนับไม่ถ้วนบนปราสาทเท่านั้น แต่สุดยอดมนุษย์ที่ทรงพลังมหาศาลและมีความภักดีกับจักรวรรดิด้วยเช่นกัน

นอกจากนั้นยังมีราชองค์รักษ์ที่เป็นอัศวินที่ป้องกันปราสาทหลวงและอัศวินที่มีภารกิจปกป้องเหล่าราชวงศ์อีกด้วย องค์รักษ์พวกนี้ต่างก็อยู่ในระดับที่แตกต่างจากพวกที่ถูกส่งไปที่โลกอย่างสิ้นเชิง

แต่ไม่ว่ายังไงความคิดของยูอิลฮานคือ

"เฮ้ ถึงเจ้าพวกนี้จะถูกส่งไปที่โลกก็ถูกฉันจัดการอยู่ดี แต่ว่าทำไมพวกมันถึงไม่ถูกส่งไปแล้วกลับส่งพวกขยะไปแทนล่ะ"

[ในที่สุดนายก็โอหังนิดๆแล้วนี่] (เลียร่า)

เลียร่าได้ตอบกลับไปขำๆ ยังไงก็ตามหลังจากที่พูดอยู่เธอก็โผล่หัวมาจากอ้อมแขนยูอิลฮานและมองไปรอดๆ จากนั้นเธอก็หดหัวลงไปและพูดออกมา

[บาทีมันอาจจะไม่ใช่การโอหัง...]

ปราสาทกำลังลุกไหม้ คนจำนวนของราชองค์รักษ์ที่มีแต่คนคลาส 3 เท่านั้นกำลังตายไป พวกเขาทั้งหมดต่างก็ตายไปจากการโจมตีด้วยแส้เพียงครั้งเดียวอีกด้วย จากนั้นศพของพวกเขากถูกยูอิลฮานเก็บลงไปในช่องเก็บของทันที

"ความโอหังมันเป็นเรื่องต้องห้าม มันจะเป็นสิ่งสุดท้ายที่ทำ เกียรติยศที่เธอรู้ว่ามันไม่มีเลยเมื่อเธอคิดว่าเธอเป็น..."

[ไม่ ชู่วววว!](เลียร่า)

"ใช่ ใช่ จริงๆแล้วฉันก็เป็นคนสันโดษ ดังนั้นฉันก็เลยไม่ได้มีประสบการณ์ในเรื่องนั้นเลยด้วย ฉันไดแต่จำลองถึงสิ่งที่จะเกิดขึ้นเมื่อมีมันและระวังตัวเอง"

ในขณะเดียวกันไฟก็ยังคงลุกลามอยู่ เกราะที่มีราคาแพง แจกัน รูปวาด เครื่องปั้นดินเผาและแม้กระทั่งเวทย์ป้องกันที่ร่ายไว้ทั่วปราสาทต่างก็มอดไหม้ ที่มันเป็นแบบนี้ไปได้ก็เพราะเพลิงโลหิตที่เป็นการรวมกันของพลังเวทย์และเลือดของมนุษย์ แถมยังได้เกิดใหม่ขึ้นอีกครั้งจากการช่วยของประกายเพลิง

แน่นอนว่าเมื่อยูอิลฮานเห็นอัศวินคนใดที่กำลังหนี เขาก็จะค่อยๆเข้าไปใกล้ก่อนที่จะตัดคอคนๆนั้นออกในทันที แส้ของเขาแม้ว่ามันจะเร็วมากๆแต่มันก็ไร้ซึ่งเสียงใดๆ มันคืออาวุธที่ดีที่สุดที่ใช้ภายใต้การซ่อนตัวอยู่

[คุณได้รับค่าประสบการณ์ 37,162,521]

[คุณได้รับค่าประสบการณ์ 35,123,643]

[คุณได้กลายเป็นเลเวล 141 พละกำลังเพิ่มขึ้น 1 ความคล่องแคล่วเพิ่มขึ้น 1 พลังชีวิตเพิ่มขึ้น1 พลังเวทย์เพิ่มขึ้น2]

ต้องขอบคุณแหล่งประสบการณ์ดีๆนี้ทำให้เขาได้เลเวลขึ้นมาอีกหนึ่งแล้ว ความจริงที่ว่าแขนของเขาในตอนนี้มีพลังมากขึ้นทำให้เขายินดี แต่ในอีกทางหนึ่งเขาก็สับสนเล็กน้อย

"ถ้าเป็นฉันนะ ฉันจะไม่ไปไหนคนเดียวในความวุ่นวายนี่แล้วไปรวมตัวกับคนอื่น"

[โอ้ งั้นสินะ มีคนไม่มากหรอที่คิดว่าผู้บุกรุกของพวกเขาได้รับสกิลการปกปิดตัวตนในเวอร์ชั่นขั้นสูงนะ...] (เลียร่า)

 

พวกนั้นสังเกตเห็นยูอิลฮานช้าไปตั้งแต่แรกแล้ว แน่นอนว่านี่ก็เป็นเรื่องปกติในเมื่อพวกเขาคิดว่าคลาส 4 ทั้งสองคนที่ถูกส่งออกไปได้จัดการแล้ว

แต่ปัญหาก็คือการตัดสินใจนั่นทำให้พวกเขาแทบตาย

เพียงเมื่อปราสาทหนึ่งในสี่ส่วนได้ตกอยู่ในกองเพลิงผู้ปกครองที่นี่ก็รู้ตัวว่าอาจารย์และศิษย์คลาส 4 ต่างล้มเหลวและส่งอัศวินที่แข็งแกร่งออกมาที่นี่ แน่นอนว่าพวกเขาก็ไม่ได้รู้ว่าศัตรูของพวกเขาอยู่ที่ไหนทำให้พวกเขาแยกตัวกันออกไปเป็นหลายๆกลุ่มหลายๆทีม

"อั๊ก"

"อ๊ากกก"

[คุณได้รับค่าประสบการณ์ 42,101,423]

[คุณได้รับค่าประสบการณ์ 51,231,531]

และพวกเขาทั้งหมดต่างก็ถูกยูอิลฮานสังหารไปทีละกลุ่มๆอย่างรวดเร็ว

"เยี่ยม มีพวกที่มีเลเวลมากกว่า 170 เยอะเหมือนกัน บางทีการที่เลเวลจะอัพอีกครั้งก็ไม่ใช่แค่ฝันไปแล้ว"

จากการคำนวณการที่เขาจะเลเวลอัพอีกครั้งคือเขาต้องฆ่าอีกประมาณ 2000 กว่าคน ร่างกายของยูอิลฮานก็ได้เต็มไปด้วยพลัง ในขณะเดียวกันเขาก็จับสัมผัสได้ถึงบางอย่าง ออร่าของคลาส 4 กำลังตรงมาที่โถงทางเดินที่เขาอยู่

"โอ้ นี่เป็นเจ้าหนุ่มคนนั้น"

[เขากำลังตรงมาที่นี่! ฉันมั่นใจได้เลยว่ามีการติดตั้งสัญญาณบางอย่างไว้กับอัศวินที่นายเพิ่งฆ่าไป] (เลียร่า)

ไม่ว่ายังไงถ้ามันเป็นสัญญาณเตือนที่เล็งเป้าที่ยูอิลฮานมันจะไม่ได้ผลในตอนที่ยูอิลฮานซ่อนตัวอยู่เลย ดังนั้นคำตอบเดียวก็คือสัญญาณจะถูกส่งออกไปเมื่อพวกอัศวินตาย! ยูอิลฮานได้กำหมัดของเขา

"เขากำลังตรงมาที่นี่สินะ!? เข้าใจแล้ว!"

ยูอิลฮานได้นั่งลงไปที่พื้นและติดตั้งกับระเบิดที่จะทำงานในทันทีที่คนผ่านทางนี้ มันเป็นระเบิดขนาดพิเศษที่ยูอิลฮานใช้หินพลังเวทย์คลาส 3 จำนวนมากสร้างขึ้นมา นอกไปจากนี้ระเบิดยังได้รับผลจากการปกปิดของยูอิลฮานทำให้ไม่มีใครสัมผัสได้อีกด้วยย

ที่ชั่วร้ายไปกว่านั้นอีกก็คือการระเบิดของกับระเบิดจะไม่นับเป็นการโจมตีของยูอิลฮาน ดังนั้นต่อให้ใครโดนระเบิด การปกปิดตัวตนของยูอิลฮานก็จะไม่ได้หายไป

[นายคิดได้แต่เรื่องที่ชั่วร้ายแบบนี้ได้ยังไงกันนะ...?] (เลียร่า)

"มันมาแล้ว ถ้าที่นี่ระเบิด ทั้งโถงทางเดินนี่ก็จะระเบิดไปด้วย ระวังให้ดีล่ะ

แต่หากเขาออกไปจากที่นี่กับระเบิดก็จะไม่ได้รับผลของการปกปิดอีกต่อไปและเขาก็คงจะไม่อาจใช้กับระเบิดฆ่าชายคนนี้ได้แน่ๆ เขาต้องใช้การซุ่มโจมตีเสริมเข้าไปด้วย ดังนั้นยูอิลฮานจึงใช้การป้องกันที่ดีที่สุดของเขา เอจิส

ด้วยการรวมของโล่ทั้งห้าอัน เอจิสเป็นโล่ที่สามารถจะกระจายมันออกป้องกันเป็นวงกว้างและถ้าหากเอามารวมกันที่เดียวมันก็เป็นโล่ที่หนาได้อีกด้วย นี่มันเหมาะกับชื่อโล่ศักดิ์สิทธิ์จริงๆ

"โอ้ นี่มันน่าสนใจ"

วืดดด

ในตอนที่ยูอิลฮานอัดมานาลงไป เอจิสก็ได้มาเรียงตัวเองหน้ายูอิลฮาน การควบคุมพวกมันง่ายยิ่งกว่าการใช้ออฟชั่นเก็บของระยะไกลของช่องเก็บของซะอีก และยูอิลฮานก็ยังสามารถใช้โล่พวกนี้ปกคลุมตัวเขากับเลียร่าได้อีกด้วย

"สัญญาณมันมาจากตรงนี้!"

เมื่อยูอิลฮานเตรียมการเสร็จ ชายคนนั้นก็ได้วิ่งเข้ามา จากการที่ยูอิลฮานตั้งใจทิ้งศพอัศวินเอาไว้กับกับระเบิดทำให้ชายคนนั้นเบิกตากว้างและวิ่งเข้ามาทันที

[ชั่วร้ายจริงๆ] (เลียร่า)

"เพต้า อิโคโระ! ได้ยังไงกัน...! อ๊ากกกก ไอ้สารเลวเอ้ย!"

ตูมมมมมมมม!

[ติดคริติคอล!]

กับระเบิดได้ระเบิดออกมา เกราะและหมวกที่ชายคนนั้นใส่อยู่ได้ถูกละลายลงไปในทันทีและมันก็ไม่ได้จบแค่นั้น เขายังมีแผลสาหัสที่ถึงจุดที่มองเห็นกระดูกได้เลยจากตรงหน้าอกและคออยู่

"อ๊า อ๊ากกกกก!"

ชายคนนี้ไม่อาจจะเข้าใจสถานการณ์ได้พักหนึ่งและร้องเสียงแปลกๆออกมา

มันก็ไม่ได้น่าสงสัยอะไร หากว่ามันมีระเบิดขนาดใหญ่แบบนี้มันก็ไม่มีทางเลยที่จะไม่มีเศษเสี้ยวมานาอยู่ แต่ว่าต่อให้ชายคนนี้จะมีสัมผัสที่เฉียบแหลมยังไงจากการที่กลายมาเป็นคลาส 4 ก็ยังไม่อาจจะรู้ตัวเลย และนี่มันหมายความว่าจอมเวทย์คนนั้นมันแข็งแกร่งกว่าเขา แต่ว่ามันก็ไม่มีทางที่จะมีจอมเวทย์แบบนี้อยู่บนโลกได้นี่

"คำตอบก็คือยมทูตไง ง่ายใช่ไหมล่ะ?"

[ใครจะไปรู้ล่ะ!] (เลียร่า)

ยูอิลฮานได้เก็บเอจิสกลับไปก่อนจะตอบคำถามออกมา แม้ว่าชายคนนั้นจะไม่ได้ยินก็ตาม ไม่สิ จริงๆแล้วชายคนนั้นกำลังจะถูกถล่มไปพร้อมกับซากกำแพงดังนั้นมันไม่มีทางที่เขาจะตั้งสมาธิกับอะไรได้

"ฮ่าห์"

ยูอิลฮานที่คว้าเสาที่เขารู้ว่ามันจะถล่มมาจากกำแพงอยู่แล้วมาแล้วเหวี่ยงแส้ของเขาไปที่คอของชายที่กำลังล้มอยู่

 

แส้ดูเหมือนจะยืดออกไปเป็นสิบเมตรจากเพลิงโลหิตก่อนที่จะตัดคอของชายคนนั้นได้สำเร็จ มันไม่ได้จบแค่นั้นแต่ไฟก็ยังกระจายไปทั่วตัวของเขาและเผาทุกๆสิ่ง

สำหรับยูอิลฮานแล้วมันไม่มีเหตุการณ์ที่เขาจะปราณีศัตรูที่แพ้หรือหลบหนีเด็ดขาด

เขาคิดว่าเขาจำเป็นต้องตรวจว่าชายคนนั้นตายแล้ว เขาได้จัดการเผามันทิ้งไป แม้ว่าเขาจะไม่เคยเจอเนโครแมนเซอร์แต่ว่าถ้าหากมีคนแบบนั้นอยู่แลวมาได้ศพที่ยูอิลฮานฆ่าไปและทำให้มันแข็งแกร่งขึ้นอีกจะเป็นยังไงกันล่ะ? เขาคงจะต้องหงุดหงิดมากแน่

"อ๊าาา ดูค่าประสบการณ์นั่นสิ

[อิลฮานทั้งกำแพงซ้ายขวามีรูขนาดใหญ่อีก] (เลียร่า)

"มันเป็นเรื่องปกติอยู่แล้ว ฉันได้ใช้หินพลังเวทย์คลาส 3 จำนวนมากในการทำกับระเบิดฉุุกเฉินสังหารหมู่นี่ จริงๆแล้วฉันยังทึ่งเลยที่ปราสาทยังไม่พังลงมา"

การระเบิดของกับระเบิดมันได้นำผลลัพธฺที่ยิ่งใหญ่ออกมา

แม้ว่าเพดานจะไม่พังลงมาอย่างน่าทึ่ง แต่ว่ามันไม่ใช่แค่พื้นและกำพงเท่านั้นที่พัง แต่ส่วนหนึ่งของปราสาทที่อยู่มาหลายต่อหลายปีก็ได้พังลงไปเพราะสิ่งนี้

ทหารได้พยายามจะดับไฟที่อยู่ด้านนอกปราสาทได้มองมาที่โถงทางเดินที่ถูกระเบิดด้วยปากที่อ้าค้างไว้ และอีกฝั่งหนึ่งก็ไม่ได้ต่างกันนัก ไม่นานนะรายงานนี้ก็ไปถึงเบื้องบนทำให้ที่นี่จะต้องเต็มไปด้วยผู้คนในไม่ช้าแน่ แม้ว่าจะมีไม่กี่คนที่เข้ามาได้เพราะที่นี่ไม่มีพื้นแล้วก็ตาม

ถ้ามันเป็นไปได้เขาก็อยากจะวางกับดักสังหารศัตรูอีก แต่ว่าแผนนี้มันไม่ได้ดีนัก ยูอิลฮานได้เรียกโล่ของเอจิสออกมาอันหนึ่งและกระโดดขึ้นไปเป็นที่หยั่งเท้าของเขา

ในแขนของเขามีหัวของอัศวินที่เขาเพิ่งจะจัดการไปอยู่ แม้ว่าร่างกายจะถูกเผาไปหมดแล้ว แต่หัวก็ยังคงอยู่

[แล้วนายจะเอาหัวนั่นไปทำอะไรน่ะ?] (เลียร่า)

"แน่นอนว่าเอาไว้ล่อไงล่ะ ลองคิดดูสิว่าถ้าฉันเอาหัวไปทิ้งไว้ซักทีพร้อมกับระเบิดมันจะเกิดอะไรขึ้น ฉันมั่นใจว่าต้องมีไอ้โง่มาติดกับแน่ๆ"

[...]

ชั่ว ชั่วมากๆ นี่ยังเป็นคนอยู่แน่หรอ?

ไม่ว่าเลียร่าจะเป็นพวกกับยูอิลฮานยังไง แต่เธอก็คิดว่ามันคงจะดีกว่าหากแผนนี้ล้มเหลว แต่ว่าน่าเสียดายที่แผนได้ประสบผลสำเร็จอย่างน่าทึ่ง

"อ๊ากกกกกกกกก เฟสโต้!!!!!!!!!"

อาจารย์ที่ได้รู้ชัดเจนแล้วว่าศิษย์ของเขาตายไปจากสภาพศพได้พุ่งเข้ามาในทันทีที่เห็นหวัอยู่และกับระเบิดก็ทำงานในทันที

"อึ๊ก!?"

ยังไงก็ตามได้มีฉากที่น่าประทับใจเกิดขึ้น อาจารย์ที่ได้รู้ว่ากับระเบิดกำลังจะระเบิดได้โอบกอดหัวเอาไว้ทันทีและหมอบตัวลงป้องกันระเบิดเกิดเป็นผลทำให้เขาบาดเจ็บมากขึ้น

การกระทำของเขาที่อยากจะปกป้องหัวของศิษย์มันผิดอย่างมากเนื่องจากยูอิลฮานได้ฝังระเบิดไว้ภายในนั้น

อาจารย์ที่ได้รับแรงกระแทกทั้งจากภายในและภายนอกได้บาดเจ็บอย่างร้ายแรงจากความรักโง่ๆที่เขามีต่อศิษย์ ใบหน้าของเขาได้ไหม้ไปเกือบหมดแล้ว การมองเห็นของเขาได้เสียไปแล้วและหัวใจของเขาแทบจะโผ่ลออกมาให้เห็น ไม่ใช่แค่นั้นแต่ยังมีกระดูกแทงออกมาจากด้านหลังเขาด้วย

"ว้าว มนุษย์ก็ยังคงเป็นมนุษย์ พวกเราอ่อนแอกว่ามอนสเตอร์แม้ว่าจะมีเลเวลที่สูงแล้ว"

สิ่งที่น่าทึ่งคือเขายังคงยืนอยู่ได้ด้วยขาตัวเองแม้จะบาดเจ็ฐขนาดนี้ เมื่อให้หัวของศิษย์ที่หายไปอย่างสิ้นเชิงโดยไร้เศษฝุ่นใดๆเขาได้แต่ตะโกนออกมา

"อ๊ากกก!ไอ้ชาติชั่ว แกมันยังเป็นมนุษย์อยู่ไหม!?"

"อ้าว แล้วนี่คนที่ไปถลกหนังคนอื่นนี่ยังเป็นมนุษย์อยู่หรอ?"

ยูอิลฮานได้สะบัดแส้ของเขาอย่างรุนแรงใส่ชายวัยกลางคนที่พล่ามไร้สาระ ถ้าเขามีเวลาเขาจะไม่ให้คนๆนี้ตายง่ายๆแน่ มันน่าเสียดายจริงๆ

แส้ของเขาได้ระบายความโกรธของเขาออกไปเป็นคลื่นอย่างเงียบๆตัดคอของชายคนนี้ไปอย่างสมบูรณ์แบบ จากนั้นยูอิลฮานก็เผาร่างของเขาและเอาหัวมา

[คุณได้รับค่าประสบการณ์ 11,493,018,347]

"โว้ว!"

เขาได้ยืนยันอีกครั้งหนึ่ง แต่ว่ามันก็ถูกแล้ว เขาเพิ่งจะได้รับค่าประสบการณ์ประมาณ 11 และอีกครึ่งพนัล้าน! แต่ไม่ว่าคนที่เขาฆ่าจะเลเวลสูงยังไง เขาคนนั้นก็มีเลเวลไม่เกิน 250! เลียร่าได้พูดโม้ออกมา

[ดูสิ เขาเป็นมนุษย์ที่น่าทึ่งจริงๆ จำนวนค่าประสบการณ์เป็นตัวพิสูจน์!] (เลียร่า)

"แม้แต่คาโร่ก็ยังให้ค่าประสบการณ์แค่หนึ่งในสามจากนี่เองแม้ว่าเขาจะเลเวล 242..."

ถ้างั้นมันดูเหมือนจะได้รับค่าประสบการณ์ที่เพิ่มเติมตามเลเวลด้วย ยูอิลฮานได้อุทานออกมา

ยังไงก็ตามที่น่าทึ่งไปกว่านั้นก็คือเลเวลเขาก็ยังไม่อัพ

"เลเวล 141 ไม่เพิ่มขึ้นแม้ว่าจะฆ่าเลเวล 250 ไป... โลกนี่มันโหดร้ายจริงๆ"

[นายนี่แปลกนะ คิดจะเพิ่มเลเวลสองครั้งในวันเดียวแม้ว่าเลเวลจะสูงกว่า 140 งั้นหรอ...] (เลียร่า)

ยูอิลฮานได้เอาหัวชายวัยกลางคนมาและไปจุดต่อไป ยังไงก็ตามข้อความสีเขียวสั้นๆได้ปรากฏขึ้นที่ม่านตาของยูอิลฮาน

[มันเป็นไปได้ที่จะวิวัฒนาการผสมระหว่างความเชี่ยวชาญแส้กับความเชี่ยวชาญดาบ!]

[มันเป็นไปได้ที่จะผสมสกิลด้วยการใช้หินพลังเวทย์คลาส 3 หนึ่งพันก้อนและหินพลังเวทย์คลาส 4 หนึ่งก้อน จะดำเนินการหรือไม่?]

"...โอ้ว"

มันดูเหมือนว่าการโจมตีด้วยความโกรธของยูอิลฮานจะทำให้เกิดบางอย่างขึ้นมา

มันเป็นผลจากการที่เขาอัดพลังของดาบลงไปในแส้ก่อนหน้านี้ เหมือนกับที่เขาทำกับหอก เขากำลังจะได้ทำการวิวัฒนาการผสมสกิลอาวุธ

"ไม่ ฉันจะไม่ทำแบบนั้น"

แน่นอนว่ายูอิลฮานได้ปฏิเสธไปในทันที ถ้าเข้าใช้วัตถุดิบในการวิวัฒนาการผสมของดาบกับแส้ไป ถ้างั้นเขาก็จะไม่อาจจะใช้มันทำการวิวัฒนาการผสมได้อีก เป้าหมายของเขามีอยู่แล้วนั่นคือหอกสะบั้นจักรวาล

"ฉันจำเป็นต้องอัดพลังของแส้ลงไปในหอกแต่ว่าทำไมมัน... โอ้? ฉันคิดว่าฉันเข้าใจแล้ว"

ยูอิลฮานได้รู้สึกได้ว่าความอิสระและไร้ความควบคุมของแส้กำลังถูกอัดลงไปบนหอกที่มีความแหลมคมของดาบอยู่

[ถ้านายเรียนรู้ในสิ่งนี้สเปียร่าจะต้องรู้สึกได้จางๆ] (เลียร่า)

"เอาล่ะยังไงก็ไปกันต่อเถอะ ยังมีมีอีกหลายอย่างที่ต้องทำลายและฆ่า"

[ป่ะ] (เลียร่า)

***

ในขณะเดียวกันคนที่พวกเขาเพิ่งพูดถึง สเปียร่าก็กำลังประสบกับช่วงเวลาชีวิตของเธอเอง

ในตอนแรกเธอแค่เฝ้าดูเกต ก่อนที่จะหยิบหอกออกมาถือหลังผ่านไปหลายชั่วโมง

ในระหว่างรอนี่มันคือโอกาสที่ดีที่สุด แต่ว่าตัวเธอก็ไม่ได้ชอบแบบนี้มากนัก

[ฟู่] (สเปียร่า)

ท่าทางของเธอดูขมขื่นเล็กน้อย เธอไม่ได้ชอบสิ่งที่ทำอยู่ในตอนนี้เลยจริงๆ

[ฉันขอโทษ] (สเปียร่า)

เธอได้พึมพัมออกมา ขอโทษใครกันล่ะ? คำพูดของเธอมันไม่ได้ไปถึงใครและมันกระจายลงไปในน้ำ

ยังไงก็ตามในเวลาต่อมาหอกของเธอก็แทงออกไปแยกเป้าหมายของเธอออกครึ่งหนึ่งสำเร็จ

...

[อ๊ากกก!]

ทูตสวรรค์ที่เข้ามาใกล้เกตได้ถูกตัดครึ่ง ชื่อของคนๆนั้นคือรูเปต้า แน่นอนว่าทูตสวรรค์คนนี้ไม่ได้ข้องเกี่ยวอะไรกับยูอิลฮานเลยสักนิด

[ดะ ได้ยังไงกัน? นี่มัน... ไม่มีสัญญาณอะไร...] (รูเปต้า)

สิ่งมีชีวิตชั้นสูงเป็นสิ่งที่น่าทึ่งแน่นอน แม้ว่าตัวจะขาดครึ่งเธอก็ยังยืนอยู่ได้ยังไง?

ยังไงก็ตามเรื่องแบบนี้มันไม่ได้สบายนานนัก สเปียร่าที่รู้สึกอึดอัดที่ใช้การ 'ซุ่มโจมตีจากการซ่อนตัว' ได้อธิบายอย่างใจดี

[พวกเราก็สามารถจะยืมพลังจากผู้ทำพันธสัญญาได้เหมือนกับที่มนุษย์ยืมพลังของทูตสวรรค์นั่นแหละแต่ยังไงก็ตามการซุ่มโจมตีมันไม่ใช่สิ่งที่ฉนสนใจ รูเปต้าถ้าเธอไม่ใช่คนทรยศ ฉันก็คงจะเปิดเผยตัวสู้กับเธออย่างตรงไปตรงมาแล้ว] (สเปียร่า)

[เธอได้ยังไงกัน....!] (รูเปต้า)

แน่นอนว่าทูตสวรรค์ก็มีขีดจำกัดอยู่! เขาได้หายไปเป็นสีขาวและฝุ่นสีเลือด และสเปียร่าได้ถอนหายใจก่อนจะถอนหอกกลับมา

[มันเหมือนกับว่าพวกนี้คิดเอาไว้แล้วว่ายูอิลฮานจะไปที่ฟีราต้า ช่วยบอกทีว่ามันไม่ใช่] (สเปียร่า)

ไม่ว่าพวกนี้จะหยาบคายยังไง พวกมันก็ไม่เคยล่อยูอิลฮานด้วยทั้งโลก

ยังไงก็ตามบางทีพวกมันก็อาจจะคาดหวังบางอย่างอยู่ ไม่ใช่ว่ามันก็แสดงออกมาแล้วเหมือนกันหรอ? ยูอิลฮานได้แสงความสงสัยต่อการเชือมต่อโลกที่ถูกทิ้งซ้ำๆและกระทั่งเข้าไปในเกต และคาดเดาว่าเขาจะเข้าไปข้างในไม่ใช่แค่ปิดผนึกมัน

'งั้นมันแสดงว่าศัตรูคือคนที่รู้ในบุคลิกของยูอิลฮานอย่างละเอียดงั้นสิ? แม้ว่ามันจะดูเหมือนฉันจะไม่ถูกคำนวนก็ตาม'

นี่มันเป็นเรื่องปกติ การกระทำของเธอ เธอไม่ได้บอกใครเลย ต้องขอบคุณในเรื่องนี้ทำให้เธอได้จัดการพวกมันได้สำเร็จ

[สิ่งที่น่ากังวลไปกว่านั่น...] (สเปียร่า)

เธอได้พึมพัมออกมาก่อนจะเงยหน้าขึ้น

สิ่งที่เธอกำลังคิดอยู่ไม่ใช่ฟีราต้าที่ยูอิลฮานอยู่ข้างในตอนนี้ แต่เป็นสนามรบในนิวยอร์กที่ลูกน้องของยูอิลฮานมุ่งตรงไป

'พวกคนทรยศจะต้องรู้ว่ายูอิลฮานจะไม่ปรากฏตัวหากเขามาที่นี่'

แม้ว่าเธอจะคาดเดาสิ่งนี้ไดแต่แรกว่ามันไม่ได้มีคนทรยศเพียงคนเดียว นอกไปจากนี้หนึ่งในพวกนั้นก็น่าจะอยู่ในสนามรบนั่นด้วย

'ถึงฉันจะไม่สนใจว่าจะมีมนุษย์กี่คนต้องตายแต่...'

ในสนามรบมีคนจำนวนมากที่ข้องเกี่ยวกับยูอิลฮาน ข้ามเรื่องของเฟมิล เอริเซียไป ยังมีเอลฟ์ที่ยูอิลฮานเป็นห่วงแม้ว่าเขาจะแกล้งทำเป็นไม่สนใจก็ตามและยังมีลูกของเขายูมิลที่เขารักมาก!

[ถ้าพวกมันแตะต้องมิล ฉันจะฆ่าพวกมันทั้งหมด] (สเปียร่า)

ในความเป็นจริงแล้วสเปียร่าก็ค่อนข้างจะชอบมิลเหมือนกัน