ตอนที่ 25 : ผนึกแห่งวิญญาณ, ฮิวงะ ฮิอาชิ

ตอนที่ 25 : ผนึกแห่งวิญญาณ, ฮิวงะ ฮิอาชิ

ตระกูลฮิวงะถือครองตำแหน่งสำคัญเคียงคู่กับอุจิฮะมาตั้งแต่การก่อตั้งโคโนฮะ และเขตที่อยู่อาศัยของพวกเขาตั้งอยู่ในพื้นที่ใจกลางของหมู่บ้าน

ในช่วงไม่กี่ปีที่ผ่านมา ขณะที่โฮคาเงะกดดันอุจิฮะ ตระกูลฮิวงะได้ก้าวขึ้นมาเป็นตระกูลอันดับหนึ่งอย่างเงียบๆ แต่อูฐที่ผอมโซก็ยังตัวใหญ่กว่าม้า และฮิวงะ ฮิอาชิ ก็ไม่ได้พยายามไปยั่วยุพวกคลั่งลัทธิที่หยิ่งยโสเหล่านั้น

ผลลัพธ์นี้เกิดจากการสนับสนุนโฮคาเงะอย่างไม่เปลี่ยนแปลงของตระกูลฮิวงะ ทำให้พวกเขากลายเป็นผู้สนับสนุนรองจากกลุ่มสามสหาย 'อิโนะ–ชิคา–โจ' เท่านั้น

อย่างไรก็ตาม เมื่อไม่กี่ปีก่อน 'เหตุการณ์ลักพาตัวฮิวงะ ฮินาตะ' ได้ตบหน้าทั้งสองฝ่ายฉาดใหญ่

คุณหนูของพวกเขาถูกลักพาตัว แต่พวกเขากลับถูกบีบให้ส่งมอบน้องชายของหัวหน้าตระกูลไปแทน ถ้าเป็นอุจิฮะ พวกเขาคงก่อกบฏไปแล้ว!

นับตั้งแต่นั้นมา เงาแห่งความขัดแย้งได้ปกคลุมความสัมพันธ์ระหว่างฮิอาชิและโฮคาเงะรุ่นที่ 3 และมันยังทำให้เขาตั้งคำถามอย่างลึกซึ้งต่อระบบตระกูลหลักและตระกูลสาขา

นั่นคือน้องชายแท้ๆ ของเขา!

ภายในเขตที่อยู่อาศัย ชายผู้มีเนตรสีขาวและผมยาวสลวยต่างเคลื่อนไหวกันอย่างเร่งรีบ

"ท่านหัวหน้าตระกูล แย่แล้วครับ! นินจาคุโมะบุกโจมตีโคโนฮะ!"

ฮิอาชินั่งตัวตรงบนเบาะรองนั่ง เมื่อได้ยินข่าว เขามีท่าทีตกใจ คิ้วขมวดมุ่น ไม่ใช่เรื่องเกินคาดที่นินจาคุโมะจะโจมตีโคโนฮะ แต่มันเร็วเกินไป... "จัดให้เด็กตระกูลหลักในโรงเรียนนินจาพักอยู่ในเขตตระกูลชั่วคราว รวบรวมนินจาตระกูลสาขาและเตรียมพร้อมสำหรับการต่อสู้"

ฮิอาชิครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะค่อยๆ ออกคำสั่ง น้ำเสียงมั่นคงและสงบนิ่ง

"จริงสิ เนจิอยู่ที่ไหน?" ฮิอาชิถามราวกับเพิ่งนึกอะไรขึ้นได้

"เนจิ?"

สมาชิกตระกูลที่จดบันทึกคำสั่งชะงักไปเล็กน้อย การเปลี่ยนเรื่องจากคำสั่งสงครามมาเป็นเรื่องเด็กคนหนึ่งเป็นการเปลี่ยนทิศทางกะทันหัน

"เด็กตระกูลสาขาคนนั้นเหรอครับ? ผมคิดว่าเขาวิ่งออกไปเมื่อเช้านี้นะครับ"

"จัดการให้เขากลับมาที่เขตตระกูลด้วย" ฮิอาชิสั่งอย่างเฉยชา

"...แต่ว่า เขาเป็นคนของตระกูลสาขานะครับ"

ฮิอาชิแสดงความไม่พอใจ จ้องเขม็งไปที่สมาชิกตระกูลตรงหน้า กฎระเบียบที่เคร่งครัดเหล่านี้ได้ฆ่าน้องชายของเขาไปแล้ว ตอนนี้เขาจะไม่สามารถปกป้องหลานชายของตัวเองได้เลยหรือ?

เขารู้สึกอึดอัดอย่างแท้จริงในบทบาทหัวหน้าตระกูล

"พี่อิทาจิ อยู่ตรงนั้นครับ นั่นคือเขตตระกูลฮิวงะ"

ในขณะนั้น เนจิได้นำทางอิทาจิมาถึงเขตชานเมืองของอาณาเขตตระกูลฮิวงะแล้ว

อิทาจิเงยหน้ามอง อาคารเรียงรายทอดยาว ล้อมรอบด้วยกำแพงหนาสูงตระหง่าน ขนาดของมันไม่เล็กไปกว่าตระกูลอุจิฮะเลย

"ไปหาคนของตระกูลหลักแล้วถามดูว่ามีใครรู้ความลับของปักษาในกรงบ้าง"

เนจิรู้สึกหนังศีรษะชา "พี่อิทาจิ ผมว่าไม่มีคนตระกูลหลักคนไหนยอมบอกหรอกครับ..."

อิทาจิยิ้มแต่ไม่ตอบ เนตรวงแหวนสามโทโมะของเขาส่องแสงน่าเกรงขาม เขาอุ้มเนจิขึ้นด้วยมือข้างเดียว ย่อเข่าเล็กน้อย และกระโดดสูงขึ้นไปในอากาศ

เนจิรู้สึกถึงลมที่พัดผ่านขณะที่ทิวทัศน์ตรงหน้าเปลี่ยนไปอย่างรวดเร็ว เขาตกใจมาก เขาเข้าเรียนได้หนึ่งปีแล้วและรู้ความรู้พื้นฐานของนินจาบ้าง มีกระบวนท่าที่ทำให้กระโดดได้สูงและไกลขนาดนี้ด้วยเหรอ?

ทั้งสองบุกเข้าไปในเขตตระกูลได้อย่างง่ายดาย ไม่มีสมาชิกตระกูลที่ขึ้นชื่อเรื่องการมองเห็นที่ดีที่สุดเนตรสีขาวสังเกตเห็นพวกเขาเลยแม้แต่คนเดียว

อิทาจิแปลงร่างเป็นอีกาและสร้างร่างแยกสองร่าง หลังจากพยักหน้าให้กัน พวกเขาก็แยกย้ายกันไป ร่างต้นอุ้มเนจิมุ่งหน้าต่อไป

"นั่นคือที่อยู่ของตระกูลหลัก"

ความโกรธลุกโชนในดวงตาของเนจิ ที่พักของตระกูลหลักและตระกูลสาขาถูกแยกออกจากกัน ความแตกต่างนั้นชัดเจน มันแทบจะเป็นเหมือนย่านคนรวยฝั่งหนึ่งและสลัมอีกฝั่งหนึ่ง

อิทาจิเคลื่อนที่ไปข้างหน้าอย่างรวดเร็ว นินจาตระกูลหลักคนหนึ่งหาวหวอด ทันใดนั้นก็รู้สึกถึงความเย็นเยือกแล่นผ่านสันหลัง

ในพริบตา ลมหายใจของเขาถูกตัดขาด ลำคอถูกคว้าโดยมือที่แข็งแกร่งราวกับคีมเหล็กและถูกยกตัวลอยขึ้น เนตรสีขาวของเขาโปนออกมา แต่เขาไม่สามารถแม้แต่จะเปิดใช้งานมันได้

เขาจินตนาการไม่ออกเลยว่าใครจะกล้าลงมือกับเขาภายในเขตตระกูลฮิวงะ!

ดวงตาเย็นชาคู่หนึ่งเปล่งแสงสีแดง โดยไม่มีการต่อต้านใดๆ สมาชิกตระกูลก้มหน้าลง

"แก้ผนึกปักษาในกรงยังไง? ห้องสมุดอยู่ที่ไหน?" อิทาจิคลายแรงบีบ อนุญาตให้สมาชิกตระกูลหายใจได้

"ปักษาในกรงแก้ไม่ได้ ห้องสมุดอยู่ทางโน้น ข้างบ้านพักหัวหน้าตระกูล"

หน้าของเนจิซีดเผือดเมื่อได้ยินเช่นนั้น ดวงตาเต็มไปด้วยความสิ้นหวัง สิ่งนี้แก้ไม่ได้เหรอ? นั่นหมายความว่าสมาชิกตระกูลสาขาถูกลิขิตให้เป็นทาสไปตลอดชีวิตงั้นเหรอ?

"เขาเป็นแค่สมาชิกทั่วไปของตระกูลหลัก เขารู้น้อยมาก ไปเช็คที่ห้องสมุดกันเถอะ" อิทาจิให้กำลังใจเขา เขาจะกลับไปมือเปล่าไม่ได้ในครั้งนี้

ภายในห้องสมุด อิทาจิจัดการยามเฝ้าประตูได้อย่างง่ายดาย เนจิรีบพลิกดูหนังสือเล่มแล้วเล่มเล่าเกี่ยวกับปักษาในกรงอย่างร้อนรน

"แบ่งตระกูลออกเป็นสองส่วน ส่วนหนึ่งเสี่ยงชีวิต อีกส่วนหนึ่งเสวยสุข..."

มือของเนจิสั่นเทาขณะถือม้วนคัมภีร์ อิทาจิเองก็เงียบไป ไอ้คนสมองนิ่มคนไหนคิด 'แผนอัจฉริยะ' นี้ขึ้นมา?

ในตระกูลแบบนี้ จะมีความสามัคคีอะไรได้?

ถ้าปักษาในกรงล้มเหลว ฮิวงะจะแตกแยกทันที และทั้งสองฝ่ายคงจะสู้กันจนตัวตาย

"เจอแล้ว อยู่ที่นี่หมดเลย"

เนจิถือตั้งหนังสือไว้ แต่ปัญหาคือพวกเขาไม่มีเวลาอ่านทีละเล่ม

อิทาจิกัดนิ้วและปาดเลือดไปบนผ้าพันแผลที่แขน อักขระสีดำสว่างขึ้น เรียกม้วนคัมภีร์ขนาดใหญ่ออกมา

"ผนึกหนังสือทั้งหมดไว้ข้างในแล้วเอาไปกับเรา อ๊ะ?"

อิทาจิหันไปทางประตูห้องสมุดด้วยความสนใจ ตระกูลฮิวงะไม่ได้เรียบง่ายขนาดนั้นจริงๆ

ฮิอาชิ ในชุดพร้อมรบ ค่อยๆ เดินเข้ามาและจ้องมองทั้งสองอย่างเย็นชา

"อุจิฮะ อิทาจิ?"

ภาพตรงหน้าทำให้สมองของฮิอาชิรู้สึกเหมือนไฟฟ้าลัดวงจร

เนจิและอุจิฮะ อิทาจิรู้จักกัน? เป็นไปไม่ได้ ทั้งสองไม่น่าจะมีความเกี่ยวข้องกันเลย! ทำไมพวกเขาถึงมาอยู่ที่นี่?

เนจิมีสีหน้าซับซ้อนขณะถอยไปหลบหลังอิทาจิ ความกลัว ความโกรธ ความเคารพ... วนเวียนอยู่ในใจ

เมื่อเห็นดังนั้น เปลือกตาของฮิอาชิกตุก มีบางอย่างผิดปกติ เท่าที่เขารู้ อุจิฮะ อิทาจิเป็นลูกน้องของโฮคาเงะ การที่เข้ามา 'ขโมย' ของที่นี่อย่างอุกอาจขนาดนี้เขาวางแผนจะหันมาเป็นศัตรูกับตระกูลฮิวงะงั้นเหรอ?

"พวกนายมาทำอะไรที่นี่?"

ไม่ว่าสถานการณ์จะเป็นอย่างไร นี่เป็นเขตหวงห้ามของฮิวงะ และคนนอกไม่ได้รับอนุญาตให้บุกรุก

"อ่านจันทรา!"

ดวงตาของอิทาจิเปลี่ยนรูปแบบทันที และสีหน้าของฮิอาชิแข็งค้าง

นี่คือเหตุผลที่อิทาจิยอมให้ฮิอาชิเข้ามา ต่อให้ฮิอาชิต้องการเปิดใช้งานปักษาในกรงของเนจิ อิทาจิมั่นใจว่าเขาเร็วกว่า!

เส้นเลือดปูดโปนบนหน้าผากของฮิอาชิ เนตรสีขาวอันบริสุทธิ์และสมบูรณ์แบบของเขาไม่สามารถต้านทานได้ขณะที่ถูกดึงเข้าสู่มิติอ่านจันทรา

"ปักษาในกรงมีวิธีแก้ไหม?"

ฮิอาชิจ้องมองอิทาจิที่ปรากฏตัวขึ้นกะทันหันด้วยความหวาดกลัว เขาพยายามรวบรวมจักระแต่ไม่เป็นผล แม้จะรู้ว่าอยู่ในคาถาลวงตา แต่เขาก็ไร้ซึ่งพลัง

แต่เมื่อได้ยินคำว่า 'ปักษาในกรง' สีหน้าของฮิอาชิก็สับสนวุ่นวาย

"แกต้องการอะไรกันแน่? แกทำอะไรกับเนจิ?"

"เนจิอยากแก้ปักษาในกรง และฉันอยากช่วยเขา ก็แค่นั้น"

อิทาจิค่อยๆ เดินเข้าไปหาเขา ที่นี่ เวลาและมิติทั้งหมดอยู่ภายใต้การควบคุมของเขา

ฮิอาชิก้มหน้าลงและหัวเราะออกมาด้วยความโกรธจัด "ทำแบบนี้ เท่ากับโจมตีเพื่อนร่วมหมู่บ้านโคโนฮะนะ! โฮคาเงะรู้เรื่องการกระทำของแกไหม?"

"มันยังสำคัญอีกเหรอว่าเขารู้หรือไม่? สงครามเริ่มแล้วไม่ใช่เหรอ?"

อิทาจิหงายไพ่บนโต๊ะ ด้วยผลประตู เขาสามารถรับรู้ข้อมูลข่าวสารได้โดยตรง เมื่อชั่วโมงก่อน ข่าวเรื่องนินจาคุโมะโจมตีโคโนฮะมาถึงอุจิฮะ และฟุงะกุก็เปิดประตูส่งข่าวให้เขา

เมื่อสงครามปะทุขึ้น เขาไม่จำเป็นต้องเสแสร้งอีกต่อไป การแตกหักระหว่างอุจิฮะและโคโนฮะใกล้เข้ามาแล้ว

"หมายความว่าไง?"

ฮิอาชิมองเขาด้วยความสงสัยและไม่แน่ใจ ทำไมหมอนี่ถึงมีแววตาดูถูกแบบนั้น? อุจิฮะ อิทาจิภักดีต่อโฮคาเงะไม่ใช่เหรอ?

"ฉันไม่อยากเสียเวลาพูดกับนาย ในเมื่อนายไม่พูด ฉันจะหาคำตอบเอง!"

ลวดลายในดวงตาของอิทาจิเบ่งบาน เตรียมที่จะเข้าควบคุมฮิอาชิ

"เดี๋ยว! ทำไมแกถึงช่วยเนจิ?"

ฮิอาชิรีบพูดขึ้น บังคับตัวเองให้สงบลง ในมิตินี้ เขารู้สึกได้ถึงเลือดที่ไหลเวียนด้วยความเร็วสูง

เนตรสีขาวสามารถมองทะลุการไหลเวียนของจักระทั้งหมดได้ แต่ไม่สามารถทำลายสิ่งนี้ได้ คาถาลวงตาแบบนี้ไม่ใช่มาจากเนตรวงแหวนธรรมดาแน่นอน

"อาจจะเป็นความยุติธรรมในใจฉันมั้ง?"

ความจริงแล้ว อิทาจิแค่อยากจะรับสมัครอัจฉริยะสักสองสามคนกลับไปที่อุจิฮะ และในกระบวนการนั้น ก็ทำลายชะตากรรมที่เนจิพูดถึงซะ

ฮิอาชิเงียบไป เหตุผลบอกเขาว่าไม่ควรเชื่อใจไอ้เด็กเปรตอุจิฮะคนนี้ คนคนนี้ถึงขนาดหลอกโฮคาเงะได้ ทำไมจู่ๆ ถึงมาช่วยเด็กตระกูลสาขาฮิวงะโดยไม่มีเหตุผล?

อย่างไรก็ตาม คำพูดที่ฮิซาชิพูดก่อนตายยังคงชัดเจนในความทรงจำ มันเป็นเรื่องจริงที่เขาทำให้พี่น้องผิดหวัง

"ปักษาในกรงมีวิธีทำลายจริงๆ แต่ต้องใช้สมาชิกตระกูลหลักสามคนที่รู้อินเพื่อทำพิธีร่วมกัน"