บทที่ 106 - ฉันคือวิญญาณเร่ร่อน (7) [อ่านฟรีวันที่ 16/01/2562]

บทที่ 106 - ฉันคือวิญญาณเร่ร่อน (7)

 

[พาเจ้านังมังกรสารเลวนั่นมาที่นี่เดี๋ยวนี้เลยนะ] (เลียร่า)

เลียร่าได้ตะโกนออกมาในขณะที่หยิบเอาหอกขึ้นมา

[ฉันจะประกาศความยุติธรรมกับนังนั่น! ฉันกับเธอ!] (เลียร่า)

[ด้วยคำพูดเหล่านั้น 'มันจะโชคดีมากๆหากว่าเธอไม่ถูกสวรรค์เนรเทศ' ฉันขอบอกเธอว่ามันน่าเสียดายที่เลอซิสน่าได้ตายไปแล้ว] (เอิลต้า)

เมื่อเอิลต้าที่โกรธเหมือนกับลิต้าได้ตอบกลับมาอย่างหมดพลัง เลียร่าก็ได้จบลงด้วยการลดหอกลงมา

นี่มันคือความรู้สึกของการพ่ายแพ้ สิ้นหวังและไร้ซึ่งพลัง

ในตอนนี้เองมังกรเด็กได้เดินมาด้วยก้าวเล็กๆและมาเกาะที่ขาของเลียร่าที่กำลังโกรธอยู่โดยที่ไม่รู้จะลงที่ไหนดี จากนั้นเขาก็พูดออกมาด้วยเสียงที่บริสุทธิจากใจของเขา

"พี่สาวคนสวย"

เขาได้เงยหน้าขึ้นมามองที่เลียร่า เขาดูหล่อมากเพราะเขาเกิดมาเป็นมังกร แต่ว่าบางทีเพราะเขาอาจจะได้รับอิทธิพลมาจากมานาของยูอิลฮาน มังกรเด็กจึงคล้ายกับยูอิลฮาน

หากไม่พูดถึงด้านอื่นๆ เลียร่าก็ตกหลุมรักยูอิลฮานมากอยู่แล้ว ดังนั้นในตอนนี้มันคือการโจมตีที่ร้ายแรงที่สุด ความโกรธที่ลุกโชนและความสิ้นหวังได้ดับลงไปอย่างน่าอัศจรรย์เพียงแค่สิ่งนี้

[ไม่ใช่พี่สาวนะ] (เลียร่า)

เลียร่าได้ก้มหน้าลงมาและสบสายตาพร้อมพูดออกมาด้วยเสียงที่เป็นผู้ใหญ่

[นับจากนี้ไปเรียกฉันว่าแม่นะ] (เลียร่า)

"หือ?"

[เลียร่าาาาาาาาา!?] (เอิลต้า)

[แต่ว่าเขาน่ารักมาก! แล้วก็นะคิดอีกแบบเขาก็แค่ดูดมานาของยูอิลฮานไปเท่านั้น ดังนั้นฉันยอมรับ!] (เลียร่า)

นี่มันคือเหตุการณ์ที่น่าตกใจจริงๆ ยูอิลฮานที่ยังไม่อาจจะยอมรับทุกสิ่งที่เกิดขึ้นมาได้ ในที่สุดแล้วเขาก็เอาตัวเองกลับมาได้หลังจากได้ยินคำพูดของเลียร่า

"ใช่แล้ว เขาก็แค่ดูดมานาไปจากฉัน"

ยูอิลฮานได้ตบแก้มตัวเองและดึงสติกลับมา มังกรที่มองดูอยู่ได้ปล่อยจากขาองเลียร่าและเลียนแบบยูอิลฮานด้วยการตบแก้มตัวเอง

เด็กคนนี้มันอะไรกัน? ยูอิลฮานได้หัวเราะออกมาด้วยปฏิกิริยาที่คาดไม่ถึงและโบกมือของเขาให้กับมังกรเด็ก เด็กนั่นที่ทำอะไรไม่ถูกหลังจากได้ยินสิ่งที่เลียร่าพูดได้วิ่งเข้าไปหายูอิลฮานด้วยความยินดีและหยุดลงข้างหน้ายูอิลฮาน

"ครับพ่อ"

"ฉันไม่ใช่พ่อของนาย"

"พ่อคือพ่อของผม"

คำพูดนี้ไม่มีความสงสัยแม้แต่นิดเดียว ใช่แล้ว มันแน่นอนอยู่แล้วเนื่องจากทั้งหมดนี้คือความจริง ยังไงก็ตามมันไม่ใช่

ยูอิลฮานได้พยายามทำให้ตัวเองใจเย็นลงมากที่สุดและพูดขึ้นหลังจากได้สบกับสายตาของเด็ก

"ฟังฉันดีๆนะ ฉันไม่เคยคิดว่าฉันจะเป็นพ่อของนาย สรุปก็คือฉันไม่ได้มีความสัมพันธ์อะไรกับแม่ของนายเย เข้าใจนะ?"

"ครับ!"

ถึงแม้ว่าเรื่องที่จะพูดกับเด็กทารก แต่ว่าเด็กนี่ก็หยักหน้าอย่างจริงจังราวกับว่าเขาเข้าใจทุกอย่าง

"ฉันแค่ปลุกนายขึ้นมาด้วยไฟกับมานา แน่นอนว่าฉันจะเลี้ยงดูนายเพราะว่าฉันได้สัญญากับเลอซิสน่าเอาไว้ แต่ว่าเพื่อเป็นการชดเชย ฉันจะใช้นายช่วยสู้ด้วย นายกระทั่งต้องมาเป็นลูกน้องฉันด้วยสกิลผู้ปกครอง ไม่ใช่ว่านี่มันน่ากลัวหรอ? นายเข้าใจมันสินะ?"

"ครับ!"

คำพูดที่ตรงๆและหยาบคายนี้มันทำให้แม้แต่ตัวยูอิลฮานเองยังรู้สึกผิด แต่ว่าเด็กได้ยิ้มอย่างใสซื่อและหยักหน้าอีกครั้ง

ใช่แล้วการพูดออกไปตรงๆมันไม่ใช่เรื่องแย่อะไร - ยูอิลฮานได้พึมพัมกับตัวเองก่อนประกาศออกไป

"เอาล่ะเพราะแบบนี้ฉันเลยไม่ใช่พ่อของนาย"

"พ่อคือพ่อของผม!"

ยูอิลฮานได้พยายามหยุดตัวเองเต็มที่ไม่ให้ไปอัดเด็กคนนี้ในขณะที่เด็กคนนี้ได้พูดอีกครั้ง

"มังกรก็เป็นแบบนี้แหละพ่อ!"

"แบบไหน?"

"ความแข็งแกร่งคือทุกสิ่ง!"

ในขณะที่ยูอิลฮานได้ถอนหายใจเอามือก่ายหน้าผาก เด็กนั่นก็หัวเราะออกมาในขณะที่ทำแบบเดียวกัน

"....ทำไมนายต้องทำตามฉัน?"

"เพราะว่าพ่อแข็งแกร่ง!"

หรือก็คือเด็กนี่เลียนแบบเขาก็เพี่ะเขาคิดว่าเขาจะแข็งแกร่งหากทำตามยูอิลฮาน ยูอิลฮานได้รู้สึกปวดหัวเมื่อได้ยินสิ่งที่ดูจะป็นเด็กเอามากๆ แต่ว่าในเวลาเดียวกันมันก็คือคำพูดของมังกร

[ทำไมนายไม่ยอมรับล่ะยูอิลฮาน? สายพันธ์ที่ผสมพันธ์กันด้วยมานามังกรก็เป็นแบบนั้นจริงๆ เพราะแบบนี้เด็กนี่คือลูกของนายอย่างแน่นอน ยังไงก็ตามนี่มันเป็นในมุมมองของมังกร มันห่างไกลมากๆจากสิ่งที่นายเรียนรู้และต้องการมาจนถึงตอนนี้ ความรัก การแต่งงาน และมีลูก ฉันแค่จะบอกให้คุณยอมรับเด็กด้วยการมองไปในขั้นสุดท้ายไง] (เอิลต้า)

เอิลต้าที่พูดแบบนี้ได้พูดต่อไปราวกับว่าเธอได้เตรียมคำพูดทั้งหมดเอาไว้แล้ว

[ดังนั้นนายมีลูก แต่ว่ามันก็ยังพูดได้อยู่ว่านายยังไม่มีภรรยา นายได้เกิดมาเป็นผู้โดดเดี่ยวและบริสุทธิแต่ก็แค่มีมังกรเป็นลูก!] (เอิลต้า)

"นี่มันแย่ที่สุด!"

ยังไงก็ตามยูอิลฮานก็ไม่อาจหนีจากความเป็นจริงได้อีกต่อไป เขาได้ติดกับตั้งแต่วินาทีที่เขาเอาไข่ทองคำมาจากรังของเลอซิสน่าแล้ว เลอซิสน่า ผู้หญิงคนนี้ทำให้ยูอิลฮานปวดหัวตั้งแต่เริ่มจนจบเลย

[เรียกฉันว่าแม่ แม่!] (เลียร่า)

"แต่ว่าพี่สาว...."

[เลียร่าหยุดเถอะ มันน่าอาย] (เอิลต้า)

เลียร่าก็ยังอยู่ในวัยที่เธออยากจะแต่งงานกับมีลูกงั้นหรอ? ยูอิลฮานที่พ่ายแพ้ได้คิดโง่ๆแบบนี้และมองดูฉากที่มังกรกับทูตสวรรค์ทั้งสองคนกำลังวิ่งวุ่นไปมาก่อนที่จะต้องตบแก้มตัวเองอีกครั้ง แม้แต่แก้มของเขาก็แดงขึ้นมาแล้ว เขาได้ดึงสติกลับมาอีกครั้งหนึ่ง

"ใช่สินะ"

จากนั้นเขาก็ยอมรับในความจริง

"เด็กนั่นเป็นลูกของฉันแน่นอน"

"ใช่แล้วพ่อ!"

ยูอิลฮาน เขาได้ใช้ชีวิตมาเป็นพันๆปี แต่ว่าตามทะเบียนแล้วเขายังอายุ 20 ปี

เขาได้มีลูกเป็นมังกร

"ฉันจะทำให้นายแข็งแกร่งอย่างที่นายต้องการเลย ยังไงก็ตามนายจะต้องลึกบากมากแน่ๆดังนั้นจำเอาไว้ด้วย"

"ถ้าผมแข็งแกร่งขึ้นผมก็ไม่มีปัญหา"

เด็กนี่ดูเหมือนกับพวกตัวเอกมากกว่าเด็กเกิดใหม่ซะอีก แต่ว่ายูอิลฮานก็ตัดสินใจไม่สนเรื่องแบบนี้

"ฉันจะต้องตั้งชื่อให้นายก่อน เอาเป็นมยองฮานดีไหม?"

[อย่าได้เอาชื่อนั้น!] (เอิลต้า)

"ถ้างั้นก็แมนดาริน"

[นั่นก็ไม่ใช่ชื่อเกาหลี!] (เอิลต้า)

เนื่องจากความขัดแย้งของเอิลต้าอย่างสิ้นหวัง ทำให้ในท้ายที่สุดชื่อของเด็กคนนี้ได้มีคำว่า 'มิล' ในภาษาเกาหลีที่แปลว่ามังกรอยู่

"ยูมิล"

"ยูมิล! ชื่อของผม!"

[พอนำมารวมกับนามสกุลนายมันได้ให้ความกดดันอย่างมากเลย] (เอิลต้า)

ยูมิลเป็นชื่อของยักษ์โบราณในตำนานนอส แม้ว่าชื่อนี้มันจะเป็นบังเอิญมากๆที่มาจากการรวมกันของคำเกาหลีและนามสกุลเกาหลีก็ตาม

"ยูมิล ยูมิล"

ยูมิลดูจะมีความสุขที่ได้ชื่อมาจากพ่อของเขาทำให้เขากอดยูอิลฮานและกระโดดไปทั่ว

จากนั้นอยู่ๆเขาก็ล้มลงไปกับพื้นและพูดขึ้นทั้งๆที่กอดยูอิลฮาน

"พ่อ ผมหิว"

"ได้เลย"

ยูอิลฮานได้เปิดช่องเก็บของของเขาด้วยรอยยิ้มขม เมื่อเขาคิดบางอย่างได้เขาก็จับที่กรามของยูมิลและมองดูปากของเขาเพื่อดูฟัน ภายในนั้นมีฟันที่แหลมคมและทนทานอยู่

อย่างที่คิดเลยมังกรได้เกิดมาเป็นผู้ล่า

"เยี่ยม งั้นมากินเนื้อกัน"

"เย้!"

เขามีเนื้อจำนวนมาก นอกไปจากนี้ก็ยังมีไฟที่สามารถจะควบคุมอุณหภูมิตามใจนึกได้อีกด้วย

"มันร้อน! มันอร่อยมาก!"

"ใช่แล้ว กินเยอะๆนะ"

เมื่อเขาได้ย่างเนื้อด้วยซอสที่มี ยูมิลก็ได้กินเนื้อลงไปอย่างเอร็ดอร่อย ในตอนนั้นเอง

[คุณได้ทำพันธะสัญญากับมังกรเด็กยูมิลเนื่องจากพลังของนักขี่มังกร สกิลติดตัวได้ถูกใช้งาน คุณยังไม่สามารถใช้งานสกิลใช้งานได้เนื่องจากพลังของมังกรยังอ่อนแอเกินไป]

แม้ว่าพวกเขาจะได้คุยเรื่องนี้กันแล้ว แต่ว่าพันธะสัญญาได้เสร็จสิ้นในตอนที่ยูมิลกินเนื้อ ยูอิลฮานไม่อาจจะซ่อนความกังวลในอนาคตของยูมิลได้

ไม่ว่ายังไงก็ตามพันธะสัญญาก็คือพันธะสัญญา มานาของยูอิลฮานกับยูมิลดูเหมือนจะมาเจอกันก่อนที่จะหมุนวนด้วยกันและกลายเป็นสายสัมพันธ์ระหว่างพวเขา

การเชื่อมต่อที่ลึกซึ้งระหว่างทั้งสองคนได้ถูกก่อตัวขึ้นมามากกว่าที่ทำกับทูตสวรรค์ การเชื่อมต่อนี้ก็ไม่ได้แย่เลยสักนิด ยังไงก็ตามมันไม่ได้จบแค่นั้น

[สามารถใช้สกิลการปกครองได้ ต้องการดำเนินการไหม?]

ยูอิลฮานรู้สึกซับซ้อนเล็กน้อย แต่ว่าเนื่องจากพวกเขาได้คุยกันแล้ว เขาจึงเปิดใช้งานสกิลโดยไม่ลังเล สกิลการปกครองมันง่ายยิ่งกว่าพันธะสัญยามากและมันได้สร้างสัญลักษณ์แปลกๆบนคอของยูมิลก่อนที่จะหายไป

[มังกรยูมิลได้กลายเป็นผู้ใต้บังคับบัญชาของคุณ การพัฒนาของยูมิลได้ถูกเร่งขึ้น คุณสามารถดูสเตตัสของยูมิลได้

"พ่อ พ่อทำอะไรหรอ?"

"ใส่ปลอกคอให้นาย"

"ครับ!"

ยูอิลฮานได้รู้สึกอึดอัดใจที่ทำแบบนี้กับยูมิล แต่ว่ายูมิลก็แค่ตอบกลับมาด้วยรอยยิ้มและเคี้ยวเนื้อโดยที่ซอสเลอะเต็มหน้าโดยที่ไม่รู้ว่ายูมิลรู้หรือว่าไม่สน หริอไม่ก็เพราะเขาก็ชอบมัน

"เอาอีก"

"ได้ ได้ เอาให้ช่องเก็บของฉันว่างไปเลย"

ในขณะกินอยู่ออร่าของเด็กคนนี้ออกมามากทีเดียวดังนั้นยูอิลฮานได้เอาเนื้อออกมาเป็นชิ้นๆ ชิ้นล่ะ 10 กิโลกรัม

เพลิงนิรันดร์ได้ทำให้ชีวิตของยูอิลฮานง่ายขึ้นด้วยการโหมไฟออกมาด้านนอกเตาเผาและยูมิลที่มองดูฉากๆนี้มันดูเหมือนกับยูอิลฮานกำลังใช้ไฟเหมือนกับร่างกายของเขาทำให้ ยูมิลปรบมือออกมา

"พ่อน่าทึ่ง!"

"กระเพาะของนายน่าทึ่งกว่าอีก"

ในขณะที่ยูมิลยุ่งกับการกินอยู่ ยูอิลฮานก็เรียกหน้าต่างสเตตัสของยูมิลออกมาตรวจสอบ

[ยูมิล]

[มังกรทารกเลเวล 1]

[ฉายา - ผู้ที่ถูกชำละล้างด้วยเพลิงนิรันดร์(ความต้านทานธาตุไฟเพิ่มขึ้น 130% ดูดซับส่วนหนึ่งของการโจมตีธาตุไฟ), บุตรแห่งความโกลาหล(ความต้านทานสถานะทั้งหมดเพิ่มขึ้น 70%)]

[พละกำลัง - 48 ความว่องไว - 32 พลังชีวิต - 29 พลังเวทย์ - 64]

[สกิลใช้งาน - ปกปิดตัวตนเลเวล 1, เวทย์ธาตุลมระดับกลางเลเวล 1, พลังเหนือมนุษย์เลเวล 1]

[สกิลติดตัว - จ้าวมานาเลเวล 1, การฟื้นฟูสายเลือดมังกรเลเวล 1, ความเชี่ยวชาญการต่อสู้กายภาพเลเวล 1, ภาษาเลเวล 1, พักผ่อนเลเวล 1, การโจมตีคริติคอลเลเวล 1, การต้านทานพิษระดับสูงเลเวล 1, การต้านทานคำสาประดับสูงเลเวล 1]

"โอ้ววว"

นี่มันพรสวรรค์ - หน้าต่างสเตตัสมันได้บอกกับเขาอย่างนี้ เขามีสิ่งที่มีประโยชน์มากขนาดนี้ตั้งแต่เกิดขึ้นมาได้ยังไงเนี้ย!

[ยูอิลฮษนคุณก็ยังมีการปกปิดตัวตนนับตั้งแต่เกิดมาไม่ใช่หรอ?] (เอิลต้า)

"เงียบน่า"

ใช่แล้ว โลกนี้มันไม่ยุติธรรม แต่แม้ว่าจะบ่นไปยังไงสวรค์ก็จะไม่ตอบกลับมา ดังนั้นผู้คนจึงทำได้เพียงพยายามอย่างดีที่สุดด้วยทุกสิ่งที่มี

และเจ้าเด็กนี่ที่กินเนื้อเป็นกินโลก็ได้มีสุดยอดการพัฒนาตั้งแต่เริ่ม ไม่ใช่เพียงแค่นั้นแต่ว่าเขาก็ยังมีสกิลมากมายที่ยูอิลฮานไม่เคยได้ยินมาก่อน แถมยังมีสกิลระดับสูงอีกมากด้วยเช่นกัน

นอกจากนี้ก็ยังมีฉายาที่น่ากลัวนั่น! เลอซิสน่าพูดถูก ไฟได้ทีทำให้เขาเกิดขึ้นมามีผลต่อพลังของเขาอย่างมาก

เมื่อเขาได้ตัดสินเส้นทางได้เขาก็ยกหัวขึ้นมา

"เอิ๊กกก"

เขากินอิ่มแล้วงั้นหรอ? เจ้าเด็กนั่นได้เลอออกมาก่อนจะล้มตัวหลับลงไปทั้งแบบนั้น ยูอิลฮานได้รู้สึกเหมือนกับว่าพลังของเขาถูกดูดออกไปจนหมดภายในวันเดียว

"ฉันเหนื่อยจริงๆ"

[อ่า น่ารักมาก เขาน่ารักอะไรแบบนี้?] (เลียร่า)

เลียร่าที่ยังคงไม่ยอมแพ้กับการกลายมาเป็นแม่เลี้ยงของเด็กได้ใช้เวทย์อาบน้ำเบาๆกับยูมิลที่หลับอยู่และกอดเขาเอาไว้ จากนั้นเธอก็มองมาที่ยูอิลฮานและพูดขึ้น

[เราน่าจะซื้อเสื้อให้เขาด้วยนะ]

"พวกเราจะทำมันในตอนที่เราไปข้างนอก นั่นมันกดี เราจะต้องซื้อชุดให้พวกเอลฟ์ด้วยเหมือนกัน..."

หัวใจของยูอิลฮานได้สั่นไหวอยู่ครู่หนึ่งที่มองไปที่ยูมิลในอ้อมกอดของเลียร่า แต่ว่าจนกระทั่งในท้ายที่สุดเขาก็ไม่เข้าใจว่าทำไมและพูดออกมาไม่ค่อยชัด

ยังไงก็ตามในขณะที่เขามองเข้าไปในช่องเก็บของความรู้สึกนั้นก็หายไป เขาได้พบว่ามีสิ่งที่เขาได้ลืมไปจนกระทั่งตอนนี้

"อ่า ถัง"

สิ่งที่ยูอิลฮานหยิบออกมาก็คือถังขนาดใหญ่ที่กินพื้นที่มากกว่าครึ่งในพื้นที่ทำงานของเขา ถังนี้ได้เปลื่ยนเลือดของมังกรให้กลายเป็นแอลกอล์ฮอลระดับสูงที่ถูกเรียกว่าลมหายใจ ในที่สุดเขาก็ได้พบมันหลังขจากที่ได้จัดการเรื่องราวต่างๆในจักรวรรดิเอลฟ์

[ถังนั่นมันอะไรนะ? ฉันรู้สึกได้ถึงเวทย์ที่ไม่ธรรมดาจากมัน] (เลียร่า)

"ฉันก็สงสัยเหมือนกัน ดังนั้นฉันเลยเอามันมาด้วย ในตอนแรกฉัน...."

ยังไงก็ตามในวินาทีที่เขาได้สัมผัสกับถัง ข้อมูลของถังก็ได้ปรากฏขึ้นมาให้เขาได้เห็น

[ถังยักษ์ที่บรรจุลมหายใจมังกร]

[เป็นผลที่เกิดจากการผสมกันเป็นหนึงในหมู่หัวใจมังกรนับพันพร้อมด้วยวัสดุที่พิเศษที่ทำมันขึ้นมาทำให้ถังได้วิวัฒนาการกลายเป็นอาร์ติแฟคเวทย์ที่คล้ายกับเครื่องในของมังกร

ทุกๆอย่างที่ใส่เข้ามาในถังนี้จะได้กำเนิดใหม่จากผลของการหมุนเวียนมานาและการอัดพลังที่แข็งแกร่ง]

"....."

จิตใจของยูอิลฮานได้โดนโจมตีอย่างหนักหน่วง

[อิลฮาน?] (เลียร่า)

[ยูอิลฮาน?] (เอิลต้า)

ทูตสวรรค์ที่ได้เจอกับปฏิกิริยาแปลกๆของเขา ได้ตรวจสอบข้อมูลของถังและได้กลายเป็นหมดคำพูดเช่นกัน

[ถ้าหากว่าเราเอาหัวใจของมังกรมารวมกันมันก็จะกลายเป็นแบบนี้.... ฉันไม่เคยรู้มาก่อนเลยเพราะไม่เคยมีใครรวมมันแบบนี้...] (เลียร่า)

[ฉันก็ไม่เคยมีโอกาสได้รวมมันสักนิด....] (เอิลต้า)

มันเป็นการยากมากๆที่จะสร้างอาร์ติแฟคขึ้นมาด้วยวิธีอื่นที่ไม่ใช่การตีเหล็ก พูดกันตามตรงแล้วแม้แต่เอิลต้าที่ได้มีส่วนช่วยในการสร้างอาร์ติแฟคน้ขึ้นมาก็ไม่เคยมีประสบการณ์แบบนี้มาก่อนเลย

ยังไงก็ตามเขาจะทำยังไงกับอาร์ติแฟคนี้กันล่ะ? แม้ว่าคำอธิบายมันจะยิ่งใหญ่มาก แต่ว่าความจริงแล้วมันก็ยากมากๆในการที่จะหาวิธีใช้งานมัน

มันมีบางสิ่งที่แน่นอนอยู่ แต่ว่าแม้แต่สิ่งมีชีวิตชั้นสูงทั้งสองคนก็ไม่อาจจะหาคำตอบมันได้ พวกเธอทั้งหมดทำได้เพียงคิดแค่ว่าใส่น้ำร้อนเข้าไปข้างในและเฝ้าคอยรอดู

ยังไงก็ตามยูอิลฮานรู้ เขารู้คำตอบมันอยู่แล้ว

เขาได้หยิบเอาถุงที่ใส่เลือดมังกร 100 ลิตรออกมาจากช่องเก็บของและเทมันลงไปในถัง

[กรี๊ดดด นายทำอะไรนะ!?] (เลียร่า)

[โอ้ ฉันคิดออกแล้ว หากทำแบบนี้เขาจะทำเครื่องดื่มแอลกอล์ฮอลที่เรียกว่าลมหายใจได้ คนที่สร้างมันคือฉันกับยูอิลฮาน....] (เอิลต้า)

"ไม่"

ยูอิลฮานได้ปฏิเสธเธอ เขาปฏิเสธผลงานร่วมกันงั้นหรอ? ดวงตาของเอิลต้าได้เต็มไปด้วยความผิดวังแต่ว่าธอเข้าใจผิด

นั่นมันเพราะว่ายูอิลฮานได้หยิบเอาเนื้อมังกรที่เก็บเอาไว้ออกมาและโยนมันทั้งหมดลงไปในถังที่มีเลือดมังกรอยู่

[หือ?] (เลียร่า)

[...อะไร....] (เอิลต้า)

ทูตสวรรค์ได้มองดูฉากนี้ด้วยความตกตะลึง จากนั้นยูอิลฮานก็ได้ตะโกนออกมาด้วยความภาคภูมิใจเหมือนกับในตอนที่เขาล่าปลาวาฬได้

"นี่มันไม่ใช่สิ่งที่เหมือนลมหายใจ นี่มัน.... นี่มันคือสมบัติขยายขอบเขตของการใช้เนื้อมอนสเตอร์ทำอาหาร!"

สิ่งที่โจมตีจิตใจของยูอิลฮานมันไม่ใช่อะไรอื่นนอกเหนือไปจากการตรัสรู้ถึงสูตรใหม่ในสกิลการทำอาหารของเขา