ตอนที่ 101: การปะทะกับดอนกิโฆเต้ แฟมิลี่(ฟรี)

ตอนที่ 101: การปะทะกับดอนกิโฆเต้ แฟมิลี่

เจ็ดเทพโจรสลัดกลับมาครบตำแหน่งอีกครั้ง และในช่วงเวลานี้ สิ่งเดียวที่ทั่วโลกให้ความสนใจคือความโกลาหลที่เกิดขึ้นอย่างต่อเนื่องในโลกใหม่

ดังนั้น หลังจากความสงบสุขผ่านไปอีกหนึ่งเดือน... วันที่ 15 กันยายน ปีศักราชทะเล 1517

เป็นเวลาสามเดือนแล้วที่เรือรุ่งอรุณแล่นเข้าสู่ 'นอร์ธบลู'

ถึงตอนนี้ กลุ่มรุ่งอรุณได้กวาดล้างไปทั่วทุกมุมของทะเลทั้งสี่ และกลุ่มโจรสลัดที่มีความสามารถพอจะข้ามรีเวิร์สเมาน์เทนเข้าสู่แกรนด์ไลน์ได้ก็เริ่มร่อยหรอลงทุกที

ครอคโคไดล์ จระเข้ทราย ผู้ที่เคยกระตือรือร้นที่สุดในการหาเลือดใหม่ในพาราไดซ์ ตอนนี้มัวแต่วุ่นวายกับการหนีพลเรือเอกอาโอคิขิ จนไม่มีกะจิตกะใจจะคิดเรื่องรับสมัครสมาชิกใหม่เข้าสู่บาร็อกเวิร์กส์

แต่มีอีกคนหนึ่งที่นั่งไม่ติดแล้ว นั่นคือเจ็ดเทพโจรสลัดฉายา 'ปีศาจสวรรค์' โดฟลามิงโก้ ผู้ซึ่งกำลังขยายอาณาจักรใต้ดินของเขาในโลกใหม่

เหตุผลที่ปีศาจสวรรค์เสียอาการกะทันหันก็ง่ายมาก

ผลประโยชน์

แม้แซลลี่และพรรคพวกจะปิดกั้นรีเวิร์สเมาน์เทน แต่ดอนกิโฆเต้ แฟมิลี่ ซึ่งมีเครือข่ายแผ่ขยายไปทั่วทะเลทั้งสี่ ก็มีวิธีการส่งเรือค้าของเถื่อนและเรือค้าทาสฝ่า 'คาล์มเบลท์' เข้าสู่โลกใหม่โดยตรง

การข้ามคาล์มเบลท์นั้นเสี่ยง แต่ทำให้นอร์ธบลูซึ่งเป็นฐานที่มั่นของแฟมิลี่อยู่แทบจะตรงกับ 'เดรสโรซ่า' ในโลกใหม่

เดรสโรซ่าตั้งอยู่หน้าด่านของโลกใหม่ มีเพียงเรดไลน์กั้นขวางจากหมู่เกาะชาบอนดี้

เมื่อเทียบกับการล่องเรือจากทะเลทั้งสี่ข้ามรีเวิร์สเมาน์เทน แล้วเดินทางจากแหลมแฝดที่จุดเริ่มต้นของพาราไดซ์ไปจนสุดทางที่ชาบอนดี้ ก็ยากจะบอกได้ว่าเส้นทางไหนสั้นกว่าหรือสะดวกกว่ากัน

สองปีก่อน ปีศาจสวรรค์อาจจะยังชั่งน้ำหนักผลดีผลเสีย

แต่เมื่อจักรพรรดิสวรรค์เฉาเฉินและราชสีห์เผือกแซลลี่เริ่มปิดล้อมแหลมแฝด ทางเลือกก็ถูกกำหนดไว้แล้ว

ความสูญเสียเล็กน้อยจากการข้ามคาล์มเบลท์เทียบไม่ได้เลยกับกำไรมหาศาลจากการค้าในโลกใต้ดิน

แต่ตอนนี้ ตัวแปรที่ไม่คาดคิดได้ปรากฏขึ้น

กลุ่มรุ่งอรุณปักหลักอยู่ในนอร์ธบลูมาตลอดสามเดือน กวาดล้างโจรสลัด และยังทำลายตลาดค้าทาสและโกดังตลาดมืดของเขาไปหลายแห่ง

ยังไม่นับเรือขนของเถื่อนและเรือค้าทาสอีกนับไม่ถ้วนที่สูญหายไป

ความสูญเสียในทะเลอีกสามแห่งพอรับได้ แต่นอร์ธบลูคือหัวใจสำคัญของดอนกิโฆเต้ แฟมิลี่

เรือขนของเถื่อนและเรือค้าทาสอาจจะยังพอหลบเลี่ยงกลุ่มรุ่งอรุณได้ แต่ฐานที่ตั้งตลาดมืดนั้นวิ่งหนีไม่ได้

การทัวร์นอร์ธบลูของกลุ่มรุ่งอรุณทำลายกำไรมหาศาลของดอนกิโฆเต้ แฟมิลี่ไปอย่างยับเยิน

ด้วยความเป็นคนมองโลกตามความเป็นจริงเสมอ ปีศาจสวรรค์ชั่งน้ำหนักกำลังรบของแฟมิลี่เทียบกับกลุ่มนักล่าโจรสลัดรุ่งอรุณ และประเมินว่าเขาคงชนะไม่ได้ เขาจึงเปลี่ยนเป้าหมาย ตัดสินใจจะดึงตัวเจ็ดเทพโจรสลัดคนใหม่ 'ราชสีห์เผือก แซลลี่' มาเป็นพวก

ขอแค่แซลลี่เปิดทางที่แหลมแฝดและปล่อยให้เรือของแฟมิลี่ผ่านไป พวกเขาก็สามารถอ้อมหนีการกวาดล้างแบบไม่เลือกหน้าของกลุ่มรุ่งอรุณได้

ตราบใดที่ธุรกิจกลับมาดำเนินการได้ ความสูญเสียก็จะถูกกู้คืนมา แม้จะต้องแบ่งส่วนแบ่งให้ราชสีห์เผือกแซลลี่บ้างก็ตาม

ทว่า อย่างที่เขาว่ากัน กาเข้าฝูงกา หงส์เข้าฝูงหงส์

หลังจากอยู่ด้วยกันมาสองปี แซลลี่รู้นิสัยของเฉาเฉินอย่างทะลุปรุโปร่ง เขาเมินเฉยต่อข้อเสนอของปีศาจสวรรค์ และการเจรจาก็จบลงด้วยความบาดหมาง

พอเฉาเฉินรู้เรื่อง เขาก็แค่หัวเราะแล้วพูดว่า "ทำได้ดีมาก" ก่อนจะหันกลับไปถกกับบอนนี่ว่าจะไม่กินอะไรดีในมื้อต่อไป...

บนเรือรุ่งอรุณ

ในลานสวน ทัตช์บิดขี้เกียจอยู่บนเก้าอี้ชายหาดส่วนตัวของเฉาเฉิน

ข้างๆ เขามีกองหนังสือการ์ตูนขายดีอันดับหนึ่งของนอร์ธบลู: 'โซระ นักรบแห่งท้องทะเล' วางซ้อนกันอย่างเป็นระเบียบ

เคิร์กเดินเข้ามาพร้อมถาดขนมอบสีสันสดใส พอเห็นทัตช์นอนแผ่หราอยู่บนเก้าอี้ ก็หัวเราะเบาๆ "อ่านการ์ตูนจบแล้วเหรอ?"

พอรู้ว่าเป็นเวลาน้ำชา ทัตช์ก็ดีดตัวขึ้นมาและรีบเคลียร์โต๊ะ

"อ่านทันหมดแล้ว จบตรงที่โซระสู้กับเจ้าสายฟ้าสีครามพอดี ฉบับรวมเล่มแซงหน้าตอนที่ลงในหนังสือพิมพ์เศรษฐกิจโลกไปแล้ว สัปดาห์นี้เลยไม่มีตอนใหม่!"

โหยวฉีกระโดดลงมาจากหอสังเกตการณ์ ลงมายืนข้างเคิร์ก

"เหล้าท้อ ของโปรดฉันเลย ขอบใจนะ!"

เขาคว้าขวดเหล้าที่เคิร์กเพิ่งหยิบออกมา แล้วหันไปถามทัตช์ "วันๆ เอาแต่อ่านการ์ตูน การฝึกฮาคิกับผลปีศาจไปถึงไหนแล้ว?"

ทัตช์ทิ้งตัวลงบนเก้าอี้อีกครั้งแล้วชี้ไปที่มุมหนึ่งของสวน "อ่านการ์ตูนก็ไม่ได้แปลว่าจะหยุดฝึกซะหน่อย"

โหยวฉีมองตามไป มุมนั้นเต็มไปด้วยสีสันละลานตา

ยอดอ่อนสีเขียวสด กิ่งไม้แก่แห้งเหี่ยว ดอกไม้บานสะพรั่ง ความเน่าเปื่อยสีม่วงดำ สีทองแซมส้มของใบไม้ร่วง แดง เขียว เหลือง เทา ดำ ม่วง... ทั้งหมดคือผลลัพธ์จากการฝึกพลังผลปีศาจของทัตช์

ในพื้นที่เพียงสิบตารางเมตร เขาได้จำลองฤดูกาลทั้งสี่และวัฏจักรแห่งชีวิตและความตายขึ้นมา

เพี๊ยะ!

เว่ยผิงโผล่มาจากไหนไม่รู้ ตบไหล่ทัตช์และชมเชย "ไม่เลวนี่เจ้าหนู!"

จากนั้นเขาก็ฉกเหล้าท้อไปจากมือโหยวฉี "นายชอบเหล้าดีกรีแรงไม่ใช่เหรอ เหล้าท้อนี่ของโปรดฉัน!"

โหยวฉียักไหล่ คว้าขวดเหล้าแรงมากระดกเข้าปากอึกใหญ่

ทุกคนชินกับการทะเลาะกันของพวกเขาแล้ว วันไหนไม่ได้ยินคงรู้สึกแปลกๆ

ทัตช์ยิ้มกว้าง "เราล่องเรือในนอร์ธบลูมาสามเดือนแล้ว ยังไม่เจอเจอร์ม่า 66 เลย ฉันอยากเห็นชุดรบไฮเทคกับหอยทากยักษ์ของพวกนั้นจริงๆ"

โหยวฉีหัวเราะ "เราวนรอบมาสามทะเลแล้ว ใครที่ศึกษาเส้นทางของเราก็เดาได้ว่าเราจะไปไหนต่อ อาณาจักรลอยน้ำอย่างเจอร์ม่า 66 หลบเราได้สบายอยู่แล้ว"

เว่ยผิงเห็นด้วย "อาเฉินบอกว่าจัดจ์มีสมอง พอเห็นสไตล์การทำงานของเรา เขาคงเลือกที่จะอยู่ให้ห่าง"

ก่อนที่ทัตช์จะทันได้ตอบ ขาเรียวยาวคู่หนึ่งก็ทิ้งตัวลงมาจากท้องฟ้า เขาเงยหน้ามองตามสัญชาตญาณ แต่ก็โดนเหรียญดีดใส่หน้าผากจนต้องหลับตาปี๋

นามิแบมือออก เหรียญบินกลับเข้ามือ "ได้เวลาทำงานแล้ว เรือค้าทาสหกไมล์ทะเลทางโน้น... เห็นพวกเราแล้วกำลังพยายามหนี"

ชายหนุ่มทั้งสามทิ้งน้ำชาและหายวับไปในพริบตา

เมื่อเห็นเคิร์กรินน้ำส้มให้ นามิก็รับมาด้วยรอยยิ้ม

หลังจิบไปหนึ่งอึก เธอก็ถามว่า "โนจิโกะกับซาฟไปไหนล่ะ?"

เคิร์กยักไหล่ "คงอยู่ในสวนผลไม้ หาวิธีปลูกต้นไม้ผลของพวกเธออยู่มั้ง"

ทั้งสองจิบชาคุยกัน ไม่นานนักทั้งสามคนก็กลับมา

"เรือค้าทาสของดอนกิโฆเต้อีกแล้ว ไอ้พวกสารเลว" โหยวฉีคำราม หน้าตาบอกบุญไม่รับ

นามิและเคิร์กก็ขมวดคิ้วเช่นกัน

ในเวลาเพียงสามเดือนครึ่ง เรือรุ่งอรุณยึดเรือของเถื่อนไปสี่ลำ เรือค้าทาสหกลำ และทำลายโกดังค้าทาสกับตลาดมืดไปห้าหกแห่ง

นี่ขนาดพวกมันพยายามหลบเลี่ยงแล้วนะ แสดงให้เห็นว่าการค้ามนุษย์ในนอร์ธบลูมันระบาดหนักขนาดไหน

"ฉันระบุตำแหน่งฐานของพวกมันไว้แล้ว อยู่บนเส้นทางที่เราผ่านมาพอดี" ทัตช์กล่าวเสียงเข้ม