บทที่ 3 - บุกวังหลวง

บทที่ 3 - บุกวังหลวง

เรื่องนี้กระทบถึงศักดิ์ศรีราชวงศ์ ทหารรีบรายงานหัวหน้า หัวหน้าก็รายงานต่อกันเป็นทอดๆ

พอเสิ่นหลานซีวิ่งไปถึงตำหนักไทเฮา หัวหน้าขันทีก็ได้ข่าวพอดี

"ฝ่าบาท! แย่แล้วพ่ะย่ะค่ะ เกิดเรื่องใหญ่แล้ว!"

ฮ่องเต้โจวเฉิงเฉียนเมื่อคืนก็นอนไม่ค่อยหลับ เช้าตรู่มาเจอข่าวร้ายอีก อารมณ์บ่อจอยทันที คว้าถ้วยชาปาลงพื้นแตกกระจาย

"บังอาจ!"

หวังเป่า ขันทีคนสนิทตกใจกลัวจนตัวสั่น รีบคุกเข่าโขกหัว

"บ่าวสมควรตาย! บ่าวปากพล่อยเองพ่ะย่ะค่ะ!" หวังเป่าพูดไปก็ตบปากตัวเองฉาดใหญ่

ตบไปสิบกว่าที โจวเฉิงเฉียนค่อยเริ่มใจเย็นลง นวดขมับที่เต้นตุบๆ แล้วถาม "เช้าขนาดนี้ มีเรื่องบ้าอะไรอีก?"

หวังเป่ารีบทูล "เสิ่นหลานซีจากตระกูลเสิ่นบุกเข้าวังพ่ะย่ะค่ะ นางบอกว่าเจิ้นหนานอ๋องเมื่อคืนไม่ได้เข้าเรือนหอ แต่ไปนอนค้างที่ห้องอนุภรรยา แถมยัง... ยัง..."

โจวเฉิงเฉียนเสียงเข้มขึ้น "ยังอะไรอีก?"

หวังเป่าก้มหน้าแทบติดพื้น ตัวสั่นงันงก "ยังเริงรักกันถึงสามยกพ่ะย่ะค่ะ..."

"เหลวไหล..." โจวเฉิงเฉียนปัดถาดชาลงพื้นโครมใหญ่

เสียงแตกกระจายดังลั่น หวังเป่าขดตัวกลมดิก!

"นางไปหาไทเฮาแล้วรึ?"

หวังเป่าตอบเสียงสั่นเครือ "นางบอกจะไปฟ้องไทเฮา จะมาฟ้องฝ่าบาทพ่ะย่ะค่ะ..."

โจวเฉิงเฉียนเครียดเรื่องคดีตระกูลเสิ่นจนไม่ได้นอน พอรู้ว่าลูกชายทำตัวเหลวแหลกขนาดนี้ ยิ่งโมโหเลือดขึ้นหน้า!

ไม่ว่าตระกูลเสิ่นจะเป็นยังไง จะลามไปถึงเสิ่นหลานซีหรือไม่ แต่ลูกชายเขา ในฐานะองค์ชายและแม่ทัพใหญ่ จะมาทำเรื่องงามหน้า หลงเมียน้อยข่มเมียหลวงแบบนี้ไม่ได้เด็ดขาด!

"หวังเป่า เจ้าคุมคนไปที่จวนเจิ้นหนานเดี๋ยวนี้ ตรวจสอบดูว่าจริงไหม ถ้าจริง ให้คุมตัวโจวหรูยวนมาหาข้า ส่วนนังเมียน้อยนั่น ประทานยาพิษ!"

หวังเป่ารับคำสั่งทันที "บ่าวจะรีบไปจัดการเดี๋ยวนี้พ่ะย่ะค่ะ!"

ราชวงศ์ต้าโจวเน้นเรื่องความกตัญญู โจวเฉิงเฉียนเองก็สร้างภาพลักษณ์กตัญญูมาตลอด ไทเฮาอายุมากแล้วแถมยังป่วยออดๆ แอดๆ ถ้าเสิ่นหลานซีไปอาละวาดจนไทเฮาเป็นอะไรไป ต่อให้เสิ่นหลานซีตายหมื่นครั้งก็ชดใช้ไม่พอ!

โจวเฉิงเฉียนรีบยกขบวนเสด็จไปตำหนักไทเฮาทันที!

"ไทเฮาเพคะ หลานไม่อยากแต่งงานแล้ว หลานอยากอยู่ดูแลไทเฮาไปตลอดชีวิตเลย!" เสิ่นหลานซีนั่งคุกเข่าร้องไห้ฟูมฟายอยู่ข้างตั่งเตียงของหญิงชราผู้ใจดี

ช่วงนี้ไทเฮาป่วยหนัก นอนหลับมากกว่าตื่น นับว่าเสิ่นหลานซีดวงดีที่มาตอนไทเฮาตื่นพอดี

"ซีซีเด็กดี เป็นอะไรไปหื้ม?" ไทเฮาลูบหัวหลานรักด้วยความเอ็นดู

เสิ่นหลานซีกอดแขนไทเฮา ร้องไห้โฮหนักกว่าเดิม

ชาติที่แล้วตอนเธอใกล้ตาย เธอได้ยินเสียงระฆังไว้อาลัยจากในวัง จำได้ลางๆ ว่ามีคนพูดกันว่าห่างจากตอนที่เธอกระอักเลือดครั้งแรกครึ่งปี แปลว่าไทเฮามีเวลาเหลืออีกแค่ครึ่งปีเท่านั้น!

นี่อาจเป็นครั้งสุดท้ายที่เธอจะได้เห็นหน้าไทเฮา จะไม่ให้เสียใจได้ยังไง?

ตอนที่โจวเฉิงเฉียนมาถึง ไทเฮาก็ปลอบเสิ่นหลานซีจนหยุดร้องแล้ว

"เจ้าเด็กดื้อคนนี้ อยากได้ไข่มุกราตรีของย่าก็ไม่บอกแต่แรก ถ้ารู้ย่าให้ใส่หีบเจ้าสาวไปนานแล้ว"

เสิ่นหลานซีกอดกล่องสมบัติแนบอก ทำท่าเขินอายแบบสาวน้อย

"ไทเฮาอ่า อย่าแซวหลานสิเพคะ~"

"เสด็จลุงมาแล้ว~"

เธอกุลีกุจอลงจากตั่งมาถวายความเคารพฮ่องเต้

"ตามสบายเถอะ ทำไมมาแต่เช้าขนาดนี้ มารบกวนไทเฮาพักผ่อน เดี๋ยวเถอะน่าดู!"

เสิ่นหลานซีมองใบหน้าเหนื่อยล้าของหญิงชราที่พยายามฝืนยิ้ม

"ไทเฮาเพคะ หลานแค่คิดถึง อยากให้ไทเฮาเห็นชุดเจ้าสาวของหลานว่าสวยไหม ตอนนี้ไทเฮาบอกว่าสวยแล้ว หลานก็สบายใจ งั้นหลานกลับก่อนนะเพคะ ไว้จะมาเยี่ยมใหม่!"

ไทเฮายิ้มแล้วโบกมือไล่เบาๆ

"ไปเถอะๆ ชุนหลาน ไปเอาขนมรังนกมาให้ซีซีหน่อย รายนี้ชอบกินขนมรังนกของตำหนักเราที่สุด"

ชุนหลานย่อตัวรับคำ "เพคะ บ่าวจะไปเตรียมให้เดี๋ยวนี้!"

พอเสิ่นหลานซีเดินออกจากห้องนอนไทเฮา ก็มายืนรอโจวเฉิงเฉียนอยู่ด้านข้าง

ไม่ถึงอึดใจ ฮ่องเต้ก็เดินออกมา

สีหน้าโจวเฉิงเฉียนเปลี่ยนจากเมื่อกี้เป็นเคร่งขรึมเย็นชา มองเสิ่นหลานซีด้วยสายตาดุดัน

"รู้ไหมว่าช่วงนี้ไทเฮาประชวร?"

เสิ่นหลานซีรีบคุกเข่าทำท่าหวาดกลัวสุดขีด

"เสด็จลุง หลานแค่รู้สึกน้อยใจเพคะ!" พูดจบน้ำตาก็ไหลพรากๆ อีกรอบ

โจวเฉิงเฉียนมองร่างที่สั่นเทาจากการสะอื้นของหลานสาวแล้วก็ถอนหายใจเฮือกใหญ่

"ตามข้าไปที่ตำหนักข้าง!"

พอฮ่องเต้เดินนำไปได้สักสี่ห้าเมตร เธอก็รีบปาดน้ำตา กอดกล่องสมบัติวิ่งตามต้อยๆ

~ หวังเป่ากลับมาด้วยสภาพหน้าตาบวมปูด

"ฝ่าบาท..."

โจวเฉิงเฉียนมองไปข้างหลัง "แล้วองค์ชายสามล่ะ?"

หวังเป่าก้มหน้างุด "บ่าวไร้ความสามารถ พาตัวองค์ชายสามมาไม่ได้พ่ะย่ะค่ะ!"

โจวเฉิงเฉียนเริ่มเอะใจ "หน้าเจ้าไปโดนอะไรมา?"

หวังเป่ายกแขนเสื้อปิดหน้าครึ่งหนึ่ง ตอบเสียงอ่อย "บ่าวไปสืบที่จวนเจิ้นหนาน... เป็นเรื่องจริงพ่ะย่ะค่ะ ท่านอ๋องตอนแรกก็จะยอมมากับบ่าวแล้ว แต่พอบอกว่าจะประทานยาพิษให้อนุภรรยา ท่านอ๋องก็... ก็ซ้อมบ่าวจนเป็นสภาพนี้แหละพ่ะย่ะค่ะ!"

โจวเฉิงเฉียนตบโต๊ะปัง

"มันจะกำเริบเสิบสานเกินไปแล้ว คิดจะก่อกบฏรึไง?"

ข้อหากบฏนี่ประหารเก้าชั่วโคตรนะ องค์ชายคนไหนโดนข้อหานี้เข้าไป อนาคตจบเห่แน่!

"ฝ่าบาทโปรดระงับโทสะ!"

คนทั้งห้องรีบคุกเข่าลงทันที รวมถึงเสิ่นหลานซีด้วย

ไม่น่าเชื่อว่าเทพสงครามผู้ยิ่งใหญ่ จะกล้าท้าทายอำนาจฮ่องเต้เพื่อผู้หญิงคนเดียว!

สมองกลับหรือไงเนี่ย!

"เสด็จลุง ท่านอ๋องทำกับหลานแบบนี้ หยามเกียรติเสด็จลุงแบบนี้เพื่อผู้หญิงไม่มีหัวนอนปลายเท้า หลานไม่แต่งแล้วเพคะ หลานขอหย่า!"

โจวเฉิงเฉียนกำลังจะสั่งทหารองครักษ์ไปลากตัวลูกชายตัวดีมา พอได้ยินคำว่าหย่า ก็ชะงัก หรี่ตามองอย่างพินิจพิเคราะห์

"เจ้าจะหย่า?"

เสิ่นหลานซีเงยหน้าสบตาอย่างแน่วแน่ "เสด็จลุง หลานรู้ว่าท่านจะหาว่าหลานเหลวไหล แต่หลานไม่ได้พูดเล่น ท่านอ๋องไม่เข้าหอ คนทั้งจวนเห็นกันทั่ว เขาไม่ไว้หน้าหลาน ไปนอนกับนังนั่น แถมยัง... หลานไม่อยากพูดถึง คนทั้งจวนรู้ดีว่าเขาเกลียดหลาน ขืนอยู่ต่อก็มีแต่จะโดนคนหัวเราะเยาะ หลานยอมอยู่ในวัง รับใช้ไทเฮาไปตลอดชีวิตยังดีกว่า!"

โจวเฉิงเฉียนมองหลานสาวด้วยสายตาจับผิด จวนอ๋องอยู่ห่างจากวัง เดินเท้าอย่างน้อยก็ครึ่งชั่วโมง ผู้หญิงตัวเล็กๆ จะเดินมาถึงนี่ได้ยังไง

แถมกลางคืนมีกฎเคอร์ฟิว ห้ามขี่ม้าเร็ว ถ้ามาด้วยรถม้าก็ถือว่าฝ่าฝืนกฎ แถมพอเข้าวังมาก็ตะโกนป่าวประกาศเรื่องในมุ้ง มันทำลายภาพลักษณ์ราชวงศ์ชัดๆ คนแบบนี้จะเก็บไว้ในวังได้ยังไง

"ข้าถามเจ้า เจ้ามาถึงวังหลวงได้ยังไง?" คนค้นบ้านเพิ่งจะกลับไป เสิ่นหลานซีก็โผล่มา มันบังเอิญเกินไปหน่อยมั้ง

[จบแล้ว]