บทที่ 22 คุณกล้าเปิดประตูให้คนแปลกหน้าเหรอ?

บทที่ 22 คุณกล้าเปิดประตูให้คนแปลกหน้าเหรอ?

หลี่อันเดินออกจากคลินิกจิตแพทย์พอดีกับที่รถที่เรียกไว้มาถึง

ขาของหล่อนยังรู้สึกไม่สะดวกเท่าไหร่ จึงไม่กล้าขับรถเอง และเพราะเป็นช่วงเที่ยงวัน กลัวว่าจะหารถยาก หล่อนเลยจองรถไว้ล่วงหน้า

ตอนนี้ดูเหมือนจะเป็นการตัดสินใจที่ถูกต้องทีเดียว

พอมาถึงคอนโด สิ่งแรกที่หลี่อันนึกถึงคือเจ้าแมวน้อยตัวเมื่อวานว่าจะเป็นยังไงบ้าง

ก่อนขึ้นห้อง หล่อนเลยแวะไปดูจุดที่เจอมันเมื่อวาน

แต่พอไปถึง กลับไม่เห็นวี่แววของมันเลย

หลี่อันคิดว่ามันบาดเจ็บที่ขาคงไปไหนได้ไม่ไกล จึงลองเดินหาบริเวณใกล้เคียง แต่ก็ยังไม่เจอ

"แม่หนู..."

จังหวะนั้นเอง คุณป้าคนหนึ่งเห็นหล่อนเข้าพอดีจึงร้องทัก

"ใช่หนูหรือเปล่า คนที่โดนแมวตัวนั้นกัดเมื่อวานน่ะ"

"หนูเองค่ะ" หลี่อันยิ้มเจื่อนตอบกลับ

"เป็นยังไงบ้าง? ไม่เป็นไรใช่ไหม?"

"ไม่เป็นไรค่ะ ไปฉีดยามาแล้ว"

คุณป้ามองไปที่มือของหล่อน "ตายจริง บวมขนาดนั้นเลยเหรอ ต้องระวังตัวหน่อยนะคราวหน้า"

"ค่ะ" หลี่อันรับคำ "จริงสิคะคุณป้า วันนี้เห็นลูกแมวตัวนั้นไหมคะ? หนูหาไม่เจอเลย"

"กำลังจะบอกอยู่พอดี! เมื่อเช้านี้มีพ่อหนุ่มจากโครงการเล่อหยวนข้าง ๆ มารับมันไปแล้ว เขาบอกว่าเป็นแมวของเขาที่หนีออกมาเมื่อสองสามวันก่อน แล้วหาไม่เจอ"

"อ๋อ... อย่างนี้นี่เอง"

พอได้ยินแบบนี้ หลี่อันก็เบาใจ อย่างน้อยแผลของมันก็น่าจะได้รับการรักษาอย่างถูกวิธีแล้ว

"ป้าเล่าเรื่องเมื่อวานให้เขาฟังหมดแล้วนะ เขาเลยทิ้งช่องทางติดต่อไว้ ฝากป้าว่าถ้าเจอหนูอีกให้เอาให้หนู จะได้ติดต่อกันได้ เขาอยากจะขอบคุณ แล้วก็คืนค่ารักษาพยาบาลให้ รอเดี๋ยวนะ ป้าหาแป๊บ"

พูดจบคุณป้าก็ล้วงโทรศัพท์ออกมาจากกระเป๋า

"ไม่เป็นไรค่ะคุณป้า"

วินาทีนั้น หลี่อันรู้สึกว่าต่อให้โดนกัดก็คุ้มค่าแล้ว

บางทีเวลาอาจช่วยบรรเทาความเจ็บปวดจากการฉีดยาไปได้บ้าง

ตอนนี้หล่อนรู้สึกดีขึ้นแล้ว!

"จะไม่เป็นไรได้ยังไงกัน! ค่าฉีดยาตั้งหลายเข็มคงแพงน่าดู!"

ก็แพงจริง ๆ นั่นแหละ แต่หล่อนเลือกทำตัวเองนี่นา อย่างที่ฉีเหยียนว่า หล่อนรั้นเอง ประเมินตัวเองสูงไป ผลที่ตามมาก็ต้องรับผิดชอบเอง จะไปโทษใครได้

"ขอบคุณมากนะคะคุณป้า หนูขอตัวกลับห้องก่อนนะคะ"

พูดจบหล่อนก็ผงกศีรษะให้คุณป้าเล็กน้อย

"เดี๋ยวสิ..."

คุณป้าตั้งท่าจะรั้งไว้ แต่เห็นหล่อนเดินลิ่วไปแล้ว เลยไม่ได้พูดอะไรต่อ

ตกเย็น

หลี่อันลงมาเดินเล่นข้างล่างอีกรอบ พอกลับขึ้นห้องเตรียมจะอาบน้ำ จู่ ๆ ก็มีเสียงเคาะประตู

พอเปิดประตูออกไป ก็เจอชายแปลกหน้าวัยไล่เลี่ยกับหล่อนยืนอยู่

เห็นหล่อนออกมา เขาจึงเป็นฝ่ายทักทายก่อน

"สวัสดีครับ"

"สวัสดีค่ะ ไม่ทราบว่าเป็นใครคะ?"

สิ้นเสียงของหลี่อัน เสียงเตือนลิฟต์ก็ดังขึ้นพอดี

หล่อนหันไปมองตามสัญชาตญาณ ประตูลิฟต์เปิดออก ฉีเหยียนเดินออกมา

สายตาทั้งคู่สบกันโดยบังเอิญ หลี่อันรู้สึกทำตัวไม่ถูกขึ้นมาดื้อ ๆ อีกแล้ว

"อ้อ... ผมอยู่โครงการเล่อหยวนฝั่งนู้นครับ" เสียงของชายหนุ่มดึงสติหล่อนกลับมา

"มีธุระอะไรหรือเปล่าคะ?"

"ลูกแมวตัวที่คุณช่วยไว้เมื่อวาน เป็นแมวของผมเองครับ"

"อ๋อ แมวของคุณนี่เอง ตอนนี้มันเป็นยังไงบ้างคะ?"

ระหว่างที่ทั้งสองคุยกัน ฉีเหยียนเดินมาถึงหน้าห้องตัวเองแล้ว เขาทำท่าไขกุญแจห้อง แต่หูผึ่งรอฟังบทสนทนาทุกเม็ด

"ผมพามันไปหาหมอแล้วครับ ไม่เป็นอะไรมาก รอเดี๋ยวนะครับ..." เขาหยิบรูปที่เพิ่งถ่ายออกมาให้ดู "นี่ครับ..."

หลี่อันชะโงกหน้าไปดู สัตวแพทย์ทำแผลให้มันอย่างดี ในรูปเจ้าเหมียวมองกล้องด้วยสายตาออดอ้อน ไม่ดุร้ายเหมือนเมื่อวานแล้ว ดูน่ารักน่าเอ็นดูเชียว

"ค่อยยังชั่วหน่อย"

ฉีเหยียนหันกลับมามอง ภาพตรงหน้าทำเอาเขาหงุดหงิดใจแปลบ

ทำไมต้องยิ้มให้คนแปลกหน้าที่เพิ่งเจอหน้ากันครั้งแรกด้วย?

แถมยังยืนใกล้กันขนาดนั้น!

"ผมฟังคุณป้าข้างล่างเล่าว่าคุณทำแผลให้มันจนโดนกัด อ้อ คุณป้ายังบอกด้วยว่าคุณพักอยู่ที่นี่"

หลี่อันพยักหน้ารับรู้

หล่อนเองก็แปลกใจนิดหน่อยที่คุณป้ารู้ลึกรู้จริงขนาดนี้

มิน่าล่ะ เขาถึงว่ากันว่ามนุษย์ป้าในหมู่บ้านคือกองบัญชาการข่าวกรองชัด ๆ

"ผมต้องขอโทษจริง ๆ นะครับ! อันนี้รบกวนรับไว้ด้วยนะครับ"

หลี่อันสังเกตเห็นตั้งแต่แรกแล้วว่าเขาถือของมาด้วย พอดูใกล้ ๆ ถึงเห็นว่าเป็นนมกล่องกับกระเช้าผลไม้

หล่อนรีบโบกมือปฏิเสธพัลวัน

"ไม่เป็นไรค่ะ ไม่เป็นไร ไม่ต้องเกรงใจขนาดนั้น"

"รับไว้เถอะครับ! อ้อ แล้วค่ารักษาพยาบาล ผมโอนคืนให้คุณทางไหนได้บ้างครับ?"

"ไม่ต้องจริง ๆ ค่ะ มันไม่ได้ตั้งใจกัดฉันหรอก คุณทำแบบนี้ฉันเกรงใจแย่"

"แต่ว่า..."

อีกฝ่ายทำสีหน้าลำบากใจ

"เอางี้แล้วกัน ฉันรับของพวกนี้ไว้" หลี่อันรับกล่องนมมา "ส่วนค่ารักษาพยาบาลไม่ต้องหรอกค่ะ"

"รับไปทั้งหมดเถอะครับ" ชายหนุ่มวางกระเช้าผลไม้ลงด้วย "ไม่งั้นผมคงไม่สบายใจ"

หลี่อันคิดดูแล้วจึงเลิกปฏิเสธ "ก็ได้ค่ะ"

"งั้นผมขอตัวก่อนนะครับ"

"ค่ะ เดินทางปลอดภัยนะคะ"

"เชิญเข้าห้องเถอะครับ"

หลี่อันพยักหน้า แต่ยังคงยืนมองส่งเขา

พอเห็นเขาเดินเข้าลิฟต์ไป หล่อนก็เตรียมจะกลับเข้าห้อง จังหวะที่หันหลังกลับ เสียงของฉีเหยียนก็ดังขึ้นจากด้านหลัง

"คนแปลกหน้าไม่รู้จักหัวนอนปลายเท้า คุณกล้าเปิดประตูรับเหรอ?"

เมื่อกี้มัวแต่คุยกับผู้ชายคนนั้นจนไม่ได้สนใจ หลี่อันนึกว่าฉีเหยียนเข้าห้องไปตั้งนานแล้ว

เสียงที่โพล่งขึ้นมาไม่มีปี่มีขลุ่ยทำเอาหล่อนสะดุ้งโหยง

หลังจากตั้งสติได้ หล่อนก็เริ่มตอบเขา "ฉันแค่... ไม่ทันคิดน่ะ"

ฉีเหยียนสูดหายใจลึก ข่มอารมณ์ที่อยากจะวีนใส่หล่อนไว้

"คราวหลังฉันจะระวังนะ" หลี่อันพูดเสริมพลางสังเกตสีหน้าเขา

"ไหนบอกว่าจะติดกล้องวงจรปิด? ติดสิ"

"คุณไม่ว่าอะไรแล้วเหรอ?" พอได้ยินแบบนั้น คำถามก็หลุดปากออกไปโดยอัตโนมัติ

พูดจบก็อยากจะตบปากตัวเอง!

ฉีเหยียนหงุดหงิดจนแค่นหัวเราะออกมา ยัยนี่โง่หรือเปล่า?

ความหมายในคำพูดเขามันยังไม่ชัดเจนพออีกหรือไง?

"ถ้าไม่อยากติด ก็ไม่ต้องติด!"

"ติดสิ ติด ๆๆ ฉันอยากติด" หลี่อันรีบพูดรัวเร็ว "ขอบคุณนะ"

ฉีเหยียนปรายตามองหล่อนแวบหนึ่งโดยไม่ตอบอะไร

"เอ่อ... อันนี้..." เรื่องกระเช้าผลไม้ที่ผู้ชายคนเมื่อกี้ให้มา เดิมทีหลี่อันตั้งใจจะแบ่งให้เขา เป็นการขอบคุณที่ยอมให้หล่อนติดกล้อง และจะได้ช่วยกันกินไม่ให้เหลือทิ้ง

แต่ยังไม่ทันจะพูดจบ ฉีเหยียนก็พูดแทรกขึ้นมา

"เก็บไว้กินเองเถอะ"

พูดจบเขาก็หันหลังเดินเข้าห้อง หลี่อันเองก็จะกลับเข้าห้องเหมือนกัน แต่พอหล่อนขยับตัว ฉีเหยียนก็หยุดเดินอีกครั้ง

เขาหันกลับมา กวาดสายตามองหล่อน "วันนี้... คุณไปคลินิกมาเหรอ?"

"ฮะ?" ได้ยินคำถามนั้น หัวใจหลี่อันกระตุกวูบ "เปล่านะ! ฉันนัดฉีดวัคซีนพรุ่งนี้ต่างหาก!"

"ฉันไม่ได้หมายถึงเรื่องนั้น"

"เปล่านะ ถามทำไมเหรอ?"

"ช่างเถอะ" ฉีเหยียนเงียบไปครู่หนึ่งก่อนจะเอ่ย

เขาคงตาฝาดไปเอง

ชุดที่คนคนนั้นใส่ ไม่เหมือนชุดที่หล่อนใส่อยู่ตอนนี้

"งั้นฉัน... เข้าห้องก่อนนะ" หลี่อันบอกเขาแล้วรีบหนีเข้าห้อง

ปิดประตูลงกลอนเสร็จ หล่อนก็ยืนพิงประตูถอนหายใจยาวเหยียด

โกหกอีกแล้ว น่ารำคาญตัวเองชะมัด!

ไม่รู้ว่าฉีเหยียนจะจับสังเกตได้หรือเปล่า

ทำไมเขาถึงถามแบบนั้นนะ?

หรือว่าเขาเห็นอะไรเข้า?

โลกคงไม่กลมขนาดนั้นมั้ง?

สิ่งที่หลี่อันไม่รู้ก็คือ ความบังเอิญที่ยิ่งกว่านั้นกำลังรออยู่!

เรื่องกล้องวงจรปิด หลี่อันไตร่ตรองดูแล้ว ตัดสินใจเลือกใช้กลอนประตูดิจิทัลที่มีกล้องในตัว

เช้าตรู่วันรุ่งขึ้น

หล่อนนัดช่างผ่านแอปพลิเคชัน โดยเลือกรุ่นและยี่ห้อไว้เรียบร้อยแล้ว

ช่างมาถึงตอนเก้าโมงกว่า ถอดกลอนประตูเก่าออกแล้วติดตั้งของใหม่เข้าไปแทน

"เรียบร้อยแล้วใช่ไหมคะ?"

"ครับ คุณตั้งรหัสผ่านกับสแกนลายนิ้วมือในแอปฯ ได้เลย ให้ผมสอนวิธีใช้ไหมครับ?"

"ไม่เป็นไรค่ะ เดี๋ยวฉันลองเล่นดูเอง"

"ได้ครับ ถ้ามีปัญหาอะไรถามฝ่ายบริการลูกค้าได้เลยนะครับ"

"โอเคค่ะ ขอบคุณมากนะคะ!"

"ยินดีครับ ถ้าสะดวกฝากรีวิวให้คะแนนในแอปฯ ด้วยนะครับ"

"ได้ค่ะ ไม่มีปัญหา"

สิ้นเสียงของหล่อน เสียงเรียกอีกเสียงก็ดังแทรกขึ้นมา

"อันอัน..."