บทที่ 1 ฉันคือพ่อบ้านของท่านประธานจอมเผด็จการ 1

บทที่ 1 ฉันคือพ่อบ้านของท่านประธานจอมเผด็จการ (1)

"ปัง!"

"เพล้ง!"

ฝีเท้าของจูอินชะงักกึกทันที

พ่อบ้านจางที่เดินเคียงข้างมากลับมีสีหน้าเรียบเฉย ราวกับไม่ได้ยินเสียงความวุ่นวายภายในบ้าน เขาหัวเราะเบาๆ "คุณจูอิน นี่คือที่พักของนายน้อยกับนายหญิง หลังจากคุณมารับช่วงต่อจากผม หน้าที่หลักของคุณคือ..."

"ฮั่นชิงจื่อ เธอควรจะรู้จักที่ต่ำที่สูงเสียบ้าง!"

เสียงตะคอกด้วยความโทสะของชายหนุ่มดังแทรกขึ้นมาขัดจังหวะพ่อบ้านจาง น้ำเสียงนั้นทุ้มไพเราะน่าฟัง เพียงแต่เจือความบ้าคลั่งอยู่เล็กน้อย

รอยยิ้มของพ่อบ้านจางแข็งค้างไปชั่วครู่ ก่อนที่จังหวะการพูดจะรัวเร็วขึ้นอย่างกะทันหัน สายตาที่มองจูอินเปี่ยมด้วยความจริงใจและเมตตา "ผู้จัดการจูอิน นับจากวินาทีนี้เป็นต้นไป คุณคือผู้ดูแลคฤหาสน์ตระกูลเสิ่น รายละเอียดงานทั้งหมดถูกส่งเข้าอีเมลเรียบร้อยแล้ว ผมต้องรีบกลับไปรายงานนายท่านผู้เฒ่าที่บ้านใหญ่ ขอตัวก่อนนะครับ!"

วาจาเร่งรีบ ฝีเท้ายิ่งว่องไว แผ่นหลังที่ถอยห่างออกไปอย่างกระตือรือร้นนั้น ดูไม่ออกเลยว่าเป็นคนแก่ที่กำลังย่างเข้าสู่วัยหกสิบ

"โฮสต์ จากการวิเคราะห์ท่าทางและอากัปกิริยาตอนวิ่งหนี พ่อบ้านจางกำลังอารมณ์ดีสุดๆ เลยล่ะ" ลูกบอลแสงสีชมพูขนาดเท่ากำปั้นเกาะอยู่บนไหล่ของจูอิน โดยที่คนอื่นมองไม่เห็น

เจ้าบอลแสงนี้คือ 'บาร์บาร่า' ระบบที่สำนักงานทะลุมิติมอบหมายมาเพื่อช่วยจูอินทำภารกิจ

ทั้งคนและระบบต่างรู้ดีว่าทำไมพ่อบ้านจางถึงดีใจขนาดนั้น

เพราะก่อนที่จูอินจะมา พ่อบ้านจางเป็นผู้ดูแลคฤหาสน์ตระกูลเสิ่น เขาอ้างว่าแก่แล้ว เรี่ยวแรงถดถอย จึงเป็นเหตุให้จูอินต้องเข้ามารับช่วงต่อ

ส่วนคนสองคนที่กำลังทะเลาะกันอยู่ในวิลล่า ก็คือพระเอกกับนางเอกของโลกใบนี้

เมื่อไม่กี่วันก่อน ตอนที่จูอินมารายงานตัวที่แผนกตัวประกอบของสำนักงานทะลุมิติ บาร์บาร่าตกใจแทบแย่ นึกว่าเธอมาผิดที่

เพราะรูปลักษณ์ของคู่หูคนใหม่นั้นโดดเด่นเกินไป หากเทียบกับแผนกตัวประกอบที่ยากจนและไร้อนาคต แผนก 'แสงจันทร์ขาว' หรือ 'นางจิ้งจอกพราวเสน่ห์' ที่ได้รับความนิยม ดูจะเหมาะสมกับเธอมากกว่า

มันถึงกับต้องยืนยันกับจูอินซ้ำแล้วซ้ำเล่าว่าเธอมาไม่ผิดที่แน่ใช่ไหม

ระหว่างที่พูดคุยกัน หนึ่งคนหนึ่งระบบก็เดินมาถึงหน้าห้องนั่งเล่นที่เป็นจุดเกิดเหตุวิวาท

จูอินจัดแขนเสื้อเบาๆ เตรียมจะก้าวเข้าไปทักทาย ทว่าทันทีที่โผล่หน้าเข้าไป วัตถุสีขาวปริศนาก็พุ่งแหวกอากาศตรงมาหาเธอด้วยความเร็วสูง

จูอิน: ?

เธอหมุนตัวหลบภัยร้ายที่คาดไม่ถึงได้อย่างคล่องแคล่ว เสียงกระเบื้องแตกดังเพล้งข้างหู เมื่อเพ่งมองให้ดี มันคือถ้วยชาสภาพสมบูรณ์

ยังไม่ทันที่คู่กรณีจะเอ่ยอะไร ระบบก็กรีดร้องลั่น "ภารกิจมือใหม่ต้องปลอดภัยร้อยเปอร์เซ็นต์สิ! สถานการณ์อันตรายแบบนี้มันไม่สมเหตุสมผลเลย โฮสต์ ฉันบันทึกภาพหน้าจอไว้เป็นหลักฐานเพื่อร้องเรียนกับระบบหลักแล้ว ค่าทำขวัญจะถูกโอนเข้าพร้อมคะแนนสรุปภารกิจนะ"

"...อันตรายเหรอ?" จูอินกระพริบตาปริบๆ สำนักงานทะลุมิติมองว่าเรื่องแค่นี้อันตรายงั้นหรือ?

เธออดไม่ได้ที่จะยกยิ้มมุมปาก ไม่ปฏิเสธลาภลอยก้อนนี้ "โอเค ขอบใจนะบาร์บาร่า"

บาร์บาร่าเขินอายเล็กน้อยแต่น้ำเสียงจริงจัง "โฮสต์ ไม่ต้องขอบคุณหรอก หลังจากผ่านการพัฒนาและปรับปรุงมาหลายปี ระบบคุ้มครองพนักงานของสำนักงานทะลุมิติเราครอบคลุมมาก ฉันแค่ทำตามระเบียบปฏิบัติเท่านั้นเอง"

ความวุ่นวายในห้องเงียบสงบลงเพราะเหตุการณ์ไม่คาดฝันนี้

เสิ่นตงจวินเองก็ตกใจที่มีคนโผล่หน้าเข้ามา เมื่อเห็นว่าไม่มีใครบาดเจ็บ เขาจึงคลายความกังวลลง แต่ใบหน้ายังคงตึงเครียด

เขาถามเสียงเย็น "เธอเป็นใคร?"

จูอินกวาดตามองการตกแต่งและเฟอร์นิเจอร์ในห้องตามสัญชาตญาณ ก่อนจะเบนสายตาไปที่ตัวเอกทั้งสองอย่างรวดเร็ว

ชายหนุ่มในชุดสูทผูกเนกไทคือพระเอก 'เสิ่นตงจวิน' ยืนอยู่ทางขวาของโซฟา เสื้อผ้าที่เคยเนี้ยบกริบดูยับย่นเล็กน้อย กระดุมเสื้อเชิ้ตหลุดออกหนึ่งเม็ด เขามีคิ้วกระบี่ดวงตาดั่งดวงดาว โครงหน้าหล่อเหลาเหนือชั้น แต่สีหน้าดูบูดบึ้งชอบกล

ส่วนหญิงสาวในชุดเดรสสีขาวที่นั่งอยู่บนโซฟานั้น ดวงตากลมโต นัยน์ตาสีอ่อน ผิวขาวผ่องไร้ที่ติ ผมดัดลอนสีน้ำตาลเขาลัดรวบไว้ด้านหลังอย่างนุ่มนวล

จูอินย่นจมูกเล็กน้อย เธอรู้สึกว่าฮั่นชิงจื่อดูเหมือนคัพเค้กช็อกโกแลตหอมกรุ่นนุ่มนิ่มไม่มีผิด

คัพเค้ก... อ้อ ฮั่นชิงจื่อ ใบหน้าของเธอซีดเซียว ดูเย็นชาเมินเฉยต่อความโกรธเกรี้ยวของพระเอก

เมื่อสบสายตาของทั้งคู่ จูอินก็ฉีกยิ้มกว้างเห็นฟันครบแปดซี่อย่างสดใส "นายน้อย นายหญิง พ่อบ้านจางกลับบ้านใหญ่ไปแล้วค่ะ ดิฉันคือผู้จัดการคนใหม่ชื่อ 'จูอิน' จะเข้ามารับผิดชอบงานต่อจากพ่อบ้านจางค่ะ"

พอได้ยินดังนั้น ใบหน้าของฮั่นชิงจื่อก็ยิ่งซีดเผือดลงไปอีก

เธอไม่พูดจา เพียงปรายตามองเสิ่นตงจวินอย่างเย็นชา แล้วสะบัดหน้าหนีเมินเฉยต่อทั้งสองคน จมจ่อมอยู่ในความคิดของตัวเอง

จูอินงุนงง คัพเค้กกำลังโกรธ แต่โกรธเรื่องอะไรกันนะ?

สีหน้าของเสิ่นตงจวินก็ดูไม่จืดเช่นกัน แต่เดิมทีหน้าเขาก็บูดบึ้งอยู่แล้ว จูอินเลยแยกไม่ออกว่ามันแย่ลงกว่าเดิมตรงไหน

"ผู้จัดการคนใหม่? เธอเนี่ยนะ?" เสิ่นตงจวินกวาดตามองเธออย่างเย็นชาแล้วแค่นเสียงหัวเราะ "เรียนจบหรือยังเถอะ?"

อ้อ โดนดูถูกเข้าแล้วสินะ

ยังไม่ทันที่เธอจะได้อ้าปากตอบโต้ บาร์บาร่าที่เกาะอยู่บนไหล่ก็ตะโกนลั่น "หนอย! กล้าดียังไงมาดูถูกเรา โฮสต์! เอาของที่เตรียมไว้ออกมาโชว์เลย!"

แน่นอนว่าด้วยขนาดตัวจิ๋วแค่นั้น ต่อให้ตะโกนสุดเสียง เสียงก็ยังเบาอยู่ดี

จูอินหยิบปึกเอกสารหนาเตอะออกมาจากกระเป๋าอย่างชำนาญ มันคือใบรับรองวิชาชีพสารพัดชนิด เธอยื่นส่งให้ด้วยสีหน้ามั่นใจสุดขีด

เสิ่นตงจวินรับไปเปิดดูแล้วเลิกคิ้วสูงด้วยความประหลาดใจ

เขาไม่คิดว่าตาแก่ที่บ้านจะยอมทุ่มทุนขนาดนี้

แต่ถึงอย่างนั้น ความคิดที่เขามีต่อจูอินก็ยังไม่เปลี่ยน น้ำเสียงของเขายังคงเย็นชา "การศึกษาดี ทักษะวิชาชีพเยี่ยมขนาดนี้ ไปทำงานที่ไหนก็ได้รุ่ง ทำไมต้องเอาตัวเข้ามาเกลือกกลั้วกับเรื่องเน่าเฟะพรรค์นี้ด้วย?"

จูอินสับสนเล็กน้อยว่าเขาหมายถึงอะไร

เธอถามด้วยความแปลกใจ "สภาพแวดล้อมในคฤหาสน์ตระกูลเสิ่นเลวร้ายถึงขนาดต้องเรียกว่า 'เรื่องเน่าเฟะ' เลยเหรอคะ?"

คำถามซื่อๆ นี้ทำให้ฮั่นชิงจื่อที่ก้มหน้าอยู่หลุดขำออกมา

เสิ่นตงจวินยังคงหน้าบึ้งตึง จ้องมองจูอินด้วยสายตาเย็นเยียบ "ไม่ต้องมาแกล้งไขสือ คุณสมบัติระดับเธอ เราต่างก็รู้ดีว่าเธอมีจุดประสงค์อะไรถึงเข้ามาในบ้านตระกูลเสิ่น"

เขาโยนเอกสารในมือลงบนโต๊ะ "กลับไปบอก 'เสิ่นซิน' ว่าเลิกเล่นลูกไม้ตื้นๆ แบบนี้ได้แล้ว ฉันไม่หลงกลหรอก"

เสิ่นซิน!

พอได้ยินชื่อนี้ จูอินก็ร้องอ๋อทันที

ในฐานะผู้ทำภารกิจ ข้อมูลที่เธอได้รับล้วนเกี่ยวข้องกับตัวเอกทั้งสิ้น

เสิ่นซินคือพ่อบังเกิดเกล้าของพระเอก เป็นผู้ชายสารเลว แถมยังพ่วงตำแหน่งพ่อที่ไม่เอาถ่านอีกต่างหาก

แม่ของเสิ่นตงจวินเสียชีวิตตั้งแต่เขาอายุห้าขวบ เขาเติบโตมาด้วยการเลี้ยงดูของนายท่านผู้เฒ่าเสิ่นผู้เป็นปู่

ส่วนเสิ่นซินมัวแต่เมามายกับอบายมุข ไม่เคยเหลียวแลลูกชาย ในฐานะลูกชายคนเดียวของตระกูล เขาหลงคิดว่าเมื่อพ่อตาย สมบัติทั้งหมดของตระกูลเสิ่นก็ต้องตกเป็นของเขา

จนกระทั่งเสิ่นตงจวินบรรลุนิติภาวะ ท่านผู้เฒ่าเริ่มสอนกลยุทธ์ทางธุรกิจและถ่ายทอดคอนเนคชั่นที่สั่งสมมาหลายปีให้หลานชาย เจตนาชัดเจนว่าจะข้ามหน้าลูกชายไม่เอาไหน เพื่อส่งมอบธุรกิจครอบครัวให้หลานชายโดยตรง

พ่อสารเลวเริ่มร้อนตัว

เขาไม่เคยเป็นสามีที่ดี ความสัมพันธ์กับอดีตภรรยาย่ำแย่ และมีส่วนทำให้แม่ของเสิ่นตงจวินต้องตาย

เขาไม่เคยเป็นพ่อที่ดี ไม่เคยให้ความรักความอบอุ่นแก่เสิ่นตงจวินแม้แต่น้อย

ความผูกพันพ่อลูก? ไม่มีทางมีอยู่แล้ว

เสิ่นซินมั่นใจว่า ถ้าวันหนึ่งเขาแก่ตัวลงจนต้องนอนติดเตียง อย่าว่าแต่ความกตัญญูเลย เสิ่นตงจวินคงภาวนาอยากจะดึงปลั๊กเครื่องช่วยหายใจเขาด้วยตัวเองเสียมากกว่า

แน่นอนว่าจูอินไม่สนใจความสัมพันธ์ร้าวฉานของสองพ่อลูก

เธอรู้จักเสิ่นซินเพราะตัวละครพ่อสารเลวนี้ยังรับบทเป็นตัวป่วนและตัวร้ายเกรดต่ำในความสัมพันธ์ระหว่างพระเอกกับฮั่นชิงจื่อ ซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของภารกิจเธอ

หลังจากถูกท่านผู้เฒ่าตัดหางปล่อยวัด แรกเริ่มเสิ่นซินพยายามจะประสานรอยร้าวกับเสิ่นตงจวิน

หากสำเร็จ ครึ่งชีวิตแรกเขาเกาะพ่อกิน ครึ่งชีวิตหลังก็เกาะลูกกิน สบายไปทั้งชาติ

แต่ผลลัพธ์ก็คือล้มเหลวไม่เป็นท่า

พอหนทางนี้ตัน เขาก็เริ่มมีความคิดชั่วร้ายขึ้นมาอีก