บทที่ 20 ละครเรื่องนี้มันแสดงยากจริงๆ

บทที่ 20 ละครเรื่องนี้มันแสดงยากจริงๆ

ภายในถ้ำ หลี่ซืออี๋ถูกมัดจนขยับตัวไม่ได้และพูดไม่ได้

ซูลั่วนั่งอยู่ข้างๆ หลี่ซืออี๋ เตรียมพร้อมเล่นเกมเล็กๆ ของหงกวง

หงกวงหยิบอาวุธคู่ใจซึ่งเป็นมีดสั้นออกมา โยนสลับไปมาระหว่างมือซ้ายและขวาอย่างคล่องแคล่ว

สุดท้าย เขาชี้มีดไปที่หลี่ซืออี๋แล้วเอ่ยว่า "ฟังนะ เจ้าชอบนางไม่ใช่เหรอ? ถ้าเจ้าเล่นเกมของข้าจนจบ ข้าจะปล่อยพวกเจ้าทั้งคู่ไป"

"ทำอะไร?"

"จูบนางซะ"

"ข้าไม่มีวันแทง... เดี๋ยวนะ เจ้าว่าไงนะ?"

"ไม่ได้ยินรึไง? จูบนางซะ"

"ไม่ เจ้าต้องพูดผิดแน่ๆ เจ้าต้องอยากให้ข้าใช้มีดในมือเจ้าแทงนาง แล้วถึงจะยอมปล่อยพวกเราไปใช่ไหม?"

"ไม่ ไม่ ไม่ ข้าจะทำเรื่องพรรค์นั้นได้ยังไง? แล้วเจ้าพูดบ้าอะไรเนี่ย? ทำไมข้าต้องให้เจ้าแทงนางโดยไร้เหตุผลด้วย? ข้าไม่มีความแค้นอะไรกับเจ้าสักหน่อย"

เหงื่อกาฬแทบไหลท่วมหน้าหงกวง

เฮ้ย ไอหนู นี่เจ้ากะจะให้ข้าตายเดี๋ยวนี้เลยใช่ไหม! แทงนางเนี่ยนะ? ถ้านางผมร่วงแม้แต่เส้นเดียว ข้าคงศพไม่สวยแน่

แล้วทำไมเจ้าต้องทำท่าทางแบบนั้นด้วย? ข้อเสนอนี้มันดีต่อตัวเจ้าไม่ใช่เหรอ? ไม่พอใจตรงไหนฟะ?!

ซูลั่วเองก็พูดไม่ออกกับหงกวงเช่นกัน

เฮ้ยๆๆ ศักดิ์ศรีของคนในวิถีมารหายไปไหนหมด? ไม่มีความแค้นหมายความว่าไง? เจ้าไม่ควรเป็นแบบนี้สิ ความคิดแบบมารมันไม่ควรเสนอเกมแบบนี้ออกมา

ไอ้การจูบหลี่ซืออี๋ต่อหน้าเจ้าเนี่ยนะ? มันดีต่อเจ้าตรงไหน? ข้าไม่เข้าใจ

ทั้งสองฝ่ายต่างตกอยู่ในความเงียบงันที่รู้กัน ต่างฝ่ายต่างมองว่าอีกคนช่างประหลาด

หงกวงทำตัวไม่ถูก เรื่องมันก็ง่ายๆ แท้ๆ ทำไมกลายเป็นเรื่องซับซ้อนไปได้?

ไม่ได้การ ไอเด็กนี่มันไม่ได้เรื่อง ข้าต้องหาวิธี ขอแค่ให้ไอเด็กนี่ชนะข้าได้ ก็คงพอถูไถไปได้ใช่ไหม?

"อุ๊ยตาย มีดหลุดมือ ถ้าไม่มีมีด พลังข้าลดลงไปหนึ่งในสามเลยนะ แย่แล้ว เท้าไม่รักดีดันเผลอเตะมีดกระเด็นไปทางเจ้าอีก"

หงกวงร้องโวยวายด้วยท่าทีหวาดกลัว "ถ้าเจ้าได้มีดไป แล้วข้าบาดเจ็บ ข้าอาจสู้เจ้าไม่ได้นะ บัดซบจริง"

แม้สีหน้าของหงกวงจะดูหวาดกลัว แต่น้ำเสียงนั้นชัดเจนว่ากำลังเชียร์ให้ซูลั่วเข้ามา พุ่งเข้ามาเลย แล้วเจ้าก็จะชนะ!

ซูลั่ว: ......

นี่มันเรื่องบ้าอะไร? ตัวประกอบอย่างเจ้าทำไมถึงหลุดบทได้ขนาดนี้? บทของเจ้ามันไม่ใช่แบบนี้นี่หว่า

ไม่เป็นไร ข้าจะแกล้งโง่เอง ขอแค่ข้าทำตัวงี่เง่า ผลลัพธ์ก็น่าจะเหมือนเดิม หลี่ซืออี๋จะได้หมดหวังในตัวข้า

ซูลั่วทำท่าหวาดกลัวไม่แพ้กัน "ไม่ เจ้าต้องจงใจทำแน่ๆ ท่าทางเมื่อกี้พิสูจน์แล้วว่าเจ้าเก่งกว่าข้ามาก ถ้าข้าหยิบมีด เจ้าต้องฆ่าซืออีทันที แล้วค่อยฆ่าข้าแน่ๆ"

"เจ้าจงใจส่งมีดให้ข้า เพราะอยากให้ข้าเล่นเกมของเจ้าสินะ ขอแค่ข้าแทงซืออีสักแผล เจ้าก็จะปล่อยพวกเราไป ตกลง ข้าจะทำ หวังว่าเจ้าจะรักษาสัญญาปล่อยพวกเราไปนะ"

หงกวงแทบคลั่ง

ล้อกันเล่นรึเปล่า? ข้าไม่ได้พูดแบบนั้นเลยสักคำ เลิกคิดจะแทงผู้หญิงคนนั้นสักที เจ้ามีความแค้นกับนางหรือไง?

ถ้าเจ้าแทงนาง ข้าตายแน่ๆ

เมื่อเห็นว่าซูลั่วกำลังจะหยิบมีดมาแทงหลี่ซืออี๋จริงๆ หงกวงก็ร้อนรนจนอยากจะกระโดดถีบซูลั่วให้กระเด็น

เดี๋ยวนะ หรือข้าควรจะวิ่งไปรับมีดเอง? โดนแทงสักทีจะได้นอนพักยาวๆ โดนแทงก็ยังดีกว่าหัวขาด แถมยังถือว่าช่วยสาวงามได้อีก

เพียงแต่ตอนจบมันอาจจะรวบรัดไปหน่อยและดูไม่ค่อยเป็นธรรมชาติ ไม่รู้ว่าผู้หญิงคนนั้นจะขัดข้องไหม

แต่ข้าห่วงเรื่องนั้นไม่ได้แล้ว ไอเด็กนั่นมันเอาจริง

หงกวงก้าวเท้าฉับไว เข้าไปขวางหน้าหลี่ซืออี๋ เตรียมตัวรับมีดแบบ "อุบัติเหตุ"

ปฏิกิริยาของซูลั่วนั้นรวดเร็วอย่างเหลือเชื่อ พอเห็นหงกวงเข้ามาขวางหน้า เขาก็รีบโยนมีดทิ้งทันที เอามือกุมหัวแล้วนั่งยองๆ พร้อมร้องว่า "อย่าฆ่าข้า!"

หงกวงปรับตัวตามสถานการณ์ทันควัน ยื่นหน้าเข้าไปใกล้ซูลั่วแบบไร้การป้องกันโดยสิ้นเชิง

"เป็นอะไรไป? เมื่อกี้ยังดูฮึกเหิมอยู่เลยไม่ใช่รึ? ทำไมตอนนี้ทำไม่ได้แล้วล่ะ? ตีข้าสิ ตีข้า!"

"ไม่ ข้าเข้าใจสถานการณ์ตัวเองดี ไว้ชีวิตข้าเถอะ ปล่อยข้าไป ข้าไม่อยากตาย"

ซูลั่วถอยกรูดด้วยความกลัว ถึงขนาดสะดุดก้อนหินล้มก้นจ้ำเบ้า แต่ก็ยังตะเกียกตะกายถอยหลังไม่หยุด

หงกวงกำหมัดแน่น ไม่นะ ข้ายื่นหน้าให้ขนาดนี้แล้ว ตีข้าสิเว้ย! ยังไงก็ได้ ขอแค่ตีทีเดียว ข้าจะรีบนอนแผ่ให้ดู

แต่เจ้านี่มันไม่ได้เรื่องจริงๆ

หงกวงแสดงสีหน้าสับสน มีใครชอบคนขี้ขลาดตาขาวแบบนี้ด้วยเหรอ?

อ้อ ปรากฏว่ามีจริงๆ แฮะ เพราะหงกวงสังเกตเห็นว่าหลี่ซืออี๋เริ่มดูไม่พอใจ

เขาน้ำตาแทบไหล ข้าเข้าใจแล้ว ถ้าซูลั่วยังทำตัวงี่เง่าต่อไป ไม่ใช่แค่เขาจะเสียหน้า แต่ข้าจะเสียชีวิต!

สัญชาตญาณเอาตัวรอดของหงกวงระเบิดออกมา เขานึกไอเดียดีๆ ขึ้นได้

"เจ้าหนู เห็นสภาพเจ้าแล้ว ข้าตัดสินใจจะเล่นเกมวัดดวงกับเจ้า เห็นมีดนี่ไหม? หมุนมัน แล้วถ้าปลายมีดชี้ไปที่ใคร คนนั้นต้องโดนแทงหนึ่งที"

"ไม่ ข้ากลัว"

"เจ้าเลือกไม่ได้!"

หงกวงหมุนมีดบนพื้น แล้วรอให้มันหยุด

ครั้งแรก ปลายมีดชี้ไปที่หงกวง

โดยไม่พูดพร่ำทำเพลง หงกวงคว้ามีดมาเชือดตัวเองหนึ่งที

"เอาล่ะ อีกรอบ!"

"ไม่..." ซูลั่วอ้าปากค้าง ทำไมอยู่ดีๆ ก็ทำร้ายตัวเองวะ?

ครั้งที่สอง ก็ยังชี้ไปที่หงกวง

หงกวงไม่แม้แต่จะขมวดคิ้ว ลงมือเชือดตัวเองต่อ

"ข้าไม่เชื่อหรอก"

หงกวงไม่เปิดโอกาสให้ซูลั่วห้าม รีบหมุนมีดอีกครั้งทันที

ครั้งที่สาม... ก็ยังเป็นหงกวง

หงกวงหยิบมีดขึ้นมา แต่คราวนี้เขาเริ่มลังเลแล้ว

"เอ่อ... หรือเราจะเลิกเล่นกันแค่นี้?"

"เลิกเหรอ? ข้าแพ้แล้วยอมรับผล!" หงกวงกัดฟัน แทงตัวเองไปอีกที

ซูลั่วรู้สึกว่าอีกฝ่ายต้องป่วยหนักแน่ๆ นี่มันไม่ใช่เรื่องแพ้แล้วยอมรับผลหรือไม่ แต่เลือดเจ้าจะหมดตัวอยู่แล้ว จะอยู่รอดจนหลินซวนมาถึงไหมเนี่ย?

เกมทดสอบจิตใจดีๆ ไม่เล่น ดันมาเล่นรัสเซียนรูเล็ตแล้วแพ้สามตารวด? ลาออกจากวงการมารเถอะพี่

หงกวงไม่สนใจ ลุยต่อ

ครั้งที่สี่... ก็ยังเป็นหงกวง

แม้จะเป็นคนโหดเหี้ยม แต่หงกวงก็รู้สึกว่าตัวเองโหดกับตัวเองเกินไปแล้ว นี่ครั้งสุดท้ายแล้วนะ ล้มลงสภาพนี้น่าจะพอใจผู้หญิงคนนั้นได้แล้วมั้ง?

"ฮึบ!"

หลังจากโดนไปสี่แผล หงกวงก็ทนไม่ไหว

เขาทรุดตัวลงนอนกับพื้น มองซูลั่วด้วยสายตาอาลัยอาวรณ์ "ข้าไม่นึกเลยว่าเจ้าหนูอย่างเจ้า ฝีมืออาจจะไม่เท่าไหร่ แต่ดวงดีเป็นบ้า เจ้าเป็นคนแรกที่มาช่วยผู้หญิงคนนี้ แถมยังชนะข้าได้ติดต่อกันขนาดนี้"

"เอาเถอะ เอาเถอะ เป็นข้าเองที่มีตาหามีแววไม่ ถึงได้ดูถูกเจ้า ด้วยดวงระดับนี้ อนาคตเจ้าต้องยิ่งใหญ่หาใครเปรียบไม่ได้แน่"

"เจ้าหนู วันหน้ากล้าหาญให้มากกว่านี้หน่อย จริงๆ แล้วเจ้าเป็นคนมีพรสวรรค์นะ พยายามเข้าล่ะ"

"สุดท้าย วีรบุรุษย่อมคู่กับสาวงาม เจ้าคู่ควรที่จะมีนาง" หงกวงชี้ไปที่หลี่ซืออี๋ แล้วพูดอย่างเล่นใหญ่ว่า "คลาย!"

"เอาล่ะ เชือกมัดนางคลายออกแล้ว เจ้าไปได้ ดูแลนางให้ดีๆ ล่ะ"

หงกวงหลับตาลง

จบซะที จบแล้ว การแสดงฉากนี้มันยากจริงๆ หงกวงถอนหายใจโล่งอก

คิดว่าข้าอยากเชือดตัวเองนักหรือไง? ทั้งหมดก็เพราะไอเด็กนั่นมันไม่เอาอ่าวเลยต่างหาก

น่าโมโหจริงๆ ไม่เปิดโอกาสให้ข้าแกล้งแพ้เลย เสียของชะมัด

แต่คนไม่ได้เรื่องแบบนี้กลับถูกใจผู้หญิงคนนั้น

ช่างเถอะ ช่างเถอะ ถือว่าคราวนี้ข้าซวยเอง วันหน้าข้าต้องหาโอกาสเหยียบย่ำไอเด็กนี่ต่อหน้าผู้หญิงคนนั้นให้จมดินให้ได้

ผู้หญิงคนนั้นคงพอใจแล้วสินะ? ถ้าข้าไม่เกิดปิ๊งไอเดียนี้ขึ้นมา ไอเด็กขี้ขลาดนั่นจะชนะได้ยังไง?

อะไรนะ? พวกเจ้าคงไม่คิดว่าไอเด็กนั่นดวงดีจริงๆ หรอกนะ? ข้าเป็นคนควบคุมมีดเองทั้งหมดต่างหาก

ข้าอุตส่าห์ควบคุมให้มันออกที่ข้าสี่ครั้งรวด เพื่อจะได้อวยดวงของไอเด็กนั่น ข้าทำได้แค่อวยดวงมันนี่แหละ เพราะอย่างอื่นมันห่วยแตก ข้าไม่เข้าใจจริงๆ ว่าผู้หญิงคนนั้นมองเห็นอะไรดีในตัวมัน

หล่อเหรอ? ใช่ มันหล่อ แต่ความหล่อมันอยู่ได้ไม่นานในโลกผู้ฝึกตน พลังต่างหากที่เป็นนิรันดร์

หงกวงตั้งปณิธานแน่วแน่ว่า เขาจะต้องแข็งแกร่งขึ้นให้จงได้