บทที่ 43: คู่หูกินข้าวสุดเพอร์เฟกต์!

องค์หญิงน้อยถือจดหมายวิ่งต้อยๆ ออกไป พลางวิ่งพลางตะโกนว่า “อาเมี่ยง~ เค้าจะกลับมานะค้า~”

จักรพรรดินีจ่างซุนและหลี่ลี่จื้อได้แต่ยิ้มออกมาอย่างจนใจ

องค์หญิงน้อยเฉิงหยางรู้สึกเสียดายนิดหน่อย

พอองค์หญิงน้อยจากไป นางก็ต้องเล่นคนเดียวอีกแล้ว

ถึงแม้จะมีพี่สาวและท่านแม่คอยอยู่เป็นเพื่อน แต่มันก็ไม่เหมือนกับการเล่นกับองค์หญิงน้อยที่อายุไล่เลี่ยกัน

องค์หญิงน้อยวิ่งกลับมาที่ห้องบรรทม พอโผล่ออกมาจากกระจกก็ได้กลิ่นหอมของอาหารลอยมาเตะจมูกทันที

“พี่ชาย~”

“เค้ากลับมาแว้ว~”

องค์หญิงน้อยเดินตามกลิ่นหอมเข้าไปมองเซียวหรานในห้องครัว

พอเห็นองค์หญิงน้อยมา เซียวหรานก็ดีใจเช่นกัน “ซื่อจื่อกลับมาแล้ว!”

“อ๊ะ~”

“อัยนี้อาเจ้ให้พี่ชายงับ~”

เซียวหรานย่อตัวลงรับจดหมาย “ซื่อจื่อเก่งที่สุดเลย!”

เซียวหรานขยี้แก้มขององค์หญิงน้อยเบาๆ

“คิกคิก~”

“เค้าเก่งมั่กๆ เล้ย~” องค์หญิงน้อยเท้าสะเอว ทำท่าภูมิใจเล็กน้อย

ในตอนนี้ คนอื่นคงทำเรื่องแบบที่องค์หญิงน้อยทำไม่ได้จริงๆ

เซียวหรานยังไม่อยากติดต่อกับจักรพรรดินีจ่างซุนและหลี่ลี่จื้อโดยตรง ส่วนคนอื่นก็ไม่สามารถเดินทางไปๆ มาๆ ได้

“ใช่แล้ว ซื่อจื่อของเราเก่งที่สุด!”

สวีเหวินหย่าก็เดินเข้ามาเช่นกัน นางได้กลิ่นหอมของอาหาร

นางชะโงกหน้ามาที่ประตูห้องครัว “บอสคะ มาขอกินข้าวด้วยคน!”

จริงๆ แล้วตั้งใจมาเล่นกับองค์หญิงน้อย การขอกินข้าวเป็นเรื่องรอง

“ไปเรียกจื่อเยว่มาด้วย เดี๋ยวรอทานพร้อมกันเลย” เซียวหรานเอ่ยขึ้น

“ว้าย บอสยังจำฉันได้ด้วย ฉันมาได้จังหวะพอดีเลย” หลิวจื่อเยว่เดินตามเข้ามาติดๆ

“พอดีเลย พวกเธอมาช่วยทำอาหารหน่อย พาซื่อจื่อไปเล่นก่อนนะ เหลือแค่ซุปไข่สาหร่ายอย่างเดียว ในหม้อดินก็มีหมูตุ๋นซีอิ๊วอีกไม่กี่นาทีก็ได้ที่แล้ว”

“ได้เลยค่ะ!” สวีเหวินหย่าเดินเข้าครัวไปหยิบผ้ากันเปื้อนข้างๆ มาผูกอย่างคล่องแคล่ว

หลิวจื่อเยว่โอบอุ้มองค์หญิงน้อยขึ้นมาแล้วหอมฟอดใหญ่ด้วยความเอ็นดูสุดหัวใจ

สวีเหวินหย่ามองไปบนโต๊ะ มีกับข้าวทำเสร็จแล้วหลายอย่าง

องค์หญิงน้อยกลืนน้ำลายเอื๊อก พลางมองไปยังกับข้าวที่ทำเสร็จแล้ว

โดยเฉพาะไข่ผัดมะเขือเทศ ทั้งสีสัน กลิ่น และรสชาติดูจะครบเครื่องไปหมด

สีสันแบบนี้เป็นที่ชื่นชอบขององค์หญิงน้อยยิ่งนัก

“ซื่อจื่อ หิวแล้วใช่ไหมจ๊ะ” หลิวจื่อเยว่มองออก

“คิกคิก~ นิดโหน่ย~”

องค์หญิงน้อยตอบอย่างถ่อมตัวเล็กน้อย

“ซื่อจื่อหิวแล้ว กินก่อนเลยจ้ะ” สวีเหวินหย่าหยิบตะเกียบขึ้นมา

สำหรับเรื่องที่องค์หญิงน้อยจะกินก่อน สวีเหวินหย่าและหลิวจื่อเยว่ย่อมไม่มีปัญหา ส่วนเซียวหรานก็คงไม่ว่าอะไรอยู่แล้ว

องค์หญิงน้อยส่ายหน้า “กิงพร้อมกัน~”

ที่ตำหนักลี่เจิ้งไม่มีธรรมเนียมให้กินก่อนใคร

“อาเมี่ยงบอกว่าห้ามกิงก่อนง่า~”

สวีเหวินหย่าและหลิวจื่อเยว่ยิ้มออกมา เด็กตัวแค่นี้ ช่างรู้ความจริงๆ

“ไม่ใช่กินก่อนจ้ะ ให้ซื่อจื่อชิมดูว่าเค็มไปหรือเปล่า” หลิวจื่อเยว่ปิ๊งไอเดียขึ้นมาทันที

“เอ้อ ใช่ๆๆ!” สวีเหวินหย่าใช้ตะเกียบคีบไข่ชิ้นหนึ่ง “ซื่อจื่อลองชิมดูสิจ๊ะว่าเค็มไหม”

พอพูดแบบนี้องค์หญิงน้อยก็ยอมรับได้ “อื้มๆ~”

องค์หญิงน้อยได้ลิ้มลองรสชาติของไข่ผัดมะเขือเทศเป็นครั้งแรก ดวงตาก็พลันเป็นประกาย เห็นได้ชัดว่านางตกตะลึงกับความอร่อยของอาหารจานนี้

นางไม่เคยได้ลิ้มลองรสชาติที่สดใหม่และอร่อยเช่นนี้มาก่อน เพราะเทคนิคการทำอาหารและเครื่องปรุงรสของต้าถังนั้นแตกต่างจากยุคปัจจุบันอย่างมาก

ไข่ผัดมะเขือเทศในยุคปัจจุบันผสมผสานรสเปรี้ยวอมหวานของมะเขือเทศเข้ากับความนุ่มละมุนของไข่

ยิ่งปรุงรสด้วยเกลือและน้ำตาลในปริมาณที่พอเหมาะ ก็ยิ่งทำให้รสชาติกลมกล่อมและมีสีสันสดใส สำหรับองค์หญิงน้อยแล้ว นี่คือประสบการณ์รสชาติครั้งใหม่ที่น่าประทับใจอย่างไม่ต้องสงสัย

องค์หญิงน้อยโบกไม้โบกมือเล็กๆ อย่างตื่นเต้น “ว้าว~ อาหย่อยที่ฉุดเลยงับ~”

เมื่อเห็นองค์หญิงน้อยชอบอาหารจานนี้มาก สวีเหวินหย่าและหลิวจื่อเยว่ต่างก็รู้สึกยินดีและภูมิใจ

“ซื่อจื่อ ถ้าชอบก็กินอีกสิจ๊ะ ลองชิมอีกทีว่าเค็มไหม” สวีเหวินหย่าคีบให้อีกชิ้น

“ยังชิมรสเค็มไม่ออกเลย ลองอีกทีนะจ๊ะ” หลิวจื่อเยว่ผสมโรง

องค์หญิงน้อยกินมะเขือเทศเข้าไปอีกคำ

ก่อนหน้านี้องค์หญิงน้อยเคยกินมะเขือเทศแล้ว แต่เป็นการกินสดๆ ไม่ใช่แบบผัด

มะเขือเทศกับไข่เป็นคู่ที่เข้ากันอย่างลงตัว เมื่อนำมาผัดรวมกันรสชาติก็ยิ่งยอดเยี่ยมขึ้นไปอีก

“มะเขือเถ็ด~”

เซียวหรานถือจดหมายกลับเข้าไปในห้องนอนแล้วอ่านจนจบอย่างรวดเร็ว

ตอนนี้หลี่ลี่จื้อกำลังสอบถามราคาของผักและผลไม้

ส่วนของอย่างอื่นตอนนี้ยังไม่ค่อยเข้าใจ คงต้องรอไปก่อน

เขาคงไม่สามารถขายแพงเกินไปได้ ต้องเน้นขายปริมาณมากในราคาถูก

ของอย่างมะเขือเทศพวกนี้ ขอแค่ใครมีความคิดสักหน่อย ปีถัดไปก็คงจะลองวิจัยดูว่าปลูกเองได้หรือไม่

ดังนั้นการผูกขาดตลาดผักผลไม้จึงเป็นไปไม่ได้

ทองคำและผ้าไหมที่ได้มาก่อนหน้านี้มีราคาสูงเกินไป

ของที่เซียวหรานมอบให้ไปนั้นเทียบไม่ได้เลย

ไม่ต้องพูดถึงผ้าไหมแพรพรรณ แค่ทองคำก็เป็นเงินก้อนโตแล้ว

มาตราชั่งตวงวัดในสมัยโบราณจะแตกต่างกันไปตามยุคสมัย

ในสมัยราชวงศ์ถัง หนึ่งตำลึงมีค่าประมาณ 37.3 กรัมในปัจจุบัน

ทองคำสิบตำลึงที่องค์หญิงน้อยนำมาให้จึงมีน้ำหนักประมาณ 373 กรัม

ปัจจุบันราคารับซื้อทองคำอยู่ที่ประมาณ 670 หยวนต่อกรัม

มูลค่าทองคำจึงอยู่ที่ประมาณสองแสนห้าหมื่นหยวน

เมื่อคิดถึงเรื่องนี้ เซียวหรานก็รู้สึกว่าการเปิดซูเปอร์มาร์เก็ตมันช่างน่าเบื่อ

ทำงานเหนื่อยสายตัวแทบขาด แถมยังขาดทุนอีก

แค่ของขวัญที่องค์หญิงน้อยนำมาให้แบบสุ่มๆ ก็มีมูลค่าถึงสองแสนห้าหมื่นแล้ว

ส่วนผ้าไหมเหล่านั้นน่าจะมีมูลค่าแตะหลักล้านเลยทีเดียว

เซียวหรานเสียดายจนไม่กล้าขาย

“ราคา... ราคาเท่าไหร่ถึงจะเหมาะสมนะ”

“ฝ่ายนั้นให้ของขวัญมูลค่าเป็นล้านมาเลยนะ...”

“ของที่เราให้ไปมันไม่ได้มีค่าอะไรขนาดนั้น”

“ช่างเถอะ ล็อตแรกส่งให้ฟรีก็แล้วกัน!” ถือซะว่าเป็นการสร้างความสัมพันธ์ที่ดี

จักรพรรดินีจ่างซุนและหลี่ลี่จื้อต่างก็เป็นคนมีหลักการ พวกนางคงไม่ยอมรับของฟรีๆ โดยไม่รู้สึกอะไรแน่นอน

ธรรมเนียมการให้ของขวัญตอบแทนกัน ของขวัญที่พวกนางส่งกลับมานั้นย่อมล้ำค่าอย่างยิ่ง

เซียวหรานกำลังครุ่นคิดว่าจะส่งของไปให้จักรพรรดินีจ่างซุนและหลี่ลี่จื้อหนึ่งล็อต

“พี่ชาย~”

“กิงข้าวได้แว้วค่า~”

เสียงเล็กๆ ใสๆ ดังขึ้นมาจากนอกห้องนอน

“โอเค มาแล้ว!” เซียวหรานเก็บจดหมาย

เซียวหรานเดินออกจากห้องนอน องค์หญิงน้อยก็จูงมือเขาเดินไปยังโต๊ะอาหาร

บนโต๊ะมีกับข้าววางเรียงรายอยู่หลายอย่าง

“กินข้าวกัน!” เซียวหรานอุ้มองค์หญิงน้อยขึ้น

เมื่อองค์หญิงน้อยนั่งลง สวีเหวินหย่าและหลิวจื่อเยว่ก็รีบแย่งกันนั่งประกบข้างองค์หญิงน้อยคนละฝั่ง

เซียวหรานทำได้เพียงนั่งฝั่งตรงข้ามอย่างจนใจ

“ซื่อจื่อ กินไข่จ้ะ” สวีเหวินหย่าคีบกับข้าวให้องค์หญิงน้อยก่อน

เด็กหญิงตัวน้อยกินข้าวเอง โดยมีชามใบเล็กและตะเกียบสำหรับเด็กเตรียมไว้ให้

“อื้มๆ~”

ดวงตาทั้งสองข้างขององค์หญิงน้อยเป็นประกายระยิบระยับจดจ้องไปยังอาหารตรงหน้า ท่าทางที่ตั้งอกตั้งใจนั้นราวกับว่าทั้งโลกเหลือเพียงอาหารมื้อนี้เท่านั้น

“ซื่อจื่อ ลองชิมหมูตุ๋นซีอิ๊วนี่สิ”

เซียวหรานคีบกับข้าวให้องค์หญิงน้อย

“บอสคะ หมูตุ๋นของคุณมันไปหน่อย ซื่อจื่ออาจจะกินไม่ได้นะคะ” สวีเหวินหย่าไม่ชอบกินมัน

“ซื่อจื่อ กินมันได้ไหม” เซียวหรานถามเช่นกัน

“ด้ายค่า~” องค์หญิงน้อยคีบชิ้นมันๆ ขึ้นมากัดอย่างเอร็ดอร่อย “มันๆ อาหย่อยที่ฉุด~”

“ซื่อจื่อ แล้วหนูว่าส่วนมันๆ อร่อยกว่า หรือส่วนเนื้อแดงอร่อยกว่าจ๊ะ” หลิวจื่อเยว่ถามบ้าง

“มันๆ~ อาหย่อยกว่านิดนึง~”

“ฉันขอประกาศเลยว่า ซื่อจื่อคือคู่หูกินข้าวสุดเพอร์เฟกต์ของฉัน” สวีเหวินหย่ารีบพูดขึ้น “ฉันกินเนื้อแดง ซื่อจื่อกินมัน”

“อื้มๆ~”

องค์หญิงน้อยชอบกินส่วนที่ติดมันจริงๆ

“กับข้าวอย่างอื่นก็อร่อยนะ กินผักด้วย” เซียวหรานแทบจะไม่ได้กินเลย

“อื้มๆ~”

องค์หญิงน้อยไม่เลือกกินเลย ไม่ว่าจะเป็นเนื้อหรือผัก โดยพื้นฐานแล้วนางกินได้ทุกอย่างที่ขวางหน้า

เพราะองค์หญิงน้อยรู้สึกว่าอาหารเหล่านี้อร่อยกว่าอาหารจากสำนักพระกระยาหารในวังหลวงมากมายนัก

ดังนั้นนางจึงกินอย่างมีความสุขมาก

“ซื่อจื่อ ซดน้ำซุปสิ!”

“อื้มๆ~”

ซุปไข่สาหร่ายพวกนี้ องค์หญิงน้อยก็ซดอย่างเอร็ดอร่อยเช่นกัน

ดูเหมือนว่าจะชอบไปซะทุกอย่าง ยืนยันได้เลยว่าเป็นนักชิมตัวยงหนึ่งหน่วยถ้วน