ตอนที่ 10 สร้างหมู่บ้าน! วัดมังกรทอง!

ตอนที่ 10 สร้างหมู่บ้าน! วัดมังกรทอง!

พิธีบวงสรวงครั้งนี้ น่าจะนับเป็นพิธีอย่างเป็นทางการครั้งแรกของหมู่บ้าน

เสือร้ายที่กำลังกลายสภาพถูกใช้เป็นเครื่องเซียนไหว้ แยกหัวแยกตัววางบนโต๊ะ ขนาบซ้ายขวาด้วยแพะภูเขาและหมูป่าอย่างละตัว

กระถางธูปเปลี่ยนใหม่ใหญ่กว่าเดิม หล่อจากทองเหลืองทั้งใบ สีทองอร่ามสะท้อนแสงแดดเจิดจ้า

คนในหมู่บ้านมี 17 คน รวมกับกลุ่มไป๋เลี่ยงอีก 5 คน เป็น 22 คน

บัดนี้ทั้ง 22 คนมาพร้อมหน้า ร่วมเป็นสักขีพยานในพิธีบวงสรวงเทพภูเขาครั้งนี้

อูเจ๋อเป็นแค่นักบู๊ ในสมองไม่มีหมึกสักหยด ไม่เคยผ่านพิธีการ ไม่รู้ธรรมเนียมการบวงสรวง

เรื่องนี้ไป๋เลี่ยงถนัด เพราะเป็นถึงซิ่วไฉ เมื่อคืนเลยเขียนบทสวดบวงสรวงเทพภูเขาขึ้นมาให้

เวลานี้อูเจ๋อถือบทสวดที่ไป๋เลี่ยงเขียน สีหน้าเคร่งขรึมสำรวม อ่านเสียงดังกังวาน:

“ขออัญเชิญ...”

“ศกมหาต้าฉู่ปีที่ 487 ปีเริ่นอู่ เดือน 10 วันกุ่ยเหมา ศิษย์อูเจ๋อขอน้อมถวายปีศาจเสือและปศุสัตว์ทั้งสาม จุดธูปบูชาแด่เทพภูเขาแห่งขุนเขาเทพเจ้า บัดนี้ใต้หล้าวุ่นวาย ราชสำนักเสื่อมทราม ปีศาจครองเมือง ทำร้ายโลกมนุษย์ สรรพชีวิตทนทุกข์แสนสาหัส ศิษย์ขอตั้งจิตอธิษฐาน ขอท่านเทพภูเขาผู้ยิ่งใหญ่ โปรดคุ้มครองโลกมนุษย์ สังหารปีศาจ ขจัดสิ่งชั่วร้าย ปวงประชาขอยกย่องท่านเป็นมหาเทพเหนือเทพทั้งปวง ภายใต้การปกครองของท่าน ขอให้ใต้หล้าสงบสุข ปีศาจหลีกเร้น นี่คือความปรารถนาของปวงชน พระคุณท่านกว้างใหญ่ไพศาล ขจัดชั่วส่งเสริมดี ขอน้อมถวายเครื่องสักการะขอบคุณ ศิษย์ขอแสดงความจริงใจ กราบทูลท่านเทพภูเขา โปรดรับเครื่องหอมนี้ด้วยเถิด”

“ขอท่านโปรดรับเครื่องเซ่นไหว้... ศิษย์ขอกราบ!”

สิ้นบทสวด อูเจ๋อคุกเข่าลง โขกศีรษะอย่างแรงเก้าครั้ง

คนอื่นๆ ก็คุกเข่าโขกศีรษะตาม สีหน้าเปี่ยมด้วยความเคารพ

จากนั้นอูเจ๋อลุกขึ้น นำบทสวดไปเผาในเตาไฟ

หลี่เยว่เฝ้ามองฉากนี้ตลอด พิธีการที่เป็นทางการแบบนี้ทำให้เขารู้สึกเหมือนเป็นพระเจ้าจริงๆ

บทสวดค่อยๆ มอดไหม้ ค่ากุศลของเขาก็พุ่งกระฉูด

【ระดับ: ภูเขาวิญญาณขั้น 1】

【ค่ากุศล: 7621/10000】

【อิทธิฤทธิ์: เทพภูเขาประทานพร】

【คาถา: ร่างจำแลง】

【อาวุธวิเศษ: ตราประทับสยบขุนเขา】

เจ้าปีศาจเสือนี่ให้แต้มกุศลหลายพัน น่าตกใจมาก

ดูเหมือนปีศาจจะต่างจากสัตว์ป่าทั่วไปอย่างสิ้นเชิง

แถมเสือตัวนี้ยังไม่เข้าสู่ระดับปีศาจเต็มตัว ถ้าเป็นปีศาจที่มีระดับจริงๆ แต้มกุศลคงเยอะกว่านี้

คิดได้แบบนี้ หลี่เยว่ก็เริ่มเสียดายที่วันก่อนบีบพวกปีศาจหนูเละคามือ

รู้งี้เหลือซากไว้ให้อูเจ๋อเอามาบูชา แต้มกุศลคงพุ่งกระฉูด

ป่านนี้คงทะลวงระดับสองไปนานแล้ว

แต่ตอนนี้ขาดอีกแค่สองพันกว่าแต้มก็จะครบหมื่นแล้ว

ถึงไม่มีเครื่องเซียนไหว้ อาศัยการเพิ่มแบบช้าๆ อีกเดือนกว่าๆ ก็คงครบ ใกล้แล้วล่ะ

ระหว่างพิธี พวกอูเจ๋อมองเห็นชัดเจนว่าควันธูปที่ลอยขึ้นมา ลอยมุ่งตรงไปทางภูเขาเทพเจ้า ราวกับถูกดูดกลืนเข้าไป

และที่น่าตกใจยิ่งกว่าคือ ร่างของปีศาจเสือมีไอเลือดจางๆ ลอยออกมา ถูกดึงเข้าไปในตัวภูเขา

นี่คือท่านเทพภูเขาสำแดงเดช กำลังรับเครื่องเซ่นไหว้?

พวกอูเจ๋อตื่นเต้นกันใหญ่ ความเคารพยำเกรงยิ่งทวีคูณ

เมื่อพิธีจบลง ซากเสือก็หมดความมันวาว ดูเหมือนกลับกลายเป็นสัตว์ป่าธรรมดา

เนื้อที่ผ่านพิธีแล้วเก็บไว้กินได้ แม้จะเสียรสชาติความวิเศษไปบ้าง

แต่มันก็คือเนื้อเสือ เป็นยาบำรุงชั้นดี กระดูกและอวัยวะเพศเสือยิ่งเป็นยอดยาบำรุง

เสี่ยวหู่จ้องมองอวัยวะเพศเสือตาเป็นมัน แต่โดนอูเจ๋อผลักหน้าหันไปอีกทางด้วยมาดผู้ผดุงความยุติธรรม

“เด็กไม่ควรเกี่ยวกินไอ้นั่น ก้นเสือเนื้อเยอะ เอ็งไปกินอันนั้นไป”

โดนไล่ไปกินตูดเสือ เสี่ยวหู่ทำหน้ามุ่ย แต่ก็ได้แค่มองพวกอูเจ๋อผู้ชายตัวโตๆ แบ่งอวัยวะเพศเสือกัน

“พี่อูเจ๋อ ท่านกินไอ้นั่นไปก็ไม่ได้ใช้อยู่แล้วนี่?” ไป๋เลี่ยงสงสัย

เขารู้เรื่องอดีตของอูเจ๋อ ตั้งแต่ลูกเมียตาย อูเจ๋อก็ไม่เคยยุ่งกับหญิงใดอีก

กินอวัยวะเพศเสือโด๊ปเข้าไป มีแรงก็ไม่รู้จะไปลงที่ไหน!

“ข้าเอาไว้ใช้ฝึกวิชา” อูเจ๋อตอบหน้าตาย

วิถีแห่งการบ่มเพาะ ไม่ได้พึ่งแค่การฝึกอย่างเดียว บางทีก็ต้องพึ่งพาของภายนอก

อวัยวะเพศเสือนี่ถึงจะกลายสภาพเป็นของธรรมดาแล้ว แต่มันก็ช่วยบำรุงเลือดลมได้

มีก็ดีกว่าไม่มี

ไป๋เลี่ยงถึงบางอ้อ ในใจเกิดความอิจฉา

เขาเองก็อยากฝึกวิชา อยากเป็นผู้บ่มเพาะ แต่พรสวรรค์เขากับอูเจ๋อมันห่วยพอกัน

เห็นเพื่อนที่เคยห่วยเหมือนกันก้าวหน้าไปไกล เขาอดอิจฉาไม่ได้จริงๆ

มองไปที่โต๊ะบูชา แล้วเงยหน้ามองภูเขาเทพเจ้าอันลึกลับ

ใจของไป๋เลี่ยงเริ่มเต้นแรง ถ้าเขาได้รับพรจากเทพภูเขาบ้าง มันจะดีแค่ไหนกันนะ!

.......

เวลาผ่านไปเกือบเดือน ช่วงนี้ในหมู่บ้านไม่มีเรื่องใหญ่อะไร ทุกคนต่างขะมักเขม้นสร้างหมู่บ้าน

ทุ่งร้างที่เคยเงียบเหงา บัดนี้คึกคัก หมู่บ้านเล็กๆ ผุดขึ้นมา

ในเดือนนี้ มีผู้ลี้ภัยอีกสิบกว่าคนมาถึงภูเขาเทพเจ้า ประชากรเพิ่มเป็นสี่สิบกว่าคน

บ้านเริ่มไม่พออยู่ แต่ก็มีการสร้างบ้านใหม่เรื่อยๆ หมู่บ้านขยายวงกว้างออกไปอีก

ศาลเจ้าที่เคยสร้างแบบง่ายๆ ถูกรื้อทำใหม่ ครั้งนี้ใช้อิฐและกระเบื้อง ไม่ใช่เพิงไม้ซอมซ่ออีกต่อไป

“บอกให้เอ้อหนิวเร่งเผาอิฐหน่อย ศาลเจ้าท่านเทพยังเล็กไป ต้องขยายอีกรอบ!”

ไป๋เลี่ยงปาดเหงื่อบนหน้าผาก มองดูศาลเจ้าที่ดูโอ่อ่าตรงหน้า

“ท่านบัณฑิตไป๋ แบบนี้ยังไม่ใหญ่อีกเหรอขอรับ? ตอนนี้ศาลเจ้าใหญ่เท่าบ้านเราห้าหลังรวมกันแล้วนะ แถมใช้อิฐทั้งหลังด้วย”

เอ้อหนิวไม่เข้าใจ ในความคิดเขา ศาลเจ้านี่ใหญ่ที่สุดเท่าที่เขาเคยเห็นมาแล้ว

“ยังไม่พอ!”

ไป๋เลี่ยงส่ายหน้า “เจ้าเคยไปวัดที่ ‘วัดมังกรทอง’ ไหม?”

“เคยได้ยิน แต่ไม่เคยไป” เอ้อหนิวส่ายหน้า

วัดมังกรทองคือวัดพุทธอันดับหนึ่ง เป็นผู้นำแห่งพุทธศาสนาทั่วหล้า!

“ข้าเคยไป วัดมังกรทองน่ะใหญ่มาก ใหญ่จนเจ้าจินตนาการไม่ออก เอาเป็นว่า... อย่างน้อยก็ใหญ่เท่าครึ่งหนึ่งของอำเภอเฟิง!” ไป๋เลี่ยงกล่าว น้ำเสียงเต็มไปด้วยความเลื่อมใส

วัดมังกรทองอันดับหนึ่งในใต้หล้า แค่ชื่อก็สะเทือนฟ้าดิน

แม้แต่ปีศาจมาเจอ ยังต้องยอมถอยให้สามส่วน ไว้หน้ากันบ้าง!

“โห! ใหญ่เท่าครึ่งอำเภอเฟิง!?” เอ้อหนิวตกตะลึง ไม่เคยคิดว่าวัดจะใหญ่ได้ขนาดนั้น

พอย่อยข้อมูลเสร็จ เขาก็ถามตะกุกตะกัก “งั้น... เราต้องสร้างศาลเจ้าให้ใหญ่เท่าวัดมังกรทองเลยเหรอครับ?”

เขาลองจินตนาการภาพขนาดครึ่งอำเภอเฟิงในหัว แล้วเหงื่อก็ตก

ใหญ่ขนาดนั้น ต้องใช้อิฐกี่ก้อน กระเบื้องกี่แผ่นกันล่ะนั่น!?

“ไม่ถึงขนาดนั้นหรอก แค่ขยายให้ใหญ่กว่าตอนนี้อีกสักสองรอบก็พอ” ไป๋เลี่ยงหัวเราะ

เอ้อหนิวค่อยโล่งอก แล้วรีบวิ่งก้นขวิดไปเผาอิฐต่อ

“ไป๋เลี่ยง เป็นไงบ้าง อยู่ในหมู่บ้านชินหรือยัง?” อูเจ๋อเดินเข้ามาถามยิ้มๆ

ไป๋เลี่ยงพยักหน้า สีหน้าผ่อนคลาย “ชินแล้ว แม้จะน่าเบื่อและลำบากไปหน่อยที่ต้องเริ่มใหม่จากศูนย์ แต่ที่นี่ปลอดภัยมาก! ไม่มีที่ไหนปลอดภัยกว่านี้อีกแล้ว นอนหลับได้สนิทใจจริงๆ”