ตอนที่ 102: ความจริงอันไร้กำลังของกองทัพปฏิวัติ(ฟรี)

ตอนที่ 102: ความจริงอันไร้กำลังของกองทัพปฏิวัติ

1 ตุลาคม

เรือรุ่งอรุณถล่มโรงค้าทาสของแฟมิลี่ดอนกิโฆเต้อีกครั้ง

ในเวลาเดียวกัน 'ปีศาจสวรรค์' กลับไม่ได้ติดต่อหาแซลลี่ หรือทางเรือรุ่งอรุณ แม้กระทั่งตัวเฉาเฉินเอง ราวกับว่าเขายอมกลืนเลือดรับความเสียหายนี้ไปเงียบๆ

หนึ่งสัปดาห์ต่อมา ณ เกาะกูร์เมต์

ในขณะที่กำลังเถียงกับบอนนี่ว่าจะกินอะไรเป็นมื้อเย็น จู่ๆ เฉาเฉินก็ได้รับสายจากหอยทากสื่อสารของคุมะ

หลังจากทักทายกันพอเป็นพิธีระหว่างเฉาเฉินและบอนนี่ มังกี้ ดี. ดราก้อน ก็มารับช่วงต่อคุยสาย

การที่ดราก้อนจะติดต่อมานั้นอยู่ในความคาดหมายของเฉาเฉินอยู่แล้ว

สิ่งที่ทำให้เขาประทับใจคือ ชายคนนี้รอมาตั้งหนึ่งปีเต็มหลังจากรู้ว่าคุมะมีเบอร์ติดต่อของเขา กว่าจะเริ่มเคลื่อนไหว เฉาเฉินนับถือในความอดทนนี้จริงๆ

ทำไมเฉาเฉินถึงมั่นใจนักว่าดราก้อนจะติดต่อมา?

ลองดูสิ่งที่เกิดขึ้นในอีกไม่กี่ปีข้างหน้าสิ ดราก้อนถึงกับยอมร่วมมือกับโจรสลัดเพื่อต่อกรกับรัฐบาลโลก นั่นเป็นเครื่องพิสูจน์ว่าเขาเป็นคนประเภทที่ให้ความสำคัญกับบุคลากร

แล้วเฉาเฉินล่ะ? ทั้งรูปแบบการทำงานและความแข็งแกร่ง เห็นได้ชัดว่าเขาอยู่เหนือกว่าโจรสลัดพวกนั้นคนละชั้น

อันที่จริง เขาไม่แปลกใจกับจังหวะเวลาที่โทรมา และพอจะเดาเหตุผลได้คร่าวๆ

เพราะเมื่อวันก่อน เรือรุ่งอรุณได้ไปจอดเทียบท่าที่ 'เฟลแวนซ์' บ้านเกิดของลอว์ ซึ่งครั้งหนึ่งเคยเป็นเมืองสีขาวแห่งนอร์ธบลู

ตอนนี้เฟลแวนซ์กลายเป็นซากปรักหักพัง แต่ภายใต้ซากเหล่านั้นคือที่ซ่อนของสาขากองทัพปฏิวัติประจำนอร์ธบลู!

เฉาเฉินแวะไปตามปกติ ทิ้ง 'พิกัดมิติ' ไว้ แล้วนึกขึ้นได้ว่าพวกคณะปฏิวัติมีฐานใหญ่อยู่ที่นี่ จึงเผลอใช้ฮาคิสังเกตกวาดตรวจสอบเกาะไปตามสัญชาตญาณ

ด้วยพลังจิตอันมหาศาล ฮาคิสังเกตของเขามีระยะทำการที่กว้างไกลมหาศาล เพียงแต่เขาไม่ค่อยได้ฝึกฝนมัน รัศมีที่กว้างจึงเป็นข้อดีเพียงอย่างเดียว

ในเวลานี้ กองทัพปฏิวัติยังมีขุมกำลังระดับสูงไม่มากนัก กระจายตัวอยู่ตามทะเลทั้งสี่และแกรนด์ไลน์ เฟลแวนซ์จึงไม่มีผู้พิทักษ์ระดับท็อปประจำการอยู่

ด้วยความเชี่ยวชาญระดับงูๆ ปลาๆ ของเฉาเฉิน การสแกนผ่านๆ จึงไม่พบใครที่น่าสนใจ เขาจึงจากไปเฉยๆ

แต่ในขณะที่ทักษะของเฉาเฉินนั้นหยาบ แต่พวกคณะปฏิวัติที่ประจำการอยู่ที่นั่นไม่รู้เรื่องนี้

ผู้เชี่ยวชาญฮาคิสังเกตมักจะไวต่อฮาคิของผู้อื่น เมื่อมีใครบางคนสแกนพวกเขาอย่างโจ่งแจ้งขนาดนี้ พวกเขาย่อมตอบสนองโดยสัญชาตญาณ

เฉาเฉินลอยตัวอยู่เหนือเฟลแวนซ์อย่างเปิดเผย ปลดปล่อยฮาคิกวาดไปทั่วพื้นที่ แล้วบินจากไป การกระทำนี้มีความนัยที่แตกต่างกันมากสำหรับผู้ที่รับรู้

บังเอิญว่าผู้นำคณะปฏิวัติอย่าง มังกี้ ดี. ดราก้อน เป็นพวกคิดมากเสียด้วย... การคุยครั้งแรกเป็นไปอย่างเป็นทางการ ดราก้อนขอบคุณเฉาเฉินที่ช่วยเหลือคุมะ

จากนั้นเขาก็ยกย่องการล่าโจรสลัดของเรือรุ่งอรุณ โดยเฉพาะการปราบปรามพวกค้าทาสในนอร์ธบลู

สุดท้าย เขาค่อยๆ เลียบเคียงถามถึงความเป็นไปได้ในการร่วมมือ

ดราก้อนพูดน้อย แต่เฉาเฉินกลับรู้สึกเหนื่อยที่จะฟัง

นายอยู่ระดับไหนกันเชียว ยังจะมาเล่นลิ้นทางการทูตกับฉันอีก?

ไม่สนใจว่านี่เป็นการคุยกันครั้งแรก และปัดตกคำพูดหยั่งเชิงของดราก้อนทิ้งไป

เฉาเฉินยึดมั่นในสไตล์ขวานผ่าซากของเขา

ข้อแรก เขาช่วยคุมะเพราะความเคารพส่วนตัว ไม่เกี่ยวกับคณะปฏิวัติ ไม่ต้องมาขอบคุณ

ข้อสอง การล่าโจรสลัดทั่วทะเลคืองานของเรือรุ่งอรุณ ก็พวกเขาเป็นกลุ่มนักล่าโจรสลัดนี่นา!

ส่วนพวกค้าทาสและพวกขนของเถื่อนที่ไม่ใช่โจรสลัด?

แค่ทำไปงั้นๆ แหละ!

สุดท้าย มีโอกาสร่วมมือกันไหม?

ไม่มีทาง

เฉาเฉินร่ายยาวถึงการกระทำอันไม่น่าเชื่อถือหลายอย่างของคณะปฏิวัติอย่างตรงไปตรงมา

อย่างเช่นการผลักดันการปฏิวัติระดับรากหญ้าในโลกที่มีพลังพิเศษเหนือมนุษย์ มันเพ้อฝันสิ้นดี!

นายปลุกระดมประชาชน ล้มล้างระบอบกษัตริย์ที่เน่าเฟะ แล้วไงต่อ?

นายทำให้ชาวบ้านที่ได้รับการปลดปล่อยชั่วครู่พวกนั้นมีชีวิตที่ดีขึ้นได้จริงหรือ?

ตราบใดที่รัฐบาลโลกยังคงอยู่ กองทัพปฏิวัติก็ไม่กล้าส่งกองกำลังไปประจำการที่ไหนสักแห่ง

ปัญหาก็คือ

หลังจากนายช่วยโค่นล้มอาณาจักร นายก็ตบตูดหนี แล้วประเทศที่เรียกว่า 'เกิดใหม่' นั้นจะไปทางไหนต่อ?

เลือกกษัตริย์องค์ใหม่แล้วกลับไปเข้าร่วมรัฐบาลโลกเพื่อขอความคุ้มครองงั้นเหรอ?

อย่ามาตลก หลังจากเข้าข้างพวกนายก่อกบฏ รัฐบาลโลกคงไม่บดขยี้พวกเขาเล่นหรอกนะ

เมื่อปราศจากทหารเรือ รัฐบาลโลก และเกราะป้องกันจากคณะปฏิวัติ อาณาจักร 'เกิดใหม่' เหล่านี้ก็จะกลายเป็นสวนสนุกของโจรสลัด

แน่นอน ประชาชนอาจไม่ต้องจ่าย 'เงินบรรณาการสวรรค์' อีกต่อไป แต่โอกาสสูงที่พวกเขาจะเอาชีวิตแทบไม่รอด

ชีวิตของชาวบ้านที่ได้รับการ 'ช่วยเหลือ' จากการปฏิวัติ มีแต่จะทุกข์ยากยิ่งขึ้น

และนายคาดหวังให้อาณาจักร 'เกิดใหม่' เหล่านี้มาร่วมสู้กับรัฐบาลโลกเคียงบ่าเคียงไหล่กับนายงั้นเหรอ?

คนธรรมดาจะมีประโยชน์อะไร?

ผู้ใช้ผลปีศาจคนเดียวสามารถกวาดล้างพลเรือนทั้งอาณาจักรได้

ดูอย่างอลาบาสต้าผู้ยิ่งใหญ่ หนึ่งในมหาอำนาจ ยังคงอ่อนล้าจากการถูกโจรสลัดบุกปล้นไม่หยุดหย่อน

ดูอาณาจักรเฟลแวนซ์ในนอร์ธบลูที่พังพินาศไปแล้ว ดูอาณาจักรโซเบลในเซาท์บลูอีกหนึ่งปีต่อจากนี้ในไทม์ไลน์เดิม ดูอาณาจักรลูลูเซียในอีกเจ็ดปีต่อมาในไทม์ไลน์เดิม

ดูอาณาจักรเหล่านี้ที่ร่วมมือกับกองทัพปฏิวัติหรือก่อกบฏสำเร็จสิ ว่าจุดจบที่รอพวกเขาอยู่คืออะไร!

ไม่ถูกกองทัพเรือบดขยี้ ก็ถูกลบหายไปจากแผนที่โลก!

การมีอยู่ของกองทัพปฏิวัติช่วยประชาชนตาดำๆ ในอาณาจักรเหล่านี้ได้จริงหรือ?

ข้อเท็จจริงพิสูจน์แล้วว่า ไม่เลย

เพราะกองทัพปฏิวัติแก้ปัญหาที่ต้นเหตุให้พลเรือนพวกนี้ไม่ได้

จ่ายเงินบรรณาการสวรรค์ นายจะถูกสูบเลือดสองทางทั้งจากเผ่ามังกรฟ้าและอาณาจักรของตัวเอง แต่ก็ยังพอถูไถมีชีวิตรอดได้

ก่อกบฏ และไม่มีใครคุ้มครอง นายจะต้องเผชิญหน้ากับโจรสลัดสุดโหด หรือแม้แต่กองทัพเรือ ทำให้การรอดชีวิตเป็นเรื่องที่เป็นไปไม่ได้

สรุปคือ ในโลกที่มีพลังเหนือมนุษย์ การพยายามใช้กลยุทธ์ "ป่าล้อมเมือง" และรวบรวมมวลชนเพื่อโค่นล้มชนชั้นปกครอง ขอโทษทีนะ กองทัพปฏิวัติยังฝันกลางวันอยู่

นายจะทำประโยชน์ได้มากกว่าถ้าไปไล่เก็บกวาดกลุ่มโจรสลัดสักสองสามกลุ่มเงียบๆ

ในมุมมองของเฉาเฉิน การปฏิวัติจะสำเร็จได้ก็ต่อเมื่อครอบครองความได้เปรียบอย่างเด็ดขาดในด้านพลังการต่อสู้ระดับสูงสุด

ถ้ากวาดล้างรัฐบาลโลกในคราวเดียวไม่ได้ ก็ค่อยๆ ตอดและกำจัดกองกำลังชั้นยอดของพวกมันซะ

ฆ่าเผ่ามังกรฟ้าทุกตัวในดินแดนศักดิ์สิทธิ์แมรี่จัวส์ ฆ่าห้าผู้เฒ่า ฆ่าภาคีอัศวินเทพ ฆ่าท่านอิม!

เมื่อนั้นโลกก็จะพูดภาษาเดียวกับนาย จะปฏิรูปยังไงก็ได้ตามใจชอบ

อะไรที่เรียกว่าคำตัดสินสุดท้าย?

นั่นแหละคือคำตัดสินสุดท้าย!

ท้ายที่สุด ความแข็งแกร่งของนักสู้ระดับจุดสูงสุดคือตัวตัดสินทิศทางของสงคราม

การสะสมขุมกำลังระดับสูงอย่างเงียบเชียบและโจมตีจุดศูนย์กลางประสาทของรัฐบาลโลก ย่อมดีกว่าการลอบไปจุดชนวน "การปฏิวัติ" ทีละอาณาจักร

การเคลื่อนไหวของกองทัพปฏิวัติดูโง่เขลา แต่เฉาเฉินรู้ว่าดราก้อนไม่มีทางเลือก

ดูรายชื่อขุนพลตัวท็อปในปัจจุบันของพวกเขาสิ

มีแค่ มังกี้ ดี. ดราก้อน คนเดียวที่จัดอยู่ในระดับท็อปเทียร์

รองลงมาคือ บาโธโลมิว คุมะ ที่ยืนหนึ่งอย่างโดดเดี่ยว

ถ้าเขาสามารถปลดปล่อยพลังของผลปุ่มเนื้อได้อย่างเต็มที่ คุมะก็อาจแตะระดับท็อปได้

ท้ายที่สุด 'มือแห่งการปลดปล่อย' ไม่ใช่เรื่องล้อเล่น

น่าเศร้าที่ด้วยนิสัยของเขา เขาจึงรั้งอันดับสองได้ก็เพราะร่างกายที่แข็งแกร่งของเผ่าพันธุ์และพื้นฐานพลังของผลปีศาจที่สูงส่ง

ถัดมาคือ เอ็มโพริโอ อิวานคอฟ ที่รสนิยมทางเพศกำกวม อินาซูม่ากับคาราสึที่ยังต้องเติบโตอีก มอร์ลีย์ยักษ์สาวผู้รักสวยรักงาม และลินด์เบิร์กเผ่ามิ้งค์นักประดิษฐ์

ความสามารถดูหวือหวา แต่พอสู้จริงก็แพ้เงียบๆ กันหมด

ต่ำลงมาอีกคือ เบ็ตตี้ ผู้ร่ำรวยและใจกว้าง ซาโบ้ เด็กน้อยที่ยังต้องเรียนรู้อีกมาก และพี่สะใภ้รอง

แค่นั้นแหละ... กองทัพปฏิวัติอันยิ่งใหญ่มีชื่อเด่นๆ อยู่เก้าคน และมีแค่ครึ่งเดียวที่สู้ได้จริง

ไม่แปลกใจเลยที่ดราก้อนจะตึงมือ

เขาคงตระหนักได้ว่าต้องตัดหัวงู แต่ก็ต้องรอถึงเจ็ดปีจนกว่านักสู้เหล่านี้จะเติบโตเต็มที่ก่อนจะเริ่มเคลื่อนไหว

แข็งแกร่งกว่ากลุ่มโจรสลัดสี่จักรพรรดิ แต่เมื่อเทียบกับรัฐบาลโลก ทุนรอนที่มีก็ยังเป็นแค่เศษเงิน

เฉาเฉินได้แต่บ่นในใจ ไม่เคยพูดออกมาบั่นทอนกำลังใจดราก้อน

แต่การวิเคราะห์จุดอ่อนและการเยาะเย้ยแผนการที่ไม่น่าเชื่อถือของพวกเขา ทำเอาดราก้อนพูดไม่ออกไปพักใหญ่

อดีตพลเรือโทที่มุ่งมั่นจะโค่นล้มรัฐบาลโลกคนนี้ ย่อมต้องเคยชั่งน้ำหนักปัญหาเหล่านี้มาแล้วแน่นอน

แต่เขาไม่มีคำตอบที่ดีกว่า จึงเป็นที่มาของไอเดียสมองตายในอีกหลายปีต่อมาที่จะไปร่วมมือกับโจรสลัด

หลังจากระบายเสร็จ เฉาเฉินก็โยนคำปลอบใจให้ดราก้อน เขาจะไม่เข้าร่วมคณะปฏิวัติ แต่ก็จะไม่ช่วยรัฐบาลโลกเช่นกัน

เพราะในสายตาของเขา รัฐบาลโลกนั้นเลวร้ายยิ่งกว่า

ดราก้อนเมินเฉยต่อนัยที่ว่าเฉาเฉินเองก็มองว่าคณะปฏิวัติยังขาดแคลนประสิทธิภาพ

แค่รู้ว่าเฉาเฉินมีใจเอนเอียงไปทางคณะปฏิวัติก็เพียงพอแล้ว

ก่อนวางสาย เฉาเฉินนึกขึ้นได้ว่าทำไมเขาถึงรับสายดราก้อน จึงพูดทิ้งท้ายไปสองสามประโยค

"ดราก้อน อย่ามัวแต่หมกมุ่นอยู่กับการปฏิวัติ ดูแลลูกชายของนายบ้าง!"

"แทนที่จะปล่อยให้โจรสลัดมาเป่าหูให้เขาออกทะเล เอาตัวเขาเข้ามาในกองทัพปฏิวัติซะ"

"แค่นี้แหละ ถ้า มังกี้ ดี. ลูฟี่ ชักธงโจรสลัดขึ้นเมื่อไหร่ นักล่าโจรสลัดคนนี้จะไม่ปรานีแน่!"

พวกเขาวางสาย เฉาเฉินกลับไปกินเลี้ยงกับบอนนี่อย่างมีความสุข

ดราก้อนไม่ได้เสียเวลาสงสัยว่าเฉาเฉินรู้เรื่องลูกชายของเขาได้ยังไง หรือทำไมถึงเรียกเขาว่า 'ราชา' ลูฟี่ เขาเพียงแค่จ้องมองหอยทากสื่อสารอย่างครุ่นคิด

รู้ตัวอีกทีลูกชายของเขาก็อายุสิบสองปีแล้ว พอนึกถึงการเลี้ยงดูแบบตามมีตามเกิดของตาแก่ที่บ้าน ดราก้อนก็ตระหนักว่าเขาละเลยลูฟี่ไปจริงๆ

เหลือบมองลูกศิษย์อย่างซาโบ้ที่กำลังง่วนอยู่ใกล้ๆ ดราก้อนก็นึกขึ้นได้ว่าเด็กคนนี้ไม่ได้เจอลูฟี่หรือเอสมาห้าปีแล้วตั้งแต่สูญเสียความทรงจำ บางทีอาจจะถึงเวลาต้องกลับบ้านแล้ว