บทที่ 22 เพื่อนของผม

บทที่ 22 เพื่อนของผม

ในไม่ช้า งานเลี้ยงก็ดำเนินมาถึงช่วงสุดท้าย แขกเหรื่อต่างทยอยมาบอกลาที่โต๊ะหลักก่อนจะเดินทางกลับ เป็นจังหวะเดียวกับที่กลุ่มเด็ก ๆ กลับจากการเล่นสนุกพอดี

เอกอนเริ่มตาปรือด้วยความง่วงหลังจากวิ่งเล่นมาทั้งวัน ใคร ๆ ก็มองออก แต่เขายังคงฝืนยิ้ม และพยายามรักษาระดับความกระตือรือร้นให้เท่ากับคนอื่น ๆ ซิ่วเห็นดังนั้นจึงรีบเข้าไปอุ้มเขาขึ้นมาท่ามกลางเสียงประท้วงเบา ๆ

"เงียบเลยดวงตะวันน้อย น้าไม่ปล่อยให้เจ้าลงไปเดินเองหรอก"

เอกอนกลอกตาพลางทำแก้มป่องอย่างจำนน เพราะเขารู้ดีว่าถ้าผู้หญิงคนนี้ตัดสินใจอะไรแล้ว ใครก็ขวางไม่ได้

"บอกลาเพื่อนใหม่ของเจ้าซะสิ" ซิ่วยิ้มพลางปัดปอยผมออกจากหน้าผากหลานชายอย่างอ่อนโยน

"น้าซิ่วครับ ต่อไปผมมาเล่นกับพวกเขาอีกได้ไหม?" เอกอนเอียงคอถามด้วยสายตาคาดหวัง แม้ในใจจะรู้คำตอบอยู่แล้วก็ตาม

"โถ่ แน่อยู่แล้ว! ตอนนี้พวกเขาเป็นเพื่อนของเจ้าแล้วนะ ทำตัวดี ๆ กับเพื่อนล่ะ เข้าใจไหม?" นางหยอกเย้าพลางจิ้มจมูกเขาเบา ๆ

"ครับ! พวกเขาคือเพื่อนของผม!" ใบหน้าของเด็กชายสว่างไสวขึ้นทันตา

ทันใดนั้น แขกในงานต่างชะงักฝีเท้า และหันมองรอบตัวด้วยความสับสนปนหวาดกลัว บรรยากาศเริ่มตึงเครียดขึ้นมาอย่างกะทันหัน อาร์โนลด์เงยหน้าขึ้นพึมพำกับตัวเอง "ยัยหนูคนนั้นเริ่มตื่นเต้นเกินไปแล้วสินะ"

พวกเด็ก ๆ ไม่รู้สึกถึงแรงกดดันนั้นจึงยังคงหัวเราะร่าเริง แต่เอกอนกลับสัมผัสได้ถึงความอบอุ่นบางอย่างที่แล่นริ้วขึ้นมากลางอก 'เอ๊ะ? หรือข้าจะกินอะไรผิดสำแดง?' เขาขมวดคิ้วครู่หนึ่งก่อนจะนึกเรื่องสำคัญขึ้นมาได้

'เดี๋ยว! ข้าเกือบจะลืมลงชื่อเข้าใช้ครั้งที่สองไปเลย เกือบพลาดโอกาสทองแล้วไง!'

เขาหันไปหาเอลาร่าด้วยแววตาเป็นประกาย "เอล! ข้อตกลงของเรา!"

"จำได้น่า!" เอลาร่าพยักหน้าหงึกหงัก "ข้านึกว่าเจ้าเหนื่อยแล้วเสียอีกเลยไม่ได้ทัก"

"เอาเลย!" เอกอนรีบหันไปหาซิ่ว "น้าปล่อยผมลงหน่อยครับ ผมจะรีบกลับมา!"

ซิ่วหัวเราะขำในความพยศของเจ้าตัวแสบ นางวางเขาลงบนพื้น เด็กน้อยทั้งสองไม่สนใจสายตาใคร และเดินเข้าหากัน เอกอนพูดด้วยสีหน้าจริงจังจอมปลอม "เจ้าดึงแก้มข้าได้ สิบวินาที"

"ตกลง!" เอลาร่ายิ้มกว้าง ดวงตาเป็นประกายเหมือนรอจังหวะนี้มานาน นางใช้นิ้วเล็ก ๆ นวดคลึงแก้มป่อง ๆ ของเอกอนอย่างเบามือราวกับกลัวเขาจะเจ็บ แม้เอกอนจะบอกว่าแค่สิบวินาที แต่เขาก็ยอมปล่อยให้นางดึงอยู่นานกว่านั้นเป็นเท่าตัว

เมื่อถึงตาเขาบ้าง เอลาร่าย่อตัวลงพลางขยับใบหูยาว ๆ ของนางให้เขาจับได้ถนัดขึ้น เมื่อนิ้วของเขาสัมผัสกับผิวอ่อนนุ่มของหูเอลฟ์ เขาก็ถึงกับเคลิ้ม 'ว้าว... นุ่มกว่าหูข้าอีกนะเนี่ย สัมผัสดีชะมัด'

แต่ก่อนที่จะเคลิ้มไปมากกว่านี้ เขาจำเป้าหมายหลักได้ 'ลงชื่อเข้าใช้!'

[ติ๊ง! ลงชื่อเข้าใช้ ณ ศาลาปทุมลอยฟ้า!]

[ติ๊ง! ได้รับธาตุไม้ระดับสูง!]

[ติ๊ง! โบนัสรางวัลห้าสิบเท่า ทำงาน!]

[ติ๊ง! ได้รับพรสวรรค์ติดตัว: ประสานสอดคล้อง!]

'นั่นมันอะไรน่ะ? ประสานสอดคล้อง? ระบบ อธิบายมาเดี๋ยวนี้!'

[พรสวรรค์: ประสานสอดคล้อง] พรสวรรค์ระดับหายากที่จะสร้างสมดุลที่สมบูรณ์แบบระหว่างร่างกาย วิญญาณ และพลังงานทุกรูปแบบ

พลังที่ขัดแย้งกัน (เช่น ไฟ และน้ำแข็ง) จะไม่หักล้างกันอีกต่อไป แต่จะอยู่ร่วมกันได้อย่างสมดุล

พลังธาตุ กายา สายเลือด หรือพลังประหลาดที่ได้รับมาใหม่ จะถูกหลอมรวมเข้ากับร่างโฮสต์โดยธรรมชาติ ไร้ความเสี่ยงจากการต่อต้านหรือการระเบิดของพลัง

สร้างสมดุลภายในทั้งกาย และใจ ทำให้โฮสต์สามารถฝึกฝนหลายเส้นทางพร้อมกันได้โดยไม่เกิดความไม่มั่นคง

'อะไรกัน... ทำแบบนี้ได้ด้วยเหรอ?' เอกอนตกตะลึงจนเผลอออกแรงบีบหูเอลาร่าแรงเกินไป ทำให้นางครางออกมาด้วยความเจ็บ

เขาได้สติทันที หน้าซีดเผือดด้วยความลนลาน "ขะ-ข้าขอโทษ! ข้าไม่ได้ตั้งใจ..."

'ซวยแล้ว! เอกอน แกมันงี่เง่า! ทำเพื่อนคนแรกในชีวิตร้องไห้ตั้งแต่วันแรกเลยเหรอ!' มือของเขาสั่นเทา ความทรงจำในอดีตที่พ่อแม่ทิ้งเขาไว้ในความมืดของโรงพยาบาลผุดขึ้นมา ริมฝีปากเขาเริ่มสั่น

"ข้าไม่เป็นไร!"

เสียงหวานใสเรียกสติเขาคืนมา เอลาร่าโผเข้ากอดเขาแน่น แก้มของนางถูไถที่ไหล่เขาพลางกระซิบ "เจ้าไม่ได้ทำข้าเจ็บหรอก แค่โดนบีบนิดเดียวเอง สำหรับเพื่อนกันแล้ว เรื่องแค่นี้สบายมาก"

นางผละออกแล้วยิ้มให้เอกอนอย่างอ่อนโยน "เพราะงั้น ไม่ต้องกังวลนะ"

"ใช่ ๆ ถ้าเจ้าอยากบีบ มาบีบหูข้าก็ได้นะ" แคลิสตาหัวเราะคิกคักพลางเดินเข้ามาสมทบ "อย่าร้องไห้นะกอนน้อย!" ลูน่าช่วยตบหัวเขาเบา ๆ ด้วยความเป็นห่วง "แม่ข้าบอกว่าหูข้าน่ารักนะ เจ้าจะบีบของข้าก็ได้" เซเวียร์เสนอตัวพร้อมยิ้มภูมิใจ

เอกอนรู้สึกตื้นตันจนบอกไม่ถูก เขาไม่รู้ตัวเลยว่ากำลังยิ้มออกมา

ซิ่วลูบหัวเขาแล้วพูดด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล "ไม่มีใครทิ้งเจ้าหรอกตัวเล็ก ความผิดพลาดแค่นี้ทำลายสายสัมพันธ์ไม่ได้หรอก และถ้ามันทำลายได้ สายสัมพันธ์นั้นก็ไม่มีค่าพอที่จะรักษาไว้ตั้งแต่แรกแล้ว"

เอกอนก้มหน้าลง ขนตาสั่นระริก เขาไม่เข้าใจเลยว่าน้าซิ่วมองทะลุถึงก้นบึ้งหัวใจเขาได้อย่างไร

"เลิกคิดมากแล้วไปหาเพื่อน ๆ เถอะ พวกเขาเป็นเพื่อนของเจ้านะ จำได้ไหม?"

เอกอนสูดลมหายใจลึก กำหมัดน้อย ๆ ให้มั่นคง "ครับ... พวกเขาคือเพื่อนของผม เพื่อนของผม!"

เขายิ้มกว้าง แววตากลับมาเป็นประกายอีกครั้งก่อนจะตะโกนลั่น "พวกเรามาเล่นด้วยกันอีกนะทุกคน!"

จบตอนแล้วนะครับ ขอบคุณที่ยังติดตามกันอยู่นะครับ หลังจากนี้จะพยายามอัพให้ได้ทุก ๆ วันนะครับ

ติดตามพวกเราเพิ่มเติมได้ที่ facebook : MysteryBox

https://www.facebook.com/share/17XxkhHdQg/?mibextid=wwXIfr