บทที่ 28 - บุกตะลุยด่านสุดโหด

บทที่ 28 - บุกตะลุยด่านสุดโหด

☆☆☆☆☆

ในป่าทึบที่มืดสลัวเริ่มมีความวุ่นวายเกิดขึ้นอีกครั้งเพราะการปรากฏตัวของผู้ท้าทายหน้าใหม่

ภายในห้องเล็กๆ ตรงทางเข้าใต้โพรงไม้ หนิงจู๋หยุดยืนจ้องมองป้ายสุสานที่ตั้งเด่อยู่เหนือหัว

[เรือนทดสอบนี้ ยินดีต้อนรับสายพิษ สายวิญญาณ สายซากศพ สายพลังจิต และสายมืด— สายแสง สายไฟ สายสายฟ้า... ห้ามเข้าโดยเด็ดขาด]

“ที่แท้ก็มีข้อจำกัดนี่เอง มิน่าล่ะ”

หนิงจู๋สลับร่างเป็นศิษย์ซากศพทันที เขาอัญเชิญเจ้าหมัดสองและเจ้ากรงเล็บหนึ่งออกมาทำหน้าที่เป็นบอดี้การ์ดขนาบข้างซ้ายขวา

จากนั้นเขาก็อัญเชิญทหารกระดูกธรรมดาออกมาอีกสองตัวให้เดินนำหน้าห่างออกไปสิบเมตรเพื่อใช้เป็นหน่วยสำรวจทาง

“อับบา อับบา...”

“แกรก แกรก...”

ทางเดินตรงหน้านี้ทั้งแคบและยาวสนิทไม่มีแสงไฟแม้แต่นิดเดียว แถมลมก็ไม่พัดผ่าน ทุกอย่างนิ่งสงัดเหมือนอยู่ในหลุมศพที่ไร้อากาศ

ทหารกระดูกทั้งสี่ตัวก้าวเดินอย่างเชื่องช้าด้วยท่าทางที่แข็งทื่อ

ทันใดนั้น ผ้าคลุมรัตติกาลที่ขาดรุ่งริ่งบนร่างของหนิงจู๋ก็เริ่มขยับไหวทั้งที่ไม่มีลม

พลังธาตุที่เย็นยะเยือกแต่กลับให้ความรู้สึกสดชื่นอย่างประหลาดไหลซึมผ่านผ้าคลุมเข้าสู่ร่างกายกระดูกของเขาอย่างไม่ขาดสาย

หนิงจู๋ปล่อยใจให้ว่างเปล่า

เปลวไฟวิญญาณได้รับการบำรุงจนเต้นระรัวด้วยความยินดี สีเขียวเข้มของมันยิ่งดูสดใสและมีพลังมากขึ้นกว่าเดิม

เป็นเพราะพรสวรรค์ ‘ผ้าคลุมรัตติกาล’ สินะ?

ยิ่งอยู่ในที่ที่มืดมิดและไร้แสงสว่างมากเท่าไหร่ ร่างอสูรของเขาก็ยิ่งรู้สึกเป็นอิสระและทรงพลังมากขึ้นเท่านั้น

ตอนที่อยู่หอพักสุสานเขาก็รู้สึกแบบนี้เหมือนกันแต่ไม่รุนแรงเท่าที่นี่

ตอนนี้แค่เดินอยู่ในอุโมงค์ทางเข้า พลังธาตุความมืดกลับหนาแน่นจนน่าตกใจ

ถ้าเปลี่ยนเป็นนักอาคมคนอื่นมาเดินตรงนี้ล่ะก็ คงได้ตาบอดสนิทมองอะไรไม่เห็นแน่ๆ

“ตึ้ง!”

คลื่นพลังลึกลับที่ไร้รูปร่างพุ่งเข้าจู่โจมดั่งกระแสน้ำหลาก

อากาศรอบตัวเกิดรอยกระเพื่อมที่บิดเบี้ยว

ตามมาด้วยเสียงหึ่งๆ ที่มีความถี่ต่ำมากจนทำให้รู้สึกสั่นสะท้านไปถึงดวงวิญญาณ

ทหารกระดูกทั้งสี่ตัวที่นำทางอยู่ เปลวไฟวิญญาณในกะโหลกเริ่มหมุนวนเป็นเกลียว ระบบรับรู้พังทลายลงจนยืนนิ่งงันคุมตัวเองไม่อยู่

นี่เหรอที่เขาเรียกว่าเสียงหวีดสยองวิญญาณ???

หนิงจู๋หยุดก้าวเท้า

สมุนซากศพโดนเล่นงานอย่างหนักจนหลุดจากการควบคุมของเขาไปชั่วขณะ

แต่ตัวเขาเองล่ะ... กลับไม่เป็นอะไรเลย?

อย่าว่าแต่จิตวิญญาณจะพร่าเลือนเลย ร่างกายก็ยังขยับได้คล่องแคล่วไม่มีอาการแข็งทื่อเกิดขึ้นแม้แต่นิดเดียว

ความรู้สึกจริงๆ ในตอนนี้มันเหมือนมีคนมาเป่าลมใส่หูเฉยๆ มันแค่รู้สึกยิกๆ คันๆ นิดหน่อยเท่านั้นเอง

หนิงจู๋พยายามเค้นสมองหาเหตุผล

คิดไปคิดมาก็คงต้องยกความดีความชอบให้พรสวรรค์ ‘เปลวเพลิงดวงวิญญาณ’

พลังจิตวิญญาณของเขาไม่เพียงแต่จะโชกโชนเหมือนไฟที่ลุกโชนเท่านั้น

แต่มันยังมีความมั่นคงแข็งแกร่งดั่งหินผาอีกด้วย

การโจมตีที่มุ่งเน้นไปที่ระบบประสาทหรือจิตใจแบบนี้ เลยแทบจะไม่มีผลอะไรกับเขาเลย

“อับบา อับบา!”

เจ้าหมัดสองและเจ้ากรงเล็บหนึ่งเริ่มได้สติกลับมาก่อนเพื่อน

ผ่านไปอีกสามวินาที ทหารกระดูกธรรมดาสองตัวก็กลับสู่สภาพปกติ พวกมันเริ่มหมุนกระดูกคอซ้ายทีขวาทีเพื่อมองหาศัตรู

“เอาล่ะ เดินหน้าต่อ”

หนิงจู๋สั่งการด้วยความมั่นใจที่เพิ่มขึ้น

ในเมื่อเสียงหวีดสยองวิญญาณซึ่งเป็นอุปสรรคที่อันตรายที่สุดในบ้านผีสิงนี้กลายเป็นเรื่องขี้ผงสำหรับเขา เรือนทดสอบที่ยืนยงมาสิบปีหลังนี้ก็น่าจะใกล้ถึงเวลาที่ความลับของสมบัติจะถูกเปิดเผยเสียที

“ซ่า ซ่า ซ่า—”

ที่หัวมุมข้างหน้า สิ่งมีชีวิตคล้ายมนุษย์ที่นอนหมอบอยู่กับพื้นค่อยๆ เงยหัวที่เน่าเปื่อยขึ้นมา

มันสวมเสื้อผ้าเก่าๆ ที่ส่งกลิ่นเหม็นเน่าคลุ้งไปทั่ว ใบหน้าครึ่งหนึ่งดูเหมือนโดนตัวอะไรบางอย่างแทะกินไปจนแหว่ง หนอนสีขาวขนาดเท่าเมล็ดถั่วกำลังรวมตัวกันปาร์ตี้อยู่ในบาดแผลที่เปิดกว้าง เลือดสีแดงคล้ำค่อยๆ ไหลหยดออกจากมุมปากที่เบี้ยวผิดรูป

[พรสวรรค์]: เชื้อโรคเกาะกุม / การปีนป่ายผิดรูป

[ทักษะ 1 ดาว]: ฉีกกระชาก (ขั้นเชี่ยวชาญ)

“อ๊าก— อะ อ๊าก!”

ศพคลานดินเห็นศัตรูเข้าพอดี มันรีบใช้มือและเท้าพุ่งเข้าหาหนิงจู๋อย่างรวดเร็ว

ทหารกระดูกธรรมดาที่ขวางหน้าอยู่พยายามจะยกขาถีบเพื่อสกัดกั้น

กร๊อบ! ขาโดนกัดจนหักคากราม!

ศพคลานดินที่ท่าทางเหมือนสุนัขบ้ายิ่งกว่าเจ้าหนูเสียอีก ทั้งกัดทั้งข่วนจนทหารกระดูกตัวแรกล้มกลิ้งลงไปกับพื้น

ทหารกระดูกตัวที่สองรีบพุ่งเข้าไปช่วยแต่ก็โดนรุมยำจนเละเทะภายในไม่กี่กระบวนท่า กลายเป็นเศษกระดูกกองอยู่บนพื้นทันที

“อับบา!!”

เจ้าหมัดสองคำรามลั่น มันเหวี่ยงหมัดเข้าใส่หลังของศพคลานดินจนเนื้อแตกกระจุยเป็นรูโหว่

หนึ่งซากศพหนึ่งโครงกระดูกตะลุมบอนกันนัวเนีย

อาศัยจังหวะที่ได้เปรียบจากการลอบโจมตีบวกกับร่างกายโครงกระดูกที่ไม่กลัวความเจ็บปวดและเชื้อโรค

ศพคลานดินเริ่มจะสู้ไม่ไหว

เจ้าหมัดสองเริ่มคุมสถานการณ์และเป็นฝ่ายกดดันอยู่ฝ่ายเดียว

“อย่าเพิ่งฆ่ามัน เหลือลมหายใจไว้ให้มันหน่อย”

หนิงจู๋สั่งการ ทหารกระดูกเจ้าหมัดสองที่แขนหายไปข้างหนึ่งและขาเกือบหักถูกส่งกลับวิหารเทพกระดูกทันที

ในเมืองหญ้าคา การจะหาสัตว์อสูรที่ยังมีชีวิตอยู่มาทดลองนั้นทำได้ยากมาก

ยิ่งพวกสายความตายด้วยแล้ว ยิ่งมีค่าตัวต่ำแถมยังมีความเสี่ยงเรื่องการปนเปื้อน พวกจอมเวทที่มีประสบการณ์เลยไม่ค่อยอยากจะจับพวกมันกันเท่าไหร่นัก

การได้มาเจอพวกมันในเรือนทดสอบแบบนี้ ถือเป็นโอกาสดีที่จะได้ทดสอบสมมติฐานที่เขาคิดไว้

“เด็กดี มาอยู่กับพี่ไหมจ๊ะ?”

หนิงจู๋ในร่างศิษย์ซากศพใช้ปลายนิ้วกระดูกสีเทาลูบหัวที่เน่าเปื่อยของศพคลานดินพลางพูดด้วยน้ำเสียงเอ็นดู

“แฮ่...” (╬◣д◢)

ศพคลานดินไม่ยอมเล่นด้วย มันยังคงพยายามจะงับมือเขาและมีจิตสังหารที่แรงกล้ามาก

หนิงจู๋รู้สึกผิดหวังเล็กน้อย

สัตว์อสูรประเภทซอมบี้หรือศพเดินได้ก็ถือเป็นหนึ่งในสาขาใหญ่ของสายความตายเหมือนกัน

แต่ในตอนนี้ การที่เขาจะส่งหน่วยรบเข้าสู่วิหารเทพกระดูกได้นั้น จำเป็นต้องมีทักษะเป็นสื่อกลางเท่านั้น

ตราบใดที่มันไม่ใช่ทหารกระดูกที่เขาอัญเชิญออกมาเอง เขาก็ไม่สามารถส่งมันเข้าไปกักเก็บไว้เพื่อรอเรียกใช้งานในภายหลังได้

แถมในตอนนี้นิ้วมือของศิษย์ซากศพยังไม่มีความสามารถในการสยบวิญญาณหรือควบคุมพวกซากศพชั้นต่ำได้โดยตรง

เมื่อหนิงจู๋เข้าใจความจริงข้อนี้แล้ว เขาจึงผละออกจากศพคลานดินแล้วสั่งการอย่างเรียบเฉย:

“เจ้ากรงเล็บหนึ่ง เล็งไปที่หัว ปลิดชีพมันซะ”

ฉั๊วะ!!

เจ้ากรงเล็บหนึ่งทำตามคำสั่งของเจ้านายทันที มันตวัดกรงเล็บเข้าที่หัวกะโหลกปิดฉากการต่อสู้อย่างเด็ดขาดและรวดเร็ว

หนิงจู๋เดินหน้าสำรวจต่อ

เขายังคงใช้ทหารกระดูกธรรมดาสองตัวนำทางเหมือนเดิม

ส่วนเจ้าหมัดสามถูกเรียกออกมาแทนเจ้าหมัดสองเพื่อยืนคุมเชิงอยู่ข้างซ้ายของเขา

“อ๊าก!”

“แฮ่ๆๆ!!”

ศพกระโดดตัวหนึ่งปรากฏกายออกมา มันกระโดดพรวดพราดเข้ามาหา

เจ้าหมัดสามปล่อยหมัด เจ้ากรงเล็บหนึ่งตวัดกรงเล็บ การต่อสู้เริ่มขึ้นทันที

แต่นี่เป็นแค่เมนูออร์เดิร์ฟเท่านั้น

เพราะข้างหลังยังมีศพกระโดดอีกหกตัวที่ต่อแถวเรียงหนึ่งกระโดดตามกันมาติดๆ

“ปัง ปัง ปัง ปัง ปัง ปัง ปัง!”

ผ่านไปสิบกว่านาที ท่ามกลางเสียงหวีดสยองวิญญาณอีกสองรอบ ศพกระโดดทั้งเจ็ดตัวก็ลงไปนอนนิ่งสนิท

เจ้าหมัดสามสลับตัวออกมาไม่ทันเลยต้องสังเวยชีวิตไปอย่างน่าเสียดาย

ส่วนเจ้ากรงเล็บหนึ่งยังเหลือกะโหลกที่สมบูรณ์อยู่ ถ้าหาเศษกระดูกมาต่อใหม่สักสองสามวันก็น่าจะกลับมาใช้งานได้เหมือนเดิม

“แฮ่ แฮ่ แฮ่!!”

ในอากาศมีกลิ่นเหม็นเปรี้ยวฉุนกะทิพุ่งเข้าใส่ ‘ศพหัวตะแกรง’ ปรากฏตัวออกมาแล้ว

กะโหลกส่วนบนของมันมีลักษณะบุ๋มลงไปเหมือนตะแกรง

ด้านในมีของเหลวสีเงินจากโลหะหนักที่เน่าเสียขังอยู่ ทุกย่างก้าวที่มันเดินโซซัดโซเซไปมา ของเหลวพิษจะกระเซ็นออกมาปนเปื้อนพื้นที่รอบข้างอยู่ตลอดเวลา

ครู่ต่อมา หลังจากจัดการศพหัวตะแกรงได้สำเร็จ บนท้องฟ้าก็มีลูกโป่งสีชมพูสองสามใบปลิวมาทางนี้

นั่นคือ ‘ศพลอยลูกโป่ง’ ซากศพที่มีความสามารถในการลอยตัวซึ่งหาได้ยากในบรรดาพวกสายซากศพ

ที่คอของพวกมันมีโซ่สนิมเขรอะล่ามไว้ ปลายโซ่อีกด้านผูกติดกับลูกโป่งพิเศษสามถึงหกใบ

ถ้าลูกโป่งใบไหนแตกขึ้นมา ควันพิษจะพุ่งกระจายออกมาทันที ใครที่ฝีมือไม่ถึงขั้นล่ะก็ห้ามประมาทพวกมันเด็ดขาด

หนิงจู๋เดินหน้ากวาดล้างด่านอย่างบ้าคลั่ง—บุกทะลวงไปข้างหน้าด้วยพละกำลังทั้งหมดที่มี!

เรือนทดสอบถูกออกแบบมาโดยรุ่นพี่ที่จบไปแล้วและมีอาจารย์คอยดูแลรักษาไว้

ซากศพที่คอยขวางทางยังคงมีจำนวนและความโหดเท่ากับตอนที่สร้างใหม่ๆ

บวกกับความมืดมิดที่มองไม่เห็นแม้แต่ปลายนิ้วตัวเอง และเสียงหวีดสยองวิญญาณที่ดังขึ้นทุกๆ ห้านาที...

นี่มันไม่ใช่สิ่งที่เด็กระดับสายพันธุ์ด้อยช่วงต้นจะรับมือไหวเลยสักนิด

มิน่าล่ะตลอดสิบปีที่ผ่านมา เหล่านักเรียนเซิ่นโหลวรุ่นแล้วรุ่นเล่าถึงต้องมาพ่ายแพ้และจมกองเลือดอยู่ที่นี่

“ระวังแสง... แล้วแสงมันอยู่ที่ไหนล่ะ?”

ยิ่งลึกเข้าไป หนิงจู๋ก็ยิ่งระวังตัวมากขึ้น

เขาจำภาพตอนที่เห็นเถียนชุนได้ดี ร่างพยัคฆ์อเวจีของเธอมีรอยไหม้เกรียมไปทั้งตัว บาดแผลนั้นหนักหนาสาหัสมากจริงๆ

“พรึบ!”

แสงสีทองเจิดจ้าพลันระเบิดออกมา ทหารกระดูกสองตัวข้างหน้ากรีดร้องโหยหวนก่อนจะแตกกระจายสลายไปทันที ศัตรูตัวใหม่ปรากฏกายออกมาแล้ว

มันสวมชุดช่างยีนส์ ผูกเนกไทสีน้ำเงิน แต่สิ่งที่ประหลาดที่สุดคือบนคอของมันไม่มีหัว แต่กลับมีหลอดไฟไส้ทังสเตนขนาดมหึมาตั้งอยู่แทน

สัตว์อสูรประเภทซากศพ... ศพหลอดไฟ?

นี่มันคือซากศพธาตุแสงงั้นเหรอ!

[จบแล้ว]