บทที่ 2 ฉันคือพ่อบ้านของท่านประธานจอมเผด็จการ 2

บทที่ 2 ฉันคือพ่อบ้านของท่านประธานจอมเผด็จการ 2

เสิ่นซินเป็นผู้ชายที่มีข้อเสียมากมาย และขาดผู้หญิงไม่ได้ เขาจึงปักใจเชื่อว่าผู้ชายทุกคนบนโลกนี้ก็มีสันดานเหมือนกันหมด

ฮั่นชิงจื่อแต่งงานเข้ามาในตระกูลได้เพราะความต้องการของท่านผู้เฒ่าเสิ่น และเป็นที่รู้กันดีว่าความสัมพันธ์ระหว่างนายน้อยใหญ่แห่งตระกูลเสิ่นกับภรรยานั้นห่างเหินเพียงใด

เสิ่นซินคิดเข้าข้างตัวเอง: เขาเนี่ยแหละเข้าใจหัวอกลูกผู้ชายดีที่สุด!

เขาปิ๊งไอเดียสุดบรรเจิดขึ้นมา นั่นคือการจัดหาผู้หญิงไปปรนเปรอเสิ่นตงจวิน

คนนี้ไม่ถูกใจก็เปลี่ยนคนใหม่ เปลี่ยนไปเรื่อยๆ เดี๋ยวก็เจอคนที่ใช่เองนั่นแหละ

จากนั้นก็ใช้มารยาหญิงเป่าหูสักหน่อย ต่อให้ลูกชายจะไม่กตัญญู เขาก็ยังพึ่งพาลูกสะใภ้ (น้อย) ได้อยู่ดี!

เมื่อจูอินได้ยินพระเอกเอ่ยถึงชื่อเสิ่นซิน มีหรือที่เธอจะไม่เข้าใจสถานการณ์?

เขาคิดว่าเธอเป็นเด็กของเสิ่นซินนั่นเอง!

เมื่อคิดได้ดังนั้น เธอก็ลองสังเกตสีหน้าของเสิ่นตงจวิน และก็เป็นไปตามคาด ภายใต้ใบหน้าบูดบึ้งนั้นแฝงไว้ด้วยแววตาดูถูกเหยียดหยามจางๆ

ก่อนจูอินจะมาถึง คฤหาสน์เสิ่นอันโอ่อ่าแห่งนี้เคยต้อนรับผู้หญิงที่เสิ่นซินส่งมานับไม่ถ้วน ในบทบาทต่างๆ ตั้งแต่พี่เลี้ยง แม่ครัว คนสวน นักโภชนาการ ไปจนถึงหมอประจำตระกูล...

ตอนนี้เสิ่นตงจวินรู้สึกเพียงว่าเขาประเมินเสิ่นซินต่ำไปจริงๆ ไอ้แก่ไม่เอาถ่านคนนั้นถึงกับสามารถเขี่ยพ่อบ้านจางที่ปู่ของเขาเป็นคนส่งมาออกไปได้

ทันใดนั้น เขาก็ได้ยินเสียงหัวเราะ

เสียงนั้นใสกังวานราวกับไข่มุกร่วงหล่นบนจานหยก แฝงไว้ด้วยความร่าเริงสดใส

ชัดเจนว่านี่ไม่ใช่เสียงของฮั่นชิงจื่อ

สายตาเย็นชาของเสิ่นตงจวินพุ่งตรงไปที่จูอินราวกับลูกธนูอาบยาพิษ

จูอินยิ้มตอบเขา "นายน้อยเสิ่นคะ ดิฉันขอแนะนำตัวอีกครั้ง ดิฉันคือผู้จัดการคนใหม่ที่ท่านผู้เฒ่าเสิ่นเป็นคนจ้างมาดูแลรับผิดชอบงานต่อจากพ่อบ้านจางโดยเฉพาะค่ะ"

ดวงตาของเสิ่นตงจวินฉายแววครุ่นคิดลึกซึ้ง

"เรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับคุณพ่อของคุณเลยค่ะ คุณสามารถโทรไปเช็คกับท่านผู้เฒ่าเสิ่นได้ด้วยตัวเอง"

เสิ่นตงจวินยังคงไม่ปักใจเชื่อ

จูอินครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง "ต่อให้คุณไม่เชื่อคำพูดของดิฉัน แต่คุณต้องเชื่อในรสนิยมของดิฉันนะคะ"

เธอมองเสิ่นตงจวินด้วยสายตาจริงใจสุดซึ้ง "ดิฉันไม่ได้ชอบผู้ชายสไตล์คุณจริงๆ ค่ะ นายน้อย... ดังนั้นคุณสบายใจได้เลย พรหมจรรย์ของคุณปลอดภัยแน่นอน"

เสิ่นตงจวิน: "..."

ขมับของเขากระตุกยิกๆ อย่างไม่อาจควบคุม

ผู้หญิงตรงหน้าพูดจาคะขาดูนอบน้อม แต่เนื้อความในแต่ละประโยคนั้นช่างไร้สาระสิ้นดี

เสิ่นตงจวินเอ่ยเสียงเย็น "ฉันไม่สนว่าใครส่งเธอมา ที่นี่ไม่ต้องการผู้จัดการคนใหม่ พ่อบ้านจางไปไหน?"

จูอินถอนหายใจ "นายน้อยคะ พ่อบ้านจางอายุมากขนาดนั้นแล้ว ท่านควรจะเกษียณตั้งนานแล้วนะคะ ให้ท่านกลับไปอยู่บ้านใหญ่ ดื่มชาตกปลาเป็นเพื่อนท่านผู้เฒ่าทุกวันไม่ดีกว่าเหรอคะ?"

ชายชราผู้น่าสงสารต้องทนทุกข์ทรมานอยู่ที่นี่มานาน พอเห็นหน้าเธอเข้า ก็ทำท่าเหมือนเห็นแสงสว่างปลายอุโมงค์

เสิ่นตงจวิน: "..."

เขามองตามสายตาของจูอินไปยังสภาพเละเทะบนพื้นห้อง แล้วก็เงียบไป

แต่พระเอกก็คือพระเอก เขาไม่มีทางยอมถูกขู่เข็ญง่ายๆ ใบหน้ายังคงเย็นชาดุจน้ำแข็ง "ฉันจะพูดอีกครั้ง คฤหาสน์ตระกูลเสิ่นไม่ต้องการเธอ—"

"ฉันคิดว่าคุณจูอินก็ดูเข้าท่าดีนะ" น้ำเสียงเรียบเย็นแต่ใสกังวานดังแทรกขึ้นมาขัดจังหวะเขา

เป็นฮั่นชิงจื่อที่นั่งเงียบอยู่บนโซฟานั่นเอง

เสิ่นตงจวินหันไปมองเธอด้วยความประหลาดใจ

ฮั่นชิงจื่อยิ้มมุมปาก ดวงตากลมโตของเธอราวน้ำนิ่งลึกที่เปี่ยมล้น แต่กลับสงบเยือกเย็นจนน่ากลัว ไร้ซึ่งระลอกคลื่นแม้ในยามยิ้ม

เสิ่นตงจวินขมวดคิ้วแน่น ดูเหมือนอยากจะพูดอะไรบางอย่าง แต่เมื่อเหลือบไปเห็นรูปร่างบอบบางของฮั่นชิงจื่อ เขาก็กลืนคำพูดเหล่านั้นลงคอไป

เขาพูดเสียงแข็ง "ในเมื่อเธอเห็นดีเห็นงามด้วย ก็ให้หล่อนอยู่ต่อ แต่จำไว้... ถ้าวันหน้ายัยนี่ก่อเรื่องอะไรขึ้นมา เธอต้องรับผิดชอบเอง!"

พูดจบ เขาก็สะบัดหน้าเดินจากไปทันที

"เฮอะ! กินรังแตนมาหรือไงนะ?" จูอินมองแผ่นหลังของพระเอกแล้วส่ายหน้า "โกรธบ่อยๆ ระวังจะอายุสั้นนะพ่อคุณ"

ฮั่นชิงจื่อเดิมทีแค่พูดประชดเพื่อยั่วโมโหเสิ่นตงจวินเล่นๆ แต่พอได้ยินจูอินพูดแบบนั้น เธอก็อดขำไม่ได้

ทว่าประโยคต่อมาของจูอินกลับพุ่งเป้ามาที่เธอ "คุณเองก็เหมือนกัน ทำหน้าอมทุกข์ตลอดเวลา อาการหนักกว่าเขาอีกนะ"

ภารกิจของเธอในโลกนี้คือการคลี่คลายปมในใจระหว่างพระเอกกับฮั่นชิงจื่อ เพื่อให้พวกเขามีตอนจบที่แฮปปี้เอนดิ้ง

และการ 'ถือไม้เท้ายอดทองกระบองยอดเพชร' ก็ถือเป็นส่วนหนึ่งของ 'ความสุขสมบูรณ์' เช่นกัน

จูอินคิดด้วยความกังวลเล็กน้อย: ถ้าสองคนนี้ด่วนตายไปก่อนวัยอันควร ภารกิจคงจะยุ่งยากน่าดู

บาร์บาร่าเหมือนจะรับรู้ถึงความกังวลของเธอ จึงเอ่ยปลอบใจ "โฮสต์ไม่ต้องห่วงค่ะ พวกตัวเอกมีร่างกายพิเศษอยู่แล้ว ต่อให้ทำร้ายร่างกายตัวเองแค่ไหน ก็ยังฟิตปั๋งเตะปี๊บดังแน่นอน"

ได้ยินดังนั้น จูอินก็รู้สึกโล่งใจและเสียดายในเวลาเดียวกัน "สุขภาพดีขนาดนี้ น่าเสียดายที่ไม่ได้ไปทำงานกับเจ้านายเก่าของฉัน"

บาร์บาร่าอยากรู้เหลือเกินว่างานเก่าของโฮสต์คืออะไร แต่ด้วยจรรยาบรรณของระบบที่ดี มันจึงข่มใจไม่ถาม

หลังจากแนะนำตัวกับพระเอกและฮั่นชิงจื่อเรียบร้อยแล้ว จูอินก็ไปทำความรู้จักกับพนักงานคนอื่นๆ ในวิลล่า

เชฟสองคน คนหนึ่งดูแลอาหารจีน อีกคนดูแลเบเกอรี่และอาหารตะวันตก

แม่บ้านทำความสะอาด คนสวน และคนขับรถ

นี่คือพนักงานประจำทั้งหมดของคฤหาสน์ตระกูลเสิ่นในตอนนี้

ในเนื้อเรื่องเดิม นอกจากป้าสวีที่ดูแลอาหารจีนแล้ว คนอื่นๆ แทบไม่มีบทบาทหรือการแนะนำตัวเลย

ป้าสวีติดตามมาจากบ้านใหญ่ตระกูลเสิ่น ดูแลพระเอกมาตั้งแต่ตีนเท่าฝาหอย พระเอกเป็นคนเลือกกิน กินยาก และไม่ค่อยตั้งใจกินข้าว มีเพียงป้าสวีเท่านั้นที่พอจะรับมือไหว

จูอินสังเกตเห็นว่าทุกคนมองเธอ ซึ่งเป็น 'เจ้านายที่จู่ๆ ก็โผล่มา' ด้วยสายตาที่เป็นมิตร เชื่อมั่น และคาดหวังอย่างเปี่ยมล้น

ทำไมล่ะ?

เธอกะพริบตาปริบๆ ดวงตาสีนิลดูลึกลับดำดิ่งจนแสงตะวันไม่อาจส่องถึง

[ผู้จัดการเสิ่นปาแก้วแตกไปแค่ใบเดียวเองวันนี้ ซึ้งใจน้ำตาจะไหล]

[เธอหยุดศึกระหว่างผู้จัดการเสิ่นกับคุณผู้หญิงได้ด้วย สุดยอด! ขอให้ผู้จัดการจูอินอยู่ได้นานๆ ทีเถอะ]

[ผู้จัดการคนใหม่สวยจัง หรือท่านผู้เฒ่าจะตัดใจ ยอมเปลี่ยนเมียให้หลานชายแล้ว?]

[ถ้าไม่ใช่เพราะค่าทำขวัญก้อนโต ใครจะอยากทนดูผู้จัดการเสิ่นอาละวาดทุกวันล่ะ? ทะเลาะกันทีไร ข้าวของพังพินาศ งานเพิ่มขึ้นเป็นกอง!]

ท่ามกลางเสียงในใจที่ประสานกันอย่างกลมเกลียว กลับมีเสียงหนึ่งที่โดดออกมาอย่างชัดเจน:

[ผู้จัดการคนใหม่หน้าตาแบบนี้เหรอ? งั้นงานที่นายท่านเสิ่นสั่งมาก็หมดหวังแล้วสิ?]

จูอินมองตามเสียงไป สบเข้ากับดวงตาที่ผ่านโลกมาอย่างโชกโชนคู่หนึ่ง

ลุงเติ้ง คนสวนประจำคฤหาสน์ ชายวัยกลางคนอายุราวสี่สิบปี ปกติไม่ค่อยเข้ามาวุ่นวายในตัวตึกหลัก ตอนแนะนำตัวเมื่อกี้เขาก็พูดจาสุภาพเรียบร้อยมาก

เธอไม่คาดคิดเลยว่า ลุงเติ้งที่ดูซื่อๆ เงียบๆ คนนี้ จะเป็นคนของเสิ่นซิน?

ยังไม่ทันที่จูอินจะได้คิดอะไรต่อ เสียงบ่นในใจของลุงเติ้งก็ดังขึ้นอีก:

[โชคดีที่คนอย่างข้าฉลาด บอกไปแค่ว่าจะลองดูถ้ามีโอกาส ไม่ได้รับปากเป็นมั่นเป็นเหมาะ]

บางคนภายนอกดูเป็นคนพูดน้อย แต่ในใจกลับพูดไม่หยุด:

[เจ้านายใหญ่ก็อยู่ส่วนเจ้านายใหญ่ เจ้านายน้อยก็อยู่ส่วนเจ้านายน้อย ข้าดูแลสวนนี้ได้เงินเดือนเป็นหมื่น คนโง่เท่านั้นแหละที่จะไปเล่นเกมการเมืองในบ้านกับพวกแก]

จูอิน: ...

.

ข่าวเรื่องผู้จัดการสาวสวยระดับดาราที่เข้ามาอยู่ในคฤหาสน์ตระกูลเสิ่น แพร่ไปถึงหูเสิ่นซินอย่างรวดเร็ว

สมองที่เต็มไปด้วยเรื่องกามตัณหาของเขา คิดไปในทางอื่นไม่ได้เลย เขาจึงรีบโทรหาเสิ่นตงจวินทันที

สองพ่อลูกทะเลาะกันยกใหญ่

คราวนี้เสิ่นตงจวินไม่ได้ขว้างปาข้าวของ ตราบใดที่คู่กรณีไม่ใช่ฮั่นชิงจื่อ ดูเหมือนเขาจะพอควบคุมอารมณ์ตัวเองได้บ้าง

แต่บางคนที่ไม่เกี่ยวข้อง กลับโดนลูกหลงเข้าเต็มๆ

เช้าวันรุ่งขึ้น ในวันแรกของการทำงาน จูอินถูกไล่ออก ด้วยข้อหา... ก้าวเท้าซ้ายเข้าบ้านตระกูลเสิ่นก่อน