บทที่ 9 สบู่ก้อนเดียว...

บทที่ 9 สบู่ก้อนเดียว...

เอกอนรอไม่นานนัก ซิ่วก็กลับมาในชุดกระโปรงสีขาวสะอาดตา นางดูสดชื่นมีชีวิตชีวาอย่างมาก ผิวพรรณที่ผุดผ่องอยู่แล้วดูเหมือนจะเปล่งประกายล้อแสงตะวันยิ่งกว่าเดิม พร้อมกับกลิ่นหอมละมุนที่อบอวลไปทั่วลานเล่น

นางก้าวกระโดดอย่างเริงร่าตรงมาหาเอกอน และก่อนที่เขาจะได้ทันตั้งตัว ใบหน้ายุ้ย ๆ ของเขาก็โดนระดมจูบเข้าอย่างจัง นางหยุดเพียงแค่ชั่วขณะเพื่อให้เขาได้หายใจ ก่อนจะเริ่มมหกรรมระดมจูบต่อไปอย่างไม่ลดละ

"หยุดน้าาา!!" เอกอนตะโกนก้องพลางใช้มือน้อย ๆ ทั้งสองข้างดันใบหน้าของนางออกไปสุดแรง

"ฮิฮิ ตอนนี้เจ้าหยุดแม่ไม่ได้หรอก" ซิ่วหัวเราะคิกคักพลางยื่นหน้าเข้าไปหา เตรียมจะประทับตราความรักลงไปอีกรอบ

"ผมจะฟ้องท่านตา!" เอกอนรีบงัดไม้ตายสุดท้ายออกมา

ได้ผลชะงัด... ซิ่วชะงักกึกทันที นางทำปากยื่นใส่เขาอย่างแง่งอน "เจ้าไม่รักแม่แล้วหรือ?"

"รักครับ แต่ผมรักใบหน้าตัวเองด้วย" เอกอนพยักหน้าอย่างจริงจัง "ตอนนี้ผมต้องล้างหน้าใหม่แล้วเนี่ย"

"เรื่องเล็กน้อยจ้ะ" ซิ่วยิ้มเจ้าเล่ห์ก่อนจะจูบแก้มเขาอีกที แต่คราวนี้รอยจูบนั้นกลับทำให้คราบน้ำลายมลายหายไปในพริบตาเรียบร้อย! จุมพิตมนตราของแม่เนรมิตได้ทุกอย่าง"

เอกอนมองท่านแม่ที่ดูจะดีดเกินเหตุด้วยสายตาละเหี่ยใจ "แบบนี้ค่อยยังชั่วหน่อย เมื่อกี้ท่านดูจะสติหลุดไปนิดนะครับ"

"ก็แม่ชอบคิดอะไรเพลิน ๆ น่ะจ้ะ" ซิ่วตอบปัดอย่างไม่ใส่ใจ "เอาละ สนใจผลงานของเจ้าดีกว่า มันใช้ดีสุด ๆ ไปเลย! แม่รู้อยู่แล้วว่าดวงตะวันน้อยของแม่ต้องฉลาดที่สุดในใต้หล้า"

เอกอนรู้ดีว่านางกำลังเปลี่ยนประเด็น เขาจึงปล่อยเลยตามเลยพลางสูดกลิ่นฟุดฟิด เนื่องจากอยู่ใกล้กันมาก เขาจึงได้กลิ่นหอมอ่อน ๆ จากสบู่ได้อย่างชัดเจน

ผิวพรรณของนางอาจจะดูไม่ต่างจากเดิมมากนักเพราะปกติก็นวลเนียนอยู่แล้ว แต่เอกอนมั่นใจว่าหากคนธรรมดาได้ใช้สบู่นี้ติดต่อกันเป็นเวลานาน ผลลัพธ์ย่อมต้องน่าอัศจรรย์ใจแน่นอน

"มันดีมากจริง ๆ ครับ" เอกอนพยักหน้าเห็นด้วย

ชีล่าเดินเข้ามาใกล้พลางยิ้มด้วยความทึ่ง "คุณหนูคะ ท่านคิดเรื่องแบบนี้ขึ้นมาได้ยังไงกัน?"

"ท่านตาพาผมมาที่นี่บ่อย ๆ ผมก็เลยชอบกลิ่นหอมของที่นี่ครับ" เอกอนตอบตามตรง

"พักสมองบ้างเถอะลูก" ซิ่วเอ่ย "เจ้าไม่จำเป็นต้องคิดอะไรให้เหนื่อยแรงขนาดนั้น"

"ผมแค่ทำเพื่อให้ชีวิตเราสะดวกขึ้นครับ" เอกอนตอบ "ว่าแต่ ดอกมูนมินต์นี่แพงไหมครับ? แล้ววัตถุดิบอื่น ๆ ล่ะ?"

"เจ้าอยากทำเพิ่มงั้นหรือ?" ซิ่วเดาใจออก

"ครับ ผมอยากแจกให้ทุกคนในคฤหาสน์" เอกอนพยักหน้า "แต่ผมไม่แน่ใจว่าค่าของพวกนี้จะแพงเกินไปหรือเปล่า"

ชีล่าได้ยินดังนั้นก็รู้สึกตื้นตันจนยิ้มกว้างกว่าเดิม นางเอ็นดูสุภาพบุรุษตัวน้อยคนนี้เหลือเกิน เขาดูมีความคิดความอ่านเกินวัยไปมากนัก

ก่อนจะมาทำงานกับซิ่ว ชีล่าไม่เคยมีใครมาใส่ใจดูแลเช่นนี้ เพียงแค่เจตนารมณ์เล็กน้อยของเด็กน้อยก็สัมผัสถึงก้นบึ้งของหัวใจนางแล้ว

"คุณหนูคะ เรื่องนี้ปล่อยให้เป็นหน้าที่ของหม่อมฉันเองค่ะ" ชีล่าเอ่ยด้วยท่าทางภาคภูมิใจ "หม่อมฉันจะปรุงสบู่ทั้งหมดให้เอง และจะเป็นคนนำไปแจกจ่ายให้ทุกคนด้วย ถือเป็นเกียรติของหม่อมฉันอย่างยิ่งค่ะ"

"แต่เรื่องวัตถุดิบล่ะครับ?"

เอกอนอยากจะควักเงินที่ได้จากระบบออกมาเหลือเกิน แต่เขาอธิบายที่มาของมันไม่ได้ จึงได้แต่เงียบไว้

"เจ้าลืมไปแล้วหรือว่าแม่ของเจ้าเป็นใคร?" ซิ่วพ่นลมหายใจอย่างทนไม่ได้ ก่อนจะหันไปสั่งชีล่า "ไปเตรียมการเถอะ เรื่องที่เหลือข้าจัดการเอง"

"รับทราบค่ะ!"

"อ้อ บอกสาว ๆ ทุกคนด้วยนะ ว่าให้ขัดสีฉวีวรรณด้วยสบู่ใหม่นี้ให้เอี่ยมอ่องเพื่องานวันเกิดของดวงตะวันน้อย ทำให้พวกคนรับใช้ของแขกเหรื่ออิจฉาจนตาร้อนผ่าวไปเลย!" ซิ่วเสริมด้วยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์

"แน่นอนค่ะ ทุกคนต้องได้รับรู้ถึงสิ่งประดิษฐ์อันยอดเยี่ยมของคุณหนู" ตอนนี้ชีล่าเองก็ยิ้มร่าอย่างตื่นเต้นไม่แพ้กัน

ไม่รู้ทำไม นางดูจะตื่นเต้นยิ่งกว่าเจ้าของไอเดียอย่างเอกอนเสียอีก

‘อิจฉาอะไรกัน? ฉันแค่ยากให้พวกเราสะอาดแล้วก็ตัวหอมเฉย ๆ’ เอกอนถึงกับพูดไม่ออกเมื่อเห็นรอยยิ้มของทั้งสองคน

"แล้วสบู่นี้จะชื่อว่าอะไรดีคะ?" ชีล่าหันมาถาม

"ผมยังไม่ได้คิดเลยครับ" เอกอนตอบอย่างไม่มั่นใจ "เรียกสบู่มินต์ หรือสบู่จันทราดีไหมครับ?"

"เข้าท่า! เราจะเรียกมันว่า สบู่จันทรา ภายใต้ชื่อสมาคม AVA ก็แล้วกัน" ซิ่วเอ่ยอย่างครุ่นคิด "แม่จะไปคุยกับท่านตาก่อน ท่านอาจจะมีไอเดียดี ๆ เรื่องนี้"

"ถ้าอย่างนั้นหม่อมฉันขอตัวไปทำงานก่อนนะคะ" ชีล่าค้อมตัวลา และเดินจากไปด้วยรอยยิ้มที่เปี่ยมไปด้วยพลัง

"อยากเล่นที่นี่ต่ออีกหน่อยไหมจ๊ะ?" ซิ่วถาม

เอกอนพยักหน้า เขาชอบบรรยากาศที่นี่จริง ๆ มันเปิดโล่ง และเต็มไปด้วยธรรมชาติ ราวกับเขาได้สัมผัสถึงอิสรภาพที่หลงลืมไปนานแสนนาน

นางวางเขาลง และจูบหน้าผากเบา ๆ "ถ้าอย่างนั้นก็เล่นตามสบายนะลูก แม่มีเรื่องต้องไปปรึกษาท่านตาหน่อย"

"เพราะพวกเราเด็ดดอกไม้มาใช่ไหมครับ?" เอกอนถามอย่างกังวล "ท่านตาจะดุท่านแม่ไหม?"

เขาเห็นว่าอาร์โนลด์รัก และหวงแหนสวนนี้มากเพียงใด จึงกลัวว่าท่านจะเสียใจ แม้พวกเขาจะไม่เคยดุด่าเขาเลยก็ตาม แต่เขาก็ไม่อยากเป็นต้นเหตุให้ใครต้องเศร้าหมอง

ลำพังตอนเขาเกิด เขาก็พรากท่านยายไปจากพวกเขาแล้ว...

"เจ้ารู้ไหมว่าทำไมท่านตาถึงรักสวนนี้มากนัก?" ซิ่วถามเมื่อสังเกตเห็นความกังวลในแววตาของเขา

เอกอนส่ายหัว

"เพราะท่านยายของเจ้าชอบดอกไม้มากเหลือเกิน มันเปรียบเสมือนสิ่งที่นางรักเป็นอันดับสองรองจากครอบครัว" ซิ่วยิ้มอย่างอ่อนโยน " และเจ้ารู้ไหมว่าท่านยายรักใครที่สุด?"

นางลูบหัวเขาเบา ๆ "ก็คือเจ้าไงล่ะ แม่มั่นใจว่าตอนนี้ท่านยายกำลังมองดูพวกเราอยู่บนสรวงสวรรค์ และนางจะต้องดีใจแน่ ๆ ที่หลานชายสุดที่รักก็ชอบดอกไม้เหมือนกัน เพราะฉะนั้น จะเด็ดไปใช้ทำอะไรก็ทำเถอะ ไม่ต้องกังวล"

เอกอนพยักหน้าอย่างเข้าใจ

"ดีมาก อย่าได้กังวลกับเรื่องเล็กน้อยพวกนี้เลย ไม่ว่าจะเป็นตาหรือแม่ เราไม่มีวันโกรธเจ้าได้ลงคอหรอก เจ้าคือดวงตะวันน้อยของพวกเรา แล้วแสงสว่างแห่งชีวิตจะทำให้พวกเราขุ่นเคืองได้อย่างไรกัน?" ซิ่วจูบแก้มเขาอีกครั้ง "เข้าใจไหมจ๊ะ?"

"เข้าใจครับ" เอกอนยิ้มหวานให้อย่างน่ารัก "ผมก็รักทั้งสองคนครับ!"

"อ๊ากกก!! อย่าทำหน้าตาบ้องแบ๊วแบบนั้นสิ เดี๋ยวแม่ก็อดใจไม่งับแก้มเจ้าไม่ไหวจริง ๆ หรอก" ซิ่วรีบเบือนหน้าหนีเพราะนางรู้จักตัวเองดี นางแทบไม่มีความยับยั้งชั่งใจเลยเมื่ออยู่ต่อหน้าเอกอน

นางถอนหายใจยาวก่อนจะลุกขึ้นยืน "ดูแลตัวเองด้วยนะลูก เข้าใจไหม?"

เอกอนครางรับในลำคอ

ซิ่วยิ้มให้ก่อนจะเดินออกจากสวนไป ทว่าสายตาของนางกลับปรายมองไปยังมุมมืดต่าง ๆ ของสวน นางกระซิบด้วยน้ำเสียงเย็นเยียบที่ไม่ได้เจาะจงถึงใคร "หากเส้นผมของเขาหลุดร่วงแม้เพียงเส้นเดียว... ข้าจะส่งพวกเจ้าลงขุมนรกโลกันตร์ให้หมด"

ไม่มีเสียงตอบรับใด ๆ ทว่ามวลอากาศรอบด้านกลับสั่นสะท้านภายใต้คำประกาศิตนั้น

จบตอนแล้วนะครับ ขอบคุณที่ยังติดตามกันอยู่นะครับ หลังจากนี้จะพยายามอัพให้ได้ทุก ๆ วันนะครับ

ติดตามพวกเราเพิ่มเติมได้ที่ facebook : MysteryBox

https://www.facebook.com/share/17XxkhHdQg/?mibextid=wwXIfr