บทที่ 14 ได้รับความสามารถพิเศษใหม่

บทที่ 14 ได้รับความสามารถพิเศษใหม่

หลังจากซูลั่วเดินออกมา เขาก็รู้สึกหนาวสันหลังวาบ

ครั้งก่อนหลี่ซืออี๋ได้รับโอกาสเพราะฝันถึงฉากแปลกประหลาดที่ไม่อาจอธิบายได้ ซูลั่วอดสงสัยไม่ได้ว่าระบบอาจอยู่เบื้องหลังเรื่องนี้ ไม่อย่างนั้นทำไมเรื่องพรรค์นี้ถึงมาเกิดขึ้นเอาตอนนี้

เขารู้สึกเหมือนตัวเองกำลังถูกระบบชักเชิดอยู่กลายๆ

แต่เมื่อสงบสติอารมณ์และลองคิดดูดีๆ ปัญหาก็ดูจะไม่ใหญ่โตนัก

เมื่อครู่นี้ ตอนที่หลี่ซืออี๋กำลังจะตาย ก็มีการแจ้งเตือนว่าเนื้อเรื่องกำลังจะเบี่ยงเบน แสดงว่าหากมีการออกนอกลู่นอกทางอื่นๆ เกิดขึ้นอีก ระบบก็คงแจ้งเตือนเช่นกัน

เขายังมีโอกาสกู้สถานการณ์กลับมาได้ทุกเมื่อ

และคำว่า 'คร่าวๆ' ใน 'เนื้อเรื่องคร่าวๆ' นั้น ดูเหมือนจะคร่าวมากจริงๆ หลวมสุดๆ จนถึงตอนนี้ มีแค่ตอนหลี่ซืออี๋กำลังจะตายเท่านั้นที่แจ้งเตือนว่าเนื้อเรื่องเบี่ยงเบน ตอนที่หลี่ซืออี๋แย่งวาสนาหลินซวนไปก่อนหน้านี้ ระบบกลับเงียบกริบ

ดังนั้น... ความได้เปรียบยังอยู่ที่ข้า

แน่นอนว่าเขาจะบุ่มบ่ามไม่ได้ เนื้อเรื่องที่จำเป็นต้องเกิดก็ต้องให้มันเกิด ประจวบเหมาะกับที่เขายังพอมีเวลาก่อนจะกลับเข้าไป และจากการต่อสู้เมื่อครู่ ก็ไม่ยากที่จะพบว่าความแข็งแกร่งของเขายังขาดไปอีกนิดหน่อย

ปากกามา!

【ก่อนอื่น ตามธรรมเนียมการเขียนบันทึก ขอข้าด่าหลี่ซืออี๋หน่อยเถอะ】

【ไม่รู้ว่าสมองนางมีปัญหาอะไร ถึงได้ฝันเห็นวาสนา แล้วหลงตัวเองคิดไปแย่งวาสนาพระเอก】

【นางเลิกหาเรื่องใส่ตัวได้ไหม? ปีศาจพยัคฆ์นั่นใช่อะไรที่นางจะรับมือได้รึ?】

【แล้วเล่นงานจุดอ่อนน่ะ เข้าใจคำว่าเล่นงานจุดอ่อนไหม? แค่โจมตีไปที่ไตกับหน้าอกของปีศาจพยัคฆ์ในช่วงเวลาสั้นๆ ก็สามารถฆ่ามันได้ในพริบตา】

【อย่าเห็นว่าหลินซวนอยู่แค่ขั้นรวบรวมลมปราณนะ เขามีปู่แหวนคอยช่วย ที่เขารู้จุดอ่อนนี้ก็เพราะปู่แหวนบอก ทำให้เขาลอบโจมตีและฆ่าปีศาจพยัคฆ์ได้】

【ส่วนหลี่ซืออี๋พาคนแก่ธรรมดาๆ ไป แล้วกล้าไปบวกกับปีศาจพยัคฆ์ซึ่งๆ หน้า มันต่างอะไรกับสไลด์หน้าไปให้เสือกิน?】

【โชคดีที่เป็นแค่สัญญาณเตือน หลี่ซืออี๋เกือบทำแผนข้าพังพินาศ】

【ช่างเถอะ เขียนเนื้อเรื่องต่อดีกว่า】

【เรื่องราวในป่าทดสอบยังไม่จบ หลินซวนอัดพวกเรา โชว์ออฟไปรอบนึงแล้ว แต่มันยังไม่จบ เขายังต้องโชว์อีกฉาก】

【เขาต้องการที่หนึ่ง】

【พระเอกจะไม่คว้าที่หนึ่งได้ยังไง?】

【แต่ถ้าได้ที่หนึ่งแบบธรรมดาๆ มันไม่สะใจ】

【ดังนั้น ในฐานะตัวร้าย ข้าเลยเสนอไอเดีย: รวมหัวกับพวกคุณชายล่าสัตว์อสูร แล้วเอาคะแนนมารวมที่ข้าคนเดียว】

【รวบรวมกำลังคนมากมาย เพียงเพื่อบดขยี้คะแนนหลินซวนให้จมดิน】

【แต่ทว่า... ภายใต้สถานการณ์เช่นนั้น หลินซวนยังสามารถคว้าที่หนึ่งมาได้ เอาชนะพวกเราที่โกงกันหน้าด้านๆ นั่นแหละถึงจะสะใจ】

【เรียกได้ว่าฝืนลิขิตสวรรค์เลยทีเดียว】

【จากนั้นตามเนื้อเรื่อง เขาจะได้เจอหลี่ซืออี๋ในป่า แล้วทั้งสองก็ช่วยกันสู้สัตว์อสูร ทักษะการต่อสู้อันยอดเยี่ยมของหลินซวนจะทำให้หลี่ซืออี๋ประทับใจ แต่ตอนนี้หลี่ซืออี๋บาดเจ็บ ข้าสังหรณ์ใจว่าพวกเขาคงไม่ได้เจอกัน】

【ไม่เป็นไร ขอแค่ตอนจบหลินซวนได้ที่หนึ่งก็พอ】

【เดี๋ยวสิ แล้วรังแมลงล่ะ? ครั้งนี้หลี่ซืออี๋เป็นคนเจอ นางแจ้งเรื่องไปทางเมืองชิวเฟิง นางก็กลายเป็นฮีโร่ของเมืองชิวเฟิงไปแล้ว!】

【ต่อให้หลินซวนไปเจอ ก็เป็นแค่คนที่สอง ชื่อเสียงที่ได้มันคนละเรื่องกันเลย】

【ปวดหัวชะมัด ทั้งหมดนี่เพราะความบ้าบิ่นของหลี่ซืออี๋แท้ๆ】

เนื่องจากยังอยู่ในระหว่างการทดสอบ ซูลั่วจึงเขียนไม่ได้มากนัก

【บันทึกเสร็จสิ้น รางวัล: กายภาพ +3, พละกำลัง +1】

【ได้รับความสามารถพิเศษ: ความสุขของผู้แสวงหาความสำราญ】

【สามารถทำให้เป้าหมายที่ระบุหัวเราะได้】

ของรางวัลถือว่าไม่เลว แม้ระดับพลังยุทธ์จะไม่เพิ่มขึ้น แต่ได้ความสามารถพิเศษมาแทน

ความสามารถพิเศษนั้นหายากกว่าปกติ รวมอันนี้แล้ว ซูลั่วเพิ่งมีแค่สามอย่างเท่านั้น

แต่เขารู้สึกว่าทักษะนี้มันดู... ขี้แกล้งชอบกล

คนเราจะหัวเราะก็ต่อเมื่ออยากหัวเราะ แต่ถ้าจู่ๆ หัวเราะออกมาทั้งที่ไม่อยาก ภาพที่ออกมาคงจินตนาการไม่ถูกเลยทีเดียว

ซูลั่วกลับไปยังจุดที่หลินซวนและเหล่าคุณชายแห่งเมืองชิวเฟิงปะทะกัน ด้วยรอยยิ้มพึงพอใจ

แม้ทุกคนจะบาดเจ็บ แต่ก็ยังไม่ถอนตัว ต่างนั่งพักผ่อนกันอยู่ตรงนั้น

เพราะการทดสอบนี้กินเวลาถึงเจ็ดวัน

หวังโม่ฟื้นแล้ว และถูกรายล้อมไปด้วยผู้คนที่คอยถามไถ่อาการด้วยความเป็นห่วง

ซูลั่วร้องทัก "โย่ ยังอยู่กันอีกเหรอ"

"พี่ซูลั่ว ท่านไปไหนมา?" บางคนอดรู้สึกหงุดหงิดไม่ได้เมื่อเห็นซูลั่ว แต่ก็ต้องข่มใจไว้

"ข้าไปปลดทุกข์มา"

ทว่าข้ออ้างนี้กลับไปจุดชนวนให้คนคนหนึ่งพูดจาเหน็บแนมขึ้นมา

"ปลดทุกข์? ท่านแอบไปซ่อนตัวมากกว่ามั้ง? ไม่ต้องกลัวหรอกพี่ซูลั่ว พี่หวังโม่ไล่หลินซวนไปแล้ว"

คำว่า 'ไล่ไป' นั้น ความจริงคือหลินซวนจากไปเอง พวกเขาแค่ต้องการกู้หน้าเท่านั้น

"อยากจะพูดอะไรก็เชิญ พวกเจ้าอยากแก้แค้นหลินซวนไหมล่ะ?" ซูลั่วเข้าประเด็นทันที

"แน่นอนว่าอยาก แต่พวกเราสู้มันไม่ได้"

"ใช่ มันดุจะตาย แถมยังมีผู้อาวุโสตระกูลหลี่ออกหน้าปกป้องอีก ลำพังพวกเราไม่มีโอกาสหรอก"

ซูลั่วกล่าวอย่างมั่นใจ "ข้ามีวิธี"

"พวกเรายังเชื่อท่านได้อีกหรือ? ข้าว่าเปลี่ยนคนนำดีกว่ามั้ง"

การบอกว่าจะเปลี่ยนคนทั้งที่ยังไม่ได้ฟังแผนการ แสดงให้เห็นชัดเจนว่าพวกเขาไม่เชื่อถือซูลั่วแล้ว

แม้ไม่ใช่ทุกคนที่พูดออกมา แต่สีหน้าของพวกเขาก็บอกทุกอย่างว่า... ไม่เห็นด้วย

"ข้าไม่สนว่าพวกเจ้าคิดยังไง ข้าสนแค่สิ่งที่ข้าคิด"

ทันทีที่ประโยคนี้หลุดออกมา มันดึงทุกคนกลับสู่โลกความจริง

ใช่แล้ว คนตรงหน้าคือ คุณชาย เหนือเหล่าคุณชาย เป็นบุคคลที่ใครก็แหยมไม่ได้

เมื่อเห็นทุกคนเงียบลง ซูลั่วจึงพูดต่อ "เราจะทุ่มเทล่าสัตว์อสูร แล้วเอาคะแนนทั้งหมดมารวมที่ข้าคนเดียว ข้าจะได้ที่หนึ่งโดยอัตโนมัติ แล้วใช้ความสำเร็จนี้เหยียบย่ำหลินซวนให้จมดิน"

"แบบนั้นมันจะไม่แย่ไปหน่อยเหรอ?"

"หืมม~" ซูลั่วปรายตามอง

ทันใดนั้นเสียงเชียร์ก็ดังขึ้น

"ดี! แน่นอนว่าต้องดี!"

"แผนล้ำเลิศ! มีแต่พี่ซูลั่วผู้ชาญฉลาดเท่านั้นที่คิดได้"

"ท่านคือใคร? ท่านคือลูกพี่ใหญ่ของพวกเรา ถ้าไม่ฟังท่านแล้วจะไปฟังใคร? แหม อย่าล้อเล่นน่าเรื่องแบบนี้"

"ใช่ๆ ถ้าใครไม่ฟัง ข้าจะเป็นคนแรกที่คัดค้านแล้วอัดมันให้น่วม ไม่สิ อัดหลายๆ ทีเลย"

ช่วยไม่ได้ สู้เก่งไปก็ไร้ค่า ออกมาท่องยุทธภพต้องพึ่งพาแบ็คกราวด์ต่างหาก

"ทำไมไม่เอาคะแนนให้พี่หวังโม่ล่ะ?"

จู่ๆ ใครคนหนึ่งก็โพล่งขึ้นมาในจังหวะนรก

คนอื่นหันขวับไปมองตาค้าง แทบจะกลั้นหายใจแทนเขา

พูดแบบนั้นอยากตายหรือไง?

พวกเขารู้ดีว่าซูลั่วเป็นคนแบบไหน การขัดใจเขาในเวลาสำคัญมีแต่จะนำมาซึ่งการแก้แค้น

คนพูดดูเหมือนจะรู้ตัวว่าพลาดไปแล้ว จึงรีบแก้ตัวพัลวัน "ข้าแค่ล้อเล่น ฮ่าๆๆ อย่าถือสาเลยนะ"

หวังโม่ตะลึง เขาไม่คิดว่าจะมีใครเสนอชื่อเขา เขากำลังนั่งพักฟื้นเงียบๆ อยู่ข้างๆ แท้ๆ

แม้จะดีใจที่มีคนสนับสนุน แต่เขาไม่เหมาะที่จะแข่งบารมีกับซูลั่วซึ่งๆ หน้าจริงๆ

ยิ่งไปกว่านั้น หวังโม่ชอบวิธีแทงข้างหลังเงียบๆ มากกว่า

ในขณะที่หวังโม่กำลังจะปฏิเสธ ซูลั่วกลับตกลง

"ได้ งั้นเอาคะแนนให้หวังโม่"

ทุกคนสูดหายใจเฮือกด้วยความตกตะลึง นี่ใช่สิ่งที่ซูลั่วจะพูดออกมาหรือ?

"เอาล่ะ ตกลงตามนี้ เราจะพักกันหนึ่งวัน แล้วหลังจากนั้นเราจะทุ่มเทล่าสัตว์อสูรกัน"

แม้จะผิดแผนไปนิดหน่อย แต่ไม่ว่าใครจะได้คะแนน หลินซวนก็จะได้ที่หนึ่งอยู่ดี ดังนั้นซูลั่วจึงไม่ใส่ใจเลยสักนิด

...

ในช่วงเวลาต่อมา บรรยากาศระหว่างซูลั่วและคนอื่นๆ ก็เปลี่ยนไป

เหล่าคุณชายเริ่มหันไปรุมล้อมหวังโม่ทีละน้อย

ไม่สิ มันเกิดขึ้นแล้ว ตอนนี้พวกเขาเยินยอหวังโม่ไปพร้อมๆ กับยกยอซูลั่ว แต่แฝงระยะห่างไว้ในคำชมที่มีต่อซูลั่ว

ช่วยไม่ได้ การกระทำก่อนหน้านี้ของซูลั่วมมันทำร้ายจิตใจกันเกินไป

เห็นดังนั้น หัวใจของหวังโม่ก็บานสะพรั่ง แต่เขายังคงวางมาดถ่อมตน

คุ้มค่าจริงๆ ที่ยอมแลกหมัดกับหลินซวน ตอนนี้ลูกสมุนของซูลั่วแทบจะกลายเป็นของข้าหมดแล้ว