บทที่ 19 ฉันทำงานเป็นผู้ช่วยของดาราหญิง 1

บทที่ 19 ฉันทำงานเป็นผู้ช่วยของดาราหญิง 1

"ยินดีด้วยค่ะโฮสต์!"

บาร์บาร่าลอยวนเวียนอยู่รอบศีรษะของจูอิน พร้อมกับจุดพลุฉลองชุดเล็กให้เธอด้วยตัวเอง "คุณทำภารกิจแรกสำเร็จแล้ว!"

ในขณะนี้ หน้าจอแสงปรากฏขึ้นตรงหน้าจูอิน

"ขอแสดงความยินดีกับผู้ทำภารกิจ จูอิน สำหรับการสำเร็จภารกิจหลักในฐานะพ่อบ้าน กำลังประเมินผลการทำภารกิจ..."

"การประเมินผลเสร็จสิ้น ผู้ทำภารกิจ จูอิน ได้รับคะแนนระดับ 'สมบูรณ์แบบ' (Perfect) คะแนนภารกิจโลกนี้ +1000, โบนัสคะแนนระดับสมบูรณ์แบบ 30%, คะแนนสะสมรวม 1300 คะแนน"

"ผู้ทำภารกิจ จูอิน ได้รับการยอมรับจากตัวเอก ปลดล็อกฉายา 'แม่มดผู้ชั่วร้าย' คะแนน +100 เมื่อสวมใส่ฉายาแม่มดผู้ชั่วร้าย จะเข้าสู่ฝ่ายมืดโดยอัตโนมัติ ค่าการข่มขู่ +1, ประสิทธิภาพของน้ำยาเพิ่มขึ้น 10%"

บาร์บาร่าตกใจจนตัวพองขยายขนาดขึ้นมาอีกรอบ "ได้ระดับสมบูรณ์แบบจริงๆ ด้วย คะแนนเต็ม 1000 แถมยังได้ฉายาพิเศษอีก!"

นี่เป็นความสำเร็จที่มีเพียงระดับปรมาจารย์เท่านั้นที่จะทำได้ ต้องรู้ก่อนนะว่า นี่เป็นภารกิจแรกของมันและโฮสต์เท่านั้น!

ระบบผู้ช่วยภารกิจจะมีการคิดคำนวณรางวัลแยกต่างหาก และครั้งนี้บาร์บาร่าก็ได้รับรางวัลก้อนโตเช่นกัน มันขยายฐานข้อมูลของตัวเองอย่างมีความสุข

และบอกกับโฮสต์ของมันด้วยความปิติยินดี "การผ่านด่านระดับสมบูรณ์แบบจะถูกประกาศโดยระบบหลักไปทั่วทั้งสำนักงานทะลุมิติ ตอนนี้เจ้าหน้าที่ทำภารกิจและระบบทั้งหมดในสำนักงานจะรู้ชื่อของโฮสต์และบาร์บาร่าแล้วค่ะ"

นี่มันเป็นเกียรติยศอันยิ่งใหญ่เชียวนะ!

"อ้อ" ปฏิกิริยาของจูอินนั้นเรียบเฉยมาก นิ้วเรียวเคาะไปที่หน้าจอแสงอย่างสบายอารมณ์ เพื่อเปิดดูร้านค้าระบบที่เพิ่งเปิดใช้งาน

ความสนใจของบาร์บาร่าถูกเบี่ยงเบนไปทันที มันแนะนำอย่างตื่นเต้น "เลือกแต้มสถานะสิคะ! โฮสต์ แต้มสถานะ!"

โฮสต์ได้รับคะแนนรวมจากภารกิจนี้ 1400 คะแนน รวมรางวัลจากฉายาแล้ว แต้มสถานะในร้านค้ามีราคา 1000 คะแนนต่อ 1 แต้ม

เธอสามารถแลกแต้มสถานะได้ฟรีหนึ่งแต้มและยังเหลืออีก 400 คะแนน ถ้าเก็บสะสมไว้ หลังจากจบภารกิจหน้า เธออาจจะแลกได้อีกแต้ม

แน่นอนว่า 400 คะแนนนั้นสามารถแลกไอเทมพื้นฐานบางอย่างได้ แต่บาร์บาร่านึกถึง 'สมบัติส่วนตัว' ที่โฮสต์ผู้ยิ่งใหญ่ของมันเคยหยิบออกมา แล้วก็ตัดตัวเลือกนี้ทิ้งไปทันที

จูอินไม่ได้ฟังมัน สายตาของเธอกวาดไปทั่วหน้าจอ และปลายนิ้วก็จิ้มลงไปยังพื้นที่เล็กๆ ที่ไม่สะดุดตาอีกมุมหนึ่ง

โซนแลกเปลี่ยนรูปลักษณ์ระบบ

ไม่นานเธอก็เลือกเป้าหมายได้ กดซื้อ และยืนยัน

1400 คะแนนพอดีเป๊ะ ใช้เกลี้ยงไม่มีเหลือ

เจ้าก้อนขนสีชมพูที่ยังไม่ทันตั้งตัว จู่ๆ ก็ถูกห่อหุ้มด้วยกล่องของขวัญผูกโบว์หลากสีขนาดใหญ่

จากนั้น... ปัง!

กล่องของขวัญระเบิดออกเป็นพลุลูกเล็กๆ ริบบิ้นนับไม่ถ้วนโปรยปรายลงมา เผยให้เห็นลูกแมวสีชมพูที่ทำหน้างุนงงอยู่ภายใน

ดวงตาแมวกลมโตสีดอกซากุระจ้องมองโฮสต์อย่างเหม่อลอย และภาพสะท้อนในดวงตาของโฮสต์ ก็ฉายให้เห็นรูปลักษณ์ปัจจุบันของมัน

มัน... บาร์บาร่า... กลายเป็นลูกแมวน้อยไปแล้ว!

น้ำเสียงของบาร์บาร่าดูล่องลอยเล็กน้อย "โฮสต์ คุณซื้อรูปลักษณ์ระบบให้ฉันเหรอคะ?"

จูอินอุ้มเจ้าแมวสีซากุระขึ้นมาจากกลางกล่องของขวัญราวกับหยิบของขวัญชิ้นหนึ่ง สัมผัสที่มืออุ่นและนุ่มนิ่ม เป็นก้อนนุ่มฟู เธอสัมผัสได้แม้กระทั่งลมหายใจแผ่วเบาของลูกแมว

เห็นได้ชัดว่าสินค้าในร้านค้าของสำนักงานทะลุมิตินั้นคุณภาพสูงจริงๆ

จูอินพอใจมาก

เธอถามบาร์บาร่า "ชอบไหม?"

ดวงตาของบาร์บาร่าแทบจะเปล่งประกายระยิบระยับ ระบบไหนบ้างจะไม่อยากได้สกินใหม่?

แต่มันนึกอะไรขึ้นได้ จึงรีบดิ้นรนในมือจูอิน แล้วบอกเธออย่างร้อนรน "ของในร้านค้ามีเวลาทดลองใช้สิบนาที โฮสต์ รีบกดขอคืนเงินเถอะค่ะ นี่มันไม่คุ้มเลย เอาหนึ่งพันคะแนนไปแลกแต้มสถานะ ไปเพิ่มค่ากายภาพหรือพละกำลังจะทำให้คุณเก่งขึ้นมากเลยนะ"

จูอินบีบอุ้งเท้านุ่มๆ ของมัน "ทำไมต้องคืนด้วยล่ะ? ออกจะน่ารัก"

"แต่ว่า..."

"แค่บอกมาว่าน่ารักไหม? เธอชอบหรือเปล่า?"

บาร์บาร่าเงียบกริบ มันโกหกไม่เป็น สกินแมวสีซากุระเซ็ตนี้ฮิตมากในวงการระบบ ระบบไหนที่มีกำลังทรัพย์หน่อยก็จะเก็บแต้มหรือให้โฮสต์ซื้อให้ทั้งนั้น

มันจะบอกว่าไม่ชอบได้ยังไง

เมื่อระบบในร่างแมวเงยหน้าขึ้นอีกครั้ง ดวงตาของมันก็เป็นประกายคลอไปด้วยน้ำตาแห่งความซาบซึ้ง "ฮือๆ โฮสต์ คุณดีกับบาร์บาร่าเกินไปแล้ว..."

มันจะตั้งใจทำงานและช่วยโฮสต์ทำภารกิจให้ดียิ่งขึ้นไปอีกแน่นอน!

"โฮสต์คะ โลกภารกิจต่อไปคือวงการบันเทิงยุคปัจจุบัน"

บาร์บาร่าถามจูอิน "เราเลือกพักร้อนได้หนึ่งสัปดาห์หลังจากจบภารกิจ คุณอยากพักไหมคะ?"

"ไม่จำเป็น" จูอินรู้สึกว่าภารกิจของสำนักงานทะลุมิตินั้นค่อนข้างชิลอยู่แล้ว

"ตกลงค่ะ เริ่มการเคลื่อนย้ายสู่ภารกิจ 3, 2, 1—"

...

ท้องฟ้ายามค่ำคืนเงียบสงบ

ลู่เหยาฟุบตัวอยู่บนระเบียง เหม่อมองท้องฟ้าที่เต็มไปด้วยดวงดาว เบียร์สองกระป๋องวางอยู่ตรงหน้า แก้มของเธอแดงระเรื่อ สติเริ่มเลือนราง

โทรศัพท์ของเธอสั่นสองครั้ง

เธอหยิบขึ้นมาดูข้อความ

[พี่เจิ้ง: เธอเพิ่งถ่ายละครเรื่องนี้ได้แค่สองอาทิตย์ แต่เปลี่ยนผู้ช่วยไปสองคนแล้วนะ ถ้าเปลี่ยนอีก ข่าวลือข้างนอกคงไม่ดีแน่ แล้วคนของบริษัทก็ค่อนข้างตึงมือ...]

ลู่เหยาจ้องข้อความนั้นอยู่นาน ก่อนจะเบะปากด้วยความน้อยใจ เธอควบคุมตัวเองไม่ได้ น้ำตาเม็ดโตไหลพรากอาบแก้ม

เปลี่ยนผู้ช่วยสองคน มันเป็นความผิดของเธอเหรอ?

เห็นอยู่ชัดๆ ว่า—

ทันใดนั้น ภาพตรงหน้าก็สว่างวาบ

ลู่เหยาเงยหน้าขึ้นมองอย่างเหม่อลอย เห็นลำแสงสายหนึ่งร่วงหล่นผ่านท้องฟ้าอย่างรวดเร็ว

ดาวตกนี่เอง

ลู่เหยาตกตะลึงอยู่ครู่ใหญ่ ก่อนจะเห็นแสงสีทองส่องประกายมาจากเส้นขอบฟ้า

เธอกะพริบตาโตๆ แล้วพึมพำออกมา "ดาวตกจ๋า ดาวตก ขอผู้ช่วยเก่งๆ ให้ฉันสักคนเถอะ..."

แสงสีทองนั้นดูเหมือนจะพุ่งเข้ามาใกล้ขึ้นเรื่อยๆ ลู่เหยาขยี้ตา ฤทธิ์แอลกอฮอล์ตีตื้นขึ้นมา ภาพตรงหน้าเริ่มพร่ามัว เธอโซซัดโซเซไปที่เก้าอี้พักผ่อนใกล้ๆ ขดตัวแล้วซุกตัวหลับไป

หลับสนิทตลอดคืน

เช้าวันรุ่งขึ้น ลู่เหยานอนมองเพดานสีขาวด้วยสีหน้าไร้อารมณ์

ความทรงจำเมื่อคืนค่อยๆ ไหลย้อนกลับมา

มีบางอย่างผิดปกติ

เธอแค่เมา ไม่ได้ความจำเสื่อม เธอจำได้แม่นว่าเธอเผลอหลับไปที่ระเบียง

ต่อให้เธอจะโซซัดโซเซกลับมานอนที่เตียงได้เอง แต่ว่า—

เธอตัวสั่นสะท้านพลางลูบชุดนอนนุ่มนิ่มบนตัว หัวใจเต้นรัวด้วยความกลัว เป็นไปไม่ได้ที่ตอนเมาเธอจะรู้จักรักษาสุขอนามัย ลุกขึ้นมาอาบน้ำ เปลี่ยนชุดนอน แล้วลงนอนท่าสวยงามขนาดนี้ได้ใช่ไหม?

ลู่เหยาเลิกผ้าห่มขึ้นดูอย่างกล้าๆ กลัวๆ ความกลัวหายไปครึ่งหนึ่ง จากนั้นก็เลิกเสื้อขึ้นดู ความกลัวอีกครึ่งก็หายไป

ค่อยยังชั่ว ไม่มีร่องรอยของคนที่สองนอนอยู่บนเตียง และไม่มีรอยน่าสงสัยบนตัวเธอ

ในขณะที่ลู่เหยากำลังถอนหายใจด้วยความโล่งอก เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้น

เธอลุกขึ้นนั่งอย่างระแวดระวัง ความนิยมของเธอในกองถ่ายเรื่องนี้แย่มาก ผู้กำกับไม่ชอบหน้าเธอ นักแสดงร่วมก็พากันแบนเธอแบบเงียบๆ

ตามหลักแล้ว วันนี้เป็นวันหยุด ไม่น่าจะมีใครมาหาเธอสิ

"เหยาเหยา ตื่นหรือยังจ๊ะ? ฉันเข้าไปนะ!" เสียงผู้หญิงที่ไพเราะน่าฟังดังมาจากหน้าประตู

และตามมาด้วยเสียง "ติ๊ด" เสียงคีย์การ์ดเปิดประตู

ลู่เหยาเบิกตากว้างด้วยความตกใจ สบตากับดวงตาคู่หนึ่งที่กำลังยิ้มให้เธอ