บทที่ 22 อาหลี....ตัวร้อน?

บทที่ 22

อาหลี....ตัวร้อน?

เซียวเป่าเอ๋อดูเหมือนจะโล่งอก แต่เขาก็ไม่คิดว่าอย่างลึกซึ้งว่าทำผิดศีลธรรมมันคืออะไร เขาจึงได้หยิบเอาตำลึงทองออกมาสองก้อนจากในแขนเสื้อ

“ท่านแม่ ตอนแรกข้า....ข้าคิดว่าท่านแม่จะยอมยกเงินทั้งหมดให้ท่านป้าเหมือนเมื่อก่อน ก็เลย....”

เซียวเป่าเอ๋อก็ได้มองมาอย่างตั้งใจแล้วคอยดูการเคลื่อนไหวของเซียวหลีอย่างระแวดระวัง ถ้าหากนางคิดที่จะตีก้นเขาขึ้นมา เขาจะหนีได้ทันที

“ฮ่าๆ....เด็กดี ข้าชักจะสงสัยจริงๆแล้วว่าเจ้าเป็นลูกของข้าจริงๆหรือเปล่า ถึงได้รักเงินเยี่ยงชีวิตเนี่ย ทำดีๆ....” ตอนแรกที่เซียวหลียิ้มออกมานั้นทำให้เซียวเป่าเอ๋อกลัวจนเกือบที่จะหนีไป แต่หลังจากที่ได้ยินที่นางกล่าวแล้ว เซียวเป่าเอ๋อก็ได้เปลี่ยนใจ

“นี่ ดูเหมือนท่านแม่กับเป๋าเอ๋อจะใจตรงกันนะ พวกเราเอาเงินนี้ไปซ่อนแล้วเก็บไว้ใจยามฉุกเฉินกันเถอะขอรับ”

เซียวเป่าเอ๋อก็ได้กล่าวด้วยรอยยิ้ม

“ก็เอาสิ เด็กดี”

แต่แล้วเซียวเป่าเอ๋อก็ได้ตอบสนองกลับมา “ท่านแม่ ข้าไม่ใช่ลูกของท่านเหรอ? ทำไมท่านถึงได้สงสัย?”

เซียวหลีก็ได้ผงะไปชั่วขณะ นางนั้นลืมไปเลยว่านางไม่ใช่อวิ๋นเหยาแล้ว อวิ๋นเหยาตายไปแล้ว

“ตอนนี้ก็ดูเหมือนว่าเจ้ากับแม่จะเหมือนกันอยู่นะ เจ้าเป็นลูกของแม่จริงๆนั่นแหละ”

แล้วเซียวเป่าเอ๋อก็ได้มอบทองก้อนให้ แล้วเซียวหลีก็ได้รับทองเหล่านั้นมาแล้วเก็บเอาไว้ในแขนเสื้อของนาง แล้วก็อุ้มเป่าเอ๋อขึ้นมาจูบที่แก้มน้อยๆทั้งสองข้างของเป่าเอ๋อราวกับไก่จิกข้าวสาร

“ปล่อย ปล่อยข้า ผู้ชายกับผู้หญิงไม่ควรจะจูบกันนะท่านแม่!”

“ข้าเป็นแม่ของเจ้า เมื่อข้าจูบเจ้าจนพอใจแล้ว ถึงจะยอมปล่อยให้เจ้าไปจูบสาวอื่นได้”

เซียวเป่าเอ๋อก็ได้มีสีหน้ามืดดำขึ้นมา ถึงแม้ว่ามันจะดูไม่ดีแต่เขาก็ชอบมาก เขาจึงได้หัวเราะคิกคักอยู่ในอ้อมกอดของแม่ เป็นครั้งแรกในชีวิตของเขา

เซียวเป่าเอ๋อนั้นรู้สึกราวกับว่าสองวันที่ผ่านมานี้เป็นเหมือนกับความฝัน เมื่อคิดเช่นนี้แล้วเขาก็อดสงสัยไม่ได้ว่านี่เขากำลังฝันอยู่หรือเปล่า?

เขาอาจจะตื่นขึ้นมาแล้วพบว่าแม่ของเขายังนอนตายอยู่ที่เตียงก็ได้ แล้วทั้งหมดที่เกิดขึ้นนี้เป็นเพียงความฝันตื่นหนึ่งเท่านั้น

“ลูกรักได้เวลากินข้าวแล้ว”

เซียวหลีก็ได้ตะโกนเรียก เซียวเป่าเอ๋อก็ได้มองไปที่ท่านแม่ที่ดูขาดสารอาหารของเขา ที่กำลังยิ้มและเปิดหม้อออกมา นางเอาอาหารน่าทานออกมาวางแล้วตักข้าวออกมาจากหม้อ แล้วเขาก็ได้เอื้อมมือไปรับชามข้าวมาไว้ในมือของเขา แล้วพบว่าชามข้าวนั้นร้อนมาก

“นี่ไม่ใช่ความฝัน” แล้วหนุ่มน้อยก็ได้พูดกับตัวเองแล้ววิ่งออกไปพร้อมกับชามข้าว เขาไม่ต้องการให้ท่านแม่เห็นน้ำตาของเขา

เมื่ออาหารมื้อนี้นำมาวางเสร็จเรียบร้อย นางหวังก็รู้สึกไม่ดีขึ้นมายามที่นางได้กลิ่นของอาหาร นางก็ได้รีบถาม “อาหลี เจ้าไปเอาเงินซื้อของพวกนี้มาจากไหน?”

เซียวเยี่ยนเองก็รู้สึกสงสัย แต่ก็ไม่อาจหยุดนางที่กำลังสวาปามอยู่ได้

“ท่านแม่....คือว่านี่เป็นเงินที่ท่านแม่ได้มาจากการเก็บสมุนไพรน่ะ และท่านแม่ก็บังเอิญเก็บเห็ดหลินจือร้อยปีได้”

“จริงเหรอ? แล้วไปเจอที่ไหนเหรอ?”

“คือว่า....” เซียวเป่าเอ๋อกำลังเคี้ยวแก้มตุ่ยและกลัวว่าเนื้อไก่ที่เขากำลังทานอยู่นั้นจะกระเด็นออกมา ถึงแม้ว่าเมื่อวานเขาก็ทานเนื้อไก่ แต่มันก็ไม่ได้รสเกลือเหมือนวันนี้ ไก่แปดสมบัติของวันนี้นั้นมันคืออะไรที่อร่อยมากที่เขาเคยกินในโลกนี้

นอกจากนี้ถ้าเกิดเขาเผลอบอกไปว่าเป็นป่าไร้ผู้คนแล้วล่ะก็ ท่านป้าจะต้องถือโอกาสรังแกแม่ของเขาและบังคับให้นางเข้าป่าแน่ ในตอนที่กำลังจะหลุดออกมาจากปากของเขาจึงได้รีบหยุดพูดทันที กลับกันมันทำให้เขาคิดถึงอาหารที่อร่อยสุดๆที่กำลังทานอยู่นี้ ซึ่งยิ่งคิดมากเท่าไรเขาก็ยิ่งรู้สึกเสียใจมากขึ้นเท่านั้น เพราะร้านค้าชั้นสูงเช่นนั้นมันมีราคาแพงมาก เขาจึงกลัวว่าตัวเขาคงไม่ได้มีโอกาสได้ลิ้มรสชาติพวกนี้อีกเป็นแน่ ซึ่งเมื่อคิดได้เช่นนี้แล้ว เซียวเป่าเอ๋อก็ได้มีน้ำตาพรั่งพรูออกมา “ของที่อร่อยที่สุดในแผ่นดิน ฮือ....”

“เอ้าเป็นอะไรไป เจ้าตัวแสบ?” เซียวเยี่ยนก็ได้ลุกขึ้นยืนด้วยความตกใจแล้วรีบเช็ดน้ำตาของเขา

เซียวหลีที่กำลังมองดูอยู่ ก็ได้คิดว่าเซียวเยี่ยนเองก็ไม่ใช่คนที่เลวร้ายอะไร อย่างน้อยนางก็รักเซียวเป่าเอ๋อจริงๆ

เซียวเป่าเอ๋อก็ได้ส่ายหัวของเขาแต่ก็ไม่ได้พูดอะไรออกมา ถ้าหากเขาพูดออกมาบางทีแม่บ้าๆของเขาอาจจะเข้าป่าไร้ผู้คนเพื่อเข้าไปหาสมุนไพรมีค่าอีกก็ได้ ครั้งก่อนนางอาจจะโชคดีแต่ครั้งหน้าอาจจะไม่ก็ได้

ตัวเขานั้นไม่กล้าที่จะคิดเลย เขาเลือกที่จะไม่กินของอร่อยมากกว่าจะให้แม่ของเขาไปเสี่ยง

เมื่อคิดได้เช่นนี้ เซียวเป่าเอ๋อก็ได้หยุดร้องไห้แล้วยิ้มและพูดกับเซียวเยี่ยน “ท่านป้ากินอกไก่ที่ข้าชอบไป”

เซียวเยี่ยนก็ได้รู้สึกโล่งแต่ก็ไม่รู้ว่าจะหัวเราะหรือร้องไห้ออกไปดี “เอ้า เอาไปเอาไป”

เซียวเป่าเอ๋อก็ได้รู้สึกพอใจอย่างมาก แล้วเสียงหัวเราะของพวกเขาก็ได้ดังสนั่นไปทั้งห้อง ในชั่วขณะนั้นเองที่นางหวังนั้นคิดว่าตัวเองเหมือนได้ย้อนกลับไปเมื่อ 20 ปีก่อน

หลังจากที่ทานอาหารเสร็จแล้วเซียวหลีก็ได้อุ้ม           เซียวเป่าเอ๋อไปนอนที่เตียงข้างหน้าต่าง นางเล่านิทานให้        เซียวเป่าเอ๋อฟังเรื่องที่กบได้กลายเป็นเจ้าชาย แล้วเซียวเป่าเอ๋อก็ได้พึมพำขึ้นมา “แล้วเป่าเอ๋อจะกลายเป็นเจ้าชายได้หรือเปล่าขอรับ?”

“ได้สิ” เซียวหลีก็ได้กอดเซียวเป่าเอ๋อแน่น “แม่จะหาแผ่นดินมาให้เป่าเอ๋อเอง”

“แผ่นดินเหรอ? ก่อกบฏดีไหมนะ?”

“หรือจะยึดแม้กระทั่งฟ้าดินดี!”

“ฟ้าดินสามารถเอาชนะได้เหรอขอรับ?”

คนที่อยู่ในอ้อมแขนของนางนั้นก็ดูเหมือนจะเพลียมากแล้ว เซียวหลีก็ได้หัวเราะออกมา แล้วลูบไปที่ใบหน้าของเขา “ในเมื่อเป่าเอ๋อง่วงแล้วก็นอนเสียเถอะนะ”

เซียวเป่าเอ๋อที่กำลังง่วงก็ได้หลับสนิทในทันที

เซียวหลีก็ได้จูบที่แก้มน้อยๆของเขาอย่างมีความสุขมาก แล้วจากนั้นก็ได้วางเซียวเป่าเอ๋อลงไว้ที่เตียงนอน

แล้วเซียวหลีก็ได้นำทองสองก้อนในแขนเสื้อของนางไปรวมกับเงินอีก 14 ตำลึงเงินที่ได้จากการขายสมุนไพร และก็อดไม่ได้ที่จะครุ่นคิดถึงบางอย่างอยู่ในห้องนั้น

นางจะต้องหาทางที่จะทำเงินขึ้นมาจากเงินเหล่านี้ เพื่อให้เป็นทรัพย์สินติดตัวของเป่าเอ๋อ

ทรัพย์สิน?

ก่อนอื่นคงจะต้องซื้อที่ดินสัก 2-3 หมู่ก่อน แล้วก็ซ่อมบ้านหลังนี้ แล้วจากนั้นก็ซื้อสุนัขสักสองตัวเพื่อให้คอยดูแลบ้าน!

ในลานบ้านนี้ไม่อาจจะทำอะไรได้เลยโดยปราศจากสุนัข เพราะไม่อาจจะรู้ได้เลยว่าจะมีใครที่คิดจะทำอะไรอยู่

เมื่อคิดเช่นนี้แล้วเซียวหลีก็รู้สึกได้ว่านางเริ่มมีเป้าหมายที่ชัดเจนขึ้นมาแล้ว

มองไปที่ท้องฟ้ายามดึกเช่นนี้ ดวงจันทร์ที่สว่างและลมก็แรง แต่ก็ดูฝนไม่น่าจะตกในคืนนี้

ดูเหมือนว่าจะเป็นการไม่เหมาะที่คนที่มีชื่อเสียงไม่ดีอย่างนางนั้นจะไปไหนมาไหนหรือไปพบใครในตอนกลางวันแสกๆ ซึ่งอาจจะนำมาซึ่งปัญหาได้ ดังนั้นในเวลานี้จึงน่าจะเป็นเวลาที่ดี

เพียงแต่....

ป่านนี้เซียวเหวินไฉจะนอนหรือยังนะ?

เมื่อคิดได้เช่นนี้ เซียวหลีก็ได้ละทิ้งปัญหาต่างๆไป แล้วก็ได้ปิดประตูลงเงียบๆแล้วมุ่งหน้าไปที่บ้านของเซียวเหวินไฉ

ท่ามกลางแสงจันทร์และแสงดาวที่ส่องสว่าง ก็ได้มีเสียงสุนัขเห่าดังอย่างต่อเนื่อง

เซียวหลีก็ได้รู้สึกได้ว่ามีคนที่กำลังแอบตามหลังนางมาอยู่ แต่พอนางหันหลังกลับไปก็ไม่พบใครเลย หรือว่าจะเป็นผี?

ไม่ ไม่ ไม่ คนอย่างเซียวหลีไม่เชื่อเรื่องผีอยู่แล้ว แต่นางก็ยังแอบกลัวอยู่ในส่วนลึกในจิตใจของนาง

เมื่อนางได้มาถึงที่บ้านของเซียวเหวินไฉ ที่ลานหน้าบ้านเป็นส่วนที่เขาใช้สอนหนังสือและส่วนด้านหลังจะเป็นที่พักของเขา เซียวหลีจึงได้มุ่งหน้าไปที่ลานหลังบ้าน

“ตัวข้าที่กำลังคิดถึงดวงจันทร์ที่ส่องสว่าง แต่ทำไม...ฮ่าๆ ใยเจ้าถึงต้องทิ้งข้าไปด้วย?”

เซียวเหวินไฉที่กำลังนอนพาดไปกับโต๊ะหินอ่อนนั้น มีจานถั่วคั่ววางอยู่ข้างๆ

ที่มือข้างหนึ่งได้ถือไหเหล้าเอาไว้และมืออีกข้างก็ได้ถือกิ่งไม้กวัดแกว่งไปตามพื้น

“ปราชญ์รักงั้นเหรอ?”

จู่ๆเซียวหลีก็ได้มาปรากฏตัวตรงหน้าของเซียวเหวินไฉและกำลังมองดูสภาพที่ตกต่ำของเขา นี่คงไม่ใช่แบบที่นางชอบแน่ๆ

เอาจริงๆตอนนี้ตัวเขาก็ไม่รู้เลยว่าตัวนางนั้นชอบแบบไหนกันแน่

“อาหลี?”

เซียวหลีที่จู่ๆก็โผล่มาตรงหน้าเขานี้ก็ได้ทำให้               เซียวเหวินไฉถึงกับตกตะลึงไปชั่วขณะ เขาก็ได้ขยี้ตาและมองดูชัดๆ ก็พบว่าเป็นอาหลีที่เขากำลังคิดถึงอยู่จริงๆ

“อาหลี...ไม่ๆๆ อาหลีคงไม่ไปกับเราหรือมาปรากฏตัวตรงหน้าเราแน่ๆ นางที่ไม่เคยโผล่มาหาเขาเลยตลอด 5 ปีที่ผ่านมา ทำไมจู่ๆนางถึงได้มาได้? ทำไมเราถึงได้หมกมุ่นกับนางนัก หรือว่าตัวเรากำลังคาดหวังอะไรอยู่? เอิ้ก...”

เซียวเหวินไฉที่กำลังพูดอยู่กับตัวเองนั้นก็ได้เรอเหล้าออกมา เขามองไปที่เซียวหลีแล้วก็หัวเราะออกมา “ดูสิ เจ้ามาอยู่ในความฝันของข้าไม่พอ ยังจะมาโผล่เป็นภาพลวงตาอีก นับตั้งแต่โบราณกาลมาวีรบุรุษหลงรักสาวงาม และทำให้เหล่าวีรบุรุษมากมายต้องยอมสยบ ฮ่าๆ....ไข้รักช่างขมขื่นนัก”

แล้วเขาก็ได้กระดกไหเหล้าแล้วก็มองไปที่เซียวหลีที่กำลังมองที่เขาอย่างเย็นชา แต่คนที่เขากำลังคิดถึงอยู่นี้ ต่อให้มีใบหน้าที่เย็นชาเขาก็ยังหลงรักอยู่ดี

สีหน้านี้ช่างงดงามมาก เป็นอะไรที่เขารู้สึกหลงใหลอย่างมาก

“อาหลี...”

เซียวเหวินนั้นไม่คิดว่าภาพหลอนนั้นจะคงอยู่ยาวนานขนาดนี้ เขาจึงได้ลงมายืนบนพื้น แล้วโยนไหเหล้าทิ้งไปแล้วเดินไปหาเซียวหลี

เซียวหลีก็ได้ถอยหลบออกมา แต่ตัวนางนั้นไม่อาจหลบพ้นเท้าของเซียวเหวินไฉได้ทำให้เขาล้มลง นางจึงได้ยื่นมือของนางออกไปรับเซียวเหวินไฉแน่นในอ้อมกอดของนาง

“อาหลี...ตัวร้อน? เซียวเหวินไฉก็ได้จับไปที่ใบหน้าของนางที่ทั้งอบอุ่นและสมจริง”นี่จะต้องเป็นความฝันแน่ๆ ช่างเป็นฝันที่สวยงามมากจนไม่อยากตื่นขึ้นมาเลยจริงๆ”