บทที่ 18 ศรัทธาในพุทธองค์ จักรอดปลอดภัย
บทที่ 18 ศรัทธาในพุทธองค์ จักรอดปลอดภัย
บทที่ 18 ศรัทธาในพุทธองค์ จักรอดปลอดภัย
เมื่อเห็นสภาพคุณชายเย่เหวินที่ร้องไห้ฟูมฟายน้ำมูกน้ำตาไหลเป็นทาง ไร้ซึ่งคราบความโอหังในตอนแรก หลินอิงเซียงก็ฉีกยิ้มกว้างยิ่งกว่าเดิม
“อมิตพุทธ! ประสก... บรรพชิตไม่กล่าวมุสา บัดนี้ประสกเชื่อคำพูดของอาตมาแล้วหรือยัง?”
“เชื่อแล้ว! เชื่อหมดใจเลยขอรับไต้ซือ! ข้าเกือบโดนธนูยิงตายจริงๆ!”
เย่เหวินกอดขาหลินอิงเซียงแน่นราวกับเป็นท่อนซุงช่วยชีวิตท่ามกลางพายุคลั่ง “ไต้ซือต้องช่วยข้านะ! ใครมันคิดร้ายกับข้า ไต้ซือโปรดชี้แนะด้วยเถิด!”
หลินอิงเซียงทำเพียงชูนิ้วชี้ขึ้นฟ้า แล้วเอ่ยเสียงเรียบ “ประสก... ความลับสวรรค์มิอาจแพร่งพราย! อาตมาเห็นแก่ที่ประสกมีวาสนาต่อกัน จึงได้เอ่ยเตือนเพื่อช่วยผ่อนหนักให้เป็นเบา ส่วนเรื่องอื่นนอกเหนือจากนี้... อาตมามิอาจก้าวล่วงได้”
ความจริงแล้ว หลินอิงเซียงเองก็ไม่รู้เหมือนกันว่าใครเป็นคนสั่งฆ่าเย่เหวิน
‘เนตรธรรมหยั่งรู้ฟ้าดิน’ ของเขามีขีดจำกัด มองเห็นได้เพียงภาพเคราะห์กรรมที่จะเกิดขึ้นกับบุคคลตรงหน้าภายในหนึ่งวันเท่านั้น
ส่วนเรื่องใครทำ ทำทำไม หรือรายละเอียดเบื้องลึกเบื้องหลัง เขาไม่รู้อะไรเลยสักอย่าง
แต่ยิ่งเขาทำท่าทีปิดปากเงียบ เย่เหวินกลับยิ่งปักใจเชื่อว่าหลินอิงเซียงรู้ทุกอย่าง แต่ไม่ยอมพูดเพราะกลัวผิดกฎสวรรค์
ในสายตาของเย่เหวินตอนนี้ พระหัวโล้นรูปนี้ช่างดูลึกลับและทรงอำนาจจนน่าขนลุก!
“ไต้ซือ! ขอแค่ท่านยอมบอก ไม่ว่าจะต้องจ่ายด้วยอะไร ข้าก็ยอมทั้งนั้น!”
“อมิตพุทธ อาตมาเป็นเพียงภิกษุบ้านป่า จะต้องการสิ่งใดตอบแทนเล่า?”
หลินอิงเซียงส่ายหน้าเบาๆ สะบัดมือแกะมือของเย่เหวินออกจากขา แล้วหันหลังเดินกลับเข้าวัดไป “หากประสกมีจิตศรัทธา อยากจะผูกวาสนากับพุทธองค์ ที่หน้าวิหารต้าสยงมีตู้บริจาคตั้งอยู่ จะทำบุญมากน้อยเพียงใด ก็สุดแล้วแต่ศรัทธาของประสกเถิด”
เย่เหวินเป็นคนหัวไว ผ่านโลกมาเยอะ
เห็นหลินอิงเซียงเดินเข้าวัดไป แต่ไม่ได้ปิดประตูใส่หน้าเหมือนคราวก่อน เขาก็รู้ทันทีว่ายังมีหวัง
เย่เหวินรีบตะเกียกตะกายลุกขึ้นวิ่งตามเข้าไป พลางหันไปตะโกนสั่งลูกน้องเสียงลั่น “เร็วเข้า! เอาตั๋วเงินออกมาให้หมด! มีเท่าไหร่เอามาให้หมดเดี๋ยวนี้!”
ตั๋วเงินปึกหนาถูกรวบรวมมาอยู่ในมือ แต่ละใบเป็นตั๋วเงินของ ‘ธนาคารหลวงต้าโจว’ มูลค่าหนึ่งร้อยตำลึง!
ในยุคที่บ้านเมืองแตกแยกเป็นร้อยแคว้น แต่ละแคว้นต่างก็ผลิตเงินตราของตนเอง
อย่างแคว้นชีสุ่ย ก็มี ‘ตั๋วเงินชีสุ่ย’ แต่ค่าเงินตกต่ำจนแทบไม่มีราคา
ตรงกันข้าม ตั๋วเงินที่ออกโดยมหาจักรวรรดิต้าโจว ถือเป็นสกุลเงินหลักที่แข็งแกร่งที่สุดในใต้หล้า
ตั๋วเงินทุกใบ สามารถนำไปแลกเป็นเงินตำลึงได้เต็มจำนวน ไม่มีการหักค่าธรรมเนียมแม้แต่แดงเดียว
เมื่อหางตาของหลินอิงเซียงเหลือบไปเห็นปึกตั๋วเงินหนาปึ้กนั่น หนังตาของเขาก็อดกระตุกไม่ได้
“สมกับเป็นลูกชายเจ้าเมือง รวยชิบเป๋งเลย!”
ตั้งแต่ข้ามมิติมา หลินอิงเซียงแทบจะกัดก้อนเกลือกิน วัดนี้สร้างขึ้นมาได้ก็เพราะระบบและแรงงานชาวบ้าน
เงินบริจาคจากชาวบ้านแต่ละทียังกะเศษตังค์ เทียบไม่ได้เลยกับขุมทรัพย์ในมือเย่เหวิน
แม้ในใจจะเต้นระรัวด้วยความโลภ แต่ภายนอกเขายังคงรักษามาดนิ่งสงบ ดุจผู้ละวางทางโลก “เชิญประสกตามสบายเถิด อาตมาจะไปตักน้ำที่หลังวัดมาให้พวกท่านดื่มแก้กระหาย”
เมื่อหลินอิงเซียงหิ้วถังน้ำกลับมา ตั๋วเงินทั้งหมดในมือเย่เหวินก็ได้อันตรธานหายเข้าไปในตู้บริจาคหน้าวิหารต้าสยงเรียบร้อยแล้ว
เห็นดังนั้น รอยยิ้มบนหน้าหลินอิงเซียงก็ยิ่งดูเมตตาอารีขึ้นอีกเป็นกอง “อมิตพุทธ ประสกเดินทางมาไกลคงจะเหนื่อยแย่ ดื่มน้ำให้ชื่นใจก่อนเถิด น้ำพุของวัดเราช่วยบำรุงร่างกาย ยืดอายุขัย ดื่มเยอะๆ ได้เลยไม่ต้องเกรงใจ”
แน่นอนว่าไม่มีใครสนใจคำโฆษณาชวนเชื่อของเขา
โดยเฉพาะเมื่อเห็นว่าภาชนะที่ใช้ตักน้ำ เป็นเพียงชามดินเผาหยาบๆ ของชาวบ้าน
สำหรับคุณชายเย่เหวินที่กินหรูอยู่สบายมาทั้งชีวิต นี่มันไม่ต่างอะไรกับชามข้าวหมา
ถ้าเป็นเมื่อก่อน เขาคงปัดทิ้งแล้วด่าเปิงไปแล้ว
แต่ตอนนี้... ต่อให้เป็นยาพิษ เขาก็ไม่กล้าขัดใจไต้ซือหลิงอิน
เขาจำใจรับชามดินเผามา กลั้นใจกระดกน้ำลงคอไปอึกใหญ่
ทันใดนั้น ดวงตาของเย่เหวินก็เบิกโพลง “นี่มันน้ำอะไรกันเนี่ย!? ขออีกชามซิ!”
ความรู้สึกมหัศจรรย์แผ่ซ่านไปทั่วร่าง ความอ่อนล้าหายเป็นปลิดทิ้ง กระแสความร้อนสายหนึ่งก่อตัวขึ้นที่ท้องน้อยแล้วไหลเวียนไปตามเส้นชีพจร
เขาไม่ใช่คนมีพรสวรรค์ ฝึกยุทธ์มาแทบตายกว่าจะแตะขอบเขตหลังกำเนิดขั้นเก้าได้
แต่พอดื่มน้ำนี้เข้าไปแค่อึกเดียว เขากลับรู้สึกว่ากำแพงที่กั้นขวางการเลื่อนระดับเริ่มสั่นคลอน เหมือนกำลังจะทะลวงขึ้นสู่ขั้นแปด!
หลินอิงเซียงยิ้มกริ่ม ตักน้ำใส่ชามส่งให้อีกครั้ง
คราวนี้เย่เหวินคว้าหมับ ยกซดรวดเดียวหมดเกลี้ยงราวกับคนตายอดตายอยาก
แล้วยื่นชามเปล่าให้หลินอิงเซียง เกาหัวแกรกๆ ด้วยความเกรงใจ “เอ่อ... ไต้ซือขอรับ... ขออีกสักชามได้ไหม?”
หลินอิงเซียงส่ายหน้า “อมิตพุทธ ประสก... อะไรที่มากเกินไปย่อมไม่ดี น้ำพุวิญญาณแม้จะมีสรรพคุณเลิศล้ำ ช่วยเสริมสร้างพลังวัตร แต่หากดื่มมากเกินไป ร่างกายรับไม่ไหว จะกลายเป็นโทษแทน”
เย่เหวินทำหน้าเสียดาย แต่ก็จำยอมพยักหน้ารับคำ
พอได้ยินว่าน้ำนี้ช่วยเพิ่มพลังวัตร เหล่ามือปราบด้านหลังก็หูผึ่งกันเป็นแถว
แต่ติดที่เกรงใจเจ้านายและพระคุณเจ้า จึงได้แต่ยืนกลืนน้ำลาย
“พวกท่านก็มาดื่มด้วยสิ”
พอได้รับอนุญาต เหล่ามือปราบก็กรูกันเข้ามาแย่งขันตักน้ำกันจ้าละหวั่น
พอดื่มเข้าไปอึกแรก ทุกคนต่างร้องอุทานออกมาด้วยความตื่นเต้น
“คุณพระช่วย! นี่มันน้ำวิเศษชัดๆ! ความเหนื่อยล้าจากการเดินทางหลายวันหายไปหมดเลย!”
“พลังวัตรของข้า... มันกำลังเพิ่มขึ้น! ไม่น่าเชื่อ!”
“เอ่อ... ไต้ซือขอรับ แม่ของข้าป่วยออดๆ แอดๆ ข้าขอกรอกใส่ขวดกลับไปให้แม่สักหน่อยได้ไหมขอรับ?”
......
สายตาของเหล่ามือปราบที่มองมายังหลินอิงเซียง เต็มไปด้วยความเคารพเลื่อมใสยิ่งกว่าเดิม
แค่จิบเดียวยังได้ผลขนาดนี้
แล้วไต้ซือที่อยู่วัดนี้ ดื่มน้ำนี้ต่างน้ำเปล่าทุกวัน พลังวัตรจะสูงส่งขนาดไหน?
เผลอๆ ท่านไต้ซือนี่แหละที่เป็นคนเสกน้ำพุวิเศษนี้ขึ้นมา!
ยิ่งคิด เย่เหวินก็ยิ่งมั่นใจว่าหลินอิงเซียงคือยอดคนผู้หยั่งรู้ฟ้าดินที่สามารถช่วยชีวิตเขาได้
เย่เหวินพนมมือไหว้ด้วยความศรัทธาแรงกล้า “ไต้ซือ ได้โปรดชี้ทางสว่างให้ข้าด้วยเถิด ใครกันแน่ที่ปองร้ายข้า?”
“อมิตพุทธ ความลับสวรรค์บอกไม่ได้!”
หลินอิงเซียงยังคงยืนยันคำเดิมด้วยรอยยิ้มลึกลับ “อาตมาบอกประสกได้เพียงหกคำเท่านั้น... ศรัทธาในพุทธองค์ จักรอดปลอดภัย”
เขาแอบชำเลืองมองตู้บริจาคที่ตอนนี้อัดแน่นไปด้วยตั๋วเงิน รอยยิ้มบนใบหน้าก็ยิ่งเจิดจ้าขึ้น “วันนี้ประสกได้สร้างกุศลไว้มากโข พุทธบารมีย่อมคุ้มครอง ประสกจงเดินทางกลับอำเภออย่างวางใจเถิด ตลอดเส้นทางนี้... จักไม่มีอันตรายใดๆ มากล้ำกรายประสกได้อย่างแน่นอน”