บทที่ 14 - คณิตศาสตร์ เริ่มต้นที่สูตรคูณแม่เก้า

บทที่ 14 - คณิตศาสตร์ เริ่มต้นที่สูตรคูณแม่เก้า

"โอ๊ย! มีวิธีอัพเกรดคณิตศาสตร์แบบเร่งด่วนมั้ยเนี่ย!"

หลังกลับมาจากกายบริหารหน้าเสาธง เสิ่นหยวนก็ฟุบลงกับโต๊ะทันที

อยากตายชะมัด

ทำไม่ได้ ทำไม่ได้เลยจริงๆ

"ฝึกเยอะๆ"

เสิ่นหยวนยังคงฟุบหน้ากับโต๊ะอยู่เช่นนั้น เขาหันหัวไปหาหลีจือแล้วถามว่า "มีอะไรแนะนำมั้ย?"

หลีจือเอียงคอ "เริ่มจากสูตรคูณแม่เก้าดีมั้ย?"

ทำหน้าตาไร้เดียงสาแตพูดจาประชดประชันแบบนี้เนี่ยนะ?

สีหน้าของเสิ่นหยวนเจื่อนลงทันที

"พูดจาภาษาคนหน่อยได้มั้ย?"

"ก็นายพื้นฐานอ่อน ฉันพูดผิดตรงไหน?"

คำพูดนี้เมื่อเข้าหูเสิ่นหยวน มันถูกแปลความหมายโดยอัตโนมัติเป็น "ก็นายมันกาก ฉันพูดผิดตรงไหน?"

ได้เลย ได้เลย สามสิบปีฝั่งตะวันออก สามสิบปีฝั่งตะวันตก คอยดูเถอะ พอคะแนนสอบรายเดือนออกมา ฉันจะจัดการเธอให้ราบคาบ!

ขณะที่เสิ่นหยวนกำลังจินตนาการว่าตัวเองสอบได้ 620 คะแนน และจะนำคำท้านั้นมาจัดการหลีจือ พลันก็มีเสียงดังขึ้นในหัว

"ติ๊ง!"

【เมื่อกลับถึงบ้าน หวนนึกถึงภาพเหล่าวัยรุ่นที่เปี่ยมด้วยพลังชีวิตในโรงเรียนเก่า คุณอดไม่ได้ที่จะคิดถึงวัยเยาว์ที่ผ่านพ้นไป รวมถึงซิกแพคที่หายไปของคุณ】

【เมื่อนึกถึงหุ่นของหลีจือที่ไม่ได้เสียทรงไปตามกาลเวลา คุณลองบีบพุงกะทิอันเป็นหนึ่งเดียวของคุณ ถึงเวลาที่ต้องเปลี่ยนแปลงบ้างแล้ว】

【ภายในหนึ่งสัปดาห์ วิ่งสะสมระยะทาง 10 กิโลเมตร ปัจจุบันทำได้: 0/10 กม. รางวัล: พลังงานล้นเหลือ (ระดับต้น)】

【พลังงานล้นเหลือ (ระดับต้น): อัตราการสูญเสียพลังงานของคุณลดลงเล็กน้อย และอัตราการฟื้นฟูพลังงานเพิ่มขึ้นเล็กน้อย】

เสิ่นหยวน: ???

เฮ้ย! ระบบเอ็งเพี้ยนไปแล้วหรือไง!

การเดินในสนามกีฬานั่นมันเรื่องเมื่อวานนี้แล้ว วันนี้เพิ่งจะมาส่งภารกิจเนี่ยนะ?

แต่ว่าไอ้ 'พลังงานล้นเหลือ' นี่มันหมายความว่าอย่างไร? หมายถึง 'พลังงาน' แบบที่ฉันเข้าใจหรือเปล่า?

ขณะที่เสิ่นหยวนกำลังครุ่นคิด เสียงของหลีจือก็ดังขึ้นข้างหู

"ลามก!"

เสิ่นหยวนตั้งสติและมองดู

สาวสวยหดตัวพิงกำแพง กอดอกแน่น และมองมาที่เขาด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความรังเกียจ

เสิ่นหยวนทำหน้างง

ฉันทำอะไรวะ?

แต่แล้วเสิ่นหยวนก็เข้าใจ

เมื่อครู่ตอนที่เขาดูระบบ เขาไม่ได้ละสายตาไปไหนเลย ทำให้เขากลายเป็นจ้องหลีจือค้างอยู่อย่างนั้น

โอเค ฉันมันโรคจิตเอง

เดี๋ยวนะ!

เสิ่นหยวนค้นพบจุดที่น่าสนใจ

"ตอนที่ฉันมองหลีจือ ระบบก็เด้งภารกิจขึ้นมา ในระบบก็มีข้อมูลเกี่ยวกับรูปร่างของหลีจือด้วย เพราะฉะนั้น..."

"ไขคดีได้แล้ว คนที่ลามกไม่ใช่ฉัน แต่เป็นระบบ"

"ไอ้ระบบลามก!"

เสิ่นหยวนหันไปมองทางโจวเส้าเจี๋ย

อาเจ๋อยังไม่กลับมา

เมื่อนึกถึงเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นในคาบอ่านหนังสือเมื่อเช้า เสิ่นหยวนก็ลุกขึ้นและเดินออกจากห้องเรียนไป ท่ามกลางสายตาสงสัยของหลีจือ

ไม่นานนัก เสิ่นหยวนก็เห็นโจวเส้าเจี๋ยยืนอยู่ที่ระเบียงทางเดิน

อาเจ๋อถือโค้กขวดหนึ่ง ยืนเกาะระเบียงคุยอยู่กับพวกผู้ชายห้อง 15

โจวเส้าเจี๋ยกำลังโม้เรื่องความขลังของข้อสอบย่อยคณิตศาสตร์ บลาๆๆ

ทันใดนั้น ก็มีคนชี้ไปที่ชั้นล่าง

"เชี่ย! น้องคนนั้นน่ารักว่ะ!"

ชั่วพริบตา ความสนใจของทุกคนก็พุ่งเป้าไปที่ชั้นล่างทันที

"ไหนๆ?"

"เร็ว! ขอส่องหน่อย!"

ทุกคนต่างชะโงกหน้าออกไปดู

"ถุย! นายไม่ได้ใส่แว่นมาหรือไง น่ารักตรงไหนวะ!"

"สู้ดูพี่สาวคนสวยไม่ได้หรอก"

"ได้ข่าวว่าพี่สาวเขามีแฟนแล้วนะ เหมือนจะเป็นรุ่นพี่ที่จบไปแล้ว"

ขณะที่ทุกคนกำลังคุยกัน โจวเส้าเจี๋ยก็พูดประโยคเด็ดออกมา

"อ้าว? นั่นมันคะแนนพิเศษไม่ใช่เหรอ?"

ชั่วขณะหนึ่ง พวกผู้ชายห้อง 15 บนระเบียงทางเดินก็ตกอยู่ในความเงียบกริบ

"สุดยอด"

"นี่สิคนจริง!"

"สมควรตาย! พวกแย่งแฟนชาวบ้านสมควรตายให้หมด!!" จู่ๆ ก็มีคนพูดขึ้นมา

"ข้าน่ะรักแท้นะเว้ย!"

"โจวเส้าเจี๋ย จับรูดเสา! จับไอ้คนแย่งแฟนชาวบ้านรูดเสาซะ!"

"ประตูหน้า! ไปประตูหน้า!" หยางเจ๋อ ตะโกนสุดเสียง

ตอนที่อาเจ๋อยังไม่ทันได้ตั้งตัว เขาก็ถูกหามไปถึงประตูหน้าห้องเรียนแล้ว

"ม่ายย! เจิ้นรักเดียวใจเดียว! เจิ้นรักเดียวใจเดียว! อย่าพรากเจิ้นกับสนมรักจากกัน!"

เสิ่นหยวนฉวยโอกาสช่วงชุลมุนแย่งโค้กจากมือโจวเส้าเจี๋ยมา แล้วกระดกเข้าปากรวดเดียวโดยไม่ให้ปากแตะขวด

น้ำทิพย์ชโลมใจจริงๆ

กว่าโจวเส้าเจี๋ยจะโดนรูดเสาเสร็จ เขาก็เพิ่งรู้ตัวว่าโค้กในมือหายไป

"เวรเอ๊ย โค้กฉันล่ะ?"

แล้วโจวเส้าเจี๋ยก็เห็นโค้กในมือเสิ่นหยวน จากที่เหลือเกือบค่อนขวด ตอนนี้เหลือไม่ถึงหนึ่งในสี่แล้ว

โจวเส้าเจี๋ยชี้หน้าเสิ่นหยวน "จับมันรูดเสา! มันแย่งโค้กฉัน!"

เสิ่นหยวนแค่นเสียง "ผู้แย่งชิง ย่อมถูกแย่งชิง! ฉันไม่ผิด! คนที่สมควรโดนรูดเสาคือแกต่างหาก!"

สุดท้าย โจวเส้าเจี๋ยโดนรูดเสาไปอีกรอบ เสิ่นหยวนก็โดนไปด้วยรอบนึง

เสิ่นหยวนรู้แล้วว่าทำไมโจวเส้าเจี๋ยถึงเดินเล่นในช่วงพักเบรกได้นานขนาดนั้น

เวลาส่วนใหญ่เขาหมดไปกับการโดนรูดเสานี่เอง

......

ข้อสอบย่อยภาษาอังกฤษถูกจัดไว้ในสองคาบสุดท้ายของช่วงบ่าย

ภาษาอังกฤษของเสิ่นหยวนนั้น นอกจากความจำดีเป็นทุนเดิมแล้ว เขายังถูกพี่สาวลูกพี่ลูกน้องคนสวยเคี่ยวเข็ญอย่างหนักด้วย

ตอน ม.4 เขาถูกพี่สาวลูกพี่ลูกน้อง "แนะนำ" ให้ท่องศัพท์ 3,500 คำที่จำเป็นต้องรู้จนจบ จากนั้นเขาก็จำศัพท์เพิ่มมาเรื่อย ๆ

เสิ่นหยวนไม่ได้รู้สึกภูมิใจที่จำศัพท์ได้เยอะขนาดนี้เลย แต่กลับรู้สึกว่าชีวิตช่างรันทดชอบกล

แต่จะว่ายังไงดีล่ะ

ขิง นี่มันคือการขิงชัด ๆ!

เหมือนกับที่โจวเส้าเจี๋ยโดนรูดเสาเพราะเผลอไปเหยียดพวกที่อ่อนคณิตศาสตร์ เสิ่นหยวนก็โดนรูดเสาเพราะเผลอสอนศัพท์เป็นบางครั้งเหมือนกัน

ทำไมน่ะเหรอ?

ยกตัวอย่างเช่น คำว่า 'tangle' ที่แปลว่า ยุ่งเหยิง หรือ ความขัดแย้ง

เสิ่นหยวนจะอ่านมันว่า "หมาเลีย" เพราะเส้นทางความรักของพวกหมาเลียมันยุ่งเหยิงสับสนไงล่ะ

ถึงแม้ความรู้จะไหลเข้าสมองด้วยวิธี "สกปรก" แบบนี้ แต่ก็มีความรู้สึกเหมือนโดนเตะก้านคออยู่ดี

ดังนั้นการที่เสิ่นหยวนจะโดนรูดเสาบ้างเป็นครั้งคราวก็เลยถือเป็นเรื่องปกติ

หลังจากสอบย่อยภาษาอังกฤษเสร็จ ทุกคนก็แยกย้ายกันไปหาข้าวเย็นกิน

ในเวลานี้ เด็ก ม.4 และ ม.5 ต่างกลับไปเล่นเกมที่บ้านกันหมดแล้ว

แต่สำหรับ ม.6 แล้ว พวกเขาไม่มีวันหยุด มีแค่บ่ายวันอาทิตย์ที่ปล่อยให้พักเพียงไม่กี่ชั่วโมงเท่านั้น

ก็มีแค่ช่วงเวลานี้แหละที่ให้นักเรียน ม.6 ได้ผ่อนคลายหายใจหายคอบ้าง

แต่ถึงอย่างนั้น การบ้านก็ยังต้องทำอยู่ดี

ในช่วงคาบเรียนภาคค่ำ การสอบย่อยวิชาเคมีก็จบลงแล้ว

เนื่องจากมีการสอบย่อย วันนี้เลยไม่มีการบ้านวิชาคณิตศาสตร์ ภาษาอังกฤษ และเคมี

คนที่ทำเร็วหน่อย การบ้านคงเสร็จไปนานแล้ว

อย่างเช่น หลีจือ

ในคาบเรียนภาคค่ำคาบสุดท้าย หลีจือก็ทำธุระส่วนตัวของเธอเสร็จสิ้นไปแล้ว

ส่วนเสิ่นหยวนยังคงก้มหน้าก้มตาปั่นการบ้านอยู่

......

"เรียบร้อย!"

ก่อนหมดคาบเรียนภาคค่ำคาบสุดท้าย เสิ่นหยวนก็ทำการบ้านเสร็จจนได้

คืนนี้จะได้พักผ่อนสบาย ๆ สักที เยี่ยมเลย!

แต่ในตอนนั้นเอง กระดาษแผ่นหนึ่งก็ปลิวมาตกบนโต๊ะของเสิ่นหยวนเบา ๆ

"หือ?"

เสิ่นหยวนกวาดตามองโจทย์เลขบนกระดาษ แล้วหันไปมองหลีจือ

ยังไม่ทันที่หลีจือจะพูดอะไร เสียงของโจวเส้าเจี๋ยก็ลอยเข้าหูเสิ่นหยวนเสียก่อน

"โจทย์ดัดแปลงจากสามข้อสุดท้ายของข้อสอบย่อยวันนี้ ความยากลดลงมาหน่อย แต่แนวคิดการแก้โจทย์คล้ายกัน เอามาจากไหนวะ?"

โจวเส้าเจี๋ยเงยหน้าขึ้น ก็เห็นหลีจือกับเสิ่นหยวนมองมาที่เขาพร้อมกัน

เข้าใจแล้ว เข้าใจทุกอย่างแล้ว!

ทันใดนั้น โจวเส้าเจี๋ยก็กุมหน้าอก นิ้วสั่นระริกชี้ไปที่เสิ่นหยวน "ไอ้ชาติชั่ว!"

อาเจ๋อรู้สึกเหมือนตัวเองเป็นหนูในท่อระบายน้ำ ที่จู่ๆ ก็ได้เห็นชีวิตอันแสนสุขของคนอื่น เส้นประสาทในสมองของเขาถูกกระตุ้นอย่างรุนแรง

แต่เสิ่นหยวนไม่ได้คิดแบบนั้น

"ฉันเดาผิดหมดเลยเหรอ?"

หลีจือพยักหน้า "นายคิดว่าเหล่าโจวจะยอมให้ตัวเลขที่นายมั่วถูกไปง่ายๆ เหรอ?"

พูดจบ หลีจือก็ทำสีหน้าเย็นชา "พรุ่งนี้เช้าเอามาให้ฉันดูนะ? สามข้อน่าจะถูกสักข้อล่ะมั้ง?"

แม่งเอ๊ย สุดจริงๆ

ฉันปฏิเสธได้มั้ย?

แต่พอเสิ่นหยวนอ้าปากพูด เขาก็ทำตัวน่ารังเกียจขึ้นมาทันที

"ที่รัก เค้ารู้นะ ว่าตะเองเป็นห่วงเค้า"

หลีจือเริ่มเสียใจแล้ว

"นายพูดจาให้มันดีๆ หน่อย!"

เสิ่นหยวนปรับสีหน้าจริงจังทันที "เลี้ยงมื้อดึก กินบาร์บีคิว!"

"ฉันไปด้วยได้มั้ย?" โจวเส้าเจี๋ยยื่นหน้าเข้ามา มองเสิ่นหยวนด้วยสายตามีความหวัง

"เลี้ยงขี้แกสิ"

โจวเส้าเจี๋ยชี้หน้าเสิ่นหยวนด้วยมือที่สั่นเทา "ไอ้เลว! นี่มันไอ้เลวชัดๆ!"

(จบแล้ว)