บทที่ 14 ขอยกให้เป็นทีเด็ด!
บทที่ 14 ขอยกให้เป็นทีเด็ด!
บทที่ 14 ขอยกให้เป็นทีเด็ด!
“เสี่ยวถัง นายมาแล้วเหรอ?”
ขณะที่ถังเฉินกำลังคุยกับอาโม่อยู่ เหลียงเฉียวก็ยิ้มร่าเดินเข้ามา
ตามหลังเขามา ยังมีเกษตรกรผู้ปลูกข้าวรายใหญ่อีกสองสามคน
ถึงแม้ว่าราคาที่ตกลงกันเมื่อวานจะค่อนข้างต่ำไปหน่อย แต่การที่สามารถขายข้าวสารออกไปได้พร้อมกัน พวกเขาก็ยังคงดีใจอยู่ไม่น้อย
เพราะอย่างไรเสีย ขายไปก็ยังได้เงิน ขายได้น้อยหน่อย ก็ยังดีกว่ากองทิ้งไว้ในยุ้งฉาง
“ลุงเหลียงเฉียวครับ!”
ถังเฉินหันไปทักทายเหลียงเฉียวและผู้อาวุโสอีกสองสามคนที่อยู่ด้านหลัง
เหลียงเฉียวหัวเราะออกมา แล้วหันไปมองสำรวจห้องโถงของปราสาทโบราณในฝัน
นี่เป็นครั้งแรกที่เขามายังสถานที่แบบนี้ เขาถึงกับตกตะลึงกับความหรูหราและโอ่อ่าตรงหน้า
ถังเฉินเห็นสีหน้าที่เต็มไปด้วยความตื่นเต้นของเขา ก็ยิ้มแล้วถาม “ลุงครับ ลุงชอบที่นี่ไหมครับ?”
“ชอบสิ จะไม่ชอบได้ยังไงล่ะ?” เหลียงเฉียวหัวเราะแหะๆ “ยังไงซะก็เป็นถึงโรงแรมเจ็ดดาว ได้มาพักที่นี่สักคืนหนึ่ง อย่างน้อยก็คงรู้สึกเหมือนหนุ่มลงไปสิบปีเลยล่ะ!”
“ได้ครับ ถ้าชอบ ก็พักที่นี่สักสองคืน ให้หนุ่มลงไปยี่สิบปีเลย!” ถังเฉินกล่าว
“ไม่ได้หรอก มันแพงเกินไป...” เหลียงเฉียวพูดเสียงเบา “ถึงขายข้าวสารได้เงินมาไม่น้อย แต่ก็ไม่พอจ่ายค่าที่พักที่นี่หลายคืนหรอก!”
ขณะที่ทั้งสองคนกำลังคุยกันอยู่ ข้างๆ ก็พลันมีเสียงดนตรีดังขึ้น หญิงสาวสองสามคนกำลังโยกย้ายส่ายสะโพกเบาๆ ไปตามเสียงเพลงบนเวที
เห็นได้ชัดว่า อาโม่เริ่มไลฟ์สดแล้ว
“พี่น้องครับ ช่วยดันกันอีกหน่อยได้ไหม? พวกเรามีแฟนคลับตั้งแปดล้านคน ในห้องไลฟ์สดขอคนดูสักแสนคนได้ไหมครับ?”
อาโม่ยืนอยู่หน้าไลฟ์สด ตะโกนสุดเสียง
แค่แสนคนยังต้องตะโกนขนาดนี้ ถังเฉินรู้สึกสงสารเขาอยู่เหมือนกัน
ถ้าต้องตะโกนให้ได้คนดูเป็นสิบล้านคนเหมือนห้องไลฟ์สดของเขา ต่อมทอนซิลคงได้ปลิวออกมาเลยมั้ง?
“เสี่ยวถัง อาโม่เริ่มไลฟ์แล้ว นายก็เริ่มไลฟ์สิ!” เหลียงเฉียวเอ่ยเตือนจากข้างๆ “เขาเป็นสตรีมเมอร์ชื่อดัง นายไลฟ์สดพร้อมกับเขา ไม่แน่อาจจะได้แฟนคลับเพิ่มนะ!”
“ได้ครับ งั้นผมก็เริ่มไลฟ์ด้วย!” ถังเฉินยิ้มแล้วพยักหน้า
เมื่อเห็นท่าทางกระเสือกกระสนของอาโม่ ถังเฉินก็อยากจะเริ่มไลฟ์ขึ้นมาจริงๆ เขาอยากจะลองดูว่าถ้าตัวเองออกมาไลฟ์เล่นๆ สักพัก จะดึงดูดคนได้มากแค่ไหน
เมื่อคิดได้ดังนั้น ถังเฉินก็เปิดห้องไลฟ์สดทันที “สวัสดีครับทุกคน ไม่มีอะไรทำ เลยจะมาคุยเล่นกับทุกคนครับ!”
เมื่อห้องไลฟ์สดเปิดขึ้น ยอดผู้เข้าชมออนไลน์ก็พุ่งทะยานขึ้นในทันที เพียงครู่เดียว ก็ทะลุหลักล้านคน
คอมเมนต์ยิ่งถาโถมเข้ามาจนเต็มหน้าจอไปหมด
“ฉันไม่ได้ตาฝาดไปใช่ไหม นักขายไลฟ์สดอันดับหนึ่งเริ่มไลฟ์แล้ว?”
“รอมานานในที่สุดก็ถึงวันนี้ เงินพร้อมแล้ว ขอให้สตรีมเมอร์ให้โอกาสฉันได้ใช้จ่ายที!”
“ไม่ได้เจอกันวันเดียว สตรีมเมอร์หล่อกว่าเมื่อวานอีกแล้ว!”
“วันนี้ไม่ว่าจะพูดยังไงก็ต้องแย่งซื้อให้ได้ คราวที่แล้วแย่งซื้อได้แค่ออเดอร์เดียว ยากเกินไปแล้ว...”
“คนข้างบนน่ะ ได้ของดีไปแล้วยังไม่พอใจอีก คนที่ไม่ได้สักออเดอร์อย่างฉัน ทุกข์กว่านายเยอะ!”
“เปิดไลฟ์ปุ๊บ ยอดคนดูก็ทะลุสิบล้านเลย จะแย่งซื้อยังไงไหว? ต้องไปฝึกความเร็วของนิ้วมาดีๆ แล้ว!”
เมื่อมองดูคอมเมนต์ในห้องไลฟ์สด ถังเฉินก็ทำหน้าไม่ถูก
เขาคาดไม่ถึงจริงๆ ว่าห้องไลฟ์สดของคนอื่นต่างก็พยายามหาทางขายของออกไป แต่ห้องไลฟ์สดของเขากลับเป็นฝ่ายที่หาของมาขายได้ยาก
แฟนคลับจำนวนมากที่ซื้อของไม่ทันต่างก็พากันบ่นในคอมเมนต์
“เพื่อนๆ ครับ พลังการซื้อของทุกคนแข็งแกร่งเกินไปจริงๆ ผลไม้เหล่านั้นไม่เพียงพอต่อความต้องการของทุกคนจริงๆ ครับ!” ถังเฉินกล่าวอย่างขอโทษ “แต่ว่า ต่อไปเวลาที่ผมนำของมาขายให้ทุกคน ผมจะพยายามตอบสนองความต้องการในการซื้อของทุกคนให้ได้ครับ!”
คอมเมนต์: สตรีมเมอร์ วันนี้ขายของไหมครับ? กระเป๋าตังค์ผมพร้อมแล้ว
ถังเฉินส่ายหน้า “วันนี้ไม่ได้ตั้งใจจะขายของครับ แค่อยากจะมาคุยเล่นกับทุกคนเฉยๆ!”
คอมเมนต์: ไม่ว่าสตรีมเมอร์จะคุยเล่นหรือขายของ พวกเราก็สนับสนุนคุณอย่างไม่มีเงื่อนไข คุณคือสตรีมเมอร์ที่มีวิสัยทัศน์กว้างไกลที่สุดเท่าที่ฉันเคยเห็นมา!
เมื่อมองดูคอมเมนต์ที่เต็มไปด้วยการสนับสนุนบนหน้าจอ ถังเฉินก็กล่าวอย่างมีความหมายลึกซึ้ง “ไม่คิดเลยจริงๆ ว่าสตรีมเมอร์ตัวเล็กๆ อย่างผม จะได้รับการสนับสนุนจากทุกคนมากมายขนาดนี้!”
พูดจบ เขาก็หยุดไปครู่หนึ่ง “ถึงแม้วันนี้จะแค่อยากมาคุยเล่นกับทุกคน แต่ของสมนาคุณก็ต้องมีเหมือนกัน เดี๋ยวผมจะแจกของสมนาคุณครั้งใหญ่ให้ทุกคนนะครับ!”
ขณะที่ถังเฉินกำลังคุยเล่นกับแฟนคลับอยู่ ก็พลันเห็นอาโม่ที่อยู่ข้างๆ เดินตรงมาหาเหลียงเฉียวและคนอื่นๆ
“ตาเฒ่าเหลียง เรื่องมันเปลี่ยนไปแล้วนะ!” อาโม่เดินเข้ามาแล้วกล่าว “ราคาที่เราตกลงกันไว้ก่อนหน้านี้ เกรงว่าจะไม่ได้แล้ว!”
“หา? เกิดอะไรขึ้น?” เมื่อได้ยินคำพูดของอาโม่ เหลียงเฉียวก็ร้อนใจขึ้นมาทันที
พวกเขาปลูกข้าวมาก็ไม่ใช่เรื่องง่าย กว่าจะตกลงราคาเตรียมจะขายได้ ก็กลับมาเปลี่ยนใจกะทันหันอีกแล้ว เป็นใครใครก็ร้อนใจ
ไม่ใช่แค่เขา เกษตรกรรายใหญ่อีกสองสามคนก็กรูกันเข้ามาทั้งหมด
“ราคาที่พูดกันไว้ก่อนหน้านี้ใช้ไม่ได้แล้ว ต้องราคานี้!” อาโม่ชูนิ้วขึ้นมาหนึ่งนิ้ว แล้วพูดกับเหลียงเฉียวและคนอื่นๆ
“หนึ่งหยวนต่อครึ่งกิโลกรัม? นายจะขูดรีดกันรึไง?” เหลียงเฉียวเห็นดังนั้นก็ตะโกนอย่างเดือดดาล “เมื่อวานพวกเราก็ยอมให้มากพอแล้วนะ นี่นายจะบีบให้พวกเราไม่มีทางรอดเลยรึไง!”
“จะขายหรือไม่ขาย ก็แล้วแต่พวกนายแล้วกัน!” อาโม่แค่นเสียงเย็นชา “ยังไงซะ ถ้าขายถูกหน่อย อย่างน้อยพวกนายก็ได้เงินบ้าง แต่ถ้าไม่ขาย ก็รอให้ผลผลิตปีนี้เน่าคาที่ดินไปเลยแล้วกัน!”
“แก—”
เกษตรกรรายใหญ่อีกสองสามคนโกรธจนหน้าเขียว อยากจะพุ่งเข้าไปอัดเขาสักที
เพื่อการไลฟ์สดในวันนี้ พวกเขาได้ปฏิเสธพ่อค้าคนกลางที่มารับซื้อข้าวไปแล้ว ถ้าวันนี้ขายไม่ได้ ผลที่ตามมาคงจะเลวร้ายเกินคาดคิด
“อะไร จะต่อยฉันเหรอ?” อาโม่แสดงท่าทีแบบนักเลง
ในตอนนั้นเอง ถังเฉินที่อยู่ข้างๆ ก็ลุกขึ้นยืน “พี่ชาย มีอะไรก็ค่อยๆ พูดกัน ผมยังเปิดไลฟ์สดอยู่นะ ท่าทางดูถูกดูแคลนแบบนี้ของคุณ ไม่กลัวว่าแฟนคลับจะเห็นหรือไง?”
“เหอะ คิดจะเอาแฟนคลับกระจอกงอกง่อยของนายมาขู่ฉันเรอะ!” อาโม่พูดอย่างดูแคลน “แค่แฟนคลับกระจอกงอกง่อยของนาย ยังกล้าเรียกว่าแฟนคลับอีกเหรอ? รู้ไหมว่าฉันมีแฟนคลับเท่าไหร่? ฉันมีตั้งแปดล้านกว่าคน!”
“แปดล้านกว่าคนเหรอครับ? นี่มันน่ากลัวเกินไปแล้ว...” ถังเฉินถูกเขาทำเอาหัวเราะออกมา แล้วพูดกับห้องไลฟ์สด “เพื่อนๆ ครับ ได้ยินไหมครับ? เขามีแฟนคลับแปดล้านกว่าคนแน่ะ แล้วพวกเราที่มีกันอยู่หยิบมือเดียว จะทำยังไงกันดีล่ะครับ?”
เมื่อเสียงของถังเฉินสิ้นสุดลง ห้องไลฟ์สดก็เดือดพล่านขึ้นมาทันที...