บทที่ 26 สิ้นสุดการผ่าตัด

แม้ในยุคปัจจุบัน การปลูกถ่ายอวัยวะเทียมจะเป็นเรื่องปกติธรรมดาจนกลายเป็นส่วนหนึ่งของชีวิตประจำวัน ถึงขั้นที่ "มนุษย์ธรรมชาติ" ที่ไร้การดัดแปลงจะถูกมองด้วยสายตาเหยียดหยามอยู่บ้าง

กลุ่มอนุรักษ์นิยมบางกลุ่มที่เรียกร้องให้ "ปฏิเสธอวัยวะเทียม คืนสู่ธรรมชาติ" มักตกเป็นเป้าโจมตีและล้อเลียนในโลกออนไลน์ มีมล้อเลียนผุดขึ้นเป็นดอกเห็ด การโต้เถียงและการปั่นประสาทเกิดขึ้นไม่เว้นแต่ละวัน

แต่ทว่า

ความทนทานทางจิตใจของแต่ละคนมีขีดจำกัด การปลูกถ่ายอวัยวะเทียมไม่สามารถทำได้อย่างไร้ขีดจำกัด ขีดจำกัดทางทฤษฎีของคนปกติคือ 50% แต่โดยทั่วไป 40% ก็ถือเป็นจุดอันตรายที่เสี่ยงต่อการเกิดโรคไซเบอร์ไซโคซิสอย่างมาก

ยกตัวอย่างชนชั้นกลาง ด้วยความกังวลในเรื่องนี้ ส่วนใหญ่จะรักษาระดับการดัดแปลงไว้ที่ประมาณ 15%

แม้แต่ทหารรับจ้างที่ต้องใช้กำลังในการหากิน ส่วนใหญ่ก็จะไม่เกิน 35%——แต่ร่างกายของมนุษย์ธรรมชาติยังไงก็สู้อวัยวะเทียมไม่ได้ สำหรับคนที่ต้องเสี่ยงเป็นเสี่ยงตายท่ามกลางดงกระสุน จะปล่อยให้อวัยวะเดิมๆ เป็นตัวถ่วงไม่ได้ ตามทฤษฎีถังไม้ จุดที่สั้นที่สุดคือกำหนดขีดความสามารถสูงสุด

ในสนามรบ การเป็นตัวถ่วงหมายถึงความตาย

ดังนั้น อุปกรณ์อย่าง 【ไป๋เจี่ยรุ่น III พาวเวอร์อาร์มการ์ด】 จึงถือกำเนิดขึ้น

ในกล่องตรงหน้าซ่งสือ มีปลอกแขนโลหะนอนสงบนิ่งอยู่

ตัวเรือนทาสีขาวหม่น ไม่ได้ใช้ดีไซน์เพรียวลมยอดนิยม แต่ดูหนาเทอะทะเหมือนปลอกแขนของอัศวินสวมเกราะในยุคโบราณ

แต่ที่ล้ำกว่านั้น คือส่วนมือที่ประกอบขึ้นจากเกล็ดโลหะละเอียดจำนวนมากซ้อนทับกัน ห่อหุ้มทั้งห้านิ้วไว้อย่างมิดชิดไร้รอยต่อ

แม้จะเป็นการออกแบบเชิงกลไก แต่ภายใน "ไป๋เจี่ยรุ่น III" มีพอร์ตเชื่อมต่อระบบประสาท เมื่อสวมใส่และเชื่อมต่อ จะช่วยเพิ่มความแม่นยำในการควบคุมได้อย่างมหาศาล

——นี่คือหนึ่งในทางเลือกแทนการ "เปลี่ยนเป็นอวัยวะเทียม"

เมื่อเทียบกับการตัดแขนทิ้งแล้วเปลี่ยนเป็นแขนกล วิธีนี้แค่ผ่าตัดฝังพอร์ตเชื่อมต่อระบบประสาทที่แขน เป็นการดัดแปลงเพียงครึ่งเดียว ลดภาระทางจิตใจลงได้มาก

แน่นอนว่ามีข้อเสีย อย่างแรกคือไม่สะดวก เพราะอุปกรณ์ภายนอกไม่สามารถสวมใส่ได้ตลอดเวลา หากเกิดเหตุฉุกเฉินอาจไม่ทันการ ไม่เหมือนอวัยวะเทียมที่พร้อมใช้เสมอ

อย่างที่สองคือ เมื่อเทียบกับ "การแปลงเป็นจักรกล" โดยสมบูรณ์ แม้จะมีการเชื่อมต่อระบบประสาทช่วยชดเชย แต่ความคล่องตัวและความเป็นหนึ่งเดียวย่อมด้อยกว่า เหมือนความแตกต่างระหว่าง "แขนตัวเอง" กับ "อุปกรณ์เสริม"

ส่วนจุดสูงสุดของแนวทางนี้ คือ 【ชุดเกราะเอ็กโซสเกเลตัน】

ในทางทฤษฎี ชุดเกราะเอ็กโซสเกเลตันที่แข็งแกร่งที่สุดในโลกที่ผลิตจำนวนมากได้ คือ "ชุดเกราะศักดิ์สิทธิ์" ของ 【จักรวรรดิแวมป์สตา】——แต่ของพรรค์นั้นผสมผสานเทคนิคพลังจิตเข้าไปด้วย อย่างน้อยสำหรับซ่งสือ เขาตัดมันออกจากหมวดหมู่เอ็กโซสเกเลตันไปแล้ว

"ไป๋เจี่ยรุ่น III..."

มองดูพาวเวอร์อาร์มการ์ดตรงหน้า ซ่งสือรู้สึกใจหายวาบ

ในชาติก่อน หรือก็คืออีกยี่สิบปีข้างหน้า ซีรีส์ 【ไป๋เจี่ย】 เลิกผลิตไปเจ็ดแปดปีแล้วเพราะยอดขายตกต่ำ รุ่นสุดท้ายคือ ไป๋เจี่ยรุ่น VIII Promax ซึ่งถูกวิจารณ์ยับว่าเป็นงานเผาหวังฟันกำไรทิ้งท้ายก่อนปิดตำนาน

แต่สำหรับซ่งสือ เขามีความผูกพันกับซีรีส์นี้พอสมควร

รุ่นแรกๆ ของ 【ไป๋เจี่ย】 แม้จะควบคุมยากไปหน่อย แต่ในระดับตลาดและราคาเดียวกัน ประสิทธิภาพของมันถือว่ากินขาด

แน่นอน บางคนอาจมองว่า "ควบคุมยาก" เป็นปัญหาใหญ่ แต่ซ่งสือไม่เคยเจอปัญหานั้น

——คงไม่มีใครใช้เกินสามครั้งแล้วยังคุมไม่ได้หรอกมั้ง?

ดังนั้นซ่งสือจึงใช้ซีรีส์ 【ไป๋เจี่ย】 มานานพอสมควร น่าเสียดายที่รุ่นหลังๆ ยิ่งทำยิ่งแย่ บวกกับตำแหน่งทางการตลาดที่เป็นระดับกลางถึงล่าง ไม่ตอบโจทย์การต่อสู้ระดับสูงของเขาอีกต่อไป มันจึงค่อยๆ หายไปจากรายการอุปกรณ์ของเขา

"อามิคาบา เอาแขนขวา"

ซ่งสือถลกแขนเสื้อขึ้น เผยให้เห็นกล้ามเนื้อแขนขวาที่ได้รูปสวยงาม——เจ้าของร่างเดิมไม่ได้ออกกำลังกายเท่าไหร่ แต่ผลจากการ "ตื่นรู้พลังจิต" ช่วยยกระดับร่างกายจนเทียบเท่านักกีฬามืออาชีพชั้นนำไปแล้ว

"อืม"

อามิคาบาพยักหน้า

ซ่งสือนอนลงบนเก้าอี้ผ่าตัด ปล่อยให้อุปกรณ์ล็อกแขนขวาไว้ แล้วรออย่างเงียบๆ

รออยู่พักหนึ่ง อามิคาบาก็ยังไม่มา ซ่งสือหันไปมอง พบว่าอีกฝ่ายเอาเบาะรองนั่งออกมาจากไหนไม่รู้ นั่งคุกเข่าพนมมือไหว้รูปภาพบนผนัง

ปากก็พึมพำอะไรบางอย่าง เช่น "พระอรหันต์องค์ที่ 291", "ขอท่านชีวกฯ คุ้มครอง", "การผ่าตัดราบรื่น", "ด้วยแรงศรัทธา"

ซ่งสือเงียบไปครู่หนึ่ง เลือกที่จะเคารพความแตกต่างส่วนบุคคล

แม้เท่าที่เขารู้ นอกจากจักรวรรดิแวมป์สตาที่ใช้วิธี "ศาสนาประจำชาติ" รวมศูนย์อำนาจรัฐและศาสนา อาศัยศรัทธามหาศาลของจักรวรรดิอันยิ่งใหญ่ สร้าง "ตัวตนศักดิ์สิทธิ์" ที่เรียกว่า 【เทพเจ้า】 ขึ้นมาจริงๆ ตลอดระยะเวลานับพันปีแล้ว

ตำนานเทพเจ้าอื่นๆ บนโลก ล้วนเป็นเพียงเรื่องเล่าขานจากเหตุการณ์และบุคคลในประวัติศาสตร์อันยาวนาน เป็นการแสดงออกของอุดมการณ์บางอย่าง ที่นำไปสู่ความเชื่อและวัฒนธรรมเฉพาะ

ต้นแบบของเทพเจ้าในตำนานเหล่านั้น ก็แค่ผู้ใช้พลังจิตในยุคโบราณเท่านั้นเอง

——ชาติก่อน เขาในจุดสูงสุดของพลังจิตระดับวงแหวนที่สี่แห่งวิถี 【มหาต้นกำเนิด】 ก็เพียงพอที่จะเป่าต้นแบบเทพเจ้าพวกนั้นให้กระจุยได้เก้าในสิบ

แต่...

ซ่งสือเคารพความแตกต่างส่วนบุคคล

อามิคาบาไหว้พระชีวกฯ เสร็จ พอซ่งสือคิดว่าจะเริ่มผ่าตัดสักที อีกฝ่ายกลับดีดนิ้ว ทันใดนั้นลำโพงก็เด้งออกมาจากผนัง เพลงจังหวะมันส์ๆ ดังกระหึ่มห้องผ่าตัด

"Ek ladki thi deewani si! Ek ladke pe woh marti thi!" (มีสาวน้อยนางหนึ่งผู้คลั่งรัก! นางหลงรักหนุ่มน้อยคนหนึ่ง!)

"Nazrein jhukake sharmake! Galiyon se guzarti thi——" (นางก้มหน้าเอียงอาย! เดินผ่านตรอกซอยไป——)

ตามจังหวะเพลง บุคลิกของอามิคาบาเปลี่ยนไปทันที แขนกลข้างขวาดังแกร๊กๆ เครื่องมือสารพัดชนิดเด้งออกมา

อามิคาบาทำสีหน้าเคร่งขรึมจริงจัง แต่เท้าขยับพริ้วไหว หมุนตัวเข้ามาหาซ่งสือ ท่าทางดูเล่นใหญ่รัชดาลัยเธียเตอร์ แต่ก็เข้ากับจังหวะเพลงอย่างน่าประหลาด

ซ่งสืออ้าปากจะทัก แต่ก็เลือกที่จะหุบปาก

เคารพความแตกต่างทางเชื้อชาติ

• ·····

สามสิบนาทีต่อมา

"ยาระงับประสาทหนึ่งชุด สิบสองหลอด อย่าลืมฉีดอาทิตย์ละสองหลอด ไม่งั้นแขนเน่าไม่รู้ด้วยนะ ถึงตอนนั้นอย่ามาโวยวาย ฉันจะแถมลูกปืนให้แทน"

"อีกอย่างระวังด้วย อัตราการดัดแปลงร่างกายแกต่ำเกินไป ต่อให้เป็นพาวเวอร์อาร์มการ์ดก็อย่าใส่นาน วันละสามครั้ง ครั้งละไม่เกินครึ่งชั่วโมงก็พอแล้ว นานกว่านั้นระวังต้องตัดแขนทิ้ง"

อามิคาบากอดอก มองดูซ่งสือขยับแขนไปมา

ค่าบริการแพงก็จริง แต่ซ่งสือต้องยอมรับว่าฝีมือสมราคา การผ่าตัดลื่นไหล รวดเร็ว และไม่มีข้อผิดพลาด

เหมือนเดาใจได้ อามิคาบาแค่นหัวเราะ

"ผ่าตัดเล็กแค่นี้ ฉันจะพลาดได้ไง? แกคงไม่คิดว่ามันยากหรอกนะ? ไม่หรอกมั้ง ไม่หรอกมั้ง?"

ซ่งสือถอนหายใจ ไม่พูดอะไร

ต่อไป

การผ่าตัดเสร็จสิ้น ทั้งสองคนไม่ได้มีความสัมพันธ์ลึกซึ้งอะไร ซ่งสือหิ้วกระเป๋าเจมส์บอนด์เตรียมจากไป——กระเป๋านี้เป็นของแถมจากอามิคาบา ข้างในบรรจุไป๋เจี่ยรุ่น III, สารกระตุ้น, สารช่วยเลือดแข็งตัว, ผ้าพันแผล, และเครื่องรบกวนสัญญาณแบบปิดกั้นทุกย่านความถี่ 【วงแหวนอาร์ทัด】

ไม่กี่นาทีต่อมา

เสียงโหยหวนดังลั่นคลินิก

"เชี่ย——เอ๊ย! อุตส่าห์ไม่พูดเรื่องมีดผ่าตัดแล้วนะ!"

"ไอ้เด็กเวรนั่นยังจะแอบจิ๊กไปอีก! ม... มีดผ่าตัดของฉ้านนน——!!"

(จบบท)