ตอนที่ 16 สำรวจถ้ำหลิงคู มารร้ายปรากฏกาย!

ตอนที่ 16 สำรวจถ้ำหลิงคู มารร้ายปรากฏกาย!

พอเดินออกมาจากบ้าน ชาวบ้านก็สังเกตเห็นว่าวันนี้อูเจ๋อดูแปลกไปจากทุกวัน

“ท่านหัวหน้าหมู่บ้าน วันนี้ดูท่านสง่าผ่าเผยขึ้นนะขอรับ หรือว่าวรยุทธ์ก้าวหน้าขึ้นอีกแล้ว?”

ชาวบ้านคนหนึ่งทัก นึกว่าอูเจ๋อฝึกวิชาสำเร็จไปอีกขั้น

อูเจ๋อสูดหายใจลึก ข่มความตื่นเต้นในใจ ส่ายหน้ายิ้มๆ “มิใช่เพราะวรยุทธ์ก้าวหน้า แต่เมื่อครู่... ท่านเทพภูเขาได้มาสำแดงตนปรากฏต่อหน้าข้า”

“ไม่ใช่วรยุทธ์ก้าวหน้าแล้วจะดีใจ... หะ... หา! อะไรนะ!?”

ชาวบ้านคนนั้นพูดไม่ทันจบก็รู้สึกเอะใจ ตาเบิกโพลง น้ำเสียงไม่อยากจะเชื่อ

“ท่านหัวหน้าหมู่บ้าน เมื่อกี้ท่านว่ากระไรนะ? ท่านเทพภูเขาสำแดงตน!?”

เขาสงสัยว่าหูฝาดไปหรือเปล่า

ชาวบ้านคนอื่นๆ ได้ยินเสียงเอะอะก็พากันเข้ามามุง

พอได้ยินเรื่องนี้ ฝูงชนก็ฮือฮา เสียงเซ็งแซ่ สายตาทุกคู่จับจ้องไปที่อูเจ๋อ

“อะไรนะ!? ท่านเทพภูเขาสำแดงตน?”

“ท่านหัวหน้าหมู่บ้าน เรื่องจริงหรือหลอกขอรับ ท่านเทพภูเขามาปรากฏตัวในหมู่บ้านจริงๆ หรือ?”

“พี่ใหญ่อู ท่านเทพภูเขาอยู่ที่ไหน? ข้าจะไปกราบคารวะท่าน!”

ทุกคนแย่งกันถาม จนคนทั้งหมู่บ้านมารวมตัวกันจนแน่นขนัด

ไป๋เลี่ยงรู้ข่าวก็รีบวิ่งมา ในใจก็ไม่อยากจะเชื่อเช่นกัน

“พี่อูเจ๋อ พวกเขาบอกว่าท่านเทพภูเขาสำแดงตน เป็นเรื่องจริงรึ?” เขาหันไปถามอูเจ๋อ

อูเจ๋อยิ้มพยักหน้า สีหน้าจริงจัง “เรื่องจริง! ท่านเทพภูเขามาสำแดงตนจริงๆ”

สิ้นคำยืนยัน ทุกคนในที่นั้นก็ตื่นเต้นกันยกใหญ่

ไป๋เลี่ยงตกตะลึง รีบถามว่าตอนนี้ท่านเทพอยู่ที่ไหน เขาอยากจะไปเข้าเฝ้า

อูเจ๋อส่ายหน้าด้วยความเสียดาย บอกว่าท่านเทพภูเขาลึกลับพิสดาร มาพบเขาแค่ครู่เดียวก็จากไปแล้ว

ไป๋เลี่ยงได้ฟังก็เสียดาย แต่ก็ไม่ท้อถอย

ในเมื่อท่านเทพภูเขาสำแดงตนแล้ว มีครั้งแรกย่อมมีครั้งที่สอง

และนั่นแสดงว่าสิ่งที่พวกเขาทำ ท่านเทพภูเขาล้วนมองเห็น ขอแค่ตั้งใจทำงานถวายท่าน สักวันต้องได้รับความเมตตาจากท่านแน่

จากนั้น อูเจ๋อก็ให้ทุกคนเงียบเสียงลง กล่าวด้วยน้ำเสียงเคร่งขรึม “การที่ท่านเทพสำแดงตนครั้งนี้ ท่านได้มีบัญชาลงมา พวกเราได้รับความคุ้มครองจากท่าน ย่อมต้องทำงานถวายท่าน!”

ทุกคนฟังจบ ไม่มีใครคัดค้าน

ตรงกันข้าม กลับดูกระตือรือร้นเสียด้วยซ้ำ การได้ทำงานรับใช้เทพเจ้า นับเป็นวาสนาอันยิ่งใหญ่!

“ท่านหัวหน้าหมู่บ้าน ท่านเทพให้เราทำอะไร รีบบอกมาเถอะ ข้า ‘เอ้อหนิว’ ขออาสาเป็นคนแรก!”

อูเจ๋อยังไม่ทันบอก ก็มีคนใจร้อนเสนอตัวแล้ว

“ทุกคนไม่ต้องรีบ บัญชาของท่านเทพไม่ใช่เรื่องที่จะทำเสร็จในวันสองวัน ต้องอาศัยความร่วมมือของพวกเราทุกคน”

อูเจ๋อเริ่มถ่ายทอดคำสั่ง เรื่องที่ท่านเทพต้องการให้พัฒนาหมู่บ้านเชียนซาน รับผู้ลี้ภัยมายังภูเขาเทพเจ้า เพื่อคุ้มครองเหล่าประชาราษฎร์ทั่วหล้า

ฟังจบ ฝูงชนก็เงียบกริบ

พวกเขาไม่คิดว่าท่านเทพภูเขาจะให้ทำเรื่องยิ่งใหญ่ขนาดนี้ ในใจเกิดความเคารพเลื่อมใส ศรัทธาที่มีต่อท่านเทพภูเขายิ่งทวีคูณ!

คนเคยอดอยาก ย่อมรู้คุณค่าของอาหาร

คนในหมู่บ้านล้วนเคยผ่านภัยคุกคามจากปีศาจ ย่อมรู้ว่าสถานที่อันสงบสุขนั้นล้ำค่าเพียงใด

ท่านเทพภูเขาต้องการรับผู้ลี้ภัยทุกคนและให้ความคุ้มครอง นี่คือวีรกรรมที่ยิ่งใหญ่ปานใด!

“สมกับเป็นท่านเทพภูเขา พระคุณไพศาลเช่นนี้ ประชาราษฎร์ทั่วหล้าสมควรซาบซึ้งในเมตตา!”

ไป๋เลี่ยงอดไม่ได้ที่จะกล่าวสรรเสริญ

ในใจเปี่ยมด้วยความเคารพต่อท่านเทพภูเขาอย่างล้นพ้น!

แต่เรื่องรับผู้ลี้ภัยยังไม่เห็นผลทันที

ตอนนี้หมู่บ้านเชียนซานเพิ่งตั้งไข่ เรื่องอาหารที่อยู่เพิ่งจะพอดีตัว ถ้าจะรับคนเพิ่ม ต้องวางแผนให้ดี

อูเจ๋อเล่าแผนพัฒนาหมู่บ้านในอนาคตคร่าวๆ ว่าตามคำสั่งท่านเทพ รัศมีสิบลี้รอบภูเขาสามารถสร้างสิ่งปลูกสร้างได้หมด

เรื่องนี้เขามอบหมายให้ไป๋เลี่ยงรับผิดชอบ ส่วนตัวเขามีเรื่องสำคัญกว่าต้องไปทำ

บัญชาเรื่องที่สองของท่านเทพ เขาไม่ได้บอกชาวบ้าน

เพราะในหมู่บ้านมีเขาเป็นผู้บ่มเพาะแค่คนเดียว ชาวบ้านช่วยอะไรไม่ได้ บอกไปก็ป่วยการ

แต่เขาบอกไป๋เลี่ยงไว้หน่อย

ตอนแรกไป๋เลี่ยงเป็นกังวล เพราะที่ถ้ำหลิงคูมีมารร้ายอาละวาด แต่พอได้ยินว่าท่านเทพภูเขาจะคุ้มครองความปลอดภัยให้อูเจ๋อ เขาถึงวางใจ

“พี่อูเจ๋อไปเถอะ ทางหมู่บ้านข้าจะดูแลเอง ไม่ให้เกิดปัญหาใหญ่โตแน่” ไป๋เลี่ยงรับคำ

อูเจ๋อพยักหน้า เขาไว้ใจไป๋เลี่ยง

ร่ำลากันเสร็จ เขาก็หันหลัง มุ่งหน้าสู่ถ้ำหลิงคู

ระยะทางสิบกว่าลี้ สำหรับอูเจ๋อที่มี ‘ยันต์ก้าวย่างเทพ’ ต่อให้ไม่เร่งความเร็วเต็มที่ ก็ใช้เวลาแค่สองเค่อ

สัมผัสศักดิ์สิทธิ์ของหลี่เยว่ติดตามอูเจ๋อไปจนสุดขอบเขตสิบลี้จึงหยุดลง

ระยะทางที่เหลือ อูเจ๋อต้องเดินเอง

แต่ด้วยยันต์ก้าวย่างเทพ หลี่เยว่ไม่กังวลว่าอูเจ๋อจะเป็นอันตราย

พอเข้าใกล้ถ้ำหลิงคู อูเจ๋อก็รู้สึกว่าอุณหภูมิรอบตัวลดต่ำลง บรรยากาศเริ่มวังเวง

เดินต่ออีกร้อยก้าว ก็เห็นหุบเขาขนาดใหญ่ ถ้ำหลิงคูซ่อนตัวอยู่ในนั้น

ลำธารที่ไหลออกมาจากหุบเขา... น้ำเป็นสีแดงฉานเหมือนเลือด

อูเจ๋อขมวดคิ้ว สงสัยในใจ

คนในถ้ำหลิงคูตายหมดแล้วไม่ใช่หรือ? ทำไมยังมีเลือดไหลออกมาอีก?

หรือว่าเจ้ามารร้ายนั่นไปจับคนมาเพิ่ม?

ตอนนี้อูเจ๋อตื่นเต้นมาก นี่เป็นครั้งแรกที่เขาเป็นฝ่ายบุกไปหาปีศาจมารร้าย จะบอกว่าไม่ตื่นเต้นก็คงโกหก

สูดหายใจลึก ทำใจดีสู้เสือ ก้าวเท้าเข้าไปในหุบเขา

พอเข้าไป ก็เห็นปากถ้ำ

“ที่นี่สินะ ถ้ำหลิงคู” อูเจ๋อพึมพำ

จากนั้นไม่รอช้า กระโดดเข้าไปข้างในทันที

ทันทีที่เข้าถ้ำ กลิ่นคาวเลือดฉุนกึกปะทะจมูก อูเจ๋อไม่ได้เตรียมตัวเกือบจะอาเจียนออกมา

หันไปมองต้นตอของกลิ่น รูม่านตาเขาขยายกว้าง ตะลึงงันกับภาพตรงหน้า!

คนนับพันยืนเหม่อลอยอยู่กลางถ้ำหลิงคู แววตาไร้ชีวิต ปากอ้าค้าง

บนศีรษะของพวกเขา มีเส้นเลือดเชื่อมต่ออยู่ เหมือนกำลังถูกสูบอะไรบางอย่างออกไป!?

อูเจ๋อสูดปาก ภาพตรงหน้าสยดสยองเกินบรรยาย!

ถ้าไม่ใช่เพราะเคยผ่านสมรภูมิและเห็นการสังหารหมู่ที่อำเภอเฟิงมา จิตใจเข้มแข็งพอสมควร ป่านนี้คงเข่าอ่อนก้าวขาไม่ออก

เส้นเลือดนับไม่ถ้วนเชื่อมต่อไปที่เพดานถ้ำ อูเจ๋อเงยหน้ามอง ก็เห็นสัตว์ยักษ์น่าเกลียดน่ากลัวเกาะอยู่ด้านบน

มันดูเหมือนแมงมุม แต่ไม่มีขา กลับมีเส้นเลือดหยุบหยับนับไม่ถ้วนแทนขา และเส้นเลือดพวกนี้กำลังเชื่อมต่อกับซากศพเดินดินนับพันข้างล่าง

วินาทีที่อูเจ๋อเงยหน้า สัตว์ยักษ์ตัวนั้นก็รู้สึกตัว ทันใดนั้นเส้นเลือดเส้นหนึ่งก็พุ่งตรงเข้าใส่หน้าอูเจ๋อ หมายจะเจาะกะโหลก!

อูเจ๋อปฏิกิริยาไวว่อง ดาบทหารออกจากฝัก ตวัดฉับเดียว ตัดเส้นเลือดขาดกระจุย!