บทที่ 22 ผลึกแห่งราชันย์

บทที่ 22 ผลึกแห่งราชันย์

หลังจากเผชิญหน้ากับมนุษย์หมาป่ากลุ่มใหญ่กลุ่มนั้น หยางซวนก็เจอแต่พวกกลุ่มเล็ก ๆ ที่มีแค่ 2-3 ตัว

เมื่อความแข็งแกร่งเพิ่มขึ้นมหาศาล หยางซวนก็ไม่จำเป็นต้องซุ่มโจมตีอีกต่อไป เขาพาลูกสมุนก็อบลินทั้ง 5 บุกตะลุยอย่างบ้าคลั่ง ไม่กี่ชั่วโมงต่อมา เขาก็อัปเลเวลเป็น 7 ได้สำเร็จ

ชื่อ: หยางซวน

ID: 6666

พรสวรรค์: การเสริมแกร่งขั้นสุดยอด, พลังไททัน, บุตรแห่งเอลฟ์, เสริมรากฐาน ชำระต้นกำเนิด, กายาเทพอมตะ

อุปกรณ์: ดาบยาวมือใหม่, เครื่องรางมือใหม่, แหวนก็อบลิน, กางเกงขาสั้นก็อบลิน, เกียรติยศก็อบลิน (มงกุฎ)

เลเวล: 7

สกิล: ความชำนาญกระบอง

พลังต่อสู้: 1211

ร่างกาย: 28+14

จิตวิญญาณ: 31+11

ความว่องไว: 41+11

พละกำลัง: 118+24

เงิน: 3 เหรียญทอง 15 เหรียญเงิน 80 เหรียญทองแดง

แต้มคุณสมบัติที่ยังไม่ได้จัดสรร: 0

ค่าสถานะที่เว่อร์วังอลังการทำให้ความมั่นใจของหยางซวนพุ่งทะลุเพดาน และเนื่องจากลูกสมุนทั้ง 5 ฆ่ามอนสเตอร์ข้ามรุ่น เลเวลของพวกมันจึงพุ่งพรวดตามไปด้วย ตอนนี้ทุกตัวอยู่ที่เลเวล 5 แล้ว

มองดูศพมนุษย์หมาป่าตัวสุดท้ายที่เพิ่งล้มลง หยางซวนขมวดคิ้วเล็กน้อย พอเลเวล 7 ค่าประสบการณ์ที่ได้ก็น้อยลงอย่างเห็นได้ชัด แถมโบนัสคูณสองจากพวกก็อบลินก็เริ่มลดน้อยถอยลงตามเลเวลที่เพิ่มขึ้นของพวกมัน

"ดูท่าวันเวลาอันแสนสุขของการดักตบเด็กเก็บเวลคงจะจบลงแล้วสินะ"

หยางซวนถอนหายใจ ก่อนจะเรียกพวกลูกสมุนแล้วมุ่งหน้าไปตามทิศทางที่แผนที่สมบัติระบุ

ตามการนำทางของแผนที่ หยางซวนพบว่าสมบัตินั้นซ่อนอยู่ในบึงแห่งหนึ่ง

ป่าแห่งนี้มักมีพืชพรรณและสถานที่แปลกประหลาดอยู่เสมอ

หยางซวนเคยเห็นลานกว้างที่เต็มไปด้วยกองหินมหึมา แต่พอจะเข้าไปใกล้ จู่ ๆ ก็รู้สึกขนหัวลุกจนต้องล้มเลิกความคิดไป

ตอนนี้ พอมาเจอบึงตรงหน้า หยางซวนก็เริ่มลังเล

หลังจากครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง หยางซวนก็โบกมือ เรียกก็อบลินตัวหนึ่งออกมาจากด้านหลัง

"อาต้า ไป เดินนำหน้าไป"

หยางซวนสั่งเสียงเรียบ

เจ้าก็อบลินนามว่า 'อาต้า' ไม่กล้าขัดขืน มันเดินตัวสั่นนำหน้าเข้าไปในเขตบึง

อากาศในนี้ไม่มีกลิ่นหอมของหญ้าและดอกไม้ป่า แต่กลับอบอวลไปด้วยกลิ่นเหม็นเน่าที่บอกไม่ถูก หยางซวนสั่งให้อาต้ายืนนิ่งรอสักพัก พอเห็นว่าไม่มีอะไรผิดปกติ เขาถึงกลั้นหายใจแล้วเดินตามเข้าไป

ร่างกายที่แข็งแกร่งทำให้หยางซวนกลั้นหายใจได้นานมาก ตราบใดที่ไม่ได้ต่อสู้ เขาทำได้เกิน 10 นาทีสบาย ๆ

แม้จากการสังเกตสรีระของก็อบลิน พวกมันจะยังใช้ออกซิเจนหายใจเป็นหลัก แต่หยางซวนก็ไม่กล้าสูดอากาศที่นี่เข้าปอดสุ่มสี่สุ่มห้า กันไว้ดีกว่าแก้

หมอกหนาปกคลุมทำให้บึงดูมืดสลัวและเงียบสงัด เสียงสิ่งมีชีวิตไม่ทราบชนิดคลานผ่านพื้นนาน ๆ ครั้ง ช่างเสียดแทงความรู้สึกและปลุกสัญชาตญาณระวังภัยของหยางซวนให้ตื่นตัวถึงขีดสุด

นำโดยอาต้า หยางซวนและพรรคพวกค่อย ๆ เข้ามาถึงใจกลางบึง

รอบข้างเต็มไปด้วยกองกระดูกขาวโพลนทับถมกันสูง จุดที่แผนที่สมบัติระบุอยู่ใต้พื้นที่ว่างโล่งตรงหน้านี้เอง

หยางซวนหยิบจอบออกจากเป้ ส่งสัญญาณให้อาต้าเริ่มงาน

อาต้ารับจอบมาด้วยสีหน้าเหมือนจะร้องไห้ แล้วเริ่มขุดดินยิก ๆ ภายใต้สายตากดดันของหยางซวน

ถึงจะตัวเล็กแต่ก็อบลินก็เต็มไปด้วยมัดกล้าม บวกกับดินที่นี่ค่อนข้างร่วนซุย ไม่นานอาต้าก็ขุดหลุมขนาดใหญ่ เผยให้เห็นบางสิ่งที่ฝังอยู่

ได้ยินเสียงร้องตื่นเต้นของอาต้า สีหน้าที่เคร่งเครียดของหยางซวนก็ผ่อนคลายลงเล็กน้อย

"กล่องเหรอ?"

หยางซวนคิดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วสั่งให้อาต้าขุดกล่องขึ้นมา

ไม่นาน กล่องเหล็กขนาดเท่าฝ่ามือก็ถูกอาต้าประคองส่งมาให้หยางซวนอย่างนอบน้อม

กล่องนี้ถูกฝังมานานแค่ไหนไม่รู้ ตัวกล่องทำจากเหล็กทั้งชิ้น สลักลวดลายวิจิตรที่หยางซวนมองว่าคล้ายมนุษย์หมาป่าอยู่หน่อย ๆ

"ดูท่าจะเป็นสมบัติราชวงศ์ของพวกมนุษย์หมาป่าแฮะ"

หยางซวนทำท่าครุ่นคิด แล้วสั่งให้อาต้าเปิดกล่อง

"คลิก!"

ทันทีที่ฝากล่องเปิดออก ควันสีดำก็พุ่งออกมาปะทะใบหน้าของอาต้าอย่างจัง

อาต้าผู้โชคร้ายกรีดร้องโหยหวน ทรุดลงไปดิ้นพราด ๆ กุมหัวด้วยความเจ็บปวดแสนสาหัส

เหตุการณ์กะทันหันทำเอาหยางซวนตกใจ แต่ยังไม่ทันจะทำอะไร อาต้าก็ลุกพรวดพราดขึ้นมา แต่เห็นได้ชัดว่าตอนนี้อาต้าเปลี่ยนไปเป็นคนละคน... ไม่สิ เป็นก็อบลินคนละตัว

ดวงตาสีแดงฉานของอาต้าจ้องเขม็งมาที่หยางซวนและเพื่อนก็อบลินอีก 4 ตัว ปากที่อ้ากว้างส่งเสียงขู่ในลำคอ "ฮอ-ฮอ" แปลกประหลาด

หยางซวนประหลาดใจเมื่อพบว่าในช่องควบคุมทาสของ 'เกียรติยศก็อบลิน' (มงกุฎ) จำนวนทาสที่เคยเต็ม ตอนนี้หายไป 1 เหลือ 4/5!

"โดนควบคุมร่างเหรอ?"

หยางซวนเดา แต่แล้วเขาก็ได้ยินอาต้าพูดออกมา

"หึ หึ หึ นึกไม่ถึงเลยว่าผ่านไปหลายร้อยปี ในที่สุด..."

ยังพูดไม่ทันจบ เงากระบองก็ฟาดเปรี้ยงเข้าที่หัวอาต้าอย่างจัง อาต้าตกใจรีบเอี้ยวตัวหลบ

แต่อาจเพราะเพิ่งยึดร่างได้ไม่นาน หรือเพราะความเร็วของหยางซวนนั้นเหนือชั้นเกินไป อาต้าถอยได้แค่ครึ่งก้าว ก็ได้ยินเสียงกระดูกแตกดังลั่นที่ไหล่

"แกรก!"

กระบองสั้นในมือหยางซวนบดขยี้ไหล่อาต้าไปข้างหนึ่ง ก่อนที่อาต้าจะทันได้กรีดร้อง ท่าไม้ตายกระบองก็เปลี่ยนจากฟาดลงเป็นกวาดขวาง หวดเข้าที่กะโหลกอาต้าเต็มแรง หัวระเบิดกระจาย ร่างไร้หัวร่วงลงกระแทกพื้นดังตุ้บ!

กระบวนการทั้งหมดดูเหมือนยาวนาน แต่จริง ๆ แล้วกินเวลาแค่ 2-3 วินาที น่าอนาถที่วิญญาณปริศนานั้นยังไม่ทันพูดจบประโยค ก็ต้องดับสูญไปพร้อมกับร่างของอาต้า

[ท่านได้รับค่าประสบการณ์ 2000]

เห็นข้อความแจ้งเตือน หยางซวนถึงเก็บกระบองสั้น แล้วสั่งให้พวกก็อบลินข้างหลังเข้าไปตรวจสอบพื้นที่

'อาเอ๋อร์' (เจ้าสอง) เดินเข้าไปใกล้ศพอาต้าอย่างระแวดระวัง นั่งยอง ๆ เอาไม้จิ้ม ๆ สองสามที แล้วตะโกนบอกหยางซวน

พอได้ยินอาเอ๋อร์บอกว่าไม่มีอะไรผิดปกติ หยางซวนจึงสั่งให้มันหยิบกล่องบนพื้นมาให้

[พบโลหิตแก่นแท้ราชามนุษย์หมาป่าวายุ * 1]

เมื่อรับกล่องเหล็กมา หยางซวนก็พบผลึกแข็งสีแดงเลือดอยู่ข้างใน พร้อมกับข้อความแจ้งเตือน

โลหิตแก่นแท้ราชามนุษย์หมาป่าวายุ / ระดับ: ทอง / มีโอกาสเปลี่ยนสายเลือดเป็นราชามนุษย์หมาป่าวายุเมื่อบริโภค

แม้ข้อมูลจะสั้นกุด แต่หยางซวนก็ถึงกับอึ้ง ผลึกแดงก้อนเล็ก ๆ นี้สามารถเปลี่ยนสายเลือดผู้ใช้ได้เลยเหรอ

จากมอนสเตอร์ที่เขาเจอมา ไม่ว่าจะเป็นก็อบลินหรือมนุษย์หมาป่า ค่าสถานะร่างกายของพวกมันเหนือกว่ามนุษย์ในเลเวลเดียวกันมาก นั่นเป็นเหตุผลว่าทำไมช่วงแรกอัตราการตายของผู้เล่นถึงสูงลิ่ว

ขนาดราชาก็อบลินที่เขาฆ่าไป ค่าสถานะยังโกงซะขนาดนั้น แถมยังมีสกิลระดับราชาอีก แล้วราชามนุษย์หมาป่าที่มีเลเวลสูงกว่า จะเก่งกาจขนาดไหน?

หยางซวนสนใจก็จริง แต่เขาไม่มีความคิดที่จะกินไอ้ก้อนเลือดนี่เองแน่นอน

ล้อเล่นน่า! เกิดกลายเป็นมนุษย์หมาป่าขึ้นมาจะทำไง!

ถึงแม้มนุษย์หมาป่าจะมีความสามารถบางอย่างที่น่าทึ่งก็เถอะ... คิดอยู่ครู่หนึ่ง หยางซวนก็ตบหน้าผากตัวเองฉาดใหญ่ แล้วควักเงิน 1 เหรียญเงินเพื่อ 'เสริมแกร่ง' ผลึกเลือดในมือทันที

[กำลังเสริมแกร่ง... เสริมแกร่งสำเร็จ!]

แสงจาง ๆ วูบวาบ ผลึกเลือดราชามนุษย์หมาป่าในมือเปลี่ยนไปทันที:

ผลึกสายเลือดโบราณราชามนุษย์หมาป่าวายุ: / ระดับ: ส้ม / เปลี่ยนสายเลือดเป็นมนุษย์หมาป่าวายุเมื่อบริโภค มีโอกาสสูงที่จะได้รับมรดกสายเลือดโบราณ

ว่าแล้วเชียว ระดับเพิ่มขึ้นอีกขั้น!

ถ้าไม่ใช่สายเลือดมนุษย์หมาป่า หยางซวนคงอดใจไม่ไหวกลืนมันลงท้องไปแล้ว เขาเรียกอาเอ๋อร์เข้ามา แล้วโยนผลึกให้มัน

"กลืนลงไปซะ"