ตอนที่ 6 ช่วงชิง!

ตอนที่ 6 ช่วงชิง!

ฉินยี่รู้สึกว่ามันจะง่ายขึ้นมากหลังจากเข้าใจความแข็งแกร่งของตัวเอง

ผู้คนในอาณาจักรไม่เข้าใจถึงความอันตรายในโลกของนารูโตะ แต่เขาเข้าใจมันดี อย่าพูดถึงโจนินเลย แค่เกะนินธรรมดาก็สามารถรับมือทหารในอาณาจักรได้ประมาณ 10 คน เพียงแค่อาวุธระยะประชิดนั้น ทักษะของทหารในอาณาจักรยังห่างชั้นอย่างน่าอนาถ

ฉินยี่พักผ่อนไปได้ 4 ชั่วโมงแกนดัลฟ์ก็ปลุกเขาขึ้นมา

“ฝ่าบาท มีคนกำลังมาทางนี้”

ฉินยี่ที่กึ่งหลับกึ่งตื่นก็พบว่าแกนดัลฟ์กำลังถือไม้เท้าที่ส่งแสงประกายเจิดจ้าออกมา

เขาลุกขึ้นและดับไฟอย่างรวดเร็วและตามแกนดัล์ฟไปซ่อนตัวอยู่หลังรากของต้นไม้

อีกอย่าง ที่ๆเขาตั้งแคมป์อยู่นั้นมีต้นไม้ที่มีรากใหญ่อยู่ถึง 3 ต้น รากของมันเปลือยเปล่า มีขนาดเท่าเอวของผู้ใหญ่ สามารถหลบซ่อนมันได้อย่างแนบเนียน

ทั้งสองซ่อนตัวอยู่ใต้รากไม้และผ่อนลมหายใจลง ฉินยี่มองออกไปและรอหนึ่งนาที แต่ไม่มีใครปรากฏตัวมาเลย

เขามองไปที่แกนดัล์ฟอย่างรวดเร็ว ด้วยแสงจันทร์ที่มืดมิดเขาเห็นดวงตาของชายชราช่างจริงจังและใบหน้าของเขาสงบมาก

ท่านไม่มีทางที่ใครจะสังเกตหรือสัมผัสพลังของแกนดัลฟ์ได้ แกนดัลฟ์มีรูปแค่ให้คนอื่นรู้ว่าเป็นเพียงชายชราธรรมดาเท่านั้น

ชายชรานั้นเป็นถึงครึ่งเทพ แต่เขาก็ไม่ได้แสดงให้คนอื่นรู้อย่างเปล่าประโยชน์

นี้คือความคิดของฉินยี่

ไม่แปลกใจเลยว่าทำไมบรรพบุรุษของเขาไม่สามารถมองเห็นถึงความสามารถของแกนดัลฟ์ได้ และหลงลืมชายชราผู้ในนี้ที่สุด

แกนดัลฟ์กวาดสายตามองไปรอบทิศ ร่างกายของเขาดูสงบมาก ทำให้ฉินยี่ชอบและเขาสามารถไว้วางใจชายชราผู้นี้ได้ เพราะเขารู้ว่าแกนดัลฟ์มีความสามารถที่ยอดเยี่ยม

เมื่อเขาเข้ามายังโลกนารูโตะแล้ว เขารู้ว่าทุกอย่างนั้นจะต้องพึ่งพาแกนดัลฟ์อย่างแน่นอน

ถึงแม้ว่าเขาจะไม่สามารถใช้พลังแห่งราชา หยิบยืมพลังของแกนดัลฟ์มาใช้ได้  อาจจะเป็นเพราะความแตกต่างของพลังของทั้งสองคน

แกนดัลฟ์นั้นเป็นพ่อมดที่สามารถใช้เวทย์ไฟและแสงได้ เขายังสามารถส่งเหยี่ยวแสงออกไปสอดแนมได้ด้วย

หากไม่จำเป็นจริงๆเขาจะไม่ใช้พลังของเขา หากพลังแห่งราชาถดถอยลงไปแล้วพวกเขาจะเผชิญกับอันตราย

พลังอำนาจนี้เป็นเรื่องวิเศษมากสำหรับฉินยี่ ในด้านความหลากหลายของมัน แต่มันก็หายากเช่นกัน มันตั้งอยู่บนพื้นฐานของพลังภายในร่างกายของเขา อย่างเช่น เขาใช้พลังนี้เพื่อรักษาตัวเองในสามวันก่อน

ในความทรงจำของบรรพบุรษนั้น พลังแห่งราชานั้นมีความสามารถในการฟื้นฟูร่างกายที่สูง แต่รวบรวมพลังกลับมาได้ช้าเป็นอย่างมาก

หลังจากสิบนาทีในคืนที่เงียบงันตาฉินยี่ก็กระพริบตาเป็นประกาย

หลังจากนั้น สามถึงสี่ร่างก็กระโดดอยู่บนกิ่งไม้ อย่างรวดเร็ว

“พวกมันมาแล้ว!” ฉินยี่รู้สึกประหลาดใจ

ในอะนิเมะมันมีความแตกต่างในชีวิตจริง เป็นการยากที่จะเห็นความเร็วของพวกเขาด้วยตาเปล่า

ห้านาทีผ่านมา แกนดัล์ฟจับไม้เท้าของเขาขณะที่ทั้งสองปีนออกมาจากรากไม้

“พวกเขาไปแล้ว คนที่อยู่ด้านหน้าประมาณ 3 4 คนเหมือนกำลังถูกตามล่า พวกเขาสวมใส่สัญลักษณ์แถบคาดศีรษะที่แตกต่างกันและควรอยู่ในกองกำลังที่แตกต่างกัน”

แกนดัลฟ์กระซิบออกมา

พวกเขาย้ายตำแหน่งไปอย่างเงียบๆ

“แกนดัลฟ์ ท่านเห็นสัญลักษณ์ที่อยู่บนที่คาดหัวพวกเขาหรือไม่?”

แกนดัลฟ์หยุดคิดเล็กน้อยก่อนที่จะวาดมันลงไปยังพื้น

“มันเป็นสัญลักษณ์ของหมู่บ้านโคโนฮะและซึนะงากุเระ”

ฉินยี่ที่เห็นสัญลักษณ์ของทั้งสองก็สามารถจำได้อย่างทันที

“ฝ่าบาท เหมือนท่านจะรู้นะ”

แกนดัลฟ์ถามด้วยความแปลกใจ

“แน่นอนข้ารู้”

ฉินยี่พูดด้วยเสียงนุ่มลึกก่อนที่จะมองหน้าแกนดัลฟ์แล้วพูดว่า

“ท่านสามารถตามคนพวกได้ไปได้หรือไม่?”

แกนดัลฟ์รู้สึกประหลาดใจก่อนที่จะกล่าว

“ฝ่าบาทดูจากความแข็งแกร่งและพลังของพวกเขาในตอนนี้ สูงกว่าเราและเป็นอันตรายอย่างมาก ข้าแนะนำให้ซ่อนสักทีแล้วเก็บรวบรวมข้อมูลดีกว่า”

“แกนดัลฟ์ พาข้าไป ข้ารู้ว่าเจ้ามีวิธี”

ฉินยี่ปฎิเสธความเห็นนั้น

เขาคิดว่าด้วยความสามารถของเขา  หากว่าคนห้าคนที่พึ่งผ่านมาเมื่อครู่ มีระดับพลังเดียวกับแกนดัลฟ์ เขาอาจจะได้พลังส่วนนึงมาครอง

เขารู้ว่าเขาจะต้องมีความแข็งแกร่งมากพอที่จะอยู่รอดในโลกใบนี้ให้ได้

พลังของราชานั้นไร้ที่ทัดเทียมอยู่แล้ว  แต่ว่าตอนนี้เขาเป็นแค่คนธรรมดาที่ไม่มีแม้แต่อาวุธ

หลังจากที่แกนดัลฟ์มองไปยังฉินยี่สักครู่แล้วในที่สุดก็พยักหน้า

“ตามข้ามาฝ่าบาท”

แกนดัล์ฟก้าวออกไปก่อนและพวกเขาก็รีบเข้าไปในป่าอย่างรวดเร็ว

ฉินยี่รู้สึกประหม่าเล็กน้อยเมื่อเขาเห็นคทาของแกนดัล์ฟสว่างขึ้นเป็นครั้งคราวและในไม่ช้าเขาก็รู้ว่าจะต้องมีศัตรูใกล้ๆ

ครึ่งชั่วโมงต่อมาแกนดัล์ฟก็หยุดและกระซิบว่า

“พวกเขาอยู่ข้างหน้าเรา”

ฉินยี่มองไปข้างหน้าอย่างระมัดระวัง ดูเหมือนว่าเขาได้ยินเสียงต่อสู้กันในป่าการระเบิดและเสียงมีดประทะกัน

ห้านาทีผ่านไป เสียงการต่อสู้พลันลดลง ฉินยี่รู้สึกอยากตรวจสอบทุกอย่างด้วยความระมัดระวัง

แกนดัล์ฟดึงเขากลับมาอยู่หลังต้นไม้ใหญ่

ในวินาทีถัดมา เงาคนหลายเงาก็ได้โลดแล่นผ่านอากาศไปอยู่ตรงนึงอย่างรวดเร็ว หนึ่งในนั้นสังเกตเห็นอะไรบางอย่างและหยุดเพื่อตรวจสอบ

“เจออะไร?”

หนึ่งในทีมของเขาถามออกมาอย่างรวดเร็ว

“รู้สึกได้ถึงคน แต่มันก็พึ่งหายไป”

ชายคนนั้นลังเลอยู่ครู่หนึ่ง

"ไปกันเถอะ. บางทีมันอาจเป็นแค่สัตว์ตัวเล็ก ๆ เรายังคงติดตามกองกำลังได้อยู่”

ชายในทีมกล่าว

ชายคนนั้นมองกวาดสายตาไปทั่วๆ แต่ก็ไม่พบอะไรอยู่ดี ก่อนที่พวกเขาจะหายไปอย่างรวดเร็ว

ห้านาทีถัดมาแกนดัลฟ์ถึงปล่อยฉินยี่ออกมา

“ฝ่าบาท ท่านต้องการที่จะเห็นสัญลักษณ์ของผู้ที่ไล่ตามหรือไม่?”

เขารีบพาฉินยี่ไปข้างหน้าอย่างรวดเร็ว

ฉินยี่พยักหน้าและรีบวิ่งอย่างรีบเร่ง

ในไม่ช้าเขาก็เห็นนินจาอยู่บนพื้นพร้อมกับที่คาดผม ดวงตาของเขาปิดและดูเหมือนว่าเขาจะตาย

“เขายังไม่ตาย”

แกนดัลฟ์พูด

ฉินยี่เดินเข้ามา และทันใดนั้นภายในใจของเขาก็ดังกังวาลว่า

“ช่วงชิงมันมา!!”

แน่นอนว่าเขาอยากที่จะลองใช้ความสามารถของตนเองดู เพราะไม่รู้มันจะสามารถใช้ประโยชน์ได้ไหม

นินจาที่มีที่คาดหัวเป็นสัญลักษณ์ใบไม้นั้นกำลังนอนรอความตาย

มือขวาของฉินยี่ถูกยกมาวางไว้บนหัวของชายคนนั้น เท่านั้นเขาก็สามารถรับรู้ได้ถึงวิธีการช่วงชิงความสามารถ

“หนทางการเป็นราชาคือการช่วงชิง! หนทางการเป็นราชาคือการช่วงชิง!”

แววตาของเขาเย็นชาในทันทีและเสียงเย็นของฉินยี่ก็ดังมาเพียงหนึ่งคำ

“ช่วงชิง!”