บทที่ 24 ฟอรัมเอฟที เจ้าหนุ่มนั่นโพสต์วิดีโอแล้ว!!

บทที่ 24 ฟอรัมเอฟที เจ้าหนุ่มนั่นโพสต์วิดีโอแล้ว!!

เหลียงโหย่วอันและต่งเสี่ยวอวี๋รีบโยนเรื่องของหลินเหลียงเฉินทิ้งไปจากหัวอย่างรวดเร็ว

พวกเธอลองหยั่งเชิงถามหานเจิงเกี่ยวกับความคิดที่จะถ่ายทำวิดีโอบล็อก (vlog)

แต่ไม่คาดคิดว่าหานเจิงจะยิ้มและพยักหน้าตอบตกลงโดยตรง

สิ่งนี้ทำให้เหลียงโหย่วอันถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก

ขณะเดียวกันก็รู้สึกดีกับหานเจิงเพิ่มขึ้นอีกนิดหน่อย

เจ้าหมอนี่ ปกติก็ดูเย็นชาไม่สนใจใคร ไม่คิดว่าจะคุยง่ายขนาดนี้นี่นา

ในเมื่อได้รับอนุญาตจากลูกค้ารายใหญ่แล้ว ก็ไม่จำเป็นต้องรอถึงวันพรุ่งนี้

เหลียงโหย่วอันเป็นคนประเภทที่พูดแล้วทำเลย ตอนบ่ายเมื่อหานเจิงมาที่ห้องออกกำลังกายเพื่อฝึกซ้อม

เธอก็ได้ตั้งกล้องเตรียมไว้เรียบร้อยแล้ว

ขาตั้งกล้องสามขา บนนั้นมีกล้องวิดีโอดิจิทัล (DV) ขนาดเล็กกะทัดรัดสีเงินขาววางอยู่

หานเจิงมองเพียงแวบเดียวก็ละสายตากลับ

ฝ่ามือของเขาแตะลงบนผงแมกนีเซียมคาร์บอเนตในถ้วยเล็กๆ ข้างๆ

จากนั้นก็เริ่มดึงข้อ

ตลอดกระบวนการฝึกฝน จิตใจของเขาแน่วแน่และจดจ่ออย่างยิ่ง

ไม่มีอาการวอกแวกเลยแม้แต่น้อย เพียงเพราะมีการถ่ายทำด้วยกล้องวิดีโอเพิ่มขึ้นมา

ช่วงพลบค่ำ

หลังจากกินอาหารเย็นเสร็จ

ซุนเซวียนก็ขับรถกลับบ้านไป

ส่วนคนอื่นๆ ก็แยกย้ายกลับเข้าห้องของตัวเอง

ในห้องนอนห้องหนึ่งทางด้านซ้ายของบันไดชั้นสอง

เหลียงโหย่วอันพิงหัวเตียงอยู่

ท่อนบนของเธอสวมเพียงเสื้อยืดสีขาวหลวมๆ ตัวหนึ่ง

ยาวพอดีแค่ปิดต้นขา

ส่วนด้านล่างลงไปคือเรียวขาทั้งสองข้างที่เปลือยเปล่า เหยียดตรง และยาวสวย

วางไขว้กันอยู่

บนขามีคอมพิวเตอร์โน้ตบุ๊กวางอยู่ เธอกำลังเลื่อนเมาส์ดูหน้าเว็บ

เพียงแต่สีหน้าของเธอกลับดูไม่ค่อยดีนัก

เธอยังขมวดคิ้วเป็นครั้งคราว และหายใจแรงขึ้น

“พี่โหย่วอัน ยังไม่นอนเหรอคะ?”

ประตูห้องนอนแง้มเปิดออกพร้อมกับเสียงเอี๊ยด ศีรษะเล็กๆ ศีรษะหนึ่งยื่นเข้ามา

ต่งเสี่ยวอวี๋สวมชุดนอนสีชมพูน่ารัก

ตัวเธอเองก็ไม่ได้สูงอยู่แล้ว แถมหน้าตายังดูอ่อนกว่าวัยอีก

ถ้าคนแปลกหน้ามาเห็นเธอในชุดแบบนี้ คงจะเข้าใจผิดคิดว่าเป็นเด็กประถมแน่ๆ...

เมื่อเห็นว่าเหลียงโหย่วอันกำลังนั่งกอดคอมพิวเตอร์ดูอยู่ ต่งเสี่ยวอวี๋ก็หัวเราะแหะๆ

ไม่รอให้เธอตอบ เธอก็เดินเข้ามาในห้องนอนแล้วปิดประตูเบาๆ

กระโดดขึ้นเตียงด้วยสองสามก้าว

“ฉันก็นอนไม่หลับเหมือนกัน เรามาคุยกันหน่อยดีกว่า!”

ขณะที่พูด ต่งเสี่ยวอวี๋ก็มองไปที่หน้าจอคอมพิวเตอร์

ในไม่ช้า สีหน้าของเธอก็เปลี่ยนเป็นนิ่งงัน

“พี่โหย่วอัน พี่ยังดูทู้ของหานเจิงในฟอรัมเอฟทีอยู่อีกเหรอคะ?”

เธอไม่คิดว่าเหลียงโหย่วอันจะมัวแต่ท่องฟอรัมเอฟทีตอนดึกๆ ดื่นๆ ไม่ยอมนอน

เพราะหานเจิงยังคงบันทึกผลการฝึกทุกวันอย่างต่อเนื่อง

กระทู้ 【ฟิตเนสนรกสามเดือน ท้าทายขีดจำกัดของมนุษย์】 นั้น ความนิยมจึงไม่เคยลดลงเลย

ก่อนวันที่พวกเขาจะมารายงานตัวที่บ้านพักเซียงหยวน กระทู้นี้ก็ได้ขึ้นไปอยู่บนอันดับยอดนิยมหน้าแรกของฟอรัมเอฟทีแล้ว

สามวันผ่านไป

ก็ยังคงแขวนอยู่บนอันดับยอดนิยมอย่างสูง

ติดอันดับหนึ่ง

“คนพวกนี้พูดจาเกินไปกันใหญ่แล้ว” เหลียงโหย่วอันส่ายหน้า

เดิมทีเธอก็แค่คิดจะเข้ามาดูในฟอรัมเล่นๆ

แต่ผลปรากฏว่า ยิ่งดูก็ยิ่งโมโห

ข้างๆ กัน

ต่งเสี่ยวอวี๋รับเมาส์มา แล้วเลื่อนลงไปดู

ครู่ต่อมาเธอก็ถอนหายใจออกมา:

“จริงด้วยค่ะ ตอนแรกทุกคนก็แค่เยาะเย้ยดูเป็นเรื่องตลก แต่ตอนนี้เริ่มมีคนปากไม่ดีแล้ว เชอะ ถ้าฉันเป็นหานเจิงนะ ฉันจะเปิดไลฟ์สดตบหน้าพวกเขาสักฉาดเลย!!”

“หานเจิงจะยอมเปิดไลฟ์สดเหรอ?” เหลียงโหย่วอันถามอย่างไม่แน่ใจ

ต่งเสี่ยวอวี๋กอดอก ใช้นิ้วโป้งดันคางเรียวของตัวเอง ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง

“พี่โหย่วอัน เราอัดวิดีโอไว้แล้วไม่ใช่เหรอคะ? หรือว่าเราจะแอบโพสต์คลิปสั้นๆ ขึ้นไปดี?”

“แบบนั้น... จะไม่ดีมั้ง”

“งั้นก็จะปล่อยให้คนพวกนี้ด่าทอเยาะเย้ยหานเจิงต่อไปแบบนี้เหรอคะ?”

“ขอฉันคิดดูก่อน”

“พี่โหย่วอัน เรื่องแค่นี้จะลังเลอะไรกันคะ ทำอย่างกับว่าเรากำลังทำเรื่องไม่ดีอย่างนั้นแหละ นี่เราทำเพื่อช่วยหานเจิงระบายความโกรธนะ!!”

“ก็ได้ ฉันไปเอาวิดีโอมา!!”

ในที่สุดเหลียงโหย่วอันก็ถูกต่งเสี่ยวอวี๋พูดจนใจอ่อน

เธอกระโดดลงจากเตียงทันที

ก้าวขาเรียวยาวทั้งสองข้าง วิ่งเท้าเปล่าไปยังโต๊ะหนังสือ

แล้วดึงกล้องวิดีโอดิจิทัลที่กำลังชาร์จอยู่ออกมา

กลับมาที่เตียง

ทั้งสองคนเปิดกล้องวิดีโอและเริ่มปรึกษากันว่า จะตัดต่อวิดีโอการฝึกช่วงไหนออกมาดี...

แม้จะเพิ่งเริ่มถ่ายทำเมื่อตอนบ่าย แต่ก็มีฟุตเทจวิดีโอความยาวกว่าสองชั่วโมงเลยทีเดียว

...

เช้าวันรุ่งขึ้น

หลังจากหานเจิงฝึกเสร็จเป็นเวลาสองชั่วโมงครึ่ง เขาก็เข้าไปอาบน้ำในห้องน้ำ

ส่วนเหลียงโหย่วอันและต่งเสี่ยวอวี๋สองคนกลับทำตัวลับๆ ล่อๆ ราวกับขโมย

จนกระทั่งเห็นร่างของหานเจิงลับสายตาไป พวกเธอถึงได้นั่งลงด้วยกันและเปิดคอมพิวเตอร์ของหานเจิง

วิดีโอความยาวสิบห้านาทีพวกเธอได้ตัดต่อเสร็จเรียบร้อยแล้ว

แถมยังใส่ใจเบลอหน้าของหานเจิงให้อีกด้วย

“เป็นไง? ตอนนี้น่าจะใช้ได้แล้วใช่ไหม?”

“ได้แล้ว!!”

“งั้นก็อัปโหลดเลย!!”

“โอเค โอเค!!”

แม้แต่ตอนพูดคุยกัน พวกเธอก็ยังแอบซุบซิบกัน

กลัวว่าถ้าเสียงดังขึ้นอีกนิดจะทำให้คนอื่นตกใจ

ส่วนคนอื่นในบ้านพักหลังนี้คือใครน่ะเหรอ?

ถึงแม้หานเจิงจะเข้าไปอาบน้ำแล้ว แต่ก็ยังมีโค้ชซุนอยู่นี่นา...

อ้อ ไม่ใช่สิ

โค้ชซุนก็ไปเข้าห้องน้ำเหมือนกัน...

งั้นก็ยังมีเชฟอยู่อีกไม่ใช่เหรอ?!

สรุปก็คือ

ระวังไว้ก่อนไม่เสียหาย!

...

ในขณะเดียวกัน

ฟอรัมเอฟที

ชาวเน็ตจำนวนมากเมื่อเห็นว่าสถานะของหานเจิงในกระทู้อันดับหนึ่งมีการอัปเดต ก็พากันออกมาแสดงความคิดเห็น

“โย่ โย่ โย่ ขวัญใจบอร์ดออนไลน์มาบันทึกผลอีกแล้ววันนี้!!”

“ทุกคนมาดูเร็วเข้า เจ้านี่มันชักจะโม้เกินไปแล้ว ดึงข้อห้าร้อยครั้งก็มา?”

“ฉันขำจะตายอยู่แล้ว ทำไมถึงมีคนประหลาดแบบนี้อยู่ด้วยนะ”

“นี่มันคือฟิตเนสด้วยพลังจิตเหรอ? ถ้าหลอกตัวเองแล้วมันลดความอ้วนได้ ฉันคงผอมไปนานแล้ว!”

“ในเน็ตกล้าโม้ว่าดึงข้อห้าร้อยครั้ง ฉันว่าในชีวิตจริงเขาคงทำไม่ได้ถึงห้าครั้งด้วยซ้ำ!!”

“มีเทพไอทีอยู่บ้างไหม ช่วยสืบตัวตนจริงๆ ของหานเจิงคนนี้ได้ไหม? อยากเห็นหน้าตาของเจ้านี่จริงๆ!”

“สวัสดีครับทุกคน ผมเป็นสมาชิกใหม่ เพิ่งมาเล่นฟอรัมเอฟที... ผมอยากจะถามว่า หานเจิงคนนี้ เป็นตัวตลกเหรอครับ? ทำไมมีคนมามุงดูเรื่องตลกของเขาเยอะขนาดนี้”

“ใครก็ได้ช่วยอธิบายให้สมาชิกใหม่คนนี้ฟังหน่อยสิ?”

“ขี้เกียจอธิบาย นายก็แค่ย้อนกลับไปดูภารกิจบันทึกการฝึกของเขาตั้งแต่ต้นก็สิ้นเรื่องแล้ว ดูจบแล้วไม่ต้องอธิบาย นายก็จะเข้าใจเอง!”

“ผมมีเพื่อนซี้คนหนึ่งเปิดโรงยิมอยู่ ผมเอาทู้นี้ให้เขาดูแล้ว ทายสิว่าเขาพูดว่าไง? ตัวตลกชัดๆ แค่หลอกเอาคนเข้ามาดู จบการประเมิน!”

“...”

...

บริษัทขายอสังหาริมทรัพย์ ซิ่งฝูว่านเจีย

หลี่เหว่ยสั่งข้าวกล่องมากิน พลางดูอนิเมะเรื่อง ‘วันพั้นช์แมน’ ไปด้วย

ถึงแม้เพื่อนหรือเพื่อนร่วมงานรอบข้างหลายคนจะชอบ บลีช นารูโตะ วันพีซ แต่เขากลับหลงใหลในตัวไซตามะเป็นพิเศษ

กาลครั้งหนึ่ง

หลี่เหว่ยผู้ไร้เดียงสาก็เคยคิดว่า แค่ตัวเองวิดพื้น 100 ครั้ง ซิทอัพ 100 ครั้ง สควอท 100 ครั้งทุกวันเหมือนกับไซตามะ ก็จะสามารถกลายเป็นฮีโร่ได้

แต่ความจริงก็ได้พิสูจน์แล้วว่า

ปริมาณการฝึกแค่นี้ เขาแม้แต่ไขมันบนร่างกายก็ยังลดไม่ได้...

ถึงแม้ความฝันจะสลายไป แต่ไซตามะก็ยังคงเป็นที่พึ่งทางใจของเขา

หลี่เหว่ยจำไม่ได้แล้วว่านี่เป็นการดู ‘วันพั้นช์แมน’ ซ้ำเป็นรอบที่เท่าไหร่

เอาเป็นว่าแค่เขาว่าง มีเวลาเมื่อไหร่ก็จะเปิดดูสักพัก

ในขณะที่หลี่เหว่ยกกำลังดูกำปั้นของไซตามะที่ต่อยโบรอสจนระเบิด และกำหมัดอย่างตื่นเต้น

ทันใดนั้น

ข้อความในกลุ่มแชทก็สั่นรัว

หลี่เหว่ยคลิกเข้าไปในกลุ่มลดความอ้วนด้วยความสงสัย

จากนั้นก็ถึงกับนิ่งอึ้งไป

“พี่เหว่ย เจ้านั่นโพสต์วิดีโอแล้ว!”

“ใคร? ใครโพสต์วิดีโอ? พูดให้ชัดๆ หน่อย!!”

“หานเจิง!! หานเจิงคนที่เราเรียกกันว่าเจ้าเด็กบ้าบิ่นนั่นแหละ!!!”

[จบตอน]