บทที่ 4 - ที่แท้เธอก็เข้าหาฉันเพื่อการเรียน

บทที่ 4 - ที่แท้เธอก็เข้าหาฉันเพื่อการเรียน

เสิ่นหยวนมองทั้งสองคน "ชุดเซ็ตสามชุด?"

"สั่งชุดรวมสามคนเลยสิ ประหยัดดี"

เสิ่นหยวนได้ยินดังนั้น ก็มองหลีจืออย่างระแวดระวังทันที

หลีจือขมวดคิ้วทันควัน "ทำไม?"

"เดี๋ยวโอนเงินหนึ่งในสามมาให้ฉันด้วย"

พอเสิ่นหยวนพูดจบ ก็เห็นหลีจือมองบนใส่เขา

เด็กสาวเคาะโต๊ะ "รู้แล้วน่า พูดเหมือนฉันจะโกงเงินแกแค่ยี่สิบสามสิบบาทงั้นแหละ"

พอหลีจือพูดจบ เสิ่นหยวนก็กดยืนยันคำสั่งซื้อในโทรศัพท์

หลังสั่งเสร็จ เสิ่นหยวนก็แบมือไปทางหลีจือ "จ่ายเงิน"

หลีจือยิ้มหวาน "เด็กดี เดี๋ยวแม่เลี้ยงน้ำร้านราชาน้ำแข็ง"

เสิ่นหยวนรู้อยู่แล้วว่าหลีจือจะมาไม้นี้ จึงชี้ไปที่ซันเดบนโต๊ะทันที "ไม่ ฉันจะเอาอันนี้"

เสิ่นหยวนรู้ดีว่าหลีจือชอบกินไอศกรีม

เอาไอศกรีมมาล่อหลีจือ ส่วนใหญ่เธอมักจะต้านทานไม่ไหว ยิ่งเป็นกรณีที่เสิ่นหยวน V ให้ 50 แล้วด้วย

เด็กสาวมองซันเดบนโต๊ะ สบถเสียงเบา "จะแปะรูปซันเดหาพระแสงอะไรบนโต๊ะนักหนา!"

แต่ถึงจะบ่น มือของหลีจือก็กดสั่งอย่างซื่อสัตย์

"ซู๊ด ซู๊ด"

"แกช่วยเงียบๆ หน่อยได้ไหม!"

หลีจือขมวดคิ้วมองเสิ่นหยวน

ไอ้เด็กเปรตมีช้อนไม่ใช้ ดันก้มลงไปเลียแผล็บๆ

"ไม่ได้ กินไอศกรีมไม่ซู๊ดมันไม่ได้รสชาติ"

เสิ่นหยวนพูดพลางโชว์ความเร็วในการโจมตีใส่ไอศกรีมต่อหน้าหลีจือ

แผล็บๆๆๆๆ...

ซันเดถ้วยหนึ่งปริมาณลดฮวบลงด้วยความเร็วที่มองเห็นได้ด้วยตาเปล่า

พูดก็พูดเถอะ ลิ้นรัวเร็วใช้ได้เลย

หลีจืออดไม่ได้ที่จะเดาะลิ้น "แกไม่ไปคอสเพลย์เป็นกบก็น่าเสียดายแย่"

"งั้นภาพลักษณ์ฉันในใจเธอก็คือเจ้าชายใช่ไหม?"

"เปล่า คางคกต่างหาก"

เสิ่นหยวนวางซันเดลง พูดเสียงอำมหิต "เธอคอยดูนะ คืนนี้ฉันจะไปมุดอยู่ในรองเท้าเธอ รอตอนเช้าเธอใส่รองเท้า ฉันจะอ้าปากจู่โจมแบบคางคกใส่เลย"

เรื่องคางคกมุดรองเท้า เสิ่นหยวนเคยเจอมากับตัวตอนเด็กที่บ้านเกิด

เช้าตรู่ใส่รองเท้าไม่เข้า ปรากฏว่าเจอคางคกนอนแอ้งแม้งอยู่ในรองเท้า

เรื่องนี้สร้างความกระทบกระเทือนทางจิตใจให้เสิ่นหยวนวัยเยาว์เล็กน้อย แต่สร้างความกระทบกระเทือนทางร่างกายให้คางคกอย่างมหาศาล

ท่าไม้ตายนี้สำหรับสาวน้อยแล้วไร้เทียมทานแน่นอน

ฟังเสิ่นหยวนบรรยาย หลีจือตัวสั่นไปทั้งตัว หน้าแดงแว้ดด่าสวน "แกมันโรคจิต!"

เสิ่นหยวนเผยสีหน้าฟินสุดขีดทันที

การโดนสาวน้อยหน้าแดงด่าว่าโรคจิตเนี่ย ถือเป็นคำชมชั้นสูงสุด

แน่นอนว่าต้องไม่ใช่สาวน้อยที่ด่าคำหยาบคายไฟแลบ

ต้องเป็นสาวน้อยที่รู้สึกขยะแขยงกับการกระทำโรคจิตและดุด่าอย่างรุนแรง

แบบนี้ด่าแล้วถึงจะได้อารมณ์

เห็นสีหน้าเคลิบเคลิ้มของเสิ่นหยวน หลีจือพูดไม่ออกเลยทีเดียว

ส่วนเหอจืออวี้ที่อยู่ข้างๆ หน้าแดงจนทำตัวไม่ถูกไปแล้ว

ถึงพวกเธอจะเป็นเพื่อนสมัยเด็กกัน แต่ช่วยระวังปากหน่อยเถอะ!

เรื่องพรรค์นี้มันเอามาพูดในที่สาธารณะได้ที่ไหนกัน!!

"เอาล่ะๆ กินกันก่อนเถอะ แฮมเบอร์เกอร์จะเย็นหมดแล้ว"

เสิ่นหยวนมองเหอจืออวี้ที่พยายามจะกู้บรรยากาศ ดูสิทำเด็กมันกลัวหมดแล้ว

หน้าร้อนขนาดนี้ มันจะเย็นไปได้สักแค่ไหนกันเชียว

"ให้มันหิวตายไปซะ"

หลีจือพูดไม่ทันขาดคำ ก็เห็นเสิ่นหยวนอ้าปากงับแฮมเบอร์เกอร์หายไปหนึ่งในสี่ส่วน ถึงกับอึ้งไปเลย

"ปากแกกว้างชะมัด"

เสิ่นหยวนเคี้ยวอาหารในปากอย่างรวดเร็ว จากนั้นอาศัยจังหวะเผลอ คว้าปีกไก่ตรงหน้าหลีจือไปอย่างไว

"เฮ้ย! นั่นของฉันนะ!" หลีจือเห็นเข้าก็รีบยื่นมือจะแย่งปีกไก่คืน แต่ก็สายไปเสียแล้ว

เสิ่นหยวนยัดปีกไก่เข้าปากทั้งชิ้น แล้วเริ่มดูดอย่างรวดเร็ว

หลีจือได้แต่มองตาปริบๆ ดูปีกไก่หายวับไปในปากเสิ่นหยวน รอจนพ่นออกมาอีกที ก็เหลือแต่กระดูกล่อนจ้อนสองท่อน

สกิลนี้ ผู้หญิงปากเล็กทำยากมาก

หลีจือทึ่งมาก รีบคีบปีกไก่จากจานส่งให้เสิ่นหยวนอีกชิ้น พูดอย่างตื่นเต้นว่า "โชว์อีกทีซิ!"

เสิ่นหยวนได้ยินดังนั้น ก็ยัดปีกไก่เข้าปากทันที

แต่ในขณะที่เสิ่นหยวนกำลังกินปีกไก่ หลีจือก็ยื่นมือมาตบหัวเสิ่นหยวนเบาๆ "เด็กดี เดี๋ยวพาไปกินราชาน้ำแข็งนะ"

เวร โดนเอาเปรียบจนได้

ช่างเถอะ ปีกไก่ที่มีแค่สองชิ้นโดนเราฟาดเรียบ แถมยังได้น้ำอีกแก้ว กำไรเห็นๆ

ไม่สิ

เสิ่นหยวนอมปีกไก่คาปาก ถามเสียงขุ่น "เมื่อกี้เธอเอามือที่จับปีกไก่มาลูบผมฉันใช่ไหม?"

"เปล่า"

หลีจือหดมือกลับ พยายามจะหยิบทิชชู่บนโต๊ะ

แต่โดนเสิ่นหยวนคว้ามือไว้ได้ก่อน

"ดูอุ้งตีนเธอนี่ มันแผล็บขนาดนี้! ยังจะบอกว่าเปล่าอีก!"

"ฉันจะกลับไปฟ้องป้าจางว่าเธอลวนลามฉัน"

เสิ่นหยวนรีบปล่อยมือ

การอัญเชิญท่านแม่นี่รับมือไม่ไหวจริงๆ

บ้านสองคนอยู่ใกล้กัน อยู่ตรงข้ามกันเลย หลีจือฟ้องจบ วินาทีต่อมาหูเสิ่นหยวนได้ระบมแน่

"เด็กน้อยเอ๊ย!"

หลีจือเชิดคางขึ้น "ฮึ!"

พอกินมื้อเที่ยงเสร็จ ทั้งสามคนก็เดินกลับโรงเรียน

พอถึงหน้าโรงเรียน เสิ่นหยวนก็เห็นร่างที่คุ้นเคย

ถงชูโหรวเดินมากับผู้ชายร่างบึกบึนคนหนึ่ง ในมือถือชานมไข่มุก สีหน้าเรียบเฉย

แต่พอเห็นเสิ่นหยวน ดวงตาของถงชูโหรวก็เป็นประกาย รีบโบกมือให้เสิ่นหยวน ทักทายเสียงใสว่า "ไฮ~ เสิ่นหยวน!"

เสิ่นหยวนรู้ดีว่าถงชูโหรวจะทำอะไร

ก็แค่จะกดดันผู้ชายข้างๆ บอกใบ้ว่าฉันยังมีผู้ชายที่สนิทกว่าอยู่นะ

เสิ่นหยวนเคยโดนลูกไม้นี้ของถงชูโหรวตกมาแล้ว

ส่วนทำไมถึงทิ้งเพื่อนสมัยเด็กดีๆ ไปหาคนอื่น ก็คงเพราะความหนุ่มแน่นต้านทานสิ่งยั่วยวนไม่ไหวนั่นแหละ

ถุงน่องดำขาเรียวยาวคุณชอบไหมล่ะ?

เสิ่นหยวนย่อมต้องชอบ ยิ่งถุงน่องดำขาเรียวยาวเป็นฝ่ายเข้าหาคุณเองด้วย

ส่วนทำไมตอนนี้ถึงไม่ชอบแล้ว เหตุผลก็ง่ายมาก

ช่วงเดือนสุดท้ายก่อนสอบปลายภาค ม.5 ตอนที่เสิ่นหยวนกับถงชูโหรวและคนอื่นๆ ไปเที่ยวกัน เขาบังเอิญได้ยินจุดประสงค์ที่ถงชูโหรวเข้าหาเขา

"ถ้าไม่ใช่เพราะเขาเก่งภาษาอังกฤษ เธอคิดว่าฉันจะสนใจเขาเหรอ? คะแนนสอบ 550 ยังไม่ถึงเลย ถึงตอนนั้นเลือกเรียนสาขากากๆ จะไปมีประโยชน์อะไร?"

แม่*เอ๊ย ที่แท้เธอเข้าหาฉันเพื่อการเรียน เพื่อภาษาอังกฤษนี่เอง!

มองข้ามความหล่อของฉัน แล้วไปเลือกภาษาอังกฤษที่ฉันไม่เคยเห็นค่าเนี่ยนะ

เสิ่นหยวนรู้สึกเหมือนความรักอันบริสุทธิ์ของตัวเองถูกโยนให้หมากิน

คะแนนภาษาอังกฤษของเสิ่นหยวนดีจริงๆ นั่นแหละ สมัย ม.4 ที่คนอื่นยัง "F**K" "oh, yes" "comebaby" กันอยู่ เสิ่นหยวนก็สามารถด่าสวนกับชาวต่างชาติในเว็บนอกได้แล้ว

ส่วนว่าทำไม คงเป็นพรสวรรค์ละมั้ง

เสิ่นหยวนคุยได้กับทุกคน คุยไปคุยมา เดี๋ยวมันก็คุยเป็นเอง

พอนึกย้อนไปตอนสอนภาษาอังกฤษให้ถงชูโหรว ตอนนั้นเขาพ่นภาษาอังกฤษไฟแลบ เสิ่นหยวนยังรู้สึกว่าตัวเองเท่ระเบิด

สุดท้าย คะแนนภาษาอังกฤษของตัวเองดันทำพิษ

เสิ่นหยวนรู้สึกเหมือนโดนดูถูก

จากนั้นก็เริ่มตั้งใจเรียน จนสุดท้ายสอบปลายภาคก็จุติขึ้นมาอยู่ห้องคิงได้สำเร็จ หลุดพ้นจากห้องธรรมดาแดนล่าง และคิดว่าจะหลุดพ้นจากถงชูโหรวด้วย

แต่ผลปรากฏว่าถงชูโหรวก็จุติขึ้นมาด้วยเหมือนกัน

พอนึกว่าถงชูโหรวอาจจะอาศัยคะแนนภาษาอังกฤษที่เขาช่วยติวให้จนได้โอกาสเลื่อนชั้นขึ้นมาห้องคิง

มันทำเอาเสิ่นหยวนขยาดจนแทบอ้วก

ตอนนี้ถงชูโหรวทักทายเขา อารมณ์ดีๆ ของเสิ่นหยวนก็หายวับไปทันที

การตอบโต้ของเสิ่นหยวนก็เด็ดขาดมากเช่นกัน

"ถุย!"

"เสนียด"

(จบแล้ว)