บทที่ 45 ความสำเร็จ

บทที่ 45 ความสำเร็จ

เอกอนวางแผนที่จะสาธิตทั้งสามวิธีให้เบลิชเห็นถึงความเป็นไปได้ทั้งหมด แม้อาจจะมีวิธีที่ดีกว่านี้ แต่นี่คือวิธีที่เหมาะสมที่สุดในตอนนี้

เขามีของหลายอย่างในคลังระบบที่สามารถนำมาพัฒนาไร่นาขั้นบันไดนี้ให้ดียิ่งขึ้นได้ แต่มันคงไม่มีความหมายนักหากสิ่งเหล่านั้นไม่สามารถผลิตซ้ำในจำนวนมากเพื่อช่วยประชาชนได้

เมื่อล้อหมุนตักน้ำถูกสร้างเสร็จ เขาให้พวกเขานำไปติดตั้งในสามตำแหน่งที่ต่างกัน มันมีขนาดค่อนข้างใหญ่แต่สร้างง่าย เขาจึงไม่คิดว่าจะเป็นปัญหาในการผลิตจำนวนมาก

จุดที่หนึ่ง: ติดตั้งอยู่ที่อ่างหินด้านบนสุด ทำหน้าที่ดึงน้ำจากข้างล่างขึ้นมาเทใส่ให้เต็ม

จุดที่สอง: ติดตั้งไว้กึ่งกลางเนินเพื่อให้เชือกมีที่ยึด และไม่หย่อนลงจากแรงดัน เนื่องจากระยะทางค่อนข้างไกล

จุดที่สาม: ติดตั้งไว้ที่ด้านล่างสุด โดยให้ตัวล้อจมอยู่ในน้ำครึ่งหนึ่ง

ล้อทั้งสามติดตั้งอยู่บนฐานที่สามารถเคลื่อนย้ายได้ หากเกิดเหตุการณ์ฉุกเฉินอย่างระดับน้ำพุ่งสูงขึ้นกะทันหัน ก็สามารถยกพวกมันออกไปเก็บได้ง่าย ๆ โดยที่ฐานยังคงความหนักแน่นพอที่จะไม่ถูกกระแสน้ำพัดไป

เมื่อทุกอย่างเข้าที่ เอกอนดึงเชือกที่ถักทอโดยสมาชิกทีมพัฒนาอีกคนออกมา มันมีกระบอกไม้ไผ่ติดตั้งอยู่เป็นระยะตามที่คำนวณไว้

"เจสัน!" เอกอนเรียก ทำให้สมาชิกทีมคนเดิมถึงกับสะดุ้งเล็กน้อย

เจสันทำพลาดมาหลายครั้งแล้วในวันนี้ เขาจึงดูหดหู่ และเอาแต่ก้มหน้า เมื่อได้ยินเสียงเรียก เขาจึงเงยหน้าขึ้นด้วยความสับสน

"เอาเชือกขึ้นไปติดตั้งซะ" เอกอนโยนม้วนเชือกให้ "จัดตำแหน่งบนล้อหมุนให้เรียบร้อยล่ะ"

"ขะ... ข้า... บอสครับ ถ้าข้าทำพังอีกล่ะ?" เจสันพูดด้วยความไม่มั่นใจ เขารู้สึกเสียขวัญจากความล้มเหลวที่ผ่านมา

"เจ้ากล้าขัดคำสั่งงั้นหรือ?" เสียงเย็นเยียบของเฮกเตทำให้ทุกคนเสียวสันหลังวาบ และสั่นสะท้านด้วยความกลัว

ปกติเฮกเตจะยอมปล่อยให้พวกเขาทำตามใจบ้าง โดยเฉพาะในช่วงสิบปีที่ผ่านมา แต่มีสิ่งหนึ่งที่นางไม่เคยทนได้ นั่นคือการขัดคำสั่งเอกอน สำหรับนาง คำสั่งของบอสคืออาญาสิทธิ์สูงสุด

เอกอนชำเลืองมองเฮกเตเพื่อให้เธอใจเย็นลง ก่อนจะหันกลับไปหาเจสันที่ตัวสั่นเทาแล้วถอนหายใจ "เจสัน นี่เป็นครั้งแรกที่เจ้าทำงานกับข้าหรือไง?"

เจสันส่ายหัวทั้งที่ความสับสนยังเต็มสมอง

"งั้นเจ้าก็ควรรู้ไว้ว่า ข้าไม่สนใจความล้มเหลวของพวกเจ้า ตราบใดที่เจ้าพยายามจะปรับปรุงมัน" เอกอนพูดด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล "พวกเจ้าทุกคนแข็งแกร่งขนาดนี้ ทำไมถึงมานั่งซึมเหมือนเด็ก ๆ ล่ะ? ข้าต่างหากที่เป็นเด็กที่นี่ อย่ามาแย่งหน้าที่ข้าสิ ไปทำงานซะ ถ้าพังเราก็แค่ทำใหม่ ข้ารวย จำไว้"

เจสันอ้าปากจะพูดแต่คำพูดกลับจุกอยู่ที่คอ ร่างกายเขาสั่นน้อย ๆ ก่อนจะพยักหน้าแล้วมุ่งหน้าลงไปที่เนินเขา

ขณะเดียวกัน เฮกเตเฝ้ามองทุกอย่างด้วยรอยยิ้มที่ซ่อนอยู่ภายใต้เงา นางรู้ดีว่าทำไมเจสันถึงเซนซิทีฟขนาดนี้ แม้เอกอนจะไม่เข้าใจก็ตาม เพราะที่ผ่านมาไม่มีใครเคยให้กำลังใจพวกเขาเลย การกระทำของเอกอนจึงทำให้พวกเขาตื้นตันเสมอ

ส่วนผู้นำคนเก่าอย่างซิ่วนั้น เชื่อว่าถ้าชีวิตมันเฮงซวย และสิ่งนั้นยังไม่เพียงพอจะผลักดันให้เจ้าก้าวต่อได้ ก็ไม่มีแรงจูงใจอื่นใดที่ใช้ได้ผลอีกแล้ว นางแสดงความรักในแบบของนาง แต่ไม่ใช่การให้กำลังใจ เหล่าปีศาจพวกนี้จึงชอบที่เอกอนให้กำลังใจ และเห็นคุณค่าในความพยายามของพวกเขา

ไม่นานนัก เชือกก็ถูกติดตั้งเข้าที่ ทุกอย่างพร้อมสำหรับการทดสอบ ผลงานจากการทำงานหนักหลายชั่วโมงกำลังจะปรากฏผล

เอกอนกำหมัด และคลายออกซ้ำ ๆ เขาหายใจเข้าลึก ๆ เพื่อทำใจให้สงบ ก่อนจะก้าวไปที่คันโยกของล้อหมุนเพื่อเริ่มทำการหมุน

'ขอให้มันทำงานได้ทีเถอะ'

ภายใต้สายตาอันตื่นเต้นของทุกคน เอกอนเริ่มหมุนล้อ เชือกเริ่มเคลื่อนที่ตามแรงเหวี่ยง เขาเริ่มรู้สึกถึงแรงต้านที่เพิ่มขึ้นเล็กน้อย แต่ก็ไม่มากเกินความสามารถของเขา แม้จะยังไม่ได้เข้าสู่วิถีกายาอย่างเต็มตัว แต่การฝึกฝนทุกวันบวกกับพลังจาก กายาสุริยันโชติช่วง ทำให้ร่างกายเขาสมบูรณ์แบบ

ในที่สุด เสียงน้ำกระทบกับไม้ไผ่ก็ดังขึ้น กระบอกไม้ไผ่อันแรกที่เต็มไปด้วยน้ำปรากฏขึ้นต่อหน้าเขา เมื่อเขาหมุนต่อไป น้ำจากไม้ไผ่ก็เทลงสู่อ่างหินก่อนจะวนกลับลงไปตักน้ำเพิ่ม

กระบอกที่สองทำแบบเดียวกัน ตามด้วยกระบอกที่สาม สี่...

ค่อย ๆ ช้า ๆ อ่างหินเริ่มเต็ม เมื่อเห็นดังนั้นเอกอนก็อดไม่ได้ที่จะหัวเราะออกมาดัง ๆ เขาหันไปทางทีมพัฒนาแล้วตะโกน "พวกเราทำสำเร็จแล้ว!!"

"โย้วววว ฮ่าาาาาาา!!"

เขาฟังไม่ออกว่าพวกนั้นตะโกนว่าอะไร แต่เห็นได้ชัดว่าทุกคนตื่นเต้นไม่แพ้กัน เขาจึงปล่อยให้พวกเขาฉลอง และเติมน้ำในอ่างต่อจนเพียงพอสำหรับการทดสอบระบบถัดไป

สิ่งที่ตามมาคือการตรวจสอบช่องระบายน้ำอย่างละเอียด โดยมีเฮกเตช่วยเรียกน้ำเพิ่มด้วยเวทมนตร์ เอกอนตรวจสอบทุกจุดเพื่อให้แน่ใจว่าสมบูรณ์แบบที่สุด และโชคดีที่ทุกอย่างราบรื่น เขาจึงตัดสินใจก้าวไปสู่เป้าหมายถัดไป

เขามองไปที่ทุกคนด้วยรอยยิ้มกว้าง "ทำได้ดีมากทุกคน ข้าไม่คิดเลยว่าเราจะทำได้เร็วขนาดนี้"

"บอส! ให้พวกเรากินอาหารฝีมือท่านเป็นการฉลองได้ไหมครับ?"

คนหนึ่งถามขึ้น ทำให้คนอื่น ๆ หัวเราะ และมองมาที่เอกอนด้วยสายตาคาดหวัง เขาจึงยิ้ม และตอบว่า "แน่นอน"

"โย้วววว ฮ่าาาาาาา!"

เอกอนกลอกตากับการฉลองของพวกนั้นแล้วพูดว่า "มาทำอีกสองวิธีที่เหลือให้เสร็จเถอะ แล้วเราจะได้พร้อมเอาไปโชว์ให้องค์เหนือหัวดู"

จบตอนแล้วนะครับ ขอบคุณที่ยังติดตามกันอยู่นะครับ หลังจากนี้จะพยายามอัพให้ได้ทุก ๆ วันนะครับ

ติดตามพวกเราเพิ่มเติมได้ที่ facebook : MysteryBox

https://www.facebook.com/share/17XxkhHdQg/?mibextid=wwXIfr