บทที่ 59 สองวันฟันกำไรห้าร้อยล้าน

สำนักงานใหญ่หวังหลงวุ่นเหมือนผึ้งแตกรัง

ห้องประชุมหนึ่ง ผู้บริหารมากันครบ เอาเข้าจริง ตั้งแต่เข้าบริษัทมาเหล่าทีมงานก็ยังไม่เคยเจอการนัดประชุมที่ถี่ขนาดนี้มาก่อนเลยด้วยซ้ำ

ในห้อง เจ้าอวี๋เฉิงนั่งอยู่ที่หัวโต๊ะหน้าตาเคร่งเครียด ดวงตาเย็นเยียบกวาดมองเหล่าผู้บริหารแถวล่าง แต่ละฝ่ายก็นั่งอึดอัดกันถ้วนหน้า

ประชุมไปครึ่งค่อนวัน ก็ยังหาข้อสรุปไม่ได้ อยู่ๆ ผู้ช่วยของบอสก็พรวดพราดเข้ามาแล้วยื่นมือถือให้

ทุกคนจึงได้เห็นกับตาว่าหน้าของบอสจากแค่ไม่พอใจ ตอนนี้ได้กลายเป็นมืดสนิทราวกับคนที่สูญเสียอย่างหนัก พลังงานอันเยือกเย็นก่อนหน้ายังเย็นเฉียบเหมือนก้อนน้ำแข็ง พออ่านจบเท่านั้นแหละ ตอนนี้ได้กลายเป็นอุณหภูมิห้องดับจิตไปแล้ว

“ข่าวนี่น่าจะช่วยให้พวกคุณตัดสินใจเร็วขึ้น” เจ้าอวี๋เฉิงโยนมือถือดังปั้งลงกลางโต๊ะ

ผู้บริหารมองหน้ากันไปมา สุดท้ายจางเหออิงซึ่งทำสื่อประชาสัมพันธ์เป็นหลัก ยื่นมือไปรับตามสัญชาตญาณงาน เปิดดูข่าว

“ตัวอย่างเกมใหม่ของหยุนเมิ่ง”

“เกมยิงเสมือนจริงระดับบิ๊ก”

“บิดาเพลิงพิโรธร่วมพัฒนา”…

อ่านถึงนี่สีหน้าก็เริ่มหม่น พอเห็นคำฮิตถัดไปถึงกับคิ้วผูกกันเป็นปม

“เพลิงพิโรธสายตรงอยู่ที่หยุนเมิ่ง”

อะไรของมัน ซีรีส์ขึ้นหิ้งของหวังหลง กลายเป็น “สายตรง” ของคนอื่นได้ยังไง สมองผู้เล่นพังหรือเปล่า

แต่เขาห้ามความคิดคนดูไม่ได้ ได้แต่ส่งมือถือให้คนข้างๆ ต่อ แล้วคิดผลกระทบกับแผนรับมือ

มือถือวนไปทีละคน สีหน้าทุกคนเหมือนกันหมด โดยเฉพาะหูหรง จับเครื่องแน่นจนเหมือนจะบีบแตก

เจ้าอวี๋เฉิงเอ่ยขึ้น “ไม่อยากฟังเถียงกันแล้ว ใครมีข้อเสนออะไรก็ว่ามา”

จางเหออิงรีบตอบ “DLC ต้องทำออกมาให้ไวที่สุด ครึ่งปีไม่ได้แน่นอน ราคาให้ถูกที่สุดเท่าที่ทำได้ ถือเป็นการชดเชยผู้เล่น”

หูหรงไม่เถียงเรื่องเวลาหรือกำไร ทีมการตลาดก็ไม่ค้านเรื่องส่วนลด

เจ้าอวี๋เฉิงเห็นไม่มีใครขัด จึงสั่ง “อย่าพูดถึงครึ่งปี ตอนนี้สามเดือนยังนานเกินไป โยกคนมาช่วยเท่าที่โยกได้ โยกไปให้หมด ภายในสองเดือนต้องเห็น DLC เสร็จ”

“เรื่องส่วนลด ไม่ต้องเถียง สำหรับผู้เล่นที่ซื้อสัปดาห์แรก แจก DLC ฟรีทั้งหมด ซื้อในเดือนแรก ลดครึ่งราคา”

“ฝ่ายวิจัย เมื่อก่อนพวกคุณบอกขอเวลาแค่สองเดือนเพื่อศึกษาระบบเสมือนจริง ตอนนี้ผ่านมาครึ่งเดือนแล้ว ยังไม่มีความคืบหน้าอะไร ผมจะไม่ถามหาคนผิด แต่จำคำที่ตัวเองพูดไว้ให้ดี ถึงเวลาแล้วไม่มีความคืบหน้า ก็ไปยื่นใบลาออกเอาเองซะ”

“เลิกประชุม”

ว่าแล้วก็เดินออกไปทันที

เว่ยจาง หัวหน้าฝ่ายวิจัยเหมือนโดนฟาดกลางกระบาล รีบกลับศูนย์วิจัยแล้วสั่งลูกทีม “ทุกคน หาวิธีซื้อเครื่องมิราจของหยุนเมิ่งมาหนึ่งเครื่องจากใครก็ได้ที่ซื้อได้ ราคาเท่าไรไม่ใช่ปัญหา ตัดจากงบวิจัย เริ่มเดี๋ยวนี้”

เขาไม่เคยคิดว่าเครื่องหยุนเมิ่งจะซื้อยากขนาดนี้ แย่งเท่าไรก็ไม่ได้ ไม่มีเครื่องต้นแบบ แล้วจะย้อนรอยอะไรได้ ลูกทีมก็ชอบเอาหัวชนบทความ หาทฤษฎีเอง คิดว่าทุกคนเป็นอัจฉริยะจะทำเทคโนโลยีสุกงอมในสองเดือนได้หรือไง ดื้อด้านกันชะมัด

ความจริงบริษัทยักษ์ใหญ่ทุกราย รวมถึงต่างประเทศ ก็กว้านหาซื้อเครื่องนี้กันหมด ใครๆ ก็รู้ว่านี่คือแพลตฟอร์มยุคถัดไป ใครจะยอมตกขบวนกันล่ะ โดยเฉพาะบริษัทที่ปีนขึ้นมาถึงหัวแถวได้อย่างยากเย็นแสนเข็ญขนาดนั้น

อีกด้าน หลินโหยวเพิ่งวางสายจากฉินซงหยุน ยังไม่ทันขยับ มือถือก็ดังอีก รอบนี้เป็นสายจากเข่อเผิง

ตั้งแต่ครั้งก่อนที่เข่อเผิงพาเข้าไปในเขตทหาร เขามีโอกาสได้ลองทั้งปืนสั้นปืนยาวแล้วส่งข้อมูลประสาทสัมผัสกลับไปให้ แม้แต่เจอหน้ากันก็แทบไม่ได้เจอ เขาจึงคิดในใจว่า “คงมาเคลียร์ค่าอนุญาตใช้งานแหงๆ” แล้วกดรับ

“สวัสดีครับ มีอะไรหรือเปล่า”

“โทรมาแจ้งเรื่องชำระค่าลิขสิทธิ์อุปกรณ์เสมือนจริงน่ะครับ”

ตามคาด เงินเข้าเวลานี้สักห้าร้อยล้านหยวนก็ดีไม่น้อย โรงงานอัตโนมัติจะได้สั่งเพิ่มอีกสองแสนเครื่อง สัปดาห์หน้าพร้อมปล่อยของรวมหนึ่งล้านเจ็ดแสนเครื่อง

เสี่ยวเมิ่งที่กำลังนั่งอีกฝั่งของโซฟา เล่นเกมหั่นผลไม้แบบที่เธอทำตามคำบรรยายของหลินโหยวอยู่ เงยหน้าขึ้นมามอง แต่มือยังไม่ว่าง เลยเหยียบปลายขาหลินโหยวเบาๆ เป็นสัญญาณ

หลินโหยวหันไป เห็นเสี่ยวเมิ่งดึงหน้าต่างข้อมูลบัญชีขึ้นมา มีรายการเงินเข้า “หนึ่งพันล้านหยวน”

เกินกว่าที่คาดเอาไว้มากทีเดียว

“หนึ่งพันล้าน ไม่ได้โอนผิดเหรอครับ”

“ไม่ผิดหรอก”

“เครื่องมีถึงขนาดนั้นเหรอ”

“ไม่ถึงหรอก แต่ส่วนที่เหลือคือค่าซอฟต์แวร์ จะให้คุณช่วยฟรี ๆ ก็คงไม่แฟร์เท่าไหร่”

“ก็จริง…” หลินโหยวยังเก้ๆ กังๆ “แต่ผมก็ยุ่งแค่สองวัน แถมได้ลองของหนักๆ มาอีกเพียบ รู้สึกเหมือนผมเป็นฝ่ายที่ได้กำไรนะเนี่ย”

เข่อเผิงตอบจริงจัง “เทคโนโลยีของคุณเฉพาะตัว ช่วยเราข้ามปัญหาที่อาจต้องใช้เวลาอีกสองสามปีถึงจะแก้ได้ ของที่ทดแทนไม่ได้ มันประเมินค่าเป็นเงินยากอยู่แล้ว”

“ถ้าอย่างนั้น…งั้นผมรับไว้ละกัน มีอะไรให้ช่วยอีกบอกได้ทันที”

เข่อเผิงหัวเราะ “แค่ประโยคนี้ก็พอแล้วแหละ ดี วันนี้เท่านี้ก่อน ไว้คุยกันอีก”

หลินโหยววางสาย ลูบหัวนุ่มๆ ของเสี่ยวเมิ่ง เธอถูกขัดจังหวะเล่นเกมก็ไม่บ่น แค่หันมาถาม

“มีอะไรหรือเปล่าคะ นายท่าน”

“ไม่มีอะไรหรอก เล่นต่อเลย” เขาลูบหัวอีกทีแล้วยกมือถือขึ้นโทรสั่งของ

หนึ่งพันล้าน สี่แสนเครื่อง

สัปดาห์หน้าทะลุหนึ่งล้านเก้าแสนเครื่อง ใครยังกล้าบอกว่าฉันไม่เร่งอีกไหม ล็อตนี้ขายหมดก็ไล่ทันยอดส่งของ “เฟย์หลงเจเนอเรชันสาม” รุ่นล่าสุดของหวังหลง สัปดาห์ถัดไปยิ่งแซงแน่

“เฮียฉิน เงินก้อนก่อนเข้าแล้ว ติดต่อโรงงานอัตโนมัติ เพิ่มออเดอร์อีกสี่แสนเครื่องให้ทีสิ”

“เอ่อ กลัวว่าจะไม่ได้นะบอส”

“หา ทำไมล่ะ เงินพวกเราก็มีแล้ว ทำไมจะใช้ไม่ได้?”