บทที่ 34 ผู้หญิงคนนี้โหดเหี้ยมมาก

บทที่ 34

ผู้หญิงคนนี้โหดเหี้ยมมาก

“เจ้าจะมากเกินไปแล้วนะ” เซียวหลีเดินหนีออกไป

“ถ้าเช่นนั้นข้าจะไปหาผู้ใหญ่บ้านแล้วขอเอาเงินคืนและบอกว่าเจ้าขโมยมาดีไหม?” หรงสวินจงใจพูดโดยไม่เปลี่ยนสีหน้า

เซียวหลีนั้นเกือบจะอ้าปากค้าง

นางนั้นรู้ตัวดีว่าตัวนางนั้นไร้ยางอายเป็นบางครั้งบางครา แต่หรงสวินคนนี้ไร้ยางอายยิ่งกว่านางเสียอีก

“เอ้านี่ ตรงนี้” หรงสวินก็ได้จงใจขยับหลังออกห่างจากพนักพิงรถเข็นเล็กน้อย

เซียวหลีนั้นไม่ใส่ใจมากนัก อย่างน้อยวันนี้เขาก็ช่วยนางเอาไว้ล่ะนะ

“ถ้าหากเจ้าเชื่อฟังดีๆ ตระกูลของข้ายังขาดหมอนวดดีเช่นเจ้าพอดี”

“คุณชาย ระวังปากด้วย”

เซียวหลีนั้นไม่อยากที่จะยอมรับและใส่แรงมือลงไปที่ไหล่ของเขามากขึ้น หรงสวินนั้นไม่ได้พูดอะไรกับอาการเจ็บนี้ แต่พอเขาดึงแขนของนาง เซียวหลีก็ได้เสียหลักแล้วหล่นลงไปในอ้อมแขนของเขา “ถ้าหากเจ้าคิดทำอะไรแผลงๆอีกครั้ง.....”

“เจ็บนะ...” เซียวหลีนั้นรู้สึกว่าข้อมือของนางนั้นกำลังจะหัก “คุณชาย ได้โปรดให้อภัยข้าด้วย”

หรงสวินก็ได้พ่นลมออกทางจมูก ทันทีที่เขาปล่อยนาง เซียวหลีก็ได้ลงมือทำร้ายเขา แต่ไม่คาดคิดว่าหรงสวินนั้นจะรู้ถึงความตั้งใจของนางเสียก่อน ทันทีที่นางเตะขาของนางออกไป หรงสวินก็ได้คว้าเอาไว้แล้วดึงเข้ามาอย่างนุ่มนวล ขาของเซียวหลีก็ได้ไปพาดกับขาของเขา

“กร๊อบ....”

“โอ๊ย ฮือ....เจ็บๆๆมันเจ็บนะ” คราวนี้เซียวหลีร้องไห้ด้วยความเจ็บปวดแล้วทรุดลงไป กระดูกของนางนั้นช่างอ่อนแอเสียจริงๆ

“เอาล่ะจะยอมเชื่อฟังดีๆรึยัง?”

“ฮือๆ” นางตอบขณะที่กำลังเช็ดน้ำตา “ข้าลุกไม่ได้”

หรงสวินก็ได้พ่นลมออกทางจมูก ตัวเขานั้นไม่สนใจว่าขาของเซียวหลีนั้นจะยืนได้หรือไม่ แต่เขาก็ได้ยกเอาตัวนางขึ้นมาวางไว้บนตัวของเขา ซึ่งตอนแรกเขาแค่อยากจะประคองตัวนางให้ยืนขึ้นเท่านั้น แต่ใครจะไปรู้ว่าเซียวหลีที่น่าจะไม่มีแรงได้กระเด้งตัวมาหาหรงสวินแล้วประกบปากของนางเข้ากับปากของเขา

“เจ้า....”

“ผุดๆ...ข้าไม่ได้ตั้งใจนะ” เซียวหลีเช็ดปากของนางแล้วอธิบาย

“ไร้ยางอายสิ้นดี นี่มันหนที่สองแล้วนะ ยังจะบอกว่าไม่ตั้งใจอีกเหรอ?” ถ้าไม่ใช่เพราะขาเขาใช้การไม่ได้ เขาคงจะบดกระดูกของนางป่นไปแล้ว

“มีเพียงคนที่มีจิตใจที่สกปรกนั่นแหละที่จะคิดอะไรที่มันสกปรกน่ะ” เซียวหลีได้พยายามยืดขาของนาง โชคยังดีที่ขาของนางยังไม่หัก

ช่างหัวเรื่องของการฝังเข็มแล้ว ตอนนี้นางง่วงมากและรีบอยากจะทำให้เสร็จๆแล้ว

แล้วหรงสวินก็ได้พ่นลมออกทางจมูก เขานั้นรู้สึกได้ว่าเซียวหลีนั้นแอบเอาคืนเขาอย่างลับๆด้วยการใส่แรงหนักๆ แต่ทว่าขาของเขานั้นไม่รู้สึกเจ็บปวดอะไรมากอยู่แล้ว

แต่ทว่าตัวเขานั้นกลับรู้สึกมีความคาดหวังมากยิ่งขึ้น เพราะแต่ก่อนขาของเขานั้นไม่รู้สึกอะไรเลย

ผู้หญิงคนนี้แม้จะดูดื้อรั้นแปลกๆ แต่ก็มีความสามารถจริงๆ

ในวันต่อมา

ในยามรุ่งสางเซียวหลีก็ได้ตื่นขึ้นมาทำกับข้าวเช้าและต้มยา ในสองวันมานี้ตัวนางนั้นรู้สึกได้ว่าตัวนางกำลังจะพังเสียให้ได้

แต่ทว่านางก็ไม่มีทางเลือก นางนั้นต้องการที่จะรักษาตาของนางหวังและขาของหรงสวินให้หาย นางนั้นต้องการเงินอย่างมากจึงไม่สามารถที่จะอยู่นิ่งเฉยได้

เมื่อวานนี้นางเพิ่งได้ที่ดินดีๆมา ทำให้นางอดไม่ได้ที่จะยินดี หลังจากที่ทานข้าวเช้าเสร็จ นางก็ได้ป้อนยาให้นางหวังและหรงสวิน จากนั้นนางก็ได้พาเซียวเป่าเอ๋อไปดูที่ดินขนาด 1 หมู่ 3 เฟิน

ในขณะที่ทั้งสองไปได้ยังไม่ไกล ก็พบเซียวอิงอิงเข้ามาขวางทางด้วยสีหน้าที่คุกคาม

“ท่านแม่....”

เซียวเป่าเอ๋อก็ได้หลบไปข้างหลังเซียวหลี ทุกครั้งที่เขาพบกับพวกคนของท่านตาแล้ว เขามักจะถูกรังแกอยู่เสมอ

เซียวหลีก็ได้คอยบังเซียวเป่าเอ๋อที่อยู่ด้านหลังของนาง “คิดที่จะขู่ข้ากับเป่าเอ๋อให้ร้องไห้งั้นเหรอ? อาการบาดเจ็บของท่านลุงกับท่านป้าหายดีแล้วหรือยังล่ะ?”

เซียวหลีนั้นไม่ได้หัวเราะออกมา แต่นางก็มองเห็น       เซียวจิ้งถิงกับเซียวต้าหลี่ที่เดินออกมาจากข้างหลังของเซียวอิงอิงแล้ว นางก็รู้สึกได้ว่าเซียวอิงอิงนั้นไม่ได้มาหานางเพราะเรื่องความรักของนางแน่ๆ

“อาหลี พอเจ้ารวยเจ้าลืมพี่ชายของเจ้าคนนี้ไปได้อย่างไร?” เซียวจิ้งถิงก็ได้ยิ้มออกมาอย่างชั่วร้ายที่เห็นได้อย่างชัดเจน

“ข้าจะลืมได้อย่างไร? ข้ากำลังคิดอยู่เลยว่าจะเชิญ    พี่จิ้งถิงมาอย่างไรดี แต่ใครจะไปรู้ว่าท่านจะกลับมาที่ตัวเมืองเมื่อไร?” เซียวหลีกล่าวแล้วผลักเซียวเป่าเอ๋อที่อยู่ข้างหลังของนางให้วิ่งออกไป “เป่าเอ๋อเจ้ารีบกลับไปหาท่านยายก่อน แม่มีธุระจะต้องคุยกับท่านลุงคนนี้ของเจ้าเสียหน่อย”

ในตอนแรกเซียวเป่าเอ๋อนั้นไม่ยอมไป แต่หลังจากนั้นเขาก็นึกขึ้นได้ว่าเขาควรที่จะกลับบ้านเพื่อไปตามคนมาช่วย อย่างไรเสียที่บ้านก็ยังมีท่านลุงเยี่ยอยู่ซึ่งเขาเป็นจอมยุทธ์ และยังเคยดูเขาฝึกวรยุทธ์ทุกเช้าในสองวันที่ผ่านมานี้ด้วย

“ท่านแม่ระวังตัวด้ว....” ทันทีที่เซียวเป่าเอ๋อตัดสินใจได้ เซียวต้าหลี่ก็ได้มาขวางทางของเขาเสียก่อน “เจ้าหนู เจ้าน่ารักดีนะ ไม่อยู่เล่นกับลุงคนนี้สักหน่อยเหรอ?”

ในขณะที่เขาพูด เซียวต้าหลี่ก็ได้ก้มหน้าลงมาแล้วใช้มือลูบหัวของเซียวเป่าเอ๋อ แล้วก็ฉวยโอกาสคว้าตัวเซียวเป่าเอ๋อไว้ในอ้อมแขนของเขา

“เจ้าคิดที่จะทำอะไรน่ะ ท่านลุงไม่ดี...อ๊ะ....ท่านแม่” เซียวเป่าเอ๋อที่รู้สึกไม่ดีก็ได้พยายามขัดขืน แต่เขาก็เห็นเซียวหลีเดินมาอยู่ข้างหลังเขาแล้วจัดการกระแทกเข้าไปที่มือของ        เซียวต้าหลี่และดึงเอานิ้วโป้งของเขาอย่างแรง เซียวต้าหลี่ที่เจ็บก็ได้รีบปล่อยตัวเซียวเป่าเอ๋อ แต่ทว่าเซียวหลีนั้นก็ไม่ได้ปล่อยไปง่ายๆเช่นกันกลับกันนางได้ดึงมือของเซียวต้าหลีมาไขว้ไว้ที่หลังของเขาเอง ทำให้เขาต้องเหงื่อไหลด้วยความเจ็บปวด

“อ๊าก นังผู้หญิงคนนี้โหดเหี้ยมเกินไปแล้ว....”

“ระวังปากของเจ้าสักหน่อยนะ ไม่อย่างนั้นข้าอาจจะเผลอทำมือลื่นแล้วแขนข้างนี้ก็จะใช้การไม่ได้อีกเลยก็ได้นะ” ถ้าหากเป็นการสู้กันซึ่งๆหน้าแล้ว ตัวนางนั้นไม่อาจที่จะเอาชนะคู่ต่อสู้อย่างเซียวต้าหลี่ได้เลยในเวลานี้ อย่างไรเสียร่างกายนี้ก็อ่อนแอเกินไป

แต่ในเวลานี้นางได้จับเซียวต้าหลี่ขัดเข้ากับกระดูกตัวเองเอาไว้ทำให้เขาขยับเขยื้อนไม่ได้

เซียวอิงอิงก็ต้องอ้าปากค้างไปชั่วขณะหนึ่ง นางนั้นไม่อยากจะเชื่อสายตาตัวเองว่าเซียวต้าหลีนั้นจะกล้าทำร้ายคนเช่นนี้ได้ แล้วยังสู้ชนะอีกต่างหาก

เซียวเป่าเอ๋อเองก็รู้สึกไม่อยากจะเชื่อ ท่านแม่ของเขานั้นจู่ๆจะเก่งรอบด้านขึ้นมาขนาดนี้?

ทำไมถึงได้จู่ๆก็เก่งขึ้นมาได้นะ?

“อาหลี ข้าไม่เจอเจ้าเสียนานเก่งขึ้นมาขนาดนี้เลยเหรอ? แล้วทำไมเจ้าถึงได้มองข้าด้วยสายตาเช่นนั้นด้วย?” เซียงจิ้งถิงก็ได้ถามต่อ และเดินย่างสามขุมเข้าไปหาเซียวหลีช้าๆ นางนั้นรู้ดีว่าเซียวจิ้งถิงนั้นนับว่ายังมีกึ๋นอยู่

อย่างไรเสียตัวเขาก็เป็นถึงหัวหน้าคนคุ้มกัน!

“อย่างเจ้ายังกล้าเรียกข้าอาหลีอีกเหรอ?” เซียวหลีนั้นจำได้ว่าตัวนางนั้นถูกรังแกโดยเขามาตั้งแต่เด็กแล้ว โดยเฉพาะหลังจากที่นางท้องก่อนแต่งแล้ว เขาก็ได้มาขโมยเอาเงินของนางกับเซียวเยี่ยนไปในตอนกลางคืน

แต่โชคยังดีที่เซียวเยี่ยนนั้นเป็นกระต่ายเจ้าเล่ห์มีสามรัง ได้ซ่อนเงินจำนวนมากเอาไว้ก่อนทำให้อยู่รอดมาได้ในหลายปีมานี้

พวกชอบรังแกคนอ่อนแอกว่า ไปตายซะ!

“ข้าไม่นึกเลยว่านังนี่จะโตมามีความสามารถและสุขุมเช่นนี้ได้”

เซียวต้าหลี่ก็ได้มองไปที่ทั้งสองคนที่กำลังฟาดปากกันอยู่อย่างกระวนกระวาย ถึงแม้ว่าเซียวหลีนั้นจะผอมบางและอ่อนแอกว่า แต่นางก็สามารถใช้ทักษะในการต่อสู้ได้อย่างดี ทำให้      เซียวจิ้งถิงนั้นไม่กล้าผลีผลาม

เซียวเป่าเอ๋อก็เห็นถึงความตั้งใจของเซียวจิ้งถิง เขานั้นคิดที่จะถ่วงเวลาให้หมดแรง ซึ่งหากปล่อยให้เป็นเช่นนี้ต่อไปแม่กับตัวเขาคงได้ถูกจัดการอย่างแน่นอน

เมื่อคิดได้เช่นนี้เขาก็ได้หันหลังกลับแล้ววิ่งหนีไป เขาจะต้องไปตามลุงเยี่ยให้มาช่วย

“เจ้าเด็กเหลือขอ” เซียวจิ้งถิงก็ได้พ่นลมออกทางจมูก เขานั้นจะต้องจัดการกับเซียวหลีให้ได้วันนี้ อย่างไรก็ดีตัวเขานั้นก็รู้สึกได้ถึงความผิดปกติได้ตั้งแต่ในร้านฉู่ฉู่หลิวเซียวในวันนั้นแล้ว และหลังจากที่กลับมาที่หมู่บ้าน เซียวอิงอิงและพ่อแม่ของเขาก็ได้ยืนยันว่าเซียวหลีนั้นเปลี่ยนไปอย่างมากจริงๆ

หรือว่า....

เซียวหลีจะกลายเป็นปีศาจ? หรือไม่ก็ผีเข้าสิง?

“ลูกพี่ มัวแต่พูดอะไรอยู่? รีบมาช่วย....อ๊ากก!”

“บังคับให้ข้าต้องหักแขนของเจ้าเองนะ?”

“ก่อนที่เซียวต้าหลีจะได้พูดจบ เซียวหลีก็ได้จัดการเขาเสียก่อน นางนั้นไม่อ่อนแอเหมือนกับที่เห็น นางได้จัดการดึงมือขึ้นมาทันที กร็อบ....มือทั้งสองข้างก็ได้หักทันที

“อ๊าก...” เซียวต้าหลีได้ลงไปดิ้นทุรนทุรายอยู่กับพื้นด้วยความเจ็บปวดและไม่กล้าที่จะขยับมือแม้แต่น้อย เขานั้นรู้ดีว่าเซียวหลีนั้นมีผีเข้าสิงตั้งแต่เหตุการณ์ในร้านฉู่ฉู่หลิวเซียงแล้ว แต่เขาก็ยังปล่อยให้นางเล่นงานจนได้

“ข้าจะปล่อยชีวิตหมาอย่างเจ้าเอาไว้และอย่าได้เข้ามายุ่มย่ามล่ะ” เซียวหลีก็ได้เตะเซียวต้าหลีออกไปแล้วรีบวิ่งหนีไป ที่ด้านหลังของนางนางได้ยินแต่เสียงเซียวต้าหลีที่โอดโอยและขอให้เซียวจิ้งถิงล้างแค้นให้เขา

นางนั้นอาจจะอยู่ในอันตรายมากกว่านี้หากว่านางไม่หักแขนของเซียวต้าหลี่เสียก่อน

“เจ้าจะรีบหนีไปไหน!”

เซียวจิ้งถิงก็ได้รีบพุ่งตัวมาและได้มาอยู่ตรงหน้านางขณะที่กำลังจะหนี และขวางทางนางเอาไว้