ตอนที่ 28 การซุ่มโจมตีและการซ้อนแผน, เริ่มลงมือ!

ตอนที่ 28 การซุ่มโจมตีและการซ้อนแผน, เริ่มลงมือ!

วินาทีที่หลวงจีนชราปรากฏตัว อูเจ๋อก็ได้รับการแจ้งเตือนจากท่านเทพภูเขา

สีหน้าเขาเคร่งขรึมขึ้นทันที กล่าวว่า "มีคนเข้าใกล้หมู่บ้านเชียนซาน แถมฝีมือไม่ธรรมดา!"

ไป๋เลี่ยงสีหน้าเครียดตาม ถามว่า "เจ้ารับมือไหวไหม?"

อูเจ๋อส่ายหน้า ในคำเตือนของท่านเทพ คนผู้นี้ระดับสูงกว่าเขา น่าจะเป็นผู้บ่มเพาะระดับสาม

ตอนนี้เขาเป็นแค่ระดับสอง ไม่ใช่คู่มือแน่

ไป๋เลี่ยงเห็นดังนั้น คิ้วขมวดมุ่น

ถ้าเป็นแบบนี้ อูเจ๋อสู้ไม่ได้ หมู่บ้านเชียนซานก็ไม่มีกำลังต่อต้านเลยสิ

ถึงจะมีท่านเทพคอยปิดท้ายให้ แต่แบบนี้มันดูเหมือนพวกเราไร้ประโยชน์เกินไป

"วางใจเถอะ คนผู้นั้นคงไม่ลงมือพร่ำเพรื่อ ถ้าพวกเขาจะลงมือจริง คงไม่ลอบเข้ามาในหมู่บ้านแบบนี้" อูเจ๋อวิเคราะห์

คนพวกนี้ลอบเข้ามากลางดึก แสดงว่าไม่อยากให้เป็นเรื่องใหญ่

ไป๋เลี่ยงพยักหน้า หยิบกล่องที่เสี่ยวหู่นำมาเมื่อครู่ ลังเลเล็กน้อยก่อนถาม "ของสิ่งนี้ต้องใช้ไหม? มันจะไม่ได้ผลหรือเปล่า?"

"ใช้เถอะ ลองดู ไม่ได้ผลก็ไม่เสียหาย"

อูเจ๋อคิดสักพักแล้วตัดสินใจใช้

ไป๋เลี่ยงพยักหน้า พกกล่องแล้วรีบหันหลังไปเตรียมการอื่น

อูเจ๋อก็ออกจากศาลเจ้า ตามคำชี้แนะของท่านเทพ มายังป่าทิศเหนือของหมู่บ้านเชียนซาน

ขณะนี้ในป่า ไต้ซือซานกุยและเชียนเคอกำลังรอสายลับในหมู่บ้าน

ป่ายามค่ำคืนระงมด้วยเสียงแมลง ไต้ซือซานกุยฟังแล้วหงุดหงิด เอ่ยอย่างไม่สบอารมณ์ "สายลับทำไมยังไม่ออกมา หรือว่าเกิดเหตุขัดข้อง?"

เชียนเคอรีบกล่าว "ไต้ซืออย่าเพิ่งใจร้อน 'เลี่ยอิง' กับพวกเป็นมือดีที่สุดในบรรดาเจ้าหน้าที่ ทักษะการแทรกซึมเป็นเลิศ ภารกิจแบบนี้พวกเขาทำมาหลายครั้ง ไม่เคยพลาด"

"ดึกป่านนี้ยังไม่มา คาดว่ากำลังหาทางหลบสายตาคนในหมู่บ้าน รออีกเดี๋ยวคงมาขอรับ"

ตอนพูด เชียนเคอมั่นใจมาก

พวกเลี่ยอิงทั้งสามคนเป็นลูกน้องคนสนิทที่เขาปั้นมากับมือ เขาไว้ใจการทำงานของลูกน้องมาก

ไต้ซือซานกุยจ้องมองเขาครู่หนึ่ง จ้องจนเชียนเคอขนลุก ก่อนจะแสยะยิ้มเย็น "เจ้าคิดว่าพวกนักพรตจมูกวัวแห่งอารามเสวียนชิงเคี้ยวง่ายนักรึ? คนธรรมดาอยู่ต่อหน้าพวกมัน จะซ่อนตัวได้สักกี่น้ำ?"

พูดจบ เขาหันไปมองทิศทางหมู่บ้านเชียนซานด้วยแววตาลึกล้ำ

"ไม่รอแล้ว สายลับในหมู่บ้านป่านนี้คงความแตก พวกจมูกวัวอารามเสวียนชิงคงตามรอยเบาะแสจากสายลับ เตรียมมาดักซุ่มโจมตีพวกเราแล้ว!"

เชียนเคอฟังจบ หน้าเปลี่ยนสี เริ่มลนลาน

"งั้น... งั้นไต้ซือ ตอนนี้เรารีบถอนตัวดีไหมขอรับ ขืนถูกพวกมันซุ่มโจมตีสำเร็จ ไม่ใช่ว่าจบเห่เหรอ!?"

"ถอนตัว?" หนังหน้าเหี่ยวย่นของไต้ซือซานกุยกระตุกเล็กน้อย เผยรอยยิ้มเย้ยหยัน

"อาตมาใช่คนที่พวกจมูกวัวอารามเสวียนชิงคิดจะซุ่มก็ซุ่มได้ง่ายๆ รึ? พวกมันไม่มาก็แล้วไป แต่ถ้ากล้ามาดักซุ่มอาตมา คืนนี้ที่นี่จะเป็นหลุมฝังศพของพวกมัน!"

เชียนเคอที่อยู่ข้างๆ ฟังแล้วคิดในใจ "หลวงจีนแก่นี่ ขี้โม้ชะมัด"

ในใจเขาไม่เชื่อหรอก อารามเสวียนชิงคือสำนักเต๋าอันดับหนึ่ง คนในนั้นไม่มีใครธรรมดา

ถึงท่านจะเป็นหลวงจีนวัดจินหลง พุทธสถานอันดับหนึ่ง แต่เจอกับอารามเสวียนชิง อย่างมากก็แค่สูสี จะมาข่มกันราบคาบได้ไง

แต่ความในใจนี้เขาไม่กล้าพูดออกมา เชียนเคอปั้นหน้าประจบมองไต้ซือซานกุย

"ไต้ซือ ท่านตบะบารมีสูงส่ง พวกจมูกวัวต่อหน้าท่านก็แค่ลิงกัง ไม่ค่าให้เอ่ยถึง แต่ผู้น้อยเป็นแค่ระดับหนึ่ง รับมือพวกจมูกวัวไม่ไหวแม้แต่กระบวนท่าเดียว ดังนั้นท่านดูสิ พวกเราถอยไปตั้งหลักไกลหน่อยดีไหม"

เชียนเคอพูดอย่างระมัดระวัง กลัวจะล่วงเกินหลวงจีนเฒ่า

ไต้ซือซานกุยปรายตามองเชียนเคอ ย่อมรู้นิสัยเจ้านี่ดี

เขาไม่ยอมตามใจเชียนเคอแน่ น้ำเสียงราบเรียบกล่าวว่า "วางใจเถอะ ชายแดนชิงโจวกันดารแบบนี้ อารามเสวียนชิงอย่างมากก็ส่งนักพรตระดับเชื่อมวิถีมา"

"อาตมาเป็นผู้บ่มเพาะ ขอบเขตรู้วิถี ไม่ว่าจะพูดยังไง รู้วิถีเจอกับเชื่อมวิถี ความได้เปรียบอยู่ที่อาตมา!"

เชียนเคอได้ยินว่าหลวงจีนแก่เป็นผู้บ่มเพาะระดับสาม ก็ใจชื้นขึ้นมา คิดว่าน่าจะเอาอยู่

ผู้บ่มเพาะระดับสาม ในละแวกอำเภอเถาฮวา ถือว่าเป็นราชาผู้ยิ่งใหญ่ได้เลย!

ทันใดนั้น ป่าด้านหน้าก็มีเสียงสวบสาบ

"มีคนมา!"

เชียนเคอตื่นตัวทันที เดาว่าเป็นลูกน้องตัวเองหรือคนของอารามเสวียนชิง?

ไต้ซือซานกุยหรี่ตามองไปข้างหน้า

ระดับรู้วิถีอย่างเขาครอบครองจิตสัมผัสแล้ว จึงมองเห็นคนตรงหน้าชัดเจนแต่ไกล

เป็นผู้บ่มเพาะระดับสอง!

พอผู้มาเยือนเดินเข้ามาใกล้ เชียนเคอเห็นหน้าชัดเจน ก็หน้าเปลี่ยนสีเล็กน้อย

"อูเจ๋อ! ทำไมเป็นเจ้า!?"

เขานึกไม่ถึงว่าคนที่มาไม่ใช่ลูกน้อง และไม่ใช่นักพรต แต่กลับเป็นอูเจ๋อ หัวหน้าหมู่บ้านเชียนซาน

วินาทีนั้นเหมือนเขาคิดอะไรได้ เบิกตากว้าง ชี้นิ้วไปที่อูเจ๋อ ร้องว่า "เจ้า... หรือว่าเจ้าจะเป็นคนของอารามเสวียนชิง!?"

ปฏิกิริยาของเชียนเคอทำให้อูเจ๋อที่เพิ่งปรากฏตัวงุนงง

อารามเสวียนชิงอะไร? นั่นมันสำนักเต๋าอันดับหนึ่งไม่ใช่เหรอ?

เขาไปเป็นคนของอารามเสวียนชิงตั้งแต่เมื่อไหร่?

"เจ้าพูดเพ้อเจ้ออะไร?" อูเจ๋อสีหน้าเคร่งขรึม เพียงปรายตามองเชียนเคอแวบหนึ่ง แล้วหันไปสนใจหลวงจีนแก่ที่อยู่ข้างๆ

วินาทีที่เห็นหลวงจีนแก่ อูเจ๋อใจหล่นวูบ

ผู้บ่มเพาะขอบเขตรู้วิถีจริงๆ ด้วย!

"ไต้ซือมาเยือนหมู่บ้านเชียนซานกลางดึก ไม่ทราบมีธุระอันใด?" อูเจ๋อประสานมือถามตามมารยาท

"หึหึ"

ไต้ซือซานกุยสำรวจอูเจ๋อ ฟังจากคำพูดเชียนเคอถึงรู้ว่าคนตรงหน้าคืออูเจ๋อ หัวหน้าหมู่บ้าน

หัวเราะในลำคออย่างมีความหมาย ไต้ซือซานกุยพนมมือ ก้มหน้าสวดพระนาม

"อมิตาพุทธ อาตมามาตามหา สัตว์วิญญาณ ตัวหนึ่งที่ถูกสะกดไว้ในถ้ำหลิงกูเมื่อช่วงก่อน ไม่ทราบว่าประสกอูเคยเห็นหรือไม่?"

"ถ้ำหลิงกู? สัตว์วิญญาณ?"

อูเจ๋อชะงัก นั่นมันสัตว์ปีศาจไม่ใช่เหรอ?

ถูกท่านเทพภูเขาแสดงร่างจริง เผาทิ้งจนเป็นเถ้าถ่านคาที่ไปแล้ว!

อูเจ๋อขมวดคิ้ว ตอบว่า "ถ้าสัตว์วิญญาณ ข้าไม่เคยเห็น แต่ถ้าสัตว์ปีศาจในถ้ำหลิงกูข้าเจอมาตัวหนึ่ง ถูกท่านเทพภูเขาลงมือสังหารไปแล้ว!"

ไต้ซือซานกุยได้ยินดังนั้น ศีรษะที่ก้มอยู่ก็ค่อยๆ เงยขึ้น

"พูดเช่นนี้ แสดงว่าสัตว์วิญญาณตัวนั้น ถูกประสกอูสังหารไปแล้วสินะ?"

"เป็นสัตว์ปีศาจไม่ใช่สัตว์วิญญาณ! และไม่ใช่ข้าที่สังหาร ข้าไม่มีปัญญานั้น เป็นท่านเทพภูเขาลงมือสยบมันเอง"

อูเจ๋อย้ำอีกครั้ง พร้อมตระหนักว่าหลวงจีนแก่ผู้นี้ตั้งใจมาหาเรื่องแน่

เขาแอบกระตุ้นยันต์เหินเวหาในร่าง เตรียมป้องกันการโจมตีของหลวงจีนแก่ตลอดเวลา

ไต้ซือซานกุยส่ายหน้า น้ำเสียงยังคงราบเรียบไร้อารมณ์

"นั่นเป็นสัตว์วิญญาณที่อาตมาเลี้ยงไว้ ไม่ใช่สัตว์ปีศาจ หากประสกอูเกิดความโลภ ขโมยสัตว์วิญญาณตัวนั้นไป รบกวนคืนให้อาตมาด้วยเถิด"