บทที่ 5 - อยากสมหวังก็ดื่มเหล้าจอกนี้ซะ

บทที่ 5 - อยากสมหวังก็ดื่มเหล้าจอกนี้ซะ

ณ จวนอ๋องเจิ้นหนาน บ่าวไพร่และองครักษ์ทั้งหมดนั่งคุกเข่าหมอบราบอยู่กับพื้น องค์ชายสามหรือเจิ้นหนานอ๋องโจวหรูยวนกำลังโอบประคองหญิงสาวในอ้อมกอด นั่งคุกเข่าอยู่กลางวงล้อมของบ่าวไพร่ ทหารรักษาพระองค์ยืนล้อมรอบจวนอย่างแน่นหนา บรรยากาศเงียบกริบ ไม่มีใครกล้าปริปากส่งเสียงแม้แต่คนเดียว!

เสิ่นหลานซีกลับเข้ามาในห้องหออย่างเงียบเชียบไร้ร่องรอย ตลอดทางหนูไป๋คอยรายงานสถานการณ์ไม่ขาดระยะ จนกระทั่งนางก้าวเท้าเข้าห้องถึงได้เงียบเสียงลง

"ชุนเสวี่ย ท่านอ๋องกลับมาหรือยัง?" นางส่งเสียงเรียกเบาๆ ไปทางด้านนอก

ชุนเสวี่ยรีบผลักประตูเข้ามา "คุณหนู ท่านอ๋องยังไม่กลับมาเจ้าค่ะ จะล้างหน้าล้างตาเลยไหมเจ้าคะ?"

เรื่องล้างหน้ายังมีเวลาอีกถมเถ เสิ่นหลานซีทอดสายตาไปที่สุรามงคลบนโต๊ะ

"มีใครเข้ามาบ้างไหม?"

ชุนเสวี่ยส่ายหน้า "บ่าวเฝ้าอยู่ข้างนอกตลอด ไม่มีใครเข้ามาเลยเจ้าค่ะ!"

เสียงหนูไป๋ดังแทรกขึ้นมา "เจ้านายๆ ทหารรักษาพระองค์ถอนกำลังกลับไปหมดแล้วฮะ โจวหรูยวนกำลังพาผู้หญิงคนนั้นเดินมาทางนี้แล้ว!"

"ชุนเสวี่ย ข้าหิวแล้ว ไปบอกให้ครัวยกของกินมาหน่อย!"

คุณหนูเป็นอะไรไปเนี่ย? ไม่แต่งหน้าแต่งตัวรอเหรอ? ชุนเสวี่ยเดินออกไปพร้อมความสงสัย

ร่างกายของนางได้รับการปฐมพยาบาลเบื้องต้นแล้ว เลือดปลอมที่เท้าก็ล้างออกในมิติเรียบร้อย แกล้งทำตัวน่าสงสารน่ะได้ แต่เรื่องอะไรจะยอมเจ็บตัวจริงๆ!

พอหยิบชุดที่จะเปลี่ยนออกมา ประตูก็ถูกโจวหรูยวนถีบเปิดออกอย่างป่าเถื่อน

"เสิ่นหลานซี..." น้ำเสียงเย็นยะเยือกมาพร้อมกับร่างสูงสง่า ใบหน้าหล่อเหลาปรากฏแก่สายตาของเสิ่นหลานซี

โจวหรูยวนแผ่รังสีความหงุดหงิดออกมาทั่วร่าง ชี้หน้าด่าด้วยความโกรธ

"เสิ่นหลานซี เจ้าใช่ไหมที่ไปฟ้องเสด็จพ่อ!"

เสิ่นหลานซีกระพริบตาปริบๆ ก่อนจะแย้มยิ้มงดงามหยดย้อย "ท่านอ๋องพูดเรื่องอะไร ข้าไม่เห็นจะเข้าใจเลย"

โจวหรูยวนจ้องเขม็ง นัยน์ตาลุกโชนด้วยไฟโทสะ "แค่เพราะข้าพาชิงหลิงกลับมา เจ้าถึงกับใจดำอำมหิต ยุให้เสด็จพ่อสั่งประหารนางเลยงั้นรึ?"

เสิ่นหลานซีนั่งลงด้วยท่าทีสงบนิ่ง มือประสานกัน หลังตรงสง่า ทุกท่วงท่าเปี่ยมไปด้วยความผู้ดีที่ได้รับการอบรมมาอย่างเข้มงวด

นางปรายตามองโจวหรูยวนแวบหนึ่ง แล้วเบนสายตาไปที่ไป๋ชิงหลิง

"นางคือเมียน้อยที่ท่านเลี้ยงไว้นอกบ้านสินะ?"

โจวหรูยวนของขึ้นทันทีที่เห็นนางทำท่าทองไม่รู้ร้อน "นางไม่ใช่เมียน้อย นางคือยอดดวงใจของข้า!"

ไป๋ชิงหลิงหน้าตาไม่ได้สะสวยโดดเด่น แต่อาศัยว่ารู้จักแต่งตัว เลยดูมีเสน่ห์แบบห้าวหาญขึ้นมาบ้าง

"พี่หญิงเสิ่น อย่าเข้าใจผิดนะเจ้าคะ ข้ากับท่านอ๋องไม่ได้เป็นอย่างที่ท่านคิด!"

เสิ่นหลานซีเลิกคิ้วยิ้มเยาะ "แล้วเป็นแบบไหนล่ะ? แบบที่คืนเข้าหอต้องไปนอนกกกันในห้อง แล้วเริงรักกันถึงสามยกน่ะเหรอ?"

โจวหรูยวนสวนกลับทันควัน "ถ้าไม่ใช่เพราะเสด็จพ่อพระราชทานสมรส ตำแหน่งพระชายาต้องเป็นของชิงหลิงอยู่แล้ว ถ้าชิงหลิงไม่คอยห้ามไม่ให้ข้าขัดราชโองการ เจ้าคิดว่าข้าจะยอมแต่งกับเจ้างั้นรึ?"

เสิ่นหลานซีทำหน้าสมเพช "ถ้าข้ารู้ล่วงหน้าว่าท่านมั่วอยู่กับตัวอะไรแบบนี้ ข้าจะยอมแต่งกับท่านไหมล่ะ?"

"เสิ่นหลานซี..." โจวหรูยวนชี้หน้าด้วยความเดือดดาล ไป๋ชิงหลิงเห็นท่าไม่ดีรีบดึงแขนเขาไว้

"ท่านอ๋อง ราชโองการของฝ่าบาทศักดิ์สิทธิ์ดั่งทองคำ ขัดขืนเท่ากับกบฏนะเจ้าคะ!" ไป๋ชิงหลิงกล่อมโจวหรูยวนเสร็จ ก็หันมากล่อมเสิ่นหลานซีต่อ

"พระชายา ข้าไม่ได้มาแย่งตำแหน่งพระชายาจากท่าน ท่านเป็นสะใภ้พระราชทาน เป็นภรรยาของหรูยวน มีตระกูลฝ่ายแม่ที่ยิ่งใหญ่หนุนหลัง ข้าเป็นแค่สามัญชน ท่านไม่ต้องกลัวว่าข้าจะมาเทียบรัศมี หรูยวนคือสามีของพวกเรา เราสองคนต้องร่วมแรงร่วมใจกันเป็นหลังบ้านที่มั่นคง ช่วยส่งเสริมหรูยวนให้ก้าวไปได้ไกลยิ่งขึ้น ต่อไปเรามาอยู่ร่วมกันอย่างสันตินะเจ้าคะ?"

เสิ่นหลานซีมองการแสดงสุนทรพจน์ของไป๋ชิงหลิงแล้วก็กระตุกยิ้มมุมปาก

"ไม่กล้าขัดราชโองการสินะ? แล้วทำไมเจ้าถึงยังมีชีวิตอยู่ได้ล่ะ?"

คิ้วของโจวหรูยวนกระตุกวูบ

ไป๋ชิงหลิงกำมือแน่นใต้แขนเสื้อ

"ยังจะมาทำไขสืออีก?" โจวหรูยวนรุกไล่

เสิ่นหลานซีจ้องหน้าไป๋ชิงหลิง "ให้ข้าเดานะว่าทำไมเจ้าถึงรอดตายมาได้? คืนเข้าหอของอ๋องกับพระชายา เมียน้อยใช้มารยายั่วยวนจนเจ้าสาวต้องนอนเฝ้าห้องหอคนเดียว กลายเป็นตัวตลกของคนทั้งแผ่นดิน สร้างความอัปยศให้ราชวงศ์ โทษหนักขนาดนี้แล่เนื้อเถือหนังยังน้อยไป ทำไมถึงยังไม่ตาย? คงไม่ใช่เพราะหน้าตาบ้านๆ แบบนี้แน่ และก็ไม่ใช่เพราะชาติตระกูลต่ำต้อยด้วย มีความเป็นไปได้อย่างเดียว ทายาทมังกร!"

แววตาของไป๋ชิงหลิงฉายแววตื่นตระหนกวูบหนึ่ง

โจวหรูยวนคว้าข้อมือนางไว้แน่น น้ำเสียงเย็นเฉียบ "เจ้าไปทำอะไรมา?"

เสิ่นหลานซีไม่สะทกสะท้าน ใบหน้าเริ่มเย็นชาขึ้นเรื่อยๆ ตามคำพูด

"เมียหลวงยังไม่ทันเข้าบ้าน เมียน้อยก็ท้องลูกเมียน้อยซะแล้ว นี่ก็ถือเป็นความอัปยศของราชวงศ์เหมือนกัน วินาทีที่เด็กในท้องนางคลอดออกมา นั่นแหละคือวันตายของนาง!"

โจวหรูยวนชะงักไปครู่หนึ่ง ถูกเสิ่นหลานซีสะบัดมือหลุดอย่างง่ายดาย

ต้องขอบคุณกงกงหวังที่ยังไม่แพร่งพรายเรื่องตระกูลเสิ่นโดนยึดทรัพย์ ทำให้นางยังพอกร่างใส่คู่ชายชั่วหญิงเลวคู่นี้ได้อีกสักพัก

"สารรูปอย่างเจ้ากล้ามาตีตนเสมอข้า เรียกพี่เรียกน้องงั้นรึ? จะให้พ่อข้าเปิดศาลบรรพชน เอาชื่อเจ้าใส่เข้าไปด้วยเลยไหมล่ะ?"

ไป๋ชิงหลิงหันไปขอความช่วยเหลือจากโจวหรูยวน

"ท่านอ๋อง ข้าไม่ได้หมายความว่าอย่างนั้นนะเจ้าคะ!"

โจวหรูยวนนึกถึงเรื่องขัดราชโองการเมื่อครู่ ในใจเริ่มกังวล น้ำเสียงเลยติดรำคาญและขอไปที

"ชิงหลิงจิตใจอ่อนโยน เจ้าอย่ามาตีความผิดๆ เดี๋ยวเข้าวังไปถวายพระพร เจ้าก็ทูลขอเสด็จพ่อแต่งตั้งชิงหลิงเป็นชายารองซะ" มีตำแหน่งแล้วชิงหลิงจะได้รอดตาย ให้เสิ่นหลานซีเป็นคนขอนี่แหละเหมาะที่สุด!

เพียะ! เสิ่นหลานซีตบหน้าไป๋ชิงหลิงฉาดใหญ่ แรงตบทำเอานางเซถลาไปซบโจวหรูยวน

"เจ้าทำบ้าอะไร?" โจวหรูยวนง้างมือจะตบคืนให้เมียรัก

"กล้าแตะข้าก็ลองดูสิ!" เสิ่นหลานซีจ้องตากลับอย่างไม่เกรงกลัว "แตะข้าแม้แต่ปลายก้อย ข้าจะให้เสด็จลุงสั่งแล่เนื้อเถือหนังนังนี่ทั้งเป็น แตะข้าสองที ข้าจะให้ไทเฮาสั่งประหารเก้าชั่วโคตรตระกูลมัน!"

ดวงตาโจวหรูยวนลุกเป็นไฟ ตะคอกเสียงดังลั่น "ใจคอเจ้ามันดำมืด เน่าเฟะไปหมดแล้ว! ชิงหลิงไม่คิดจะแย่งอะไรกับเจ้าเลย ทำไมเจ้าถึงไม่มีความเมตตาบ้าง?"

เสิ่นหลานซีหัวเราะลั่นอย่างอวดดี "ข้าจะเมตตาหรือไม่ ต้องขออนุญาตท่านก่อนด้วยเหรอ?"

โจวหรูยวนพูดไม่ออก

แววตาอำมหิตฉายวาบในดวงตาไป๋ชิงหลิง ก่อนจะเปลี่ยนเป็นสีหน้ากังวลใจอย่างรวดเร็ว "ยังไงนี่ก็เป็นเรื่องในจวนอ๋อง พระชายาอย่าเอาไปทูลฟ้องฝ่าบาทให้ท่านอ๋องโดนตำหนิเลยนะเจ้าคะ!"

โจวหรูยวนตวัดสายตามองเสิ่นหลานซีอย่างคาดโทษทันที

"เจ้ามันสถานะอะไร? แค่เมียน้อยหลบๆ ซ่อนๆ มีหน้ามาเรียกตัวเองว่าเป็นคนของจวนอ๋อง?" เสิ่นหลานซีแสยะยิ้ม

"ข้าจะเข้าวังไปทูลเสด็จลุงกับไทเฮาเดี๋ยวนี้ ให้สั่งประหารเจ้าแล้วเอาซากไปโปรยให้หมากิน!"

ไป๋ชิงหลิงมองหน้าโจวหรูยวน สมองแล่นเร็วรี่ รีบคุกเข่าลงทันที

"พระชายาเพคะ ข้ารักท่านอ๋องด้วยใจจริง ยอมตายแทนได้ ขอพระชายาโปรดเมตตาด้วยเถิด!" ไป๋ชิงหลิงโขกหัวแนบพื้น เล็บจิกเข้าไปในฝ่ามือแน่น

เสิ่นหลานซีทำท่าซาบซึ้งใจสุดขีด!

"ไม่เคยเห็นผู้หญิงคนไหนรักผู้ชายจนโงหัวไม่ขึ้นขนาดนี้มาก่อน จะให้โอกาสสักครั้งก็ได้!" นางเลื่อนจอกเหล้าใบเตี้ยกว่าไปตรงหน้าไป๋ชิงหลิง

"อยากให้ข้าช่วยสงเคราะห์ให้สมหวังก็ง่ายนิดเดียว ดื่มเหล้าจอกนี้ซะ!"

[จบแล้ว]