ตอนที่ 5 : ช็อค

เช้าวันรุ่งขึ้น เกรย์ตื่นขึ้นมาด้วยร่างกายที่เต็มไปด้วยพลัง เขาวิ่งออกจากห้องของเขาอย่างรวดเร็วในขณะที่เขาเห็นมาร์ธานั่งอยู่ในห้องนั่งเล่นเขาเลยบอกเธอว่าเขากำลังจะไปฝึกร่างกาย

มาร์ธาสังเกตว่าเกรย์ร่าเริงแค่ไหนตั้งแต่ที่เขาเริ่มฝึกฝน แม้ว่าเขาจะยังไม่ก้าวหน้า แต่ก็ยังดีที่เขาสามารถฝึกฝนได้แล้วในตอนนี้ มาร์ธารู้สึกประหลาดใจที่เกรย์กำลังจะไปฝึกร่างกายของเขา เธอจำได้ว่าตั้งแต่เกรย์เริ่มฝึกฝนเทคนิคนี้เขาก็หมกมุ่นอยู่กับมันอย่างเต็มที่

“กินอะไรก่อนไปสิ อย่าลืมเอาอาหารไปด้วย”

มาร์ธาตะโกนทันที เมื่อเห็นเกรย์กำลังจะจากไปโดยไม่ได้กินข้าว

เกรย์รีบกลับมากินข้าวอย่างรวดเร็ว เขาหยิบอาหารออกไปด้วยเล็กน้อยและเดินไปตามทางของเขา

“วันนี้ผมจะกลับดึกหน่อยนะครับแม่”

เกรย์ตะโกนมาจากข้างนอก

มาร์ธายิ้มด้วยความพึงพอใจ

เกรย์เดินเข้าไปในเมืองและมุ่งหน้าไปยังป่าที่เขามักจะฝึกอยู่เสมอ เมื่อมีคนเห็นเขา คนที่อยู่แถวๆนั้นก็เริ่มจับกลุ่มคุยกันและเริ่มพูดคุยถึงเขา

"ขยะ"

เกรย์ได้ยินเด็กหนุ่มอายุไล่เลี่ยกับเขาคนหนึ่งพูดถึงเขา ถ้าเป็นเมื่อก่อนเขาคงรู้สึกแย่เมื่อถูกเรียกว่าขยะ แต่ตอนนี้เขาไม่ได้สนใจเกี่ยวกับสิ่งที่พวกเขากำลังพูดเกี่ยวกับตัวเขาเองเลย

หลายคนรู้ว่าเกรย์มักจะไปฝึกร่างกายในป่า พวกเขามักจะล้อเลียนเขาว่าเขาเป็นบ้าไปแล้ว เพราะเขาถูกมองว่าเป็นขยะมาโดยตลอด

เกรย์ไม่สนใจพวกเขาและมุ่งหน้าไปยังจุดที่เขากำลังมุ่งหน้าไป เด็กคนนั้นโกรธเพราะเกรย์ไม่ตอบเขา

“ฮึ่ม! เขาทำเป็นไม่สนใจฉัน!”

เด็กหนุ่มคนนั้นพูดกับเพื่อนที่อยู่กับเขา

เด็กชายคนที่พูดถึงเกรย์คนนี้แม้ว่าเขาจะมีความสัมพันธ์กับธาตุลม แต่พรสวรรค์ของเขาอยู่ในระดับต่ำและเขาก็ไม่ได้เก่งในการฝึกฝนนั่นจึงทำให้เขายังอยู่ในเมืองแทนที่เขาจะไปอยู่ที่สถาบัน

โดยปกติจะมีการทดสอบโดยสถาบันการศึกษา หากสถาบันสังเกตเห็นว่านักเรียนไม่ได้ทำการพัฒนาใดๆเลยนักเรียนจะถูกทิ้งและไม่ถูกให้ความสนใจอีก ความกดดันและการแข่งขันที่สถาบันสูงมาก เด็กชายคนนี้และเพื่อนของเขาเป็นส่วนหนึ่งของนักเรียนที่ถูกทิ้ง แม้ว่าเขาจะถูกทิ้งแต่เขาก็ยังอยู่ในระดับที่ 8 ของขั้นสะสมพลังแล้ว แต่จากอายุของเขาในตอนนี้เขาน่าจะเลยระดับนี้ไปได้นานแล้ว

เมื่อเกรย์มาถึงจุดที่เขาฝึกฝนร่างกายของเขาเป็นประจำเขาก็เริ่มการฝึกซ้อมตามปกติทันที ก่อนที่เขาจะรู้ตัวท้องฟ้าก็เริ่มมืดแล้ว แต่วันนี้เขากลับไม่เหนื่อยอย่างที่เขาเคยเป็น

"ว้าว ดูเหมือนว่าร่างกายของฉันจะแข็งแกร่งขึ้นแล้ว ฉันสามารถฝึกได้นานขึ้นโดยที่ฉันไม่ค่อยเหนื่อยเลย”

เกรย์พูดด้วยความประหลาดใจ

"นี่อาจจะเป็นเพราะเทคนิคที่ฉันกำลังฝึกฝนอยู่"

เขาครุ่นคิดอยู่พักหนึ่ง เนื่องจากเขาไม่สามารถเข้าใจได้ว่ามันเกิดจากอะไร เขาจึงตัดสินใจที่จะลืมเรื่องนี้ไปก่อน

เกรย์เก็บของและเตรียมตัวที่จะกลับ

บนเส้นทางที่จะนำเกรย์ออกจากป่าเข้าไปสู่เมืองเรดสามารถเห็นกลุ่มวัยรุ่นกลุ่มหนึ่งรวมตัวกันอยู่ที่ข้างถนน หัวหน้าของพวกเขาเป็นเด็กผู้ชายอายุประมาณ 15 ปี กลุ่มของพวกเขาเป็นเด็กผู้ชายทั้งหมด 4 คน พวกเขายืนรวมตัวกันอยู่ข้างๆถนนและกำลังคุยกันอยู่

เมื่อเกรย์เดินเข้าไปใกล้จุดที่พวกเขารวมตัวกัน เกรย์ก็หยุดมองพวกเขา นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่เกรย์เจออะไรแบบนี้ แต่เนื่องจากเขาไม่ต้องการสร้างปัญหาให้กับตัวเอง เขาจึงพยายามอย่างเต็มที่เพื่อหลีกเลี่ยงสิ่งเหล่านี้ แต่ตอนนี้เขาไม่จำเป็นต้องกลัวอีกแล้ว เพราะตอนนี้เขาก็เป็นผู้ใช้ธาตุเหมือนกัน

"นี่ทุกคนไอ้ขยะมาแล้วล่ะ”

เดเร็คมองไปที่เกรย์ด้วยสายตารังเกียจ

เด็กๆทุกคนหัวเราะกันทันทีเมื่อได้ยินสิ่งที่เดเร็คพูด เกรย์มองพวกเขาด้วยสายตาที่ไร้อารมณ์

“เดเร็คนายต้องการอะไร?”

เกรย์ถามในขณะที่เขาคิดแผนการที่จะหนีออกไปจากสถานการณ์ปัจจุบันของเขาในตอนนี้ เขารู้ชัดเจนว่าเดเร็คต้องการสร้างปัญหาให้กับเขา แต่เขาแสร้งทำเป็นเหมือนไม่รู้ว่าจะเกิดอะไรขึ้น

“ฉันไม่เคยรู้เลยว่านายเป็นคนที่โง่ได้ขนาดนี้ เมื่อเช้านี้ฉันคุยกับนาย แต่นายกล้าเมินฉัน เห็นได้ชัดว่านายตั้งใจทำให้ฉันไม่พอใจ”

เดเร็คตอบด้วยรอยยิ้มที่ซุกซน

กลุ่มของเดเร็คตะคอกเมื่อพวกเขาได้ยินสิ่งนี้ ใบหน้าของเกรย์เปลี่ยนไปเมื่อเขาได้ยินสิ่งนี้

"ฉันจำไม่ได้ว่านายเรียกชื่อฉันตอนไหน ฉันรู้ว่าฉันได้ยินเสียงของนาย แต่นายกำลังคุยกับคนอื่นอยู่"

เกรย์พูดด้วยน้ำเสียงที่สงบ

"ไอ้บ้า! ฉันคุยกับนาย แต่นายไม่ตอบฉันและนายทำให้ฉันเสียหน้า"

เดเร็คพูดกับเกรย์

"นายเรียกชื่อฉันหรือเปล่า"

เกรย์ขอให้ชี้แจงสิ่งต่างๆ

"ใช่! ฉันเรียกนาย!"

เดเร็คยืนยัน

"ขยะ"

เกรย์พูดหลังจากที่ตอบรับเดเร็ค

“ใช่”

เดเร็คตอบรับสิ่งที่เกรย์พูด

หลังจากเดเร็คตอบกลับเขาหยุดคิดอยู่ชั่วครู่หนึ่งและรู้ว่าเกรย์เรียกเขาว่าขยะ และเขาก็ตอบด้วย

“นายเห็นไหม นายบอกว่านายชื่อขยะ ฉันได้ยินชัดเจนตอนนั้นมีคนถามชื่อนาย และนายตอบว่า ‘ขยะ’ ฉันก็เลยคิดว่านายคุยกับคนอื่นอยู่”

เกรย์พูดด้วยน้ำเสียงขี้เล่น

"แก!"

เดเร็คกำลังจะระเบิดด้วยความโกรธ แต่เมื่อเขามองไปด้านหลัง เขาก็เห็นคนที่มาด้วยกันกับเขาหัวเราะเยาะเขา มันทำให้เขารู้สึกเสียศักดิ์ศรีเป็นอย่างมาก

"คุกเข่าลง และขอโทษฉันซะ"

เดเร็คเห็นว่าไม่มีทางที่เขาจะเอาชนะเกรย์ได้ในสงครามคำพูด เขาจึงตัดสินใจหาวิธีใหม่ในการทำให้เกรย์อับอาย

เกรย์มองเดเร็คอย่างเย้ยหยัน

"อย่ามาขวางทางฉันเดเร็ค ฉันไม่มีเวลามาเล่นกับนาย"

เกรย์พูดในขณะที่เขาเดินผ่านเดเร็คไป

เดเร็ครวบรวมพลังธาตุลมในร่างกายของเขาและเคลื่อนตัวไปหาเกรย์ทันที เขาไม่อยากปล่อยเกรย์ไปง่ายๆเขาจึงจู่โจมเกรย์จากทางด้านหลัง

ในตอนที่ผู้ใช้ธาตุยังคงอยู่ในขั้นสะสมพลังพวกเขาจะไม่สามารถปลดปล่อยธาตุของเขาออกไปภายนอกร่างกายได้ เพราะพวกเขายังมีพลังไม่เพียงพอ แต่เมื่อผู้ใช้ธาตุอยู่เหนือขั้นหลอมรวมพลังไปแล้ว พวกเขาจึงจะสามารถปลดปล่อยพลังธาตุของเขาออกมาภายนอกร่างกายได้

เพราะฉะนั้นในขั้นสะสมพลังและหลอมรวมพลังพวกเขาจะสามารถใช้พลังของเขาเพื่อเพิ่มความแข็งแกร่งให้กับร่างกายหรือความเร็วได้เท่านั้น

ในฐานะที่เดเร็คเป็นผู้ใช้ธาตุลมเขาจึงเร็วกว่าคนอื่นๆในระดับเดียวกับเขาเอง

แต่ในขณะที่เดเร็คโจมตีไปที่เกรย์ เกรย์กลับหลบได้อย่างรวดเร็ว

“ฮะ!”

เกรย์ เดเร็ค และเด็กๆที่อยู่ที่นั่นต่างมองด้วยความประหลาดใจ

‘เกิดอะไรขึ้น?’ เกรย์ถามกับตัวเอง

แม้ว่าความตั้งใจของเกรย์คือเขาต้องการหลบการโจมตีของเดเร็ค แต่เขารู้ว่าในตอนนี้เขายังทำไม่ได้ แต่เขาก็พยายามที่จะทำมันเพราะมันไม่เสียหายหากเขาจะพยายาม เกรย์รู้ว่าตัวเขาเองมีความเร็วเหนือกว่าคนปกติทั่วไปอยู่แล้วและนั่นมันเกิดจากการฝึกฝนของเขา แต่ต่อหน้าผู้ใช้ธาตุลม เขาไม่คิดว่าเขาจะสามารถหลบการโจมตีของเดเร็คได้

เกรย์สังเกตเห็นว่าประสาทสัมผัสของเขาก็ถูกยกระดับขึ้นเหมือนกัน

เด็กๆที่เฝ้าดูอยู่ที่นั่นต่างประหลาดใจที่เดเร็คโจมตีเกรย์ไม่โดย และพวกเขาก็ไม่อยากเชื่อว่าเกรย์จะหลบได้

ในตอนแรกเดเร็ควางแผนไว้ว่าเขาจะโจมตีเกรย์เพียงแค่ครั้งหรือสองครั้งเพื่อแก้แค้นที่เกรย์ทำให้เขาเสียหน้า แต่ตอนนี้เขาเปลี่ยนใจและเตรียมที่จะทุบตีเกรย์อย่างหนักแทน

ในทางกลับกัน เกรย์รู้สึกตื่นเต้นมากเมื่อเขานึกถึงสิ่งที่เพิ่งเกิดขึ้น

‘อย่าเพิ่งอวดดีไป เมื่อกี้นี้มันอาจจะเป็นแค่ความผิดพลาดของเดเร็คเอง’ เกรย์บอกกับตัวเอง

“ฮึ่ม!! อย่าเพิ่งได้ใจไปเพียงเพราะนายหลบการโจมตีของฉันได้แค่ครั้งเดียว” เดเร็คพูดก่อนจะโจมตีเกรย์อีกครั้ง

เขารวบรวมพลังธาตุลมอีกครั้งและพุ่งเข้าหาเกรย์พร้อมกับปล่อยหมัดใส่หน้าของเขา

เกรย์ตื่นตระหนกเล็กน้อยเมื่อเห็นหมัดที่พุ่งเข้ามาที่หน้าของเขา แต่เขาพยายามขยับศรีษะไปด้านข้างอย่างรวดเร็ว และนี่ก็ทำให้เกรย์ต้องประหลาดใจอีกครั้ง เพราะเขาเร็วกว่าเดเร็คด้วยซ้ำ ครั้งนี้เขาหลบการโจมตีได้อย่างง่ายดาย เขาไม่เคยเห็นความเร็วขนาดนี้มาก่อนเพราะฉะนั้นไม่มีทางที่เขาจะหลบการโจมตีที่รวดเร็วขนาดนี้ได้เลย มันเกิดอะไรขึ้นกับเขากันแน่?

เดเร็คไม่หยุดด้วยการโจมตีเพียงเท่านี้ หลังจากที่หมัดแรกของเขาพลาด เขาก็พยายามใช้เข่าตีเข้าไปที่ท้องของเกรย์ทันที แต่เหมือนก่อนหน้านี้เกรย์หลบการโจมตีของเดเร็คได้ด้วยการกระโดดถอยหลัง

เดเร็คโจมตีต่อไป แต่เกรย์เหมือนกับนักสู้ที่มีประสบการณ์มากมาย เขาหลบการโจมตีของเดเร็คได้อย่างง่ายดายราวกับว่ามันช้ามากๆสำหรับเขา

"เขาเร็วขนาดนี้ได้ยังไง" เด็กผู้ชายคนหนึ่งอุทานออกมา พวกเขารู้ดีว่าเดเร็คเร็วแค่ไหน แต่เกรย์ก็ยังหลบการโจมตีของเขาได้

"หยุด!!...” เกรย์พยายามเกลี้ยกล่มให้เดเร็คหยุดโจมตี แต่เขาถูกขัดจังหวะด้วยเสียงคำรามด้วยความโกรธของเดเร็ค

"อ้ากก!!" เดเร็คคำรามด้วยความโกรธ

เขาโจมตีมาเกือบหนึ่งนาทีแล้ว แต่เขากลับไม่สามารถสัมผัสเกรย์ได้เลยแม้แต่ครั้งเดียว

เมื่อเห็นว่าเดเร็คไม่ได้ตั้งใจจะหยุด เกรย์ก็รู้ว่าเขาไม่ควรอยู่ฝ่ายป้องกันอีกต่อไปแล้ว ในที่สุดเขาก็ตัดสินใจจะโจมตีหากเขามีโอกาส

ไม่นานหลังจากนั้นโอกาสที่พูดถึงก็ปรากฏขึ้น แต่ในฐานะคนที่ไม่มีประสบการณ์ในการต่อสู้ เขาจึงไม่สามารถใช้ประโยชน์จากมันได้อย่างเต็มที่ โชคดีที่เขาเร็วกว่าเดเร็คเขาจึงหลบการโจมตีของเดเร็คต่อไปโดยที่เขาก็มองหาโอกาสครั้งใหม่ไปด้วย

โอกาสในการโจมตีของเกรย์ปรากฏขึ้นอีกครั้งเมื่อเดเร็คชกต่อยอย่างไม่ระวังโดยที่เขาไม่ได้ควบคุมทิศทางของหมัดให้ดี เกรย์หลบการโจมตีด้วยการก้มตัวลงและหลังจากที่หลบได้แล้ว ร่างกายช่วงกลางของเดเร็คก็ถูกเปิดออกและไม่มีการป้องกันจากท่าทางของเขา

เกรย์รวมรวบพลังเท่าที่เขาจะรวบรวมได้และส่งหมัดไปที่หน้าอกของเดเร็คทันที

ตู้ม!!

หมัดของเขาตรงเข้าไปที่อกของเดเร็คอย่างจัง และฉากที่ไม่คาดคิดก็ตามมาทันที ร่างของเดเร็คพุ่งขึ้นไปในอากาศและชนเข้ากับต้นไม้ต้นหนึ่งที่อยู่ริมถนน เขาสลบไปทันทีหลังจากนั้น

“ฮะ!” เกรย์ยืนตะลึง เขามองสลับไปมาระหว่างเดเร็คที่หมดสติกับหมัดของเขาที่ยื่นออกไป

‘นั่นไม่น่าจะเป็นไปได้ใช่ไหม’ เขาถามตัวเอง

เด็กๆที่เฝ้าดูเหตุการณ์อยู่ตั้งแต่ต้นต่างตกตะลึงกับสิ่งที่เห็น พวกเขาอ้าปากกว้างจนสามารถเอาไข่ใส่เข้าไปได้อย่างง่ายดาย พวกเขามองสลับไปมาระหว่างเดเร็คที่กำลังหมดสติอยู่กับเกรย์ที่กำลังยืนอย่างมึนงง

หลังจากยืนนิ่งอยู่สักพักหนึ่งเกรย์ก็รีบกลับบ้านทันที นี่เป็นครั้งแรกที่เขาสามารถโต้กลับคนอื่นได้และเขาก็รู้สึกยินดีกับมัน เมื่อเกรย์กลับถึงบ้านเขาก็ไม่ได้บอกแม่เกี่ยวกับเรื่องนี้ ไม่ใช่เพราะเขาต้องการเก็บเรื่องนี้ไว้เป็นความลับ แต่เนื่องจากเขาไม่เคยบอกเธอเกี่ยวกับเรื่องที่เขามักจะถูกรังแกเป็นประจำอยู่แล้ว ดังนั้นเขาจึงตัดสินใจปล่อยเรื่องนี้ไป

เขาอาบน้ำอุ่นอย่างสบายใจก่อนที่จะมารับประทานอาหารเย็น เมื่อเขาทำทุกอย่างเสร็จแล้วเขาก็ย้อนคิดในเรื่องนี้ทำให้เขาอยากฝึกฝนต่อเพื่อให้ตัวเขาแข็งแกร่งมากกว่านี้