บทที่ 25 การปลุกพลัง

บทที่ 25 การปลุกพลัง

ลานทิศตะวันออกถูกสร้างขึ้นแบบเปิดโล่งรับแสงจากเบื้องบน โอบล้อมด้วยกำแพงหินออบซิเดียนขนาดยักษ์สี่ด้านเพื่อป้องกันภัยคุกคามจากภายนอก

นอกจากแอ่งน้ำสีเงินเล็ก ๆ ตรงใจกลางแล้ว พื้นที่ที่เหลือของลานกว้างแห่งนี้ล้วนว่างเปล่า ปูด้วยหินอ่อนสีขาวบริสุทธิ์ที่ทอประกายจาง ๆ ภายใต้แสงสุริยา เอกอนไม่รู้ว่าทำไมมันถึงถูกสร้างขึ้นในรูปแบบนี้ แต่เขารู้ดีว่ามันแข็งแกร่งอย่างเหลือเชื่อ และมีอักขระเวทนับไม่ถ้วนสลักอยู่บนกำแพง และฝังอยู่ใต้ผืนดิน

ในอดีตเขาแทบจะไม่เคยย่างกรายมาที่นี่ เพราะไม่มีอะไรที่ดึงดูดความสนใจเขานัก นอกจากตัวกำแพงออบซิเดียนเอง

แต่ทว่าวันนี้แตกต่างออกไป

ลานกว้างไม่ได้ว่างเปล่าอีกต่อไป มีผู้คนมารวมตัวกันอยู่ที่นี่ ทั้งครอบครัวของเขา เพื่อนสนิท และบรรดาคุณแม่ของพวกเขา ทั้งออเรเลีย และซานซ่า ส่วนพวกพ่อ ๆ นั้นดูเหมือนจะติดภารกิจสำคัญจนไม่สามารถมาร่วมงานได้ แต่อย่างน้อยการที่พวกนางมาที่นี่ก็มีความหมายกับเขามาก

เพราะนี่คือวันสำคัญที่สุดวันหนึ่งในชีวิตของเขา

เขาจำได้ว่าเคยไปเยือนวังหลวงตอนที่เซเวียร์ทำพิธีปลุกพลังเพื่อเป็นกำลังใจให้เพื่อน ในครั้งนั้นเซเวียร์ปลุกพลังในฐานะจอมเวทที่มีความเข้ากันได้กับธาตุแสงระดับสูง ซึ่งถือเป็นช่วงเวลาที่น่าทึ่งมาก

และตอนนี้... ถึงตาเขาแล้ว

เอกอนส่งยิ้มให้ทุกคนที่ส่งสายตาให้กำลังใจกลับมา แววตาของพวกเขาเต็มไปด้วยความอบอุ่น และคาดหวัง เขาเดินตรงไปหาอาร์โนลด์ ผู้เป็นปู่ลูบหัวเขาเบา ๆ ก่อนจะเอ่ยว่า "ไปนั่งในน้ำยาปลุกพลังนั่นเสีย ที่เหลือปล่อยเป็นหน้าที่ของพวกเรา"

เอกอนพยักหน้าเข้าใจ เขาเดินไปที่ใจกลางลาน และพบกับแอ่งของเหลวสีเงินวาววับ เขาไม่ลังเลที่จะก้าวลงไป และนั่งลง ของเหลวสีเงินนี้ลึกกว่าที่คิด เมื่อเขายืนมันสูงถึงเข่า และเมื่อเขานั่งลง ร่างกายเล็ก ๆ ของเขาก็ถูกจมหายไปในสารสีเงินนั้นกว่าครึ่งตัว

เขาสูดลมหายใจลึกเพื่อสงบจิตใจที่เต้นระรัวแล้วสั่งการในใจ: 'ลงชื่อเข้าใช้!'

[ติ๊ง! ลงชื่อเข้าใช้ในน้ำยาปลุกพลัง!]

[ติ๊ง! ได้รับน้ำยาปลุกพลังสิบลิตร]

'นั่นน่าจะเท่ากับปริมาณที่ข้านั่งทับอยู่ตอนนี้เลยล่ะมั้ง...'

[ติ๊ง! โบนัสรางวัลสิบเท่า ทำงาน!] [ติ๊ง! ได้รับน้ำยาปลุกพลังหนึ่งร้อยลิตร!]

เอกอนถึงกับอึ้งไปครู่หนึ่ง

'อะไรนะ! คราวนี้ระบบให้เป็นจำนวนงั้นเหรอ? แล้วข้าจะเอามาน้ำยาปลุกพลังตั้งร้อยลิตรไปทำอะไรล่ะเนี่ย!'

เขาสลัดความคิดนั้นทิ้งไปก่อนจะหลับตาลง จิตใจเริ่มสงบนิ่ง และผ่อนคลายเพื่อรอการกระตุ้นที่น้าซิ่วเคยบอกไว้ เขาได้ยินเสียงฝีเท้าเดินเข้ามาใกล้ และเสียงพึมพำเบา ๆ ของปู่ แต่เขาก็ยังคงหลับตาแน่นตามกฎของพิธีกรรม สิ่งเดียวที่เขาต้องทำคือรักษาความสงบของจิตใจให้ได้มากที่สุด

ในไม่ช้าน้ำยารอบกายเขาก็เริ่มเดือดพล่าน แต่เขากลับไม่รู้สึกถึงความร้อน ของเหลวสีเงินเริ่มไหลวน และปีนป่ายขึ้นมาตามแขนขา ลามไปทั่วร่างกายจนปกคลุมเขาไว้มิดชิด จากนั้นมันก็เริ่มซึมเข้าสู่ร่างกายผ่านรูขุมขนเล็ก ๆ เอกอนสัมผัสได้ถึงบางอย่างที่ดิ้นพล่านอยู่ภายใน ตามมาด้วยความอบอุ่นที่แผ่ซ่านไปทุกส่วนของร่างกาย

มีความเจ็บปวดแทรกเข้ามาบ้าง เป็นความเจ็บจี๊ดที่ทิ่มแทงอวัยวะภายใน แต่ทุกครั้งที่เจ็บ ความอบอุ่นก็จะเข้ามาปลอบประโลมทันที อีกอย่าง เอกอนเคยได้รับความสามารถทนทานความเจ็บปวด มาจากการลงชื่อเข้าใช้ครั้งก่อน ๆ ดังนั้นเรื่องแค่นี้เขาจึงทนได้อย่างสบาย

กระบวนการนี้ดำเนินไปหลายนาที น้ำยาปลุกพลังไหลเวียนไปทั่วร่างเพื่อเสาะหาบางอย่าง ทุกที่ที่มันไหลผ่าน เอกอนรู้สึกเหมือนมีอุโมงค์ที่เคยตีบตันระเบิดออก แทนที่จะเจ็บปวด เขากลับรู้สึกสดชื่น และเบาสบายอย่างประหลาด ราวกับว่าเขาควบคุมร่างกายส่วนนั้นได้ดีขึ้นกว่าเดิม

ทันใดนั้น น้ำยาจากทุกทิศทางก็พุ่งตรงไปรวมกันที่หน้าอก เอกอนรู้สึกถึงแรงระเบิดที่สั่นสะเทือนไปถึงขั้วหัวใจ แต่น้ำยาไม่ได้หยุดอยู่ตรงนั้น มันทิ้งพื้นที่ว่างเปล่าไว้ที่ใจกลางหน้าอก ซึ่งถูกเติมเต็มด้วยพลังงานบางอย่างที่ซึมเข้ามาจากภายนอก

เอกอนรู้ดีว่านี่ไม่ใช่แค่อากาศ แต่มันคือแก่นแท้ของโลก... มานากำลังหลั่งไหลเข้าสู่ แกนมานา ที่เพิ่งถูกเปิดออก

'ฟู่! อย่างน้อยข้าก็ได้เป็นจอมเวทล่ะนะ ส่วนธาตุไหนค่อยว่ากัน... เดี๋ยว! แล้วน้ำยาพวกนี้จะไปไหนต่อ?'

ผ่านไปอีกครู่หนึ่ง น้ำยาก็พุ่งทะยานขึ้นไปที่ศีรษะ เขาสะดุ้งเล็กน้อยแต่รีบเตือนตัวเองให้สงบตามคำสอนของน้าซิ่ว ของเหลวทั้งหมดหายเข้าไปในหัวของเขาแล้วเลือนหายไปอย่างไร้ร่องรอย สร้างความฉงนให้เขาอย่างมาก เพราะตามปกติเมื่อจบพิธี น้ำยาปลุกพลังจะต้องถูกขับออกมาจากร่างกาย

'หรือมันยังไม่พอ? ข้ายังมีน้ำยาเหลืออีกเยอะ ลองดูหน่อยจะเป็นไร!'

เขาสัมผัสได้ว่าแอ่งน้ำยารอบตัวเขากำลังหดเล็กลงเพราะถูกร่างกายดูดซับไปจนหมด เขาจึงสั่งการให้ระบบส่งน้ำยาปลุกพลังอีก หนึ่งร้อยลิตรเข้าสู่ร่างกายโดยตรงทันที

พริบตานั้น ความรู้สึกมหาศาลก็ถาโถมเข้าสู่ความคิด โลกทั้งใบดูแจ่มชัดขึ้นแม้ดวงตายังปิดสนิท เขาเริ่มเข้าใจตัวเอง และกฎเกณฑ์ของโลกใบนี้ได้ดีขึ้นอย่างกะทันหัน

'เกิดอะไรขึ้น? ทะเลวิญญาณของข้ากำลังตื่นขึ้นงั้นเหรอ? เป็นทั้งจอมเวท และนักฝึกตนสายวิญญาณพร้อมกันเลยงั้นรึ?'

ในวินาทีต่อมา ประสาทสัมผัสของเขาบิดเบี้ยว และเขาก็ตระหนักว่าโลกได้เปลี่ยนไปแล้ว แม้จะหลับตา แต่เขาก็ยังมองเห็น

ทว่าสิ่งที่เห็นไม่ใช่ลานทิศตะวันออก หรือใบหน้าของครอบครัว

แต่เขากลับยืนอยู่ท่ามกลางดินแดนลึกลับภายใต้ท้องฟ้าที่เต็มไปด้วยดวงดารา มีพระจันทร์สีโลหิตขนาดยักษ์สองดวงลอยเด่นอยู่เบื้องบน ราวกับว่าพวกมันกำลังโอบกอดกันในอ้อมกอดนิรันดร์ รอบกายของเขาคือมหาสมุทรสีฟ้าครามอันกว้างใหญ่สุดลูกหูลูกตา

'นี่คือ... ทะเลวิญญาณของข้าจริง ๆ งั้นเหรอ?' เอกอนมองไปรอบ ๆ ด้วยความทึ่ง

เมื่อเขาหันกลับไป ก็สังเกตเห็นเกาะยักษ์ตั้งอยู่ไม่ไกล แม้จะมีหมอกหนาปกคลุมจนเลือนลาง แต่ไม่ว่าเขาจะพยายามเดินบนผิวน้ำไปหาเกาะนั้นกี่ก้าว ระยะห่างระหว่างเขากับเกาะก็ดูจะไม่ลดลงเลยแม้แต่น้อย

'หรือเพราะตอนนี้ข้ายังอ่อนแอเกินไป?'

เอกอนชูมือขึ้นมองดูเงาตัวเองในน้ำ พลางคิดในใจ 'แต่ทำไมข้าถึงรู้สึกว่าที่นี่ข้าสามารถทำได้ทุกอย่าง... ราวกับว่าที่นี่ ข้าคือผู้ไร้เทียมทาน'

จบตอนแล้วนะครับ ขอบคุณที่ยังติดตามกันอยู่นะครับ หลังจากนี้จะพยายามอัพให้ได้ทุก ๆ วันนะครับ

ติดตามพวกเราเพิ่มเติมได้ที่ facebook : MysteryBox

https://www.facebook.com/share/17XxkhHdQg/?mibextid=wwXIfr