บทที่ 28 รื้อรถแก้เซ็ง และการยึดอำนาจของอู๋เต๋อ

ถึงแม้หลินเยี่ยนจะไม่ได้ขึ้นไปบนพื้นดินเลยหลังจากดวงอาทิตย์ลับฟ้าไปแล้ว แต่อุณหภูมิข้างล่างนี้ก็ต่ำจนน่าใจหาย ข้างบนคงไม่ต้องพูดถึง!

"ถ้าถึงคราวจำเป็นต้องขึ้นไปหาเสบียงจริงๆ เราก็ต้องเตรียมตัวให้พร้อมที่สุดก่อน ค่อยออกไปก็ยังไม่สาย ไม่ต้องรีบร้อน!" หวังอวี่ตอบกลับ "กระสุนนัดนั้นของคุณน่าจะขู่พวกมันได้สักพัก คุณไม่ต้องเฝ้าข้างนอกตลอดเวลาก็ได้"

"รับทราบครับ!" หลินเยี่ยนตอบรับ "บอสครับ เสบียงของคุณคงมีจำกัด เดี๋ยวผมไปหาเสบียงจากรถคันอื่นมาเพิ่มให้ด้วยดีกว่า!"

ได้ยินดังนั้น หวังอวี่ก็นิ่งคิดครู่หนึ่งก่อนตอบ "ก็ได้ ถ้าคุณว่างนะ ช่วยไปถอดชิ้นส่วนรถคันอื่นมาให้ผมหน่อย! เครื่องยนต์ ล้อรถ หรืออะไรก็ได้ที่ถอดออกมาแล้วขนาดไม่เกินหนึ่งเมตร เอามาให้หมด!"

หลินเยี่ยนอึ้งไปอีกรอบ คนอื่นเขาหาของกันหนาว หาอาหาร หาน้ำ แต่หวังอวี่กลับให้เขาไปถอดชิ้นส่วนรถเนี่ยนะ?

"อ้อ แล้วก็ถ้ารถรุ่นเดียวกัน ถอดมาแค่คันเดียวพอนะ!"

ประโยคนี้ทำเอาหลินเยี่ยนงงเป็นไก่ตาแตก พึมพำกับตัวเอง "เวลาหน้าสิ่วหน้าขวานแบบนี้ บอสยังจะมีอารมณ์มาวิจัยล้อรถกับเครื่องยนต์อีกเหรอ?"

ถึงจะสงสัยเต็มอก แต่บอสเป็นคนให้ข้าวให้น้ำ แถมยังช่วยดูแลจวินจวิน เขาจึงตัดสินใจทำตามคำสั่งบอสอย่างเคร่งครัด

ส่วนเหตุผลเบื้องหลังนั้น ให้บอสเป็นคนคิดเอาเอง ไม่เกี่ยวกับเขา!

"ได้ครับบอส!" หลินเยี่ยนรับคำ หยิบกล่องเครื่องมือจากตู้เก็บของท้ายรถ แล้วเดินตรงไปยังรถที่จอดอยู่ใกล้ที่สุด

ลานจอดรถใต้ดินนี้ไม่ใช่ที่ที่จะอยู่อาศัยได้ถาวร และหลินเยี่ยนก็ตั้งใจจะออกตามหาเพื่อนร่วมเป็นร่วมตายของเขา ดังนั้นเรื่องการเดินทางในอนาคตจึงเป็นสิ่งจำเป็น

หลังจากสแกนโมเดลชิ้นส่วนรถยนต์ครบทุกชิ้นแล้ว ขั้นต่อไปคือการวิจัยรถที่สามารถขับเคลื่อนในสภาพอากาศหนาวจัด รวมถึงล้อรถที่ยึดเกาะพื้นหิมะและน้ำแข็งได้อย่างมั่นคง!

มีเพียงยานพาหนะที่เหมาะสมกับสภาพอากาศสุดขั้วเท่านั้น ที่จะทำให้หวังอวี่เดินทางได้อย่างสะดวกสบาย!

ในขณะเดียวกัน พี่เตาที่ถูกหามกลับมาที่ร้านล้างรถ ก็เหลือเพียงลมหายใจร่อแร่เต็มที

อู๋เต๋อและคนอื่นๆ พบว่าพี่เตาถูกยิงเข้าที่หน้าอกซ้าย ตัดขั้วหัวใจพอดิบพอดี ฝีมือแม่นยำราวจับวาง!

ดูท่าคงไม่รอดแน่!

อู๋เต๋อเหลือบมองปืนพกที่ยังกำแน่นอยู่ในมือพี่เตา ลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะกัดฟัน แงะมือพี่เตาออกแล้วฉวยปืนมาเป็นของตัวเอง!

"ทุกคนห้ามขยับ! ตอนนี้ที่นี่ข้าคุม!" อู๋เต๋อเล็งปืนไปที่ลูกน้องคนสนิทของพี่เตาแล้วประกาศก้อง

ลูกน้องพวกนั้นมัวแต่พะวงดูอาการเจ้านาย จนไม่ทันระวังตัว เปิดช่องให้อู๋เต๋อลงมือสำเร็จ!

"ไอ้สารเลว กล้าขโมยของพี่เตาเหรอ?"

"วางปืนลงเดี๋ยวนี้ ไม่งั้นกูจะทำให้มึงรู้ว่านรกมีจริง!"

ลูกน้องสองคนตะโกนด่า อีกสองคนเตรียมพุ่งเข้าใส่อู๋เต๋อ!

อู๋เต๋อถอยหลังสองก้าว แล้วเหนี่ยวไกยิงใส่สองคนที่พุ่งเข้ามาทันที

ปัง! ปัง!

ระยะประชิดขนาดนี้ ต่อให้อู๋เต๋อไม่เคยยิงปืนของจริงมาก่อน ก็ยังยิงโดนเป้าอย่างจัง แม้จะไม่โดนจุดสำคัญ แต่ก็มากพอที่จะหยุดการเคลื่อนไหวของทั้งคู่ พวกเขาล้มลงไปนอนร้องโอดโอยกับพื้น!

เสียงร้องโหยหวนของเพื่อนทำให้ลูกน้องที่เหลือไม่กล้าขยับตัวสุ่มสี่สุ่มห้า!

"มีใครข้องใจอีกไหม?" อู๋เต๋อรู้สึกตื่นเต้นอย่างประหลาด

นี่สินะ ความรู้สึกของการเป็นผู้กุมชะตาชีวิตคนอื่น?

ทุกคนส่ายหน้าปฏิเสธเป็นพัลวัน

อู๋เต๋อชี้ปืนไปที่พี่เตาและลูกน้องสองคนที่ถูกยิง ก่อนสั่งการ "พวกแกสามคน แบกพวกมันออกไป แล้วรีบออกไปหาเสบียงทันที ห้ามหยิบของในนี้ออกไปแม้แต่ชิ้นเดียว!"

"แต่... สองคนนี้บาดเจ็บ ต้องพักผ่อนนะ!" ลูกน้องคนหนึ่งพยายามร้องขอความเมตตาให้เพื่อน

ปัง!

อู๋เต๋อลั่นไกใส่กลางกบาลคนพูดทันที ส่งเขาไปคุยกับรากมะม่วงในพริบตา!

"สิ่งที่ฉันต้องการคือความเชื่อฟังอย่างเด็ดขาด เข้าใจไหม?" อู๋เต๋อถามด้วยรอยยิ้มเย็นเยียบ

คนอื่นๆ รีบพยักหน้ารับคำ "เข้าใจครับ!"

"เข้าใจแล้วก็รีบไปสิวะ!" อู๋เต๋อตวาด!

ลูกน้องพี่เตารีบหามคนเจ็บสองคนออกไป อุณหภูมิในห้องด้านนอกหนาวกว่าข้างในมาก พวกเขาจึงรีบก่อกองไฟ

พี่เตากับลูกน้องที่โดนยิงแสกหน้าสิ้นใจไปแล้ว

"ไม่ต้องห่วงพวกเรา รีบหนีไปซะ! ไอ้เลวอู๋เต๋อมันโหดเหี้ยม ขืนอยู่ต่อไม่รู้วันไหนมันจะฆ่าทิ้ง!" หนึ่งในคนเจ็บกระซิบบอก

คนที่เหลือส่ายหน้าปฏิเสธ

"เราไม่ทิ้งพวกนายหรอก! เดี๋ยวฉันจะออกไปหายามารักษา อดทนไว้ก่อนนะ!"

พูดจบ พวกเขาก็กระชับเสื้อโค้ททหารให้แน่น แล้วเดินมุ่งหน้าสู่พื้นดินเบื้องบนด้วยความเด็ดเดี่ยว

ภายในร้านล้างรถ เหล่ารปภ.ที่ติดตามอู๋เต๋อมองหัวหน้าคนใหม่ด้วยความหวาดกลัว

พวกเขาเป็นแค่คนธรรมดา การเห็นหัวหน้ายิงคนตายต่อหน้าต่อตาเป็นเรื่องที่สะเทือนขวัญเกินไป!

อู๋เต๋อกวาดตามองพวกเขาก่อนจะยิ้มบางๆ "ไม่ต้องกลัว ฉันโหดเฉพาะกับศัตรู ส่วนพวกนายคือคนกันเอง!"

ทุกคนถอนหายใจโล่งอก

"หัวหน้าสุดยอดไปเลยครับ! แย่งปืนมาได้ด้วย!"

"ใช่ครับ ตอนนั้นผมยังตั้งตัวไม่ทันเลย!"

"หัวหน้าครับ แล้วถ้าส่งพวกมันไปหาเสบียงแล้วพวกมันไม่กลับมาล่ะครับ?"

อู๋เต๋อยิ้มกว้าง "รู้ไหมทำไมฉันถึงไม่ยิงสองคนนั้นให้ตายคาที่?"

"ทำไมครับ?"

"ฉันจงใจปล่อยให้มันรอด ถ้าพวกมันจงรักภักดีจริง มันต้องกลับมาพร้อมเสบียงแน่!"

"แล้วถ้าพวกมันไม่ซื่อสัตย์ ไม่ยอมกลับมาล่ะครับ?"

"ก็ยิ่งดีสิ! ตัวหารเสบียงลดลงไปตั้งหลายคน มีแต่ได้กับได้!"

กลุ่มรปภ.รุมล้อมสรรเสริญเยินยออู๋เต๋อยกใหญ่

"หัวหน้าวางแผนล้ำลึกจริงๆ! ผมคงตามไม่ทันแน่!"

"หัวหน้าใจเด็ดมากครับ เป็นผมต่อให้มีปืนก็ไม่กล้ายิง!"

อู๋เต๋อโบกมือ "เอาล่ะ ทุกคนไปเช็กยอดเสบียงที่มีอยู่ เราต้องวางแผนการใช้จ่ายให้ดี"

"ครับ!" เหล่ารปภ.รีบเดินไปที่กองเสบียงตรงมุมห้อง

ส่วนอู๋เต๋อเดินตรงไปหาหยางซิงที่ยืนตัวลีบอยู่ข้างๆ

"พี่อู๋คะ~"

หยางซิงรีบส่งเสียงหวานทักทาย อู๋เต๋อแสยะยิ้ม "พอเถอะ! ฉันไม่ใช่พวกบ้ากามแบบไอ้พี่เตา ไม่ได้สนใจเธอหรอกนะ!"

สีหน้าหยางซิงเปลี่ยนไปเล็กน้อย แต่ยังฝืนยิ้มสู้ "พี่อู๋ ฉันแค่... อยากรับใช้พี่ ไม่กล้าหวังอะไรอื่นหรอกค่ะ!"

"ฮึ!" อู๋เต๋อแค่นเสียง "ฉันไม่ต้องการคนรับใช้ ต่อไปนี้เธอก็ต้องออกไปหาเสบียงเหมือนกัน ไม่งั้นก็อด!"

หยางซิงมองปืนในมืออู๋เต๋อ ได้แต่พยักหน้าจำยอม

"ทีนี้ เล่าเรื่องรถบ้านคันนั้นมาให้หมด ฉันต้องรู้ทุกอย่างเกี่ยวกับเจ้าของรถ ถ้ากล้าโกหกแม้แต่คำเดียว ฉันยิงทิ้งแน่!" อู๋เต๋อหรี่ตาขู่หยางซิง

"ฉันไม่รู้จริงๆ ค่ะว่าทำไมจู่ๆ หวังอวี่ถึงซื้อรถบ้าน!" หยางซิงรีบตอบ "เมื่อสองวันก่อนเขาไปเที่ยวพม่า พอกลับมาก็ซื้อรถคันนี้แล้วขับมาที่นี่เลย"

"เมื่อก่อนหวังอวี่ทำงานอะไร?" อู๋เต๋อขมวดคิ้วซักไซ้