ตอนที่ 2 กลียุคปีศาจ ปีศาจหนูโจมตี!

ตอนที่ 2 กลียุคปีศาจ ปีศาจหนูโจมตี!

"ช่างเป็นกลียุคของปีศาจจริงๆ!"

หลี่เยว่ถอนหายใจ

เขาพอจะจินตนาการได้ว่าชาวบ้านที่ต้องใช้ชีวิตในยุคสมัยแบบนี้จะยากลำบากเพียงใด

ปกติแค่จะออกจากบ้านก็ต้องกังวลว่าจะโดนปีศาจจับกินหรือไม่

ปีศาจเชี่ยวชาญเรื่องการล่อลวงจิตใจ ทำให้คนหลงผิด

นายอำเภอเถาฮวาไม่ยอมให้อูเจ๋อกับพวกเข้าเมืองก็มีเหตุผล

พวกเขาแยกแยะไม่ออกว่าใครเป็นปีศาจ จึงต้องใช้วิธีตัดไฟแต่ต้นลม ไล่ผู้ลี้ภัยจากอำเภอเฟิงทั้งหมดไป ห้ามเข้าเมือง

ทำแบบนี้ดูโหดร้ายไปหน่อย แต่ก็รับประกันความปลอดภัยของชาวบ้านในอำเภอเถาฮวาได้

แต่หลี่เยว่คิดว่า นี่ก็เป็นแค่การยื้อชีวิตให้อำเภอเถาฮวาเท่านั้น

อำเภอเฟิงกับอำเภอเถาฮวาอยู่ติดกันห่างไม่ถึงยี่สิบลี้ ในขณะที่อำเภออื่นที่ใกล้ที่สุดห่างออกไปถึงเจ็ดสิบลี้

เมื่ออำเภอเฟิงแตก ในรัศมีเจ็ดสิบลี้นี้ ก็เหลือแค่อำเภอเถาฮวาที่ยังยืนหยัดอยู่

คาดว่าพอปีศาจชั้นสูงที่ตีอำเภอเฟิงแตกย่อยอำเภอเฟิงเสร็จ ก็คงเบนเป้ามาที่อำเภอเถาฮวา

เมื่อถึงเวลานั้น อำเภอเถาฮวาก็คงหนีไม่พ้นหายนะ

เว้นแต่ราชสำนักจะส่งคนมาช่วย แต่นั่นดูจะเป็นไปไม่ได้เลย

อย่างไรก็ตาม เรื่องพวกนี้ไม่เกี่ยวกับเขา เขาเป็นแค่ภูเขา จะอยากทำอะไรก็ทำไม่ได้อยู่ดี

ตกดึก เสียงแมลงต่างๆ ในป่าเขาก็ดังระงมขึ้น

แต่ฟังแล้วกลับไม่รู้สึกหนวกหู กลับทำให้รู้สึกสงบใจเสียอีก

อูเจ๋อนั่งอยู่หน้าเพิงไม้ เขายังไม่นอน

การตั้งค่ายในป่า จำเป็นต้องมีคนเฝ้ายาม ไม่อย่างนั้นอาจตายโดยไม่รู้ตัว

กองไฟถูกดับไปแล้ว แม้ไฟจะช่วยไล่สัตว์ป่า แต่ก็จะล่อปีศาจมา

ระหว่างสัตว์ป่ากับปีศาจ พวกเขาแยกแยะได้ดีว่าอะไรอันตรายกว่ากัน

ทันใดนั้น เสียงแมลงที่จอกแจกจอแจในป่าก็เงียบกริบลง บรรยากาศพลันเงียบสงัดอย่างฉับพลัน

อูเจ๋อรู้สึกตัวเป็นคนแรก สีหน้าเปลี่ยนไป รีบปลุกทุกคนให้ตื่นทันที

"พี่ใหญ่อู เกิดอะไรขึ้น?"

ทุกคนสะดุ้งตื่นจากฝัน มองไปรอบๆ ด้วยความตื่นตระหนก แต่กลับไม่เห็นอะไร

แต่พวกเขาเชื่อใจพี่ใหญ่อู อูเจ๋อไม่มีทางปลุกพวกเขาโดยไม่มีเหตุผลแน่

"มีบางอย่างกำลังมา!"

อูเจ๋อพูดเสียงขรึม สายตาจ้องเขม็งไปข้างหน้า มือข้างหนึ่งล้วงเอาดาบทหารออกมาจากห่อผ้าแล้วกำไว้แน่น

ทุกคนใจหายวาบ!

ดูจากสีหน้าของพี่ใหญ่อู พวกเขาเดาได้ทันทีว่าสิ่งที่มาน่าจะไม่ใช่สัตว์ป่า แต่เป็นปีศาจ!

และแล้ว เสียงร้องประหลาดก็ดังขึ้นในวินาทีถัดมา

'จี๊ดๆ จี๊ดๆ' ฟังดูเหมือนเสียงหนูร้อง

พอได้ยินเสียงนี้ ใบหน้าของผู้ลี้ภัยทุกคนก็ซีดเผือด เต็มไปด้วยความหวาดกลัว!

เสียงนี้พวกเขาคุ้นเคยดีเกินไป ชั่วชีวิตนี้ไม่มีวันลืม

คืนนั้นที่อำเภอเฟิง เสียง 'จี๊ดๆ' ดังระงมไปทั่ว

เป็นพวกปีศาจหนู ปีศาจหนูพวกนั้นมาแล้ว!

"อย่าตื่นตระหนก! หยิบอาวุธขึ้นมา สู้ตายกับพวกเดรัจฉานนี่!"

เมื่อเห็นพวกพ้องขวัญเสียจนลนลาน อูเจ๋อตะโกนเรียกสติเสียงต่ำ

พอได้ยินเสียงตวาด ทุกคนก็ได้สติกลับมา

พวกเขาหนีรอดจากอำเภอเฟิงมาได้ ย่อมไม่ใช่คนขี้ขลาดตาขาว ต่างพากันหยิบอาวุธ กัดฟันตาแดงก่ำ ตายก็ต้องลากไอ้พวกเดรัจฉานพวกนี้ไปลงนรกด้วย!

หลี่เยว่เองก็สัมผัสได้ตั้งแต่ปีศาจหนูปรากฏตัว

สัมผัสศักดิ์สิทธิ์แผ่ขยายออกไป ปีศาจหนูที่ซ่อนตัวอยู่ในป่ามืดมิดไม่อาจหลบซ่อนสายตาของเขาได้

นี่เป็นครั้งแรกที่เขาเห็นปีศาจ ในใจรู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย

เห็นเพียงปีศาจหนูฝูงนี้ตัวโตเท่าสุนัข กรงเล็บยาวคมกริบ สะท้อนแสงจันทร์เป็นประกายเย็นเยียบ

ขนบนตัวไม่ใช่สีเทาดำเหมือนหนูทั่วไป แต่กลับแดงฉานราวกับย้อมด้วยเลือด

ดวงตาแดงก่ำ เผยให้เห็นความกระหายเลือดและความโลภ

ที่น่ากลัวที่สุดคือ ปีศาจหนูฝูงนี้มีจำนวนมากถึงสามสิบกว่าตัว

ในขณะที่กลุ่มของอูเจ๋อหยิบอาวุธขึ้นมาป้องกันตัว ฝูงปีศาจหนูก็เริ่มเคลื่อนไหว

พวกมันถีบตัวจากพื้น กระโจนขึ้นสูง กรงเล็บหน้าทั้งสองงองุ้ม ตะปบเข้าใส่อูเจ๋ออย่างดุดัน

อูเจ๋อตอบโต้อย่างเด็ดขาด ดาบทหารออกจากฝัก ประกายแสงวาบ ฟันปีศาจหนูที่พุ่งเข้ามาตกลงพื้นทันที

แต่ดาบทหารไม่อาจฟันปีศาจหนูจนขาดสองท่อน ทำได้เพียงฝากรอยแผลลึกไว้ที่ใต้ซี่โครงของมันเท่านั้น

เมื่อปีศาจหนูเห็นเลือด พวกมันก็บ้าคลั่งขึ้นมาทันที โถมเข้าใส่กลุ่มคนอย่างไม่คิดชีวิต

อูเจ๋อนำทัพ ยืนขวางอยู่หน้าทุกคน ดาบทหารขวางกั้น ต้านทานปีศาจหนูห้าหกตัวด้วยตัวคนเดียว

คนอื่นๆ ก็ถืออาวุธเข้าสู้ ปีศาจหนูพวกนี้เป็นปีศาจที่อ่อนแอที่สุด คนที่มีวิรยุทธ์ติดตัวบ้างก็สามารถฆ่าพวกมันได้ไม่ยาก

แม้จำนวนจะเยอะ แต่พวกเขาก็มีกันสิบกว่าคน อย่างน้อยก็น่าจะยื้อได้สักสองก้านธูป

ภาพตรงหน้าช่างนองเลือด เพียงแค่ปะทะกันครู่เดียว ปีศาจหนูสามตัวก็ถูกสังหาร ฝั่งอูเจ๋อก็เสียคนไปหนึ่งคน

หลี่เยว่เฝ้ามองดูอยู่ในความมืด เขาประเมินดูแล้วพบว่าพลังการต่อสู้ของปีศาจหนูพวกนี้ไม่ได้แข็งแกร่งอย่างที่คิด

แต่พวกมันชนะที่จำนวน ลำพังกลุ่มอูเจ๋อต้านทานไม่ไหวแน่

แถมในที่มืด ยังมีปีศาจหนูตัวใหญ่กว่าซุ่มซ่อนอยู่อีกตัว น่าจะเป็นจ่าฝูงของพวกมัน

ถ้าไม่มีกำลังเสริมมาช่วย พวกเขาคงยื้อได้อีกไม่นาน พอหมดแรงก็จะกลายเป็นอาหารอันโอชะของฝูงปีศาจหนู

ฝีมือของอูเจ๋อทำให้หลี่เยว่แปลกใจเล็กน้อย

เพลงดาบกว้างขวางดุดัน ทุกครั้งที่ฟันลงไปมีพลังรุนแรง ท่าทางอำมหิต น่าจะเคยฝึกวิชาดาบมา

แต่ทว่าถึงแรงจะเยอะ แต่ความเร็วกลับเชื่องช้า เมื่อเจอกับปีศาจหนูที่ว่องไว จึงมักจะฟันพลาด

แถมยังเพราะหลบไม่ทัน เลยโดนกรงเล็บปีศาจหนูข่วนเข้าให้หลายแผล

กลุ่มของอูเจ๋อฝืนทนสู้มาได้หนึ่งเค่อ ตอนนี้ตายไปแล้วสี่คน

พวกเขาทั้งเหนื่อยกายเหนื่อยใจ ส่วนปีศาจหนูยิ่งเห็นเลือดก็ยิ่งคลั่ง การโจมตียิ่งรุนแรงขึ้นเรื่อยๆ

ความสิ้นหวังเกาะกุมจิตใจ คืนนี้พวกเขาคงต้องตายอยู่ที่นี่แล้ว

"พี่ใหญ่อู ชาติหน้าข้าขอเกิดเป็นน้องชายท่านนะ!"

เด็กน้อยนอนอยู่บนพื้นเอ่ยขึ้น เมื่อกี้เขาก็ถืออาวุธช่วยต้านปีศาจหนู

แต่เพราะแรงน้อยเกินไป โดนปีศาจหนูถีบทีเดียวก็ล้มลงลุกไม่ขึ้นแล้ว

อูเจ๋อเห็นเลือดไหลที่มุมปากของเสี่ยวหู่ ในใจรู้สึกเศร้าสลดอย่างยิ่ง

แม้เขาจะเคยเป็นทหาร ฝึกฝนวิชาดาบมา แต่เมื่อเผชิญหน้ากับปีศาจก็ไม่อาจต้านทาน และไม่อาจปกป้องใครได้

ต้องมาตายแบบนี้หรือ?

เขายังไม่ได้แก้แค้นให้ลูกเมีย จะมาตายแบบนี้ได้ยังไง?

ภูเขาเทพเจ้า! ที่นี่ไม่ใช่ภูเขาเทพเจ้าในตำนานหรือ?

ทำไมภูเขาเทพเจ้าถึงยังไม่สำแดงเดชคุ้มครองพวกเรา?

และในตอนนั้นเอง เสียงร้องแหลมที่แหบพร่ายิ่งกว่าเดิมก็ดังขึ้น ตามมาด้วยปีศาจหนูตัวขนาดเท่าลูกวัวกระโดดออกมา

เมื่อเห็นปีศาจหนูที่มีขนาดใหญ่กว่าปกติเป็นเท่าตัว พวกอูเจ๋อก็สิ้นหวังอย่างสมบูรณ์

ปีศาจระดับหนึ่ง!

นี่ไม่ใช่สิ่งที่คนธรรมดาจะต้านทานไหวอีกต่อไป

พอเจ้าปีศาจหนูระดับหนึ่งปรากฏตัว มันก็อ้าปากสูดลม ศพทั้งสี่ร่างบนพื้นก็ถูกหมอกดำคลุม ลากเข้าไปในปากของมัน

ปากหุบลง เคี้ยวกร้วมๆ เลือดสาดกระเซ็นราวกับน้ำผลไม้

ปีศาจหนูตัวอื่นเห็นดังนั้น ก็รีบกรูกันเข้าไปเลียเลือดที่กระเซ็นอยู่บนพื้น

ในขณะเดียวกัน หลี่เยว่ก็กำลังดูฉากนี้อยู่

เดิมทีเขาไม่ได้คิดจะยื่นมือเข้าช่วย แต่หลังจากเห็นฝีมือของอูเจ๋อ เขาจึงตัดสินใจช่วยคนกลุ่มนี้

อีกอย่าง มีคนกลุ่มนี้อาศัยอยู่ที่ตีนเขา เขาจะได้ไม่เหงาเกินไป