บทที่ 18 - สกิลจากปรโลก

บทที่ 18 - สกิลจากปรโลก

ครั้งนี้โม่ฟานไม่ได้ถาม และถังเยว่ก็ไม่ได้อธิบายว่าเชื้อเพลิงวิญญาณคืออะไร

พูดง่ายๆ เชื้อเพลิงวิญญาณก็คือธาตุที่มีจิตวิญญาณเกิดขึ้นตามธรรมชาติ จอมเวทธาตุนั้นๆ ดูดซับแล้วจะเพิ่มพลังเวทได้ โดยปกติจะเพิ่มความแรงขึ้นหนึ่งถึงสามเท่า

ไม่นานทั้งคู่ก็มาถึงต้นน้ำ ที่นี่เคยเป็นอ่างเก็บน้ำขนาดเล็ก เอาไว้เก็บน้ำรดไร่นา แต่ตอนนี้มันแห้งขอดจนเกลี้ยง

โม่ฟานกับถังเยว่ซ่อนตัวในที่มืด คอยจับตาดูสถานการณ์ในอ่างเก็บน้ำแห้ง ตอนนี้มีคนอยู่สองกลุ่ม

กลุ่มหนึ่งคือทีมงานคุณภาพของโม่ฟาน กลุ่มจอมเวทนักล่าที่เจอเมื่อกี้ อีกกลุ่มเป็นเด็กวัยรุ่นล้วนๆ มีแค่สี่คน แต่แต่งตัวหรูหรา ใบหน้าเย่อหยิ่งจองหอง ดูออกเลยว่าเป็นลูกหลานตระกูลใหญ่

ทั้งสองฝ่ายเปิดฉากด่าทอกันอย่าง "ดุเดือด" ในอ่างเก็บน้ำ สุดท้ายฝ่ายตระกูลตงฟางก็งัดชื่อตระกูลออกมาข่ม จนพวกนักล่าต้องถอยทัพกลับไป

ตระกูลใหญ่! เหอะๆ

ตระกูลใหญ่บนโลกนี้แม่งนิสัยเหมือนกันหมด อาจจะมีบางคนที่ดี แต่ภาพรวมก็สันดานเดียวกัน

รวมถึงภูเขาฟานเสวี่ยในชาติที่แล้วด้วย พอโม่ฟานโค่นมิคาเอลแล้วกลับมาเมืองจีน คนของภูเขาฟานเสวี่ยจะไม่คิดเหรอว่าหัวหน้าเราโค่นผู้คุมกฎแห่งเมืองศักดิ์สิทธิ์ได้ เป็นจอมเวทที่แกร่งที่สุดในโลก

พวกเขาก็ต้องรู้สึกมีหน้ามีตา แล้วเอาชื่อโม่ฟานไปเบ่งกันบ้างแหละ

นี่มันเป็นเรื่องธรรมดาของโลก

มังกรร้ายลักพาตัวเจ้าหญิง อัศวินฆ่ามังกร สุดท้ายอัศวินก็กลายเป็นมังกรเสียเอง นี่ไม่ใช่นิทาน แต่มันคือความจริงของระบบชนชั้น

ทั้งสองคนดูต่อ ในใจคิดว่าเป้าหมายทำไมยังไม่โผล่หัวมาอีกนะ

ตัวโม่ฟานเบียดชิดกับถังเยว่ เขาไม่รีบร้อนเลยสักนิด ยิ่งเฉาเฮ่อมาช้ายิ่งดี

ขณะที่คนตระกูลตงฟางเตรียมจะเก็บกู้เชื้อเพลิงวิญญาณ คนที่โม่ฟานกับถังเยว่ตามหาก็ปรากฏตัวขึ้น

"ขอโทษทีนะ ของสิ่งนี้เป็นของฉัน!"

เฉาเฮ่อไม่รู้โผล่มาจากซอกหลืบไหน สวมหมวกแก๊ปเก่าๆ หน้าซีดเผือดเหมือนศพ บรรยากาศที่ร้อนระอุพลันเย็นยะเยือกลงทันที

โม่ฟานกับถังเยว่ซุ่มดูอยู่ เห็นเฉาเฮ่อรังแกเด็ก ไม่รู้ทำไมครั้งนี้ดูเฉาเฮ่อเก๊กท่าแล้วรู้สึกตลกพิลึก!

"แกเป็นตัวอะไร กล้ามาหวังชุบมือเปิบ!" ลูกน้องตระกูลตงฟางโมโหจัด

เฉาเฮ่อพ่นน้ำลายใส่ตระกูลตงฟางสี่คน ภายนอกเหมือนแค่ด่ากราด แต่จริงๆ แอบร่ายเวทคำสาประดับกลางเตรียมไว้แล้ว

[กับดักแมงมุมปีศาจ: ทำลายวิญญาณ]

เฉาเฮ่อหัวเราะอย่างบ้าคลั่ง ที่เขาพล่ามมาตั้งเยอะ ก็เพื่อรอเวลานี้ รอให้เวทคำสาปของเขาเสร็จสมบูรณ์!

เหนือหัวทั้งสี่คนจู่ๆ ก็มีใยสีดำเหนียวหนืดปรากฏขึ้น ดูเหมือนใยแมงมุม และก็เหมือนกรงเล็บของสัตว์ร้าย

สีหน้าถังเยว่เปลี่ยนไปทันที เธอนึกไม่ถึงว่าคนตระกูลตงฟางสี่คนจะทนไม่ได้แม้แต่กระบวนท่าเดียว โดนเวทคำสาปของเฉาเฮ่อเล่นงานเข้าเต็มๆ

เวทคำสาปเป็นเวทที่โจมตีวิญญาณโดยตรง บนหัวของคนตระกูลตงฟางทั้งสี่ปรากฏเงาปีศาจน่าสยดสยองเลือนราง มันคือแมงมุมปีศาจ

หัวหน้าทีมตระกูลตงฟางหน้าตื่นตระหนก ตะโกนบอกให้หนี เห็นได้ชัดว่าเขารู้ฤทธิ์เดชของเวทคำสาปดี

วิญญาณแมงมุมปีศาจพ่นเส้นใยที่มองไม่เห็นออกมาพันธนาการร่างทั้งสี่คนไว้ ภายใต้การควบคุมของวิญญาณแมงมุม คนตระกูลตงฟางเชื่อมต่อดวงดาวไม่ได้เลย

"แถมยังเป็นเวทขั้นสาม ดูไม่ออกเลยว่าไอ้เลวนี่จะเป็นจอมเวทระดับกลางที่ฝึกจนเต็มแม็กซ์แล้ว" โม่ฟานลูบคางพึมพำ

"เอายังไงดีครับครูถังเยว่ เวลาสำคัญต้องพึ่งพวกเราสองคนแล้ว ครูจะเปิดก่อนหรือผมเปิดก่อน" โม่ฟานหันไปถามถังเยว่ที่อยู่ใกล้จนลมหายใจรดต้นคอ

"เลี้ยงทหารพันวัน ใช้งานวันเดียว โม่ฟานเธอออกไปล่อมัน เดี๋ยวฉันหาจังหวะลอบโจมตี!" ถังเยว่จับมือโม่ฟานเขย่าๆ อย่างจริงจัง แล้วตบไหล่เขา

"เวรกรรม หวยออกที่ผมเฉย"

โม่ฟานเหวอ เขาแค่ถามตามมารยาทเฉยๆ

ก็ได้ ครูนมใหญ่ ครูถูกเสมอ!

โม่ฟานตีก้นครูถังเยว่เบาๆ ทีหนึ่งแล้วเดินออกไป

ถังเยว่เบิกตากว้าง เจ้าเด็กนี่... บังอาจนัก ถ้าไม่ใช่เพราะต้องจับเฉาเฮ่อ เธอไม่ปล่อยโม่ฟานไว้แน่

เฉาเฮ่อปล่อยกับดักแมงมุมปีศาจเสร็จก็ไม่สนใจคนตระกูลตงฟางอีก เพราะโดนทำลายวิญญาณเข้าไป ถ้าไม่มีของกันการโจมตีทางจิต ก็ทำได้แค่นอนรอความตาย

สายตาของเขาจับจ้องไปที่ก้นอ่างเก็บน้ำที่แตกร้าวหนักที่สุด ตรงนั้นน่าจะเป็นตาน้ำ ไม่รู้ทำไมถึงมีไฟระดับวิญญาณโผล่ขึ้นมาได้!

หรือจะเป็นไฟปฐพี?

ระดับสามัญ ระดับวิญญาณ ระดับสวรรค์... นี่คือระดับขั้นของธาตุ ส่วนไฟปฐพี ไฟอสูร ไฟพฤกษา... นี่คือประเภทของธาตุ

ไฟปฐพีมักจะเกิดจากการกลั่นตัวและบ่มเพาะของโลกใต้ดิน ไฟประเภทนี้ค่อนข้างเชื่องและหลอกง่าย เก็บกู้ง่าย

เฉาเฮ่อพอคิดว่าจะได้ครอบครองเชื้อเพลิงวิญญาณ ก็เก็บรอยยิ้มไว้ไม่อยู่ เผยแววตาโลภมากออกมา

"ขอโทษทีนะ ของสิ่งนี้เป็นของฉัน!"

ขณะที่เฉาเฮ่อกำลังจะลงมือ โม่ฟานก็โผล่มา เขาเลียนแบบท่าทางของเฉาเฮ่อเมื่อกี้ แล้วย้อนคำพูดเดิมคืนให้มันเป๊ะๆ

"หึหึหึ แกเป็นตัวอะไร?" เฉาเฮ่อแสยะยิ้มเหี้ยมเกรียม

"ชื่อของฉันสูงส่งเกินกว่าที่แกจะมีสิทธิ์รู้ แต่ฉันเป็นคนใจดี จะให้โอกาสแกเรียกฉันว่าพ่อสักครั้ง โอกาสนี้หายากมากนะ แกต้องรักษาไว้ให้ดีล่ะ!" โม่ฟานพูดด้วยท่าทางหวังดีประสงค์ร้าย

กรอด...

เฉาเฮ่อกำหมัดแน่น เขาฝึกเวทคำสาปกับเวทไฟ เมื่อกี้ใช้เวทคำสาปไปแล้ว จะให้โม่ฟานโดนอีกคงยาก

"ไอ้น้อง ตั้งแต่ตีนเขาแกก็เดินตามหลังฉันมาตลอด แกคือกำลังเสริมที่เพื่อนจากสมาคมศาลยุติธรรมของแกเรียกมาสินะ" เฉาเฮ่อทำหน้าเจ้าเล่ห์

"ทายถูก แต่ไม่มีรางวัล ครูถังเยว่ออกมาเถอะครับ ลูกชายผมมันเจอครูแล้ว!"

"รนหาที่ตาย!!"

เฉาเฮ่ออาศัยจังหวะที่โม่ฟานหันไปเรียกพวก เผยจิตสังหารออกมา ในมือปรากฏลูกไฟยักษ์ขึ้นทันที

[อัคคีผลาญ: ระเบิดแตก]

ลูกไฟความร้อนสูงพุ่งเข้าใส่โม่ฟาน อัคคีผลาญขั้นสามระเบิดตูมใส่หน้าโม่ฟานเต็มๆ

แรงระเบิดทำให้ใบไม้รอบๆ สั่นไหวรุนแรง ยอดเขาสั่นสะเทือนไปทั้งลูก

"โม่ฟาน!!" ถังเยว่เพิ่งจะโผล่ออกมา ก็เห็นโม่ฟานโดนอัคคีผลาญเข้าเต็มเปา!

"ฮ่าๆๆๆ ไอ้เด็กเปรต ยังจะเก๊กอยู่อีกมั้ย ทีนี้รู้รึยังว่าผลของการต่อต้านฉันเป็นยังไง" เฉาเฮ่อหัวเราะร่าอย่างอวดดี

ฝุ่นควันจากการระเบิดฟุ้งกระจาย บดบังร่างของโม่ฟาน ไม่มีใครรู้ว่าเป็นหรือตาย

"โม่ฟานเธอไม่เป็นไรใช่มั้ย" ถังเยว่ตะโกนถามอย่างร้อนรน

เฉาเฮ่อหัวเราะเย็น "โดนอัคคีผลาญของฉันเข้าไปจะเหลือเหรอ ต่อให้ดวงดีไม่ตาย ป่านนี้คงลงไปนอนคุยกับรากมะม่วงแล้ว"

อานุภาพของอัคคีผลาญขั้นสามน่ากลัวมาก สัตว์อสูรระดับทาสรับใช้ที่อ่อนแอหน่อยโดนทีเดียวดับ ส่วนอสูรหมาป่าตาเดียวโดนเข้าไปก็สาหัส!

ดังนั้นเฉาเฮ่อไม่เชื่อว่าโม่ฟานจะรอดมาได้แบบครบสามสิบสอง!

"ไอ้ลูกทรพี แกนี่แช่งพ่อให้ตายตลอดเลยนะ" เสียงของโม่ฟานดังลอยๆ ออกมาจากกลุ่มควัน

ไม่มีเสียงฝีเท้า และไม่มีสายลม

โม่ฟานในชุดคลุมสีแดงสดลอยออกมาจากกลุ่มควัน และที่ด้านหลังของเขา มีเงาผีเสื้อโลหิตลอยตามมาจางๆ

[จบแล้ว]