บทที่ 21 พ่อแม่ที่รักลูกของตัวเองย่อมต้องวางแผนให้ลูกอย่างถ้วนถี่

บทที่ 21

พ่อแม่ที่รักลูกของตัวเองย่อมต้องวางแผนให้ลูกอย่างถ้วนถี่

“ท่านแม่?” เขาทำสีหน้าที่ใสซื่อแล้วยิ้มให้เซียวหลีอย่างนุ่มนวลและน่าหลงใหล

แต่ไม่ได้กินเซียวหลีเสียหรอก ดวงตาของนางก็ได้จ้องอย่างเกรี้ยวกราด “เงินอยู่ที่ไหน?”

“ถูกท่านป้าเอาไปแล้วขอรับ” เซียวเป่าเอ๋อก็ได้บิดริมฝีปากของเขาแล้วทำสีหน้าน่าสงสารมาก

เซียวหลีก็ได้มองไปที่เซียวเยี่ยนที่กำลังทำสีหน้าพึงพอใจและไม่สนใจอะไร “ท่านพี่ เงินเหล่านี้มันสำคัญสำหรับข้า ได้โปรด....”

“อาหลีจากกฎโบราณกาลมา ครอบครัวนี้ยังต้องให้ข้าเป็นคนดูแลอยู่ ดังนั้นเงินพวกนี้เองข้าจะดูแลเอง เจ้าจะว่าอย่างไร?” เซียวเยี่ยนก็ได้ขัดนางก่อนที่เซียวหลีจะพูดจบ

“ท่านพี่ ท่านเสียตำลึงทองไปหมดในวันเดียวเมื่อวานซืนนี้ และเงินพวกนี้ก็จะเป็นเงินเก็บของพวกเรา ถ้าหากว่าท่านเอาไปเสียพนันจนหมดอีก จะให้พวกเรากินลมดื่มอากาศอีกหรืออย่างไร?”

เซียวเยี่ยนคนนี้จะต้องมีอะไรผิดปกติในสมองของนางเป็นแน่!

นางเป็นคนที่ช่วยและรักษา และเงินนี้ก็ได้มอบให้นาง แต่นางกลับทำตัวยกตนข่มท่านมารังแกเจ้าของร่างอีก

“เจ้าว่ายังไงนะ?” เซียวเยี่ยนก็ได้ลุกจากเก้าอี้ทันที       “อาหลี เพียงแค่ 2-3 วัน เจ้าก็ลืมบุญคุณของผู้มีพระคุณของบ้านนี้แล้วงั้นเหรอ? หากปราศจากข้าเจ้าก็คงอดอยากตายไปแล้ว? ต่อจากนี้ข้าจะไม่เล่นพนันแล้วน่า ข้าจะเก็บเอาเงินนี้ไว้เองดีกว่าให้เจ้าเอาเงินไปให้ไอ้สารเลวเซียวจิ้งถิงอีก!”

เซียวจิ้งถิง?

อ้อ ไอ้สารเลวที่นางพบวันนี้นี่เอง ทำไมตอนนั้นนางถึงนึกไม่ออกนะ

แบบนี้นี่เอง ครอบครัวนี้เซียวเยี่ยนั้นสามารถเก็บเงินได้แต่ติดเล่นการพนัน ส่วนเซียวหลีเก็บเงินไว้ไม่ได้ ช่างเป็นการจับคู่ที่เหมาะสมอะไรอย่างนี้!

“อย่าทะเลาะกัน ให้อาเยี่ยนดูแลเงินนั่นเถอะ ปล่อยให้อาเยี่ยนเอาไปพนันดีกว่าปล่อยให้เซียงจิ้งถิงขโมยไปก็แล้วกัน” นางหวังก็ได้เคาะไม้เท้าของนางหลายหนและตะโกนออกมา “ชีวิตของหลานข้าช่างลำบากเหลือเกิน ข้าหวังให้หลานชายแสนดีของข้าจะมีอนาคตที่ดีพึ่งพาได้ในตอนที่เขาโตขึ้น”

เซียวเป่าเอ๋อก็ได้กอดนางหวังแน่น “ท่านยาย หลานของท่านจะคอยปกป้องทุกคนในตอนที่ข้าโตขึ้นเองขอรับ”

นางหวังก็ได้ผงกหัวอย่างพึงพอใจ “เก่งมากหลานรักของยาย”

เซียวเยี่ยนก็ได้มองไปที่สีหน้าที่เจ็บปวดของนางหวังและอธิบาย “ตอนแรกข้าก็ไม่ได้อยากพนัน แต่ตอนที่ข้ากำลังเดินอยู่ตามถนนก็เจอเจ้าพวกนั้นมาล่อลวงให้ข้าไปเล่นพนันเสียได้”

นางหวังที่เปิดปากเหมือนอยากจะพูดอะไรแต่ก็ไม่พูดออกมา ด้วยเหตุผลนี้หูของนางก็ได้ทำเป็นหูทวนลม ที่ชีวิตของเซียวเยี่ยนต้องพังทลายนั้น นางเองก็มีส่วนต้องรับผิดชอบ ถ้าหากนางเข้มแข็งกว่านี้ นางก็คงไม่ปล่อยให้เซียวหังพาเซียวเยี่ยนไป แล้วเซียวเยี่ยนก็คงจะไม่ต้องถูกขายให้ที่นั่น

เซียวหลีนั้นมองออกว่านางนั้นลำเอียงไปทางเซียวเยี่ยน แต่นางเองก็รู้สึกผิดเช่นกัน

ในอดีตเซียวหลีนั้นมักถูกรังแกและถูกแย่งชิงทุกอย่างไปจริงๆ แต่วันนี้นางจะไม่ปล่อยให้ใครมาแย่งเอาของของนางไปอีกแล้ว แม้แต่สิ่งนั้นนางจะทิ้งไปแล้วก็ตาม

“ท่านแม่, ท่านพี่....” เซียวหลีก็ได้เรียกแล้วเดินไปที่    เซียวเยี่ยนแล้วจับมือของเนา เซียวเยี่ยนนั้นคิดที่จะสลัดให้หลุดแต่นางก็ไม่สามารถสลัดให้หลุดไปจากมือของเซียวหลีได้

“เจ้าคิดที่จะทำอะไรน่ะ?”

เซียวหลีก็ได้ส่ายหัวของนาง นางมองไปที่เซียวเยี่ยนแล้วกล่าว “ท่านพี่ พวกเราต่างก็เป็นครอบครัวเดียวกัน ท่านพี่จะเก็บเงินนั้นไว้ก็ได้หากว่าท่านพี่สัญญาว่าจะไม่เอาไปเล่นพนันอีก

ถ้าต่อจากนี้ข้าสามารถหาเงินมาได้มากกว่านี้อีก ข้าก็จะแบ่งให้ท่านพี่ด้วย แต่ท่านพี่อย่าได้ฮุบเอาไปใช้คนเดียวแบบในวันนี้อีก”

“แล้วถ้าข้าเอาไปใช้ล่ะ?” เซียวเยี่ยนมองไปที่เซียวหลีที่เหมือนนางไม่เคยรู้จักมาก่อน ด้วยความหงุดหงิด “ทำไม วันนี้อาหลีผู้ไร้ความสามารถและขี้ขลาดกำลังจะเปลี่ยนไปอย่างนั้นเหรอ?”

“ใช่เจ้าค่ะท่านพี่ อาหลีเคยตายไปแล้วครั้งหนึ่งและอาหลีคนนี้ไม่ใช่คนโง่เขลาและขี้ขลาดอีก ข้ากับท่านพี่ยังมีความสัมพันธ์ทางสายเลือดกันอยู่ตราบเท่าที่ท่านพี่ยังให้ความเคารพซึ่งกันและกันมากกว่านี้ แต่ถ้าข้าหมดความอดทนขึ้นมาก็หวังให้ท่านพี่จะเข้าใจด้วย?” เซียวหลีกล่าวแล้วออกแรงเพิ่มมากขึ้นเรื่อย ทำให้เซียวเยี่ยนต้องจ้องมาที่ตาของนาง

“เจ้า....เจ้ามันบ้าไปแล้ว....” เซียวเยี่ยนก็ได้มีสีหน้าที่หวาดกลัวอย่างชัดเจน เซียวหลีที่ว่าง่ายคนนั้นกลับกล้าพูดกับนางเช่นนี้ ซึ่งก่อนที่นางจะได้พูดจบ มือของนางก็ได้รู้สึกเจ็บปวดอย่างมากขึ้นมาเสียก่อนด้วยฝีมือของเซียวหลี

“ท่านพี่ ฝากดูแลท่านแม่ด้วย ส่วนอาการป่วยของท่านพี่ข้าจะรักษาให้”

เซียวหลีก็ได้ปล่อยมือของเซียวเยี่ยนแล้วยิ้ม แต่         เซียวเยี่ยนนั้นยังคงคิดว่าเซียวหลีนั้นแปลกไปอยู่ เซียวหลีทำให้นางรู้สึกกลัวขึ้นมาได้นั้นเป็นเรื่องที่ไม่น่าเชื่อมาก

“เป่าเอ๋อ มานี่มา แม่มีอะไรอร่อยๆจะให้เจ้ากิน”

เซียวหลีก็ได้ตะโกนเรียก แล้วจากนั้นเซียวเป่าเอ๋อที่กำลังตกตะลึงก็ได้สติคืนกลับมา

เมื่อใดกันที่แม่ของเขาได้ทรงพลังขึ้นมาขนาดที่กล้าต่อกรกับท่านป้าได้? สวรรค์ ท่านแม่ได้กลายมาเป็นยอดหญิงแกร่งในใจของเป๋าเอ๋อมากขึ้นเรื่อยๆแล้ว

“ท่านจะตีก้นน้อยๆของเทียนเอ๋อใช่ไหมขอรับ? ท่านแม่ขอรับเป่าเอ๋อไม่กล้าเอาเงินของท่านแม่ไปอีกแล้วขอรับ ท่านแม่....”

“พอเถอะ!”

ในห้องครัว เซียวหลีมองหาของหรืออะไรบางอย่างที่สามารถใช้ตัดแบ่งได้อยู่ นางจึงไม่มีเวลาว่างมากพอมานั่งฟังเซียวเป่าเอ๋อพูด

เซียวเป่าเอ๋อก็ได้สลดแล้วมองไปที่เซียวหลีด้วยสายตาน่าสงสาร “ท่านแม่เป๋าเอ๋อแค่อยากจะเห็นเงินเยอะๆเท่านั้น ไม่ได้คิดที่จะเอาไป ใครจะรู้ว่าท่านป้าจะมาฉกเอาไปแบบนั้น”

“ของของแม่ก็คือของของเป่าเอ๋อ ตราบเท่าที่เป่าเอ๋อไม่เป็นอะไร แม่ก็จะหาเงินมาให้เป่าเอ๋อเยอะๆเลยดีไหม?” เซียวหลีก็ได้พูดปลอบนาง ในชั่วขณะนั้นเองที่นางรู้สึกได้ว่าคำกล่าวที่ว่า“พ่อแม่ที่รักลูกของตัวเองย่อมต้องวางแผนให้ลูกอย่างถี่ถ้วน”นั้นถูกต้อง

ในชั่วขณะนั้นเองเซียวหลีนั้นไม่รู้เลยว่าเซียวเป่าเอ๋อนั้นมีความสุขมาก

เขานั้นรู้ดีว่าเซียวหลีนั้นเก็บเงินไม่เก่ง อย่างไรก็ดีทุกครั้งที่แม่ของเขาได้เงินมา นางก็มักจะถูกเอาเปรียบโดยท่านป้าของเขาเสมอ แล้วท่านป้าก็จะเอาเงินไปเล่นพนันจนหมด ในครั้งนี้เขาจึงได้เล่นตุกติกและแอบเอาเงินส่วนหนึ่งไปซ่อนเอาไว้ แล้วเอาส่วนที่เหลือให้ป้าของเขาฉกเอา ดังนั้นแม่ของเขาจึงไม่รู้ว่าเงินในถุงนั้นจริงๆแล้วมีมากขนาดไหนกันแน่ และท่านป้าของเขาเองก็ไม่รู้เช่นกัน

แต่ในเวลานี้ท่านแม่ของเขานั้นได้กลับกลายเป็นใจดีมากแล้วยังฉลาดมากอีกด้วย เซียวเป่าเอ๋อจึงได้แต่คิดว่าสวรรค์นั้นคงได้เปิดตาของนางและทำให้แม่ของเขาคิดออกเสียที

“ว้าว นี่มันคืออะไร? ไก่เหรอ? แล้วนี่มันเนื้ออะไร? สวรรค์มีของน่ากินเยอะแยะไปหมดเลย”

มองไปที่จานอาหารที่มีควันฉุ่ยๆ เซียวเป่าเอ๋อก็ได้นั่งลงที่เก้าอี้แล้วคิดที่จะจับขาไก่ แต่ก็ถูกเซียวหลีตีมือเสียก่อน

“ท่านแม่....” เป่าเอ๋อก็ได้มีสีหน้าที่น่าสงสารและน้ำลายไหล

เซียวหลีก็ได้เก็บรอยยิ้มของนาง “นี่คืออาหารขึ้นชื่อของร้านฉู่ฉู่หลิวเซียง ซึ่งว่ากันว่า....” นางนั้นกำลังจะบอกว่ามันอร่อยมาก แต่...นางก็พูดไม่ออก เพราะรสชาติของมันไม่ได้ดีเลิศอะไรขนาดนั้น

ในเวลานี้นางคิดถึงอาหารอร่อยๆบนโลกเก่าของนางมาก

และนางนั้นรู้สึกสงสารต่อมรับรสของนาง ในสถานที่ที่อธิบายไม่ได้นี้ ทุกสิ่งทุกอย่างจำเป็นต้องทำด้วยมือของนางเอง

“ฉู่ฉู่หลิวเซียงเหรอ....สวรรค์ ท่านแม่กลายเป็นเศรษฐีไปตั้งแต่เมื่อไร? ทำไมท่านแม่ถึงได้มีเงินซื้ออาหารอร่อยๆมากมายแบบนี้ได้?”

มือเล็กๆทั้งสองข้างของเป่าเอ๋อก็ได้ปิดปากของเขาแน่น แต่น้ำลายของเขาก็ยังไหลออกมาอยู่ดี เขาจ้องไปที่ไก่แปดสมบัติกับเป็ดไร้กระดูกแล้วอยากที่จะกระโดดลงไปในหม้อ

“แม่ได้เงินมามากมายจากการขายสมุนไพรน่ะ จะว่าไปซึ่งที่มีราคาที่สุดก็เป็นเจ้าเห็ดหลินจือดอกนั้นนั่นแหละ

เอาน่องไก่ไว้ให้เป่าเอ๋อกับท่านยายดีไหม?” เซียวหลีก็ได้เติมไฟอย่างระมัดระวัง เพราะในขณะที่กำลังหุงข้าวอยู่นั้นต้องระวังไม่ให้ไฟแรงจนเกินไป ไม่อย่างนั้นข้าวอาจจะไหม้ได้

“ดีขอรับ, ดีขอรับ.....กลิ่นหอมจังเลยขอรับ” เซียวเป่าเอ๋อก็ได้ตอบกลับทันที แล้วในตอนนั้นเองที่เขารู้สึกได้ว่าหลังจากที่ท่านแม่ของเขาบาดเจ็บเมื่อสามวันก่อน แม่ของเขาก็ได้แข็งแกร่งขึ้นและร่ำรวยขึ้นด้วย

“แต่ว่า....ท่านแม่ ข้าว่าป่าไร้ผู้คนมันก็ยังอันตรายเกินไปอยู่ดี ท่านแม่อย่าได้เขาไปอีกนะขอรับ เป่าเอ๋อ....เป่าเอ๋อยอมไม่กินของที่หอมๆและอร่อยๆก็ได้ขอรับ” เซียวเป่าเอ๋อแม้จะดูเป็นเด็กที่แก่นแก้วและซุกซน แต่ก็เป็นเด็กที่เฉลียวฉลาดมาก

เซียวหลีก็ได้ยิ้มและไม่ได้พูดอะไรออกมา เมื่อพูดถึงเรื่องของที่นั่นแล้ว นางก็รู้สึกสนใจอย่างมากขึ้นมา

เซียวเป่าเอ๋อก็ได้มองไปที่เซียวหลีแล้วก็ครุ่นคิดอยู่พักใหญ่ๆ แล้วเขาก็ไม่ได้พูดอะไรออกมา เซียวหลีก็ที่เห็นเช่นนั้นก็ได้พูดออกมาอย่างไม่สบายใจ “เจ้าอยากที่จะพูดอะไรเหรอ?”

“ท่านแม่ ข้า...ข้าคิดว่าท่านแม่เปลี่ยนไปมาก ท่านแม่ไม่ได้ตีข้ามานานมากแล้ว”

เซียวหลีก็ได้รู้สึกนึกสนุกแล้วยกมือของนางขึ้นมา “เจ้าคิดถึงวันที่ข้าตีเจ้าอย่างนั้นเหรอ?”

เซียวเป่าเอ๋อก็ได้ตกใจจนเกือบจะตกเก้าอี้แล้วก็ร้องขอความเมตตา “ท่านแม่ได้โปรดให้อภัยข้าด้วย ข้าก็แค่คิดว่าตอนนี้ท่านแม่ใจดีมากเท่านั้น เป๋าเอ๋อรักท่านแม่มากที่สุด”

“แม่เองก็รักเป่าเอ๋อมากเช่นกัน”

“ถ้าเกิดเป่าเอ๋อทำอะไรผิด ท่านแม่จะตีข้าไหม?”

เซียวหลีก็ได้มองไปที่เป่าเอ๋อที่ผอมแห้ง หลังจากที่ครุ่นคิดอยู่พักหนึ่งก็ได้ส่ายหัวของนาง “ถ้าหากไม่ได้ทำผิดศีลธรรมแม่ก็ไม่ตีเจ้าหรอก”