บทที่ 91 - อัญเชิญ! ผีขี้แยจอมป่วน

บทที่ 91 - อัญเชิญ! ผีขี้แยจอมป่วน

☆☆☆☆☆

เมื่อเห็นภาพฉายที่เรียงรายกันเป็นตับถึงสามแถวเก้าช่อง

หลิวหงที่กึ่งนั่งกึ่งนอนอยู่บนเก้าอี้ก็เด้งตัวขึ้นมาทันที

หลังจากนั้นทั้งกงเล่อโหยว ลู่เจี๋ย ซูเฉิง และเฮ่อหลินเฟิง ต่างก็พากันอ้าปากค้างจนลิ้นจุกปาก ตกตะลึงจนพูดยังไม่ออกไปตามๆ กัน

"นั่นมันแสงแห่งการเลื่อนระดับนี่?"

"พี่หนิงจะอัปเกรดขึ้นไปทัดเทียมกับพวกกึ่งสายพันธุ์ฟ้าแล้วเหรอเนี่ย!"

บนชั้นสามสิบของตึกยุทธนาการ

อู๋ซิ่ว ร่วนฉ่ายเฟิง และหัวคงคง ต่างตกอยู่ในอาการเหม่อลอยชั่วขณะ

ไม่เว้นแม้แต่เฉียวเหอจิ่งที่จ้องมองร่างสีทองตรงหน้าอย่างใกล้ชิด เขาสะบัดหางจระเข้กระแทกพื้นพลางสูดหายใจเข้าลึกอย่างระงับอารมณ์

เลื่อนระดับกลางการต่อสู้เนี่ยนะ

แถมยังใช้แรงกดดันที่เขาส่งไปเป็นโอกาสในการอัปเกรดตัวเองอีกต่างหาก

เฉียวเหอจิ่งอ้าปากจระเข้กว้าง

คราวนี้เขาไม่ได้เล็งไปที่ตัวหนิงจู๋โดยตรง แต่เล็งไปที่ศพสาวแทน

[ปืนฉีดน้ำแรงดันสูง]

"มู่!"

ศพสาวที่เคยโดนอัดจนหน้าอกเป็นรูไปแล้วรอบหนึ่งเริ่มรู้จักจำ พอเห็นไอ้จระเข้ยักษ์อ้าปากเธอก็ชิงใส่เกียร์หมาโกยอ้าวหนีก่อนใครเพื่อน

หลังจากหลบได้สำเร็จ กระแสน้ำแรงดันสูงก็พุ่งเข้าใส่พื้นจนเกิดเป็นหลุมน้ำลึกถึงห้าหกเมตร

แต่ทว่า

เฉียวเหอจิ่งยังมีท่า 'คลื่นยักษ์ซัดฝั่ง' อีกท่า!

มวลน้ำมหาศาลถาโถมลงมาเหมือนกำแพงยักษ์ที่พังทลาย ศพสาวไม่มีทางฝ่าออกไปได้เลย ทำได้เพียงถอยหลังร่นไปเรื่อยๆ เพื่อลดแรงปะทะให้ได้มากที่สุด

"ม่า!"

ศพหนุ่มก้าวออกมาข้างหน้าหนึ่งก้าว ยืนขวางหน้าหนิงจู๋ไว้อีกครั้ง

เมื่อคลื่นยักษ์ซัดลงมา เท้าทั้งสองของมันจมลึกลงไปในพื้นดิน รอบข้างเต็มไปด้วยรอยแตกแยกเป็นทางยาว

แต่หนิงจู๋กลับไม่เป็นอะไรเลยแม้แต่น้อย

การเลื่อนระดับของสัตว์อสูรหรือร่างอสูรนั้นมีเวลาช้าเร็วไม่เท่ากัน

เขาเองก็ไม่รู้ว่าจะต้องใช้เวลานานแค่ไหน

ถ้าเกิดเหมือนครั้งของศพสาวที่ต้องรอเป็นวันหรือเป็นอาทิตย์ การต่อสู้ครั้งนี้ก็คงไม่ต้องไปต่อ เตรียมตัวโดนคัดออกได้เลย

โชคดีที่ดวงของหนิงจู๋ยังไม่กุดขนาดนั้น

ในช่วงจังหวะที่ตั้งรับการโจมตีไปสองระลอก แสงสีทองก็เริ่มจางหายไป

ภายใต้สายตาของผู้ชมจำนวนมาก ร่างโครงกระดูกสีเทาที่เคยเสียหายจากเลเซอร์ปลายนิ้วก็กลับคืนสู่สภาพปกติ แถมความสูงยังเพิ่มขึ้นเป็นหนึ่งเมตรหกสิบเซนติเมตรอีกด้วย

เปลวไฟวิญญาณสีเขียวเข้มเริ่มมีสีดำขลับราวกับน้ำหมึกแทรกซึมเข้ามา มองดูแล้วเหมือนท้องฟ้ายามค่ำคืนที่มีแสงสีเขียวดั่งดวงดาวประดับอยู่ เป็นสีสันที่สวยงามจนยากจะบรรยายออกมาเป็นคำพูดได้

ศิษย์ซากศพ เลื่อนระดับสู่สายพันธุ์ด้อยช่วงปลาย!

หนิงจู๋ประสานสายตากับแววตาอันดุร้ายของจระเข้น้ำคลั่งจากระยะไกล

จากนั้นเขาก็ปลดปล่อยสัญชาตญาณออกมาทันทีเพื่อใช้งานทักษะที่เพิ่งตื่นขึ้นจากการเลื่อนระดับ

"ฟุ่บบบ!!"

วงเวทสีขาวนวลสิบวงลอยเด่นอยู่กลางอากาศ วนเวียนอยู่รอบตัวเขา

ในพริบตานั้นเงาสีขาวสิบสายก็มุดออกมา มันคือ 'ถุงขยะสีขาว' โปร่งแสงสิบตัวที่ส่งเสียงร้องไห้กระซิกๆ พลางบินว่อนไปทั่ว

ผีเหรอ?

หนิงจู๋กวาดสายตามอง เจ้าพวก 'ถุงขยะสีขาว' เหล่านี้ไม่มีมือมีเท้า แต่มีดวงตาสีดำเล็กๆ คู่หนึ่งที่ดูขี้ขลาดและไม่กล้าสบตาเขาเลย พอพวกมันบินผ่านสิ่งมีชีวิตตัวไหน ไม่ว่าจะเป็นจระเข้น้ำคลั่ง ศพหนุ่ม หรือศพสาว พวกมันจะแสดงท่าทางหวาดกลัวสุดขีดแล้วส่งเสียงร้อง "แง้ๆ" ออกมาอย่างตื่นตระหนกก่อนจะเผ่นแน่บหนีไปไกลๆ

ผีขี้แย

หนิงจู๋จำแนกรูปลักษณ์และตรวจสอบหน้าต่างสถานะได้ทันที

[พรสวรรค์]: วิญญาณโปร่งใส / ประกอบร่าง / เย็นยะเยือก

[ทักษะ 1 ดาว]: (ไม่มี)

คุณสมบัติแทบจะไม่ต่างจากเจ้ากระดูกจิ๋วเลย 'ผีขี้แย' ถือเป็นกลุ่มที่อยู่รั้งท้ายในบรรดาภูตผีวิญญาณและแทบจะเรียนรู้ทักษะอะไรไม่ได้เลย

ศิษย์ซากศพอุตส่าห์เลื่อนระดับเป็นช่วงปลายทั้งที แต่อัญเชิญได้แค่ขยะพวกนี้เนี่ยนะ?

หนิงจู๋ลองส่งกระแสจิตดู ทันใดนั้นผีขี้แยทั้งสิบตัวก็พุ่งมารวมกันที่จุดเดียวแล้วหลอมรวมเข้าด้วยกัน

ผีตัวที่ใหญ่ขึ้นจึงถือกำเนิด

ขนาดของมันใหญ่เท่าครึ่งตัวคน ร่างกายท่อนบนเริ่มมีกรงเล็บผีที่ดูอ่อนปวกเปียกงอกออกมา ดวงตาขยายใหญ่และกลมโตขึ้น แววตาสะท้อนแสงโค้งประหลาดที่ดูน่าขนลุก

ท่าทางที่เคยดูอ่อนแอและน่าสงสารเหมือนจะปลิวตามลมไปได้ทุกเมื่อหายไปเป็นปลิดทิ้ง

[พรสวรรค์]: วิญญาณโปร่งใส / ประกอบร่าง / เย็นยะเยือก

[ทักษะ 1 ดาว]: แวบปรากฏ (ขั้นสำเร็จ)

หนิงจู๋ชำเลืองมองไปทางศพสาวที่กำลังคลั่ง เธอพยายามหาทางพุ่งเข้าใส่หัวของจระเข้น้ำคลั่งอย่างสุดชีวิต แต่ไม่โดนปืนฉีดน้ำดันออกมาก็โดนคลื่นยักษ์ซัดจนกระเด็น หรือไม่ก็ติดเกราะธาตุน้ำที่หนาปึกจนเข้าไม่ถึงตัวซักที

ส่วนศพหนุ่มแน่นอนว่ายืนนิ่งเป็นหิน

ไม่ว่าศัตรูจะแกร่งแค่ไหน มันก็ยังคงมั่นคงดั่งขุนเขา

ด้วยความสามารถในการต้านทานสถานะที่ผิดปกติและพลังธาตุแสงที่สะสมไว้ การจะทำให้มันล้มลงในเวลาอันสั้นนั้นถือเป็นเรื่องเพ้อฝัน

หนิงจู๋เริ่มอัญเชิญต่อ

วงเวทอีกสิบวงปรากฏขึ้นพร้อมกับผีขี้แยอีกสิบตัว

หลังจากนั้นก็เป็นการร่ายครั้งที่สาม ครั้งที่สี่ และครั้งที่ห้า พลังวิญญาณถูกรีดออกมาใช้อย่างรวดเร็ว

ผีขี้แยที่ร้องห่มร้องไห้ส่งเสียงดังระงมเริ่มบินจนเต็มท้องฟ้าในเวลาอันสั้น

จนกระทั่งการร่ายครั้งที่สิบสิ้นสุดลง

หนิงจู๋สั่งให้ผีขี้แยรวมตัวกันจนกลายเป็น 'ผีตุ้งแช่' เก้าตัวลอยอยู่ด้านหลังเขา

"ฟิ้ววว!!"

ลมพัดผ่านวูบใหญ่ เมื่อรวมกับตัวแรกด้วย

ผีตุ้งแช่ทั้งสิบตัวก็หลอมรวมกันอีกครั้งจนกลายเป็นหัวหน้าผีตัวเบ้อเริ่มเทิ่ม

ความสูงและความกว้างของมันปาไปถึงสามเมตร รูปร่างดูเหมือนเศษผ้าที่ขาดรุ่งริ่งไม่เป็นทรง

ร่างกายบางเฉียบจนเหมือนจะจางหายไปในความว่างเปล่าได้ทุกเมื่อ

มันมีกรงเล็บผีที่ดูสมบูรณ์กว่าเดิมแขวนอยู่สองข้าง ดูดุร้ายและทรงพลัง

ดวงตามันใหญ่มากจนกินพื้นที่ไปเกือบหนึ่งในสามของใบหน้า ดูคล้ายกับดวงตาประกอบที่มีดวงตาเล็กๆ นับหมื่นรวมกัน ดูสยองขวัญสั่นประสาทจนไม่อาจจ้องมองตรงๆ ได้

ปากของมันไม่ได้เป็นแค่เส้นตรงเรียบๆ อีกต่อไป แต่เป็นหยักฟันเลื่อยที่สลับซับซ้อน เวลาแสยะยิ้มก็น่าขนลุก พออยู่เฉยๆ ก็ดูเหี้ยมเกรียม มองมุมไหนก็ชวนขวัญผวาไปหมด

[พรสวรรค์]: วิญญาณโปร่งใส / ประกอบร่าง / เย็นยะเยือกถึงกระดูก

[ทักษะ 1 ดาว]: แวบปรากฏ (ขั้นสำเร็จ) / หน้าผีเขย่าขวัญ (ขั้นสำเร็จ)

"ว้าก ฮ่าๆ!"

จอมผีสยองขวัญหายตัวไปและโผล่มาอีกทีที่เหนือหัวของจระเข้น้ำคลั่ง

มันใช้กรงเล็บผีดึงมุมปากตัวเองจนฉีกถึงใบหู ถลนตาปลิ้นออกมาพร้อมแลบลิ้นยาวเหยียด ทำหน้าทะเล้นแบบไม่เกรงใจใคร

แต่ทว่าไอ้หน้าตาที่ดูตลกไร้สาระนี้ เมื่อตกลงไปในสายตาของเฉียวเหอจิ่ง กลับทำให้รูม่านตาของเขาขยายออกชั่วขณะ พลังใจที่เคยแข็งแกร่งกลับเริ่มสั่นคลอนและจวนจะพังทลาย

"ศพสาว!" หนิงจู๋คำรามเบาๆ

"มู่!!" ศพสาวพุ่งออกไปทันทีด้วยความกระหายเลือด

เมื่อไม่มีปืนฉีดน้ำหรือคลื่นยักษ์มาคอยขัดขวาง เธอต้องทำลายเกราะน้ำนั่นให้ได้แน่นอน!

กรงเล็บศพเน่า! กรงเล็บศพเน่า! ตะปบ! ตะปบ! ตะปบ!

"ตูม!"

เฉียวเหอจิ่งได้สติกลับมาอย่างรวดเร็ว

เขาพ่นปืนฉีดน้ำออกมาอีกครั้งพลางเคลื่อนที่ไปบนยอดคลื่น ฝ่ามือจระเข้ที่แฝงไปด้วยพลังทำลายล้างมหาศาลตบเข้าใส่ร่างโครงกระดูกของหนิงจู๋

หนิงจู๋กระโดดถอยหลัง

เพียงแค่กระโดดเบาๆ ครั้งเดียวเขาก็พุ่งไปไกลถึงห้าเมตร

พอเริ่มออกตัววิ่งอย่างเต็มกำลัง โครงกระดูกสีเทาก็กลายเป็นเงาที่วูบวาบไปมา

สำหรับคนที่สายตาไม่ดีพอ แทบจะแยกไม่ออกเลยว่าเขาอยู่ที่จุดไหนภายในอาณาจักรกลืนแสง

"สมุนทั้งหลาย ออกมา!"

หนิงจู๋ยังคงอัญเชิญผีขี้แยออกมาไม่หยุดเพื่อหลอมรวมเป็นผีตุ้งแช่ให้มากขึ้น

หลังจากที่ผีตุ้งแช่อีกสิบตัวรวมร่างกันเป็นจอมผีสยองขวัญตัวที่สอง เขาก็หยุดการอัญเชิญแล้วเริ่มวิ่งวนป่วนเฉียวเหอจิ่งไปรอบๆ

"ฟิ้ว!"

จอมผีตัวที่หนึ่งใช้ทักษะ 'แวบปรากฏ' อีกครั้งเพื่อไปโผล่เหนือหัวจระเข้แล้วซ้ำด้วย 'หน้าผีเขย่าขวัญ'

ส่วนจอมผีตัวที่สองก็ดูเหมือนจะมีความคิดเป็นของตัวเอง มันไม่ได้เลียนแบบตัวแรกทื่อๆ แต่กลับย่องไปข้างหลังจระเข้น้ำคลั่งอย่างเงียบเชียบ เตรียมจะมอบเซอร์ไพรส์ในแบบของมันเองให้เขาได้รู้ซึ้ง

[จบแล้ว]