6.การทดสอบจิตวิญญาณ

วิลเลียมกังวลว่าคำถามนี้อาจทำให้เบอร์รีรู้สึกอ่อนไหว เขารู้ว่าเธอมีชื่อเสียงในหลายๆด้าน

แต่ไม่ใช่ในเนื่องความแข็งแกร่งและพลังวิญญาณ เขาเกรงว่าเขาจะคำถามของเขาจะล้ำเส้นของเธอ

แต่มันกลับไม่เหมือนที่เขาคิด เธอเหลือบมองเขาแวบหนึ่งก่อนที่จะหัวเราะออกมา

"อะไรกัน แค่นี้เองเหรอ? ว้าว ข้านึกว่าเจ้าจะเป็นเหมือนกับคนอื่นเสียอีก"

วิลเลียมพูดไม่ออก เขาจึงเงียบรอคำตอบจากเธอ

“มันก็ไม่ใช่ความลับอะไร”

เธอยักไหล่พยายามทำเป็นอารมณ์ดีปลอมๆ และพูดต่อ

“ข้าก็ไม่รู้เหมือนกันว่ามีอะไรผิดปกติแต่ไม่ว่าข้าจะพยายามแค่ไหน พลังวิญญาณของข้าก็ไม่เพิ่มขึ้นเลยแม้แต่นิ้วเดียว ข้าติดอยู่ที่คอขวดของพลังวิญญาณเก้าสิบเก้านานกว่าหนึ่งปีครึ่ง! เจ้ารู้ไหม พ่อของข้าเชื่อว่าข้าถูกวางยาพิษโดยศัตรูของเรา  ท่านยังขอให้แพทย์ทุกคนมาตรวจข้าอย่างละเอียด”

ความเป็นตัวเองที่แท้จริงของเธอทำให้วิลเลียมประหลาดใจ

เธอดูร่าเริงแจ่มใสแม้จะพูดเรื่องที่ใครต่อใครก็ต่างก็รู้สึกกดดัน

เธอดูไม่เหมือนกับเบอร์รีผู้หดหู่ที่เขาเคยได้ยินอยู่เสมอในชีวิตก่อน เดิมที่เขาแค่สงสัย

ตอนนี้เขากลับแน่ใจแล้วว่าเด็กสาวที่สดใสเช่นนี้จะไม่มีวันปลิดชีวิตตัวเองภายในเวลาไม่ถึงเดือน

“งั้นข้าขอลองอะไรอีกอย่างได้ไหม”

เมื่อเขายืนยันลางสังหรณ์ก่อนหน้านี้ได้แล้ว เขาจึงตัดสินใจที่จะลองหาดูว่าเธอมีอะไรผิดปกติ

“อะไรนะ? เจ้าอยากลองเสี่ยงโชคเพื่อรับรางวัลเหมือนคนอื่นๆหรือ?”

เธอพูดเบาๆ แต่สีหน้าของวิลเลียมไม่เปลี่ยนแปลง เขาตัดสินใจแล้วว่าจะช่วยเธอจริงๆ

“ข้าพอจะรู้วิธี… มันเป็นวิธีโบราณแบบหนึ่งที่ข้าเคยเรียนรู้ตอนที่ข้าอยู่ในตระกูลข้า”

เขาโกหกเพื่อป้องกันความเข้าใจผิดที่อาจเกิดขึ้นในภายหลัง

“เจ้ามีคริสตัลวิญญาณและเทียนแห่งแสงไหม?”

เธอแตะสร้อยข้อมือที่ข้อมือขวาโดยไม่พูดอะไร

วิลเลี่ยมมองแล้วจำได้ทันทีว่ามันคือไอเทมเก็บที่มีค่ามากมันมีราคาแพงในโลกวิญญาณ

“เอ้า นี่”

เธอหยิบคริสตัลและเทียนนับสิบออกมายื่นให้วิลเลียมราวกับว่ามันเป็นเพียงเศษดิน “พอไหม”

"ว้าว ข้าต้องการเพียงแค่อย่างละชิ้นเท่านั้น"

เขาสุ่มเลือกคริสตัลหนึ่งอันและเทียนหนึ่งเล่ม แล้วให้เธอเก็บส่วนที่เหลือกไป

แต่เกินคาด เธอไม่รับมันกลับไป

“เจ้าเอาไปเถอะ”

เธอพูดด้วยท่าทางใจดี

“ข้ารู้ว่าพนักงานทำงานเบ็ดเตล็ดไม่เคยมีสิ่งของหรือเสบียงติดตัวมาด้วย ข้าไม่รู้หรอกนะว่าเจ้ามาทำอะไรดึกๆดื่นๆที่นี่ แต่เทียนเหล่านี้น่าจะพอช่วยชีวิตเจ้าได้”

คำพูดที่อบอุ่นและการเอาใจใส่ของเธอทำให้หัวใจเขาสั่นคลอน

เขามองเธอด้วยความชื่นชมและรู้ว่าเธอคงไม่ยินยอมถ้าหากเขาปฏิเสธ

เขาจึงยอมรับมันมา

“ขอบคุณมาก”

เขาพูดขณะที่เก็บของใส่กระเป๋า

“ตอนนี้ข้าอยากให้เจ้าทำตามที่ข้าบอก”

การทดสอบวิญญาณของใคร คนนั้นต้องต้องคนทำเอง

เขาจึงคืนคริสตัลและเทียนให้เธอ พร้อมทั้งอธิบายสิ่งที่เธอต้องทำ

เธอฟังด้วยสีหน้าที่บ่งบอกว่าการทดลองเธอทำเพื่อความบันเทิงเท่านั้น

เธอไม่ได้ตั้งความหวังในสิ่งจะทำ เธอเข้าใจผิดว่าเขาพยายามหาวิธีอยู่ใกล้ๆเธอให้นานขึ้น

เพื่อต้องการปกป้องและแอบชื่นชมเธออีกเล็กน้อย

การเป็นสาวงามทำให้เธอกลายเป็นศูนย์กลางของความสนใจไม่เฉพาะในชั้นเรียนของเธอ

แต่รวมถึงชั้นเรียนที่สูงกว่าด้วย นี่ยังไม่ต้องพูดถึงภูมิหลังที่แข็งแกร่งและร่ำรวยที่ทำให้หลายคนไล่ตามเธอ

“แค่ถูมันให้เท่าๆ กัน ใช่ทำอย่างนั้นแหละ”

วิลเลียมไม่ได้ยืนเฉยๆ เขาคอยแนะนำเธอตลอดกระบวนการทั้งหมด

ก่อนที่วัสดุสีเขียวจะปกคลุมผิวแวววาวของคริสตัล

“อัดฉีดพลังวิญญาณของเจ้าเข้าไปในคริสตัล”

"แล้วไงต่อ?"

เธอถามเหมือนกับเด็กหญิงตัวเล็กๆที่กำลังรอดูมายากล

“ถ่ายเทพลังวิญญาณของเจ้าไปเรื่อยๆ จนกว่าข้าจะบอกให้หยุด”

วิลเลียมไม่รู้ว่าควรจะหัวเราะหรือร้องไห้ดี แต่เขายังคงสอนเธอ และรอดูผลการทดสอบอยู่ข้างๆเธอ

ตอนนี้เขารู้ถึงประเภทของจิตวิญญาณเธอแล้ว

เธอมีจิตวิญญาณมังกรไฟในฐานะทายาทโดยตรงของตระกูล

ทันทีที่เธอฉีดพลังวิญญาณเข้าไปในคริสตัล สารสีเขียวก็หายไป

เกิดการเปลี่ยนแปลงขึ้นในใจกลางคริสตัล

ไม่เหมือนกับของวิลเลียม เธอมีจุดสีขาวเก้าสิบเก้าจุดเปล่งระยิบระยับอยู่ใจกลาง

แต่นั่นไม่ใช่สิ่งที่เขาสนใจและทำให้เขาถึงกับเบิกตากว้าง

"ว้าว! มันมีแสงแปลกๆอยู่ข้างในด้วย"

เบอร์รี่ไม่คิดเลยว่าการเล่นครั้งนี้จะสนุกขนาดนี้

"แต่เจ้าพวกแสงสีสวยๆข้างในนี้มันคืออะไรกันละ มีทั้งสีแดงกับ...สีทอง?"

เธอเงยหน้าขึ้นอย่างสับสนและสนใจ แต่กลับพบกับสีหน้าตกใจของวิลเลียม

"มันมีอะไรผิดปกติหรือ?"

เมื่อเธอเห็นหน้าของเขา ก็รู้ว่ามีบางอย่างผิดปกติ

แม้ว่าเธอจะชอบสิ่งที่เห็นในคริสตัลและมีความรู้สึกสนิทสนมกับแสงเหล่านั้นอย่างประหลาด

แต่เธอก็รู้สึกกังวลเมื่อมองเห็นวิลเลียมตกใจ

"ไม่แปลกเลย! ไม่น่าแปลกเลยที่เจ้าไม่สามารถทะลวงผ่านคอขวดได้มาก่อน"

เธอกำลังรอให้เขาพูดอะไรที่ตลกเพื่อผ่อนคลาย แต่เขาดันพูดสิ่งที่ทำให้เธอหัวใจเต้นแรง

น้ำเสียง ท่าที และการแสดงออกบนใบหน้าวิลเลียม

บอกได้ว่าเขารู้ว่าเขากำลังพูดถึงอะไรและมันไม่ใช่แค่การพูดลอยๆเท่านั้น

เธอมาจากตระกูลที่มีรากฐานลึกซึ้ง และมีความรู้เรื่องวิธีการประเมินวิญญาณของปรมาจารย์วิญญาณพอสมควร

แต่วิธีที่วิลเลียมใช้ตอนนี้ เป็นสิ่งใหม่สำหรับเธอ เธอไม่เคยได้ยินวิธีแบบนี้มาก่อน

“ฟู่ว.  ข้าคงแค่เข้าใจผิดว่าเจ้าแตกต่างจากคนอื่นไปแวบเดียว”

ทันทีที่ความคิดว่าวิลเลียมรู้ว่ามีอะไรผิดปกติกับเธอแวบเข้ามาในหัว เธอก็ปัดมันทิ้งทันที

วิลเลียมเป็นใครกัน เขาเป็นคนที่อ่อนแอ เป็นแค่เจ้าหน้าที่เบ็ดเตล็ดคนหนึ่งเท่านั้น

ใช่ เธอรู้สึกเห็นใจคนแบบเขา แต่เธอจะไว้ใจได้อย่างไรว่าคนอ่อนแออย่างวิลเลียมจะรู้ว่ามีอะไรผิดปกติกับเธอ

แต่วิลเลียมไม่ได้สนใจคำอุทานของเธอ เขาเพียงแค่เงยหน้าขึ้นสบตาเธอ

เธอเห็นท่าทางที่แน่วแน่และสายตาที่ดูเป็นผู้ใหญ่ของเขา

สายตาที่ไม่เคยเห็นในเด็กอายุรุ่นราวคราวเดียวกับเขา

นี่ยังไม่ต้องกล่าวถึงเจ้าหน้าที่ทำงานเบ็ดเตล็ดที่อ่อนแอแบบเขา

"ข้ารู้ว่ามีอะไรที่ดึงรั้งเจ้าไว้ และข้ารู้วิธีที่จะช่วยให้เจ้าทะลวงระดับได้"

ตอนนี้ แม้แต่ลมหายใจของเธอก็หยุดลงไปพักหนึ่ง

ก่อนที่จะหายใจเข้าและออกอย่างกระท่อนกระแท่น

“ไปกันเถอะ หยุดพูดเรื่องเหลวไหลที่อันตรายแบบนี้ได้แล้ว”

เธอตบหน้าอกก่อนจะยื่นคริสตัลคืนให้เขาอย่างไม่เต็มใจ