บทที่ 23 - ผิดปกติ
บทที่ 23 - ผิดปกติ
บทที่ 23 - ผิดปกติ
ครึ่งชั่วโมงต่อมา นางมาเจอชิวซวงที่หน้าโรงเตี๊ยม ทั้งสองซื้อของกินเพิ่มอีกนิดหน่อยแล้วกลับไปที่ประตูเมือง
พี่เสือหลิวกลับมาแล้ว ตอนนี้นั่งยองๆ แทะแป้งจี่อยู่กับลูกน้องที่หน้าประตูเมืองด้วยท่าทางหงุดหงิด
ชุนเสวี่ยได้รับสัญญาณจากเสิ่นหลานซี ก็หิ้วห่อของกินเข้าไปให้ พอกลับมาก็ได้ข่าวที่พี่เสือหลิวหลุดปากบอก
"คุณชาย ทางการเมืองยงเฉิงไม่อนุญาตให้นักโทษเนรเทศเข้าเมืองเจ้าค่ะ!"
เสิ่นหลานซีกินซาลาเปาไปฟังไป ซาลาเปาไส้เนื้อในมือแบบนี้ ที่เมืองหลวงลูกละสี่อีแปะ ที่ยงเฉิงล่อไปยี่สิบอีแปะ แล้วดูทรงน่าจะขึ้นราคาอีก!
ชิวซวง "ตอนเรามา ค่าเข้าเมืองคนละหนึ่งตำลึง ตอนนี้ขึ้นเป็นสองตำลึงแล้วเจ้าค่ะ!"
เสิ่นหลานซีเก็บเศษซาลาเปาที่หล่นใส่มือเข้าปากอย่างเสียดาย แต่ก่อนไม่เคยมีกฎห้ามนักโทษเข้าเมืองนี่นา!
ข้าวยังไม่ทันหมด พี่เสือหลิวก็เดินมาหา
"คุณชายหลาน ยงเฉิงไม่ให้ชาวบ้านเข้าเมือง ดูท่าคุณชายจะเป็นบัณฑิตมีความรู้ น่าจะฉลาดกว่าพวกข้าที่เป็นคนหยาบ สถานการณ์แบบนี้ อยากรู้ว่าคุณชายมีความเห็นยังไงบ้าง!"
เสิ่นหลานซียิ้มบาง "ในเมื่อพี่หลิวให้เกียรติถาม ข้าก็จะขอบังอาจพูดสิ่งที่คิดสักหน่อย!"
สีหน้าพี่เสือหลิวผ่อนคลายลง!
"ข้าแนะนำว่าเราควรรีบเตรียมเสบียงสำหรับการเดินทาง แล้วออกเดินทางทันที ก่อนที่ผู้ลี้ภัยหน้าประตูเมืองจะเยอะไปกว่านี้!"
ส่วนจะเดินทางไปไหน นั่นเป็นเรื่องที่พี่เสือหลิวต้องไปปวดหัวเอาเอง!
พี่เสือหลิวตอนเดินมาหาเสิ่นหลานซี ในใจก็มีคำตอบอยู่แล้ว ยงเฉิงไม่รับนักโทษ แสดงว่าไม่อยากยุ่งเกี่ยว ตอนนี้ผู้ลี้ภัยหน้าประตูเมืองเริ่มเยอะขึ้น ขืนอยู่นานไปอาจเกิดเหตุวุ่นวาย!
ถ้าเกิดจลาจล พวกเขาที่ใส่เครื่องแบบราชการ จะกลายเป็นเป้านิ่งให้ผู้ลี้ภัยระบายแค้นเป็นกลุ่มแรก!
พี่เสือหลิวกำลังจะตัดสินใจ ทันใดนั้นก็มีผู้ลี้ภัยพุ่งเข้ามาคุกเข่าขอทานตรงหน้า
"นายท่านผู้ใจบุญ ขอข้าวขอน้ำให้พวกเราหน่อยเถอะขอรับ!"
"คนแก่กับเด็กที่บ้านไม่ได้กินข้าวมาสองวันแล้ว..."
ปากก็ขอทาน แต่สายตาจ้องเขม็งไปที่รถม้า ถ้าพวกเขาปฏิเสธ คนพวกนี้คงพุ่งเข้ามาปล้นแน่!
พี่เสือหลิวตัดสินใจเด็ดขาด ชักดาบออกมาทันที
"ไม่อยากตายก็ไสหัวไป ข้าเป็นเจ้าหน้าที่คุมนักโทษ ใครกล้าเข้ามาถือว่าปล้นนักโทษ ฟันตายไม่เอาโทษ!"
พี่เสือหลิวตัวใหญ่หน้าโหด แถมแผ่รังสีฆ่าฟัน คนพวกนั้นเลยกลัวจนวิ่งหนีไป!
"ข้าจะสั่งให้คนเข้าเมืองไปซื้อของ ซื้อเสร็จเราจะออกเดินทางทันที!"
เสิ่นหลานซีพยักหน้า ไปบอกกล่าวคนตระกูลเสิ่น แล้วพารถม้าสามคันไปรอห่างออกไปหน่อย!
รอเกือบครึ่งชั่วโมง พี่เสือหลิวกลับมา ขบวนเนรเทศก็ออกเดินทาง
"คุณชาย พวกเขาซื้อเสบียงมาแค่ไม่กี่กระสอบเองเจ้าค่ะ!" ชิวซวงตาไว
เสิ่นหลานซี "ตอนนี้ราคาข้าวในเมืองแพงหูฉี่ ซื้อมาได้แค่นั้นก็ถือว่าดีถมถึแล้ว!"
ชิวซวงพยักหน้า
เดินทางไปได้ไม่นาน พี่เสือหลิวก็ให้คนมาบอกว่ามีญาติผู้หญิงและเด็กสองคนในตระกูลเสิ่นเป็นไข้สูง
พี่เสือหลิวเริ่มไว้หน้าและผูกมิตรกับนางแล้ว
คนป่วยคืออนุภรรยาจางจื่อเฟินของพ่อ และลูกหลานบ้านรองกับบ้านสี่ อายุสามขวบกับสี่ขวบ ยังเล็กมาก
"ท่านพ่อ คราวก่อนท่านแม่ตัวร้อนลูกไม่ได้พามา ครั้งนี้อนุภรรยาตัวร้อน ลูกก็จะไม่พามาเหมือนกัน จะรับแค่เด็กสองคนมาดูแล!"
เสิ่นฉงเหวินมองรอบข้างที่นักโทษคนอื่นจ้องเขม็ง แล้วพยักหน้า
"เอาเถอะ ถ้ามียาเหลือ ก็แบ่งให้คนอื่นบ้าง"
เสิ่นหลานซีรับคำ กลับไปสั่งให้ชิวซวงพาครอบครัวแม่นมหวังเอายาลดไข้ไปแจกนักโทษคนอื่น!
นักโทษตอนแรกก็ไม่พอใจ แต่พอได้รับยาจากมือชิวซวง ก็พูดไม่ออก!
คนตระกูลเสิ่นอีกสามบ้าน ก็สงบปากสงบคำลง
ไม่แน่ใจว่าไข้ของเด็กจะติดกันไหม เสิ่นหลานซีให้ชิวซวงแยกเด็กสองคนไปไว้ในรถม้า อ้างว่าจะดูแล แล้วแอบป้อนยาแก้อักเสบให้!
ในรถม้า นางเอาเครื่องสำอางที่ซื้อจากยงเฉิงมาเทออก ผสมกับรองพื้นสีเข้มจากยุคปัจจุบัน สอนชุนเสวี่ยกับชิวซวงทาหน้าให้ดำ ตัวนางเองก็ทาจนดำ แถมเขียนกระเต็มหน้า
ยิ่งเดินขึ้นเหนือ ผู้ลี้ภัยยิ่งเยอะ พื้นดินแห้งแล้งสีเขียวแทบไม่มีให้เห็น ระหว่างทางเจอศพไม่สมประกอบอยู่หลายศพ
ตอนแรกพวกนักโทษยังตกใจร้องไห้ แต่พอนานเข้าก็เริ่มด้านชา เห็นศพคนเหมือนเห็นซากหมาแมว แม้แต่ความเศร้าก็ยังไม่มีให้เห็น
ความเปลี่ยนแปลงนี้ใช้เวลาแค่สองวัน
วันที่สาม เสบียงและน้ำของพี่เสือหลิวหมดเกลี้ยง กำลังจะบากหน้ามาขอกับเสิ่นหลานซี ก็พอดีมาถึงที่พักม้าเร็ว!
"อะไรนะ? จะเก็บเงินพวกข้า? พวกข้าเป็นเจ้าหน้าที่คุมนักโทษตามคำสั่งราชสำนักนะโว้ย!" พี่เสือหลิวตบโต๊ะโวยวายใส่หลงจู๊!
หลงจู๊ขาสั่นแทบทรุด รีบขอความเมตตา "พวกเราก็จนปัญญา ตอนนี้ข้าวของแพงหูฉี่ น้ำกินยังต้องซื้อ ทางการก็ค้างเงินเดือนมาตั้งแต่เดือนก่อนแล้ว"
พี่เสือหลิวเห็นหลงจู๊กลัวหัวหด ยิ่งได้ใจวางก้ามใหญ่โต
"หุบปาก รีบไปเตรียมอาหารมาบริการพวกข้า เดี๋ยวต้องรีบเดินทางต่อ ขืนชักช้าเสียงานเสียการ ข้าจะแจ้งเบื้องบนให้ปลดแกออก!"
หลงจู๊รีบประจบประแจง สั่งเสี่ยวเอ้อไปเตรียมกับข้าว!
เสิ่นหลานซีมองหลงจู๊กับเสี่ยวเอ้อแวบหนึ่ง แล้วรีบเรียกพี่เสือหลิวออกไปคุยข้างนอก!
"มีพิรุธ!"
พี่เสือหลิวตอนนี้เชื่อใจเสิ่นหลานซีมาก พอได้ยินว่ามีพิรุธ ก็ตื่นตัวทันที
"ตรงไหน?"
เสิ่นหลานซีขมวดคิ้ว "เสื้อผ้าที่หลงจู๊กับเสี่ยวเอ้อใส่มันไม่พอดีตัว แล้วผิวพวกเขาก็คล้ำเกินไป!"
หลงจู๊กับเสี่ยวเอ้อทำงานในร่ม ผิวไม่ควรจะคล้ำขนาดนั้น แถมยังผอมโซ เหมือนผู้ลี้ภัยที่ตากแดดรอนแรมมาจากทางเหนือไม่มีผิด!
พี่เสือหลิวตาลุกวาว "แม่รึงเอ้ย กล้าวางยาข้า เดี๋ยวพ่อจะไปเก็บมันซะ!"
เสิ่นหลานซีรีบดึงไว้ "ที่พักม้าเร็วอย่างน้อยต้องมีเจ้าหน้าที่หกคน ลำพังสองคนนั้นรับมือหกคนไม่ไหวหรอก!"
พี่เสือหลิวเข้าใจทันที "เจ้าหมายความว่ายังมีพวกมันอีก?"
เสิ่นหลานซี "ข้าจะอยู่ที่นี่ถ่วงเวลาหลงจู๊กับเสี่ยวเอ้อไว้ พี่พาคนอ้อมไปข้างหลัง แอบเข้าไปดู"
พี่เสือหลิวพยักหน้า ตะโกนบอกทางหลงจู๊ "ข้าออกไปเช็กจำนวนนักโทษก่อน เดี๋ยวกลับมากิน!" พอออกจากโรงเตี๊ยมก็แบ่งกำลังคนครึ่งหนึ่งอ้อมไปด้านหลัง
เสิ่นหลานซีเดินตรงไปหาหลงจู๊
"เถ่าแก่ ขอห้องชุดที่ดีที่สุดสี่ห้อง แล้วก็เอาเหล้าอาหารที่ดีที่สุดในร้านมา มีเมนูอะไรบ้าง แม่ครัวทำสะอาดไหม..."
พี่เสือหลิวอ้อมไปด้านหลัง เหยียบไหล่ลูกน้องชะโงกข้ามกำแพง พอเห็นสภาพในลานบ้าน ก็รีบหดหัวกลับ ปิดปากลูกน้องที่กำลังจะพูด แล้วรีบกลับมาเรียกพวก
แม่เจ้าโว้ย คนเต็มลานเลย! ในมือถืออาวุธครบมือ จ้องเขม็งมาทางโรงเตี๊ยม เตรียมพร้อมจะบุกเข้ามาได้ทุกเมื่อ!
[จบแล้ว]