บทที่ 38: สาส์นจากหลี่ลี่จื้อ!
บทที่ 38: สาส์นจากหลี่ลี่จื้อ!
“สิ่งนี้คงจะล้ำค่าไม่น้อย” หลี่ลี่จื้อพึมพำกับตัวเอง
จักรพรรดินีจ่างซุนก็รู้สึกว่าอีกฝ่ายให้ของมามากเกินไป ในใจจึงรู้สึกเกรงใจ
องค์หญิงน้อยกลับมาทีไรก็นำของกลับมาไม่น้อย
แม้จะไม่ทราบราคาที่แน่ชัด แต่มีสิ่งหนึ่งที่มั่นใจได้ คือของเหล่านี้ไม่มีในต้าถัง
จัดเป็นของที่ใช้เงินก็หาซื้อไม่ได้
ลิ้นจี่ในต้าถังมี แต่ต้นทุนการขนส่งมายังเมืองฉางอันนั้นสูงเกินไป
ส่วนแตงโมและมะเขือเทศเหล่านี้ก็ไม่เคยเห็นมาก่อน
อาหารมื้อนี้ ราคาคงไม่แพง แต่มันอร่อยจริงๆ
“ท่านแม่ ในเมื่อสามารถสื่อสารกันได้ ก็เขียนสาส์นถึงคุณชายหนุ่มเถิดเพคะ” หลี่ลี่จื้อเสนอ “ให้ซื่อจื่อนำไปให้”
“ของเหล่านี้ล้ำค่าเหลือเกิน ลองดูว่าทางฝั่งคุณชายหนุ่มต้องการอะไรหรือไม่ แลกเปลี่ยนซึ่งกันและกันก็ดีเพคะ”
หลี่ลี่จื้อเองก็รู้สึกติดค้างอีกฝ่ายเช่นกัน
แม้ว่าเซียวหรานจะเป็นฝ่ายให้โดยสมัครใจ แต่หลี่ลี่จื้อ จักรพรรดินีจ่างซุน และคนอื่นๆ ก็ไม่สามารถรับไว้ได้อย่างสบายใจ
หลี่ซื่อหมินและจักรพรรดินีจ่างซุนสบตากัน พยักหน้า เป็นการเห็นด้วยกับคำพูดของหลี่ลี่จื้อ
“ดี ลี่จื้อลองสื่อสารดูหน่อยก็ดี” หลี่ซื่อหมินลุกขึ้น “เช่นนั้นเราจะไปตำหนักไท่จี๋ก่อน”
เมื่อได้ยินว่าหลี่ซื่อหมินจะไป จักรพรรดินีจ่างซุนและหลี่ลี่จื้อก็รีบลุกขึ้น
“ฝ่าบาท ลิ้นจี่ยังมีอีกมาก แล้วก็ผลไม้สีแดงลูกเล็กนั่นด้วย พระองค์นำติดไปด้วยสิเพคะ” จักรพรรดินีจ่างซุนกล่าว
“ไม่จำเป็น ซื่อจื่อกับเอ้อร์เหนียงชอบ ก็เก็บไว้ให้พวกนางทั้งสองคนเถิด” หลี่ซื่อหมินชอบกิน แต่ก็เสียดายที่จะเอาไป
อย่างไรเสียก็เป็นพ่อคน ไม่กล้าแย่งของลูกๆ
องค์หญิงน้อยก็ได้ยินเช่นกัน “เสด็จพ่อกิงนะค้า~”
“พี่ชายบอกว่าถ้าหมดแย้ว ไปหาเค้าได้นะค้า~”
องค์หญิงน้อยกางแขนน้อยๆ ออก ทำท่าประกอบ “พี่ชายมีของอาหย่อยๆ เย้อะแยะไปหมดเลยงับ~”
“เสด็จพ่อ พระองค์ทรงนำไปหน่อยเถิดเพคะ” ดูนั่นสิ นี่ก็ช่วยเกลี้ยกล่อมด้วย
หลี่ซื่อหมินจึงยอมนำติดตัวไปส่วนหนึ่ง
บนโต๊ะมีลิ้นจี่และมะเขือเทศราชินิวางอยู่ องค์หญิงน้อยทั้งสองก็ไม่ได้วิ่งเล่นซุกซน
นั่งกินของอย่างเงียบๆ
พัดลมไฟฟ้าหันเป่าใส่คนทั้งสองเบาๆ ช่างสุขสบายยิ่งนัก
องค์หญิงน้อยมองไปทางจักรพรรดินีจ่างซุนและหลี่ลี่จื้อที่อยู่อีกด้านหนึ่ง สีหน้าครุ่นคิด
นางหมุนพัดลมให้หันไปเป่าทางจักรพรรดินีจ่างซุน
เด็กหญิงตัวน้อยทั้งสองขยับเข้าไปใกล้จักรพรรดินีจ่างซุนและหลี่ลี่จื้อ
ต้องอยู่ใกล้ๆ ถึงจะเย็น แต่ถ้าใกล้เกินไปก็จะเป่าโดนไม่กี่คน
“ซื่อจื่อ เจ้าเป่าเถิด แม่ไม่ร้อน” ในใจของจักรพรรดินีจ่างซุนนั้นรู้สึกปลาบปลื้มยินดีเป็นอย่างยิ่ง
“ท่านแม่ก็ด้วยนะค้า~” องค์หญิงน้อยมองออกว่าตอนนี้อากาศร้อนมาก
“พวกเราเป่าด้วยกันจิ จะได้ม่ะย้อนแย้ว~”
จักรพรรดินีจ่างซุนแย้มสรวลพลางพยักหน้า “ซื่อจื่อของเราโตขึ้นแล้วจริงๆ รู้ความแล้วด้วย!”
“คิๆ~” เมื่อได้ยินท่านแม่ชม เด็กหญิงตัวน้อยก็ดีใจ
“ท่านแม่~ ถ้าอย่างนั้นอีกเดี๋ยวหนูไปหาพี่ชายเล่นได้มั้ยค้า~”
“คิๆ~”
“เจ้าเด็กคนนี้นี่!” หลี่ลี่จื้อบีบแก้มขององค์หญิงน้อยเบาๆ
“ได้สิ แต่ต้องรออีกสักครู่” จักรพรรดินีจ่างซุนพูดอย่างจริงจัง “ซื่อจื่อจะแอบไปคนเดียวไม่ได้นะ ตอนจะไป ต้องบอกท่านแม่กับพี่สาวก่อน ดีหรือไม่?”
จักรพรรดินีจ่างซุนกำชับอีกครั้ง
“อื้มๆ~”
“หนูจำได้แย้วค่า~”
อวี้ซูนำพู่กัน หมึก กระดาษ และที่ฝนหมึกมาให้หลี่ลี่จื้อ หลี่ลี่จื้อเตรียมเขียนสาส์นถึงเซียวหรานด้วยตนเอง
[สาส์นถึงคุณชายหนุ่ม:]
[เรียน คุณชายหนุ่มผู้มีเกียรติ]
[ได้ยินกิตติศัพท์เรื่องคุณธรรมของท่านมานาน แม้จะยังไม่เคยได้พบหน้า แต่ทุกครั้งที่ซื่อจื่อกลับมา ล้วนนำของเลิศรสและสิ่งของงดงามติดตัวมาด้วย ทั้งยังบอกว่าทุกสิ่งล้วนมาจากน้ำใจของท่าน]
[แม้ข้าลี่จื้อจะอยู่ในวังหลวง ก็ยังสัมผัสได้ถึงความปรารถนาดีของท่าน ในใจรู้สึกซาบซึ้งเป็นอย่างยิ่ง]
[วันนี้จึงตั้งใจเขียนสาส์นฉบับหนึ่ง เพื่อแสดงความขอบคุณจากใจ]
[ซื่อจื่อยังเยาว์วัย ได้รับการดูแลจากท่าน ทั้งเรื่องอาหารการกินและความเป็นอยู่ล้วนได้รับความเมตตาจากท่าน ข้าและครอบครัวต่างซาบซึ้งในใจ]
[ของที่ท่านมอบให้ ล้วนเป็นของที่ไม่ธรรมดา ลิ้นจี่รสหวานล้ำ ผลไม้สีแดงลูกเล็กก็สดใหม่ ล้วนเป็นของหายากในต้าถัง]
[ทำให้รู้สึกแปลกใหม่ตื่นตาตื่นใจ เมื่อได้ลิ้มลองก็ยากจะลืมเลือน]
[ความมีน้ำใจของท่าน ทำให้ข้ารู้สึกละอายใจที่จะรับไว้ ในใจจึงรู้สึกไม่สงบ]
[แม้ข้าจะเป็นสตรี แต่ก็รู้หลักการของการไปมาหาสู่แลกเปลี่ยนน้ำใจ]
[ในเมื่อท่านมีน้ำใจมอบให้ ข้าก็ปรารถนาจะตอบแทนท่านสุดความสามารถเช่นกัน]
[ไม่ทราบว่าท่านต้องการสิ่งของใดจากต้าถัง หรือมีความปรารถนาใดหรือไม่ ข้ายินดีที่จะแลกเปลี่ยนสิ่งของกับท่าน เพื่อแสดงความขอบคุณจากใจจริง]
[หากท่านไม่รังเกียจ ข้ายินดีที่จะติดต่อกับท่านผ่านทางสาส์น เพื่อสานสัมพันธ์ไมตรี]
[กระดาษสั้นความนัยยาว ยังมีอีกมากที่อยากกล่าว]
[หวังว่าท่านจะรักษาสุขภาพ และรอคอยข่าวดีจากท่าน]
หลี่ลี่จื้อเขียนเสร็จก็พับใส่ซองจดหมาย สุดท้ายก็เขียนบนหน้าซองว่า ‘คุณชายหนุ่มเปิดอ่านด้วยตนเอง!’
หลี่ลี่จื้อเตรียมการเรียบร้อย “ซื่อจื่อ นำสิ่งนี้ไปให้คุณชายหนุ่มนะ ไปเล่นได้สักพัก แต่อย่านานเกินไป”
“ถ้าเจ้าไม่กลับมานาน ท่านแม่กับพวกเราจะเป็นห่วง รีบกลับมานะ”
องค์หญิงน้อยรีบรับสาส์นมา “พี่จ๋า หนูรู้แย้วค่า~”
“ท่านแม่~ พี่รอง หนูไปเล่นแย้วนะค้า~” องค์หญิงน้อยหันไปมองจักรพรรดินีจ่างซุนและองค์หญิงน้อยเฉิงหยาง
“ซื่อจื่อ รีบกลับมานะ!” องค์หญิงน้อยเฉิงหยางรู้สึกไม่อยากให้ไปเล็กน้อย
“รีบกลับมานะ!”
“อื้มๆ~”
องค์หญิงน้อยถือสาส์นวิ่งกลับไปที่หน้าฉากกั้น แล้วเดินหายเข้าไปในฉากกั้นท่ามกลางสายตาของทุกคน
องค์หญิงน้อยเฉิงหยางเดินไปที่หน้าฉากกั้น ยื่นมือออกไปสัมผัส
ฉากกั้นก็ยังคงเป็นฉากกั้นอันเดิม เพียงแต่พิเศษสำหรับองค์หญิงน้อยคนเดียวเท่านั้น
หลี่ลี่จื้อเดินเข้าไปดูเช่นกัน “น้องรอง เดี๋ยวซื่อจื่อก็กลับมาแล้ว”
หลี่ลี่จื้อปลอบองค์หญิงน้อยเฉิงหยางสองสามประโยค
องค์หญิงน้อยปรากฏตัวขึ้นในห้องนอนอีกครั้ง ความรู้สึกแรกคือความเย็นสบาย
“พี่ชาย~”
“หนูมาแว้วค่า~”
องค์หญิงน้อยตะโกนเรียก
แต่ไม่ได้รับการตอบกลับจากเซียวหราน
องค์หญิงน้อยไม่ได้รู้สึกแปลกถิ่นกับบ้านของเซียวหราน
เซียวหรานเองก็คิดไว้แล้วว่าองค์หญิงน้อยอาจจะมา จึงไม่ได้ปิดประตู
องค์หญิงน้อยเดินออกจากห้อง ตรงไปยังซูเปอร์มาร์เก็ต
เซียวหรานเห็นเข้าพอดี “ซื่อจื่อ!”
“คิๆ~”
“พี่ชาย~”
เซียวหรานอุ้มองค์หญิงน้อยขึ้นมา “กลับมานานหรือยัง?”
“หนูเพิ่งมาถึงงับ~” องค์หญิงน้อยยื่นสาส์นให้เซียวหราน “พี่ชาย~ อัยนี้พี่จ๋าให้พี่ชายนะค้า~”
“ซื่อจื่อ เจ้าเป็นองค์หญิงน้อยใช่หรือไม่?” เซียวหรานรับสาส์นมา อุ้มองค์หญิงน้อยกลับเข้าไปในบ้าน
“อื้มๆ~ หนูเปงงับ~”
องค์หญิงน้อยอายุยังน้อย แต่ก็รู้ว่าตัวเองเป็นองค์หญิง
แม้จะไม่ค่อยเข้าใจว่าองค์หญิงคืออะไร แต่เคยได้ยินคนอื่นพูดถึง ก็เลยจำได้
“อย่าให้คนอื่นรู้ได้หรือไม่?”
“แล้วก็ห้ามบอกว่าบ้านเจ้าอยู่ที่ไหน เจ้ามาจากที่ไหน”
“พี่สาวคนสวยข้างนอกนั่นก็ห้ามบอก”
“อื้มๆ~” องค์หญิงน้อยไม่รู้ว่าทำไม แต่รู้สึกว่าฟังที่เซียวหรานพูดก็พอ
“ถ้าคนอื่นถามว่าบ้านเจ้าอยู่ที่ไหน ซื่อจื่อรู้หรือไม่ว่าต้องพูดยังไง?”
องค์หญิงน้อยครุ่นคิดเล็กน้อย “เค้าม่ะรู้ง่า~”
“เก่งมาก! ซื่อจื่อฉลาดมาตั้งแต่เด็กเลยนะ” คำตอบนี้ไม่มีปัญหา เด็กอายุเท่านี้ไม่รู้ก็เป็นเรื่องสมเหตุสมผลมาก
กลับมาถึงห้อง เซียวหรานวางองค์หญิงน้อยลง
องค์หญิงน้อยหันหลังวิ่งกลับไปที่ห้องนอน อุ้มตุ๊กตาอ๋อต้าเหมียวที่ลืมไว้ก่อนหน้านี้ขึ้นมา
“พี่ชาย~ อัยนี้ของหนูหยอค้า~” องค์หญิงน้อยถาม
“หนูอยากให้พี่รองงับ~”
“อืม ได้สิ” เซียวหรานตอบตกลง องค์หญิงน้อยยังไม่ลืมพี่รองของตัวเอง
“คิๆ~”
“ขอบคุณนะงับ พี่ชาย~”
เซียวหรานมองดูสาส์น ตัวอักษรบนซองจดหมายงดงามมาก
แต่ดูออกว่าไม่ใช่ลายมือเดิมก่อนหน้านี้
(จบตอน)