บทที่ 3 - ตอนเดินผ่านก็ช่วยยกเท้ากลบประวัติมืดด้วย

บทที่ 3 - ตอนเดินผ่านก็ช่วยยกเท้ากลบประวัติมืดด้วย

เสียงกริ่งเข้าเรียนดังขึ้น

โจวเส้าเจี๋ย เพื่อนร่วมโต๊ะที่นั่งอยู่ริมสุดรีบวิ่งกลับมาที่นั่ง

อาศัยจังหวะที่ครูภาษาจีนเพิ่งจะเดินขึ้นมายืนบนโพเดียม โจวเส้าเจี๋ยก็พูดรัวเร็วว่า "ไอ้หยวน แกทายซิเมื่อกี้ตอนไปเข้าห้องน้ำฉันเห็นอะไร?"

"จู๋แกหาย?"

"ไปตายซะ!"

โจวเส้าเจี๋ยตบเสิ่นหยวนไปทีหนึ่ง ก่อนจะทำท่าลับลมคมใน "ฉันเห็นถงชูโหรวเด็กเก่าแกคุยกับหัวหน้าฝ่ายกีฬาห้องนั้นอย่างสนิทสนมเลยว่ะ"

โจวเส้าเจี๋ยพูดไม่ทันขาดคำ ในหัวเสิ่นหยวนก็ดัง "ติ๊ง" ขึ้นมา

【แม้ว่าการแชทครั้งแรกหลังกลับมาเจอกัน คุณกับหลีจือจะไม่ได้มีเรื่องคุยกันมากนัก แต่โชคดีที่ความทรงจำสมัยวัยรุ่นยังพอให้คุณประคองบทสนทนาฝืดๆ ต่อไปได้ จู่ๆ หลีจือก็เอ่ยถึงผู้หญิงที่คุณเคยตามจีบสมัย ม.ปลาย】

【อธิบายให้หลีจือฟังว่าคุณกับถงชูโหรวไม่ได้มีความสัมพันธ์อะไรกัน รางวัล: 300 หยวน】

เห็นเสิ่นหยวนนิ่งอึ้งไป โจวเส้าเจี๋ยก็เอาศอกถองๆ เสิ่นหยวน

วินาทีต่อมา เสิ่นหยวนก็สวนกลับด้วยศอกพิฆาตผึ้งน้อยทันที

ทั้งสองคนเริ่มงัดข้อกันตรงนั้น เอาศอกดันกันไปมา แกดันฉัน ฉันดันแก

แล้วสายตาของครูภาษาจีนก็ตกลงบนร่างของทั้งสองคน

ครูภาษาจีนของห้อง 15 ชื่อ โจวรั่วหลาน อายุ 25 ปี เป็นครูประจำชั้นห้อง 15 มา 2 ปีแล้ว ปีนี้เป็นปีที่ 3

เด็กห้อง 15 เรียกเธอว่า เจ๊หลาน

แว่นตาเป็นไอเทมคู่กายเจ๊หลาน ปกติชอบใส่กระโปรง

ถึงจะเป็นครูรุ่นใหม่ แต่ทักษะการสอนก็เก่งพอตัว ไม่อย่างนั้นคงไม่ถูกจัดให้มาสอนห้องคิง

แน่นอน ที่สำคัญที่สุดคือมีความรับผิดชอบสูง

หรือก็คือยังไม่เคยผ่านการถูกสังคมทุบตี

แต่เทียบกับการถูกสังคมทุบตีแล้ว เจ๊หลานรู้สึกว่าไอ้เด็กเปรตพวกนี้น่าปวดหัวกว่าเยอะ

เด็กผู้ชายมัธยมปลาย ส่วนใหญ่เวลาอยู่ระหว่างความเป็นผู้ใหญ่กับความไร้เดียงสา มักจะเลือกเป็นเด็กเปรต

อย่างเช่นสองคนที่กำลังงัดข้อกันอยู่ตอนนี้

"โจวเส้าเจี๋ย เสิ่นหยวน ลุกขึ้นแปลบทความภาษาจีนโบราณเมื่อวานหน่อย"

สิ้นเสียงเจ๊หลาน เสิ่นหยวนกับโจวเส้าเจี๋ยก็ชะงักกึก

ฉิบหาย

เมื่อวานไม่ได้ทำการบ้าน

สองนาทีต่อมา หลังห้องเรียนก็มีมนุษย์ถือกระดาษคำตอบเพิ่มขึ้นมาสองคน

หลีจือมองที่นั่งว่างเปล่าข้างๆ อย่างสบายใจ ยกขาพาดเก้าอี้เสิ่นหยวน แถมยังบิดขี้เกียจไปทีหนึ่ง

ทำเสร็จสรรพ สายตาของหลีจือก็มองไปที่เสิ่นหยวน แล้วส่ายหน้า

ทำท่าทางเหมือนผิดหวังที่เหล็กไม่ยอมกลายเป็นเหล็กกล้า

เสิ่นหยวนถลึงตากลับ

เคเอฟซีเธออดแดกแล้ว

น่าเสียดาย ตอนนี้หลีจือหันหน้ากลับไปแล้ว

มองไม่เห็น การโจมตีของคุณไร้ผล

ยืนอยู่หลังห้อง เสิ่นหยวนมองโจวเส้าเจี๋ยด้วยสายตาอาฆาต "อยู่ดีๆ จะไปพูดถึงถงชูโหรวหาพระแสงอะไร"

"ก็เขาว่าแกเคยจีบเขานี่หว่า! เป็นห่วงเป็นใยอดีตสายเปย์อย่างแกไง"

โจวเส้าเจี๋ยพูดไม่ทันจบ ก็เห็นเสิ่นหยวนขยับหนีไปก้าวหนึ่ง ดูท่าไม่อยากคุยหัวข้อนี้เท่าไหร่

แต่โจวเส้าเจี๋ยชัดเจนว่าไม่อยากปล่อยประวัติมืดของเสิ่นหยวนไปง่ายๆ ก้าวตามไปติดๆ

"เล่ามาหน่อยสิ"

เสิ่นหยวนขยับหนีไปอีกก้าว

โจวเส้าเจี๋ยตามตื้อไม่เลิก "โธ่ เบบี๋ เล่ามาเถอะน่า!"

สิ้นเสียง โจวเส้าเจี๋ยก็ได้ยินเสียงฟ้องครูดังลั่นข้างหู

"เจ๊หลาน! โจวเส้าเจี๋ยชวนผมคุยไม่หยุดเลยครับ!"

"ไอ้เชี่ย!"

โจวรั่วหลานมองทั้งสองคนอย่างเอือมระอา "ยืนห่างๆ กันหน่อย"

เสิ่นหยวนฟ้องต่อ "ผมจะยืนติดประตูอยู่แล้วครับ มันยังจะตามมาอีก"

เจ๊หลานชี้ไปที่โจวเส้าเจี๋ย แล้วเคาะโพเดียม "โจวเส้าเจี๋ย มายืนบนโพเดียม"

โจวเส้าเจี๋ยสาปแช่งเสิ่นหยวนเสียงเบา แล้วเดินไปยืนบนโพเดียมท่ามกลางสายตาของคนทั้งห้อง

"ยืนดีๆ!"

"เจ๊หลาน โจวเส้าเจี๋ยส่ายตูด!"

โจวรั่วหลานยกมือกดลง "เงียบๆ ให้มันส่ายไป"

ทั้งห้องระเบิดเสียงหัวเราะครืน

...

หลังคาบภาษาจีนก็เป็นเวลาอาหารกลางวัน

การแย่งข้าวกับไอ้พวกเด็ก ม.4 ม.5 เป็นวิชาบังคับของเด็ก ม.6 ทุกคน แต่วันนี้เสิ่นหยวนไม่คิดจะไปบุกโรงอาหาร

ออกไปข้างนอก กินของดีๆ

ครูรุ่นใหม่ยังมีข้อดีอยู่อีกอย่าง คือไม่สอนเกินเวลา

พอถึงเวลาเลิก เจ๊หลานวิ่งไวกว่าพวกนักเรียนเสียอีก

มองดูคนในห้องวิ่งกรูออกไปอย่างโกลาหล เสิ่นหยวนยืนยืดคออยู่ประตูหลัง มองดูฝูงชนด้วยสายตาเหยียดหยาม

"วิ่งไปซะ วิ่งไปเพื่อเศษอาหารซะ เจ้าพวกกากเดน!"

"ลุยยยยย!!!"

"ป้าครับ!! ผมมาแล้ว!!"

หลังจากพวกผู้ชายวิ่งออกไปอย่างรีบร้อน พวกผู้หญิงก็จูงมือกันออกไปบ้าง

ทุกคนต่างก็มีคู่หูกินข้าวของตัวเอง จะไปกินข้าวด้วยกันก็ดี หรือจะไปเข้าห้องน้ำแบบดูโอ้ก็ได้

"หลีจือ มื้อเที่ยงวันนี้ไปไหนอะ?"

เด็กผู้หญิงที่นั่งข้างหน้าหลีจือชื่อ เหอจืออวี้ เวลาหัวเราะจะมีเขี้ยวเล็กๆ สองซี่ น่ารักน่าเอ็นดู

หลีจือหันไปชี้เสิ่นหยวนที่เพิ่งจะนั่งลง "วันนี้เสี่ยเลี้ยงเคเอฟซี"

"ว้าว!" เหอจืออวี้มองเสิ่นหยวน

เขามีพาวเวอร์จริงๆ กินเคเอฟซีไม่ดูวันดูคืนเลย

เสิ่นหยวนลุกขึ้น พยักพเยิดหน้าไปทางหลีจือ "ไปกัน รีบกินรีบกลับ"

หลีจือลุกขึ้น โบกมือเรียกเหอจืออวี้ "ไปกัน เขาเลี้ยงฉัน ฉันเลี้ยงเธอ"

เสิ่นหยวนหันขวับชี้นิ้วใส่หน้า "เอาเงิน 50 ของฉันไปเลี้ยงคนอื่นเหรอ!"

"ทำไมล่ะ ก็แกให้ฉันแล้วนี่!"

หลีจือเชิดหน้าขึ้น

เด็กสาวมองดูเด็กหนุ่มอย่างผู้ชนะ

"ไว้คราวหน้าเธอเลี้ยงฉันบ้าง"

เสิ่นหยวนรู้ว่าค่าขนมของหลีจือจริงๆ แล้วเยอะมาก

พ่อหลีเปย์ลูกสาวหนักเอาเรื่องอยู่

หลีจือก็รับปากทันที "ได้ ไว้มีโปรซื้อหนึ่งแถมหนึ่งเมื่อไหร่จะเลี้ยงไอศกรีมโคนนะ"

เสิ่นหยวนชูนิ้วกลางให้เงียบๆ

ข้างโรงเรียนจี้หยางมีแหล่งหาของกินอยู่ไม่น้อย

ใกล้หน่อยก็ห้างเก่า ไกลหน่อยก็ย่านการค้าที่เพิ่งสร้างใหม่เมื่อไม่กี่ปีมานี้

เคเอฟซีอยู่ในห้างข้างโรงเรียน เดินไปแค่ห้านาทีก็ถึง

ระหว่างเดิน เสิ่นหยวนมองหลีจือที่อยู่ข้างๆ ในใจขบคิดเรื่องภารกิจ

มันก็น่าอายนิดหน่อยนะ

ถึงเสิ่นหยวนจะชอบกวนตีนบ่อยๆ แต่เขาก็รู้วิธีที่จะยกเท้ากลบประวัติมืดเวลาเดินผ่าน

พอลองคิดดู เสิ่นหยวนก็เริ่มยุกยิกไปมา

"แมลงสาบเข้าสมองเหรอ?"

"ไม่ใช่" เสิ่นหยวนถือโอกาสขยับเข้าไปใกล้หลีจือ กระซิบว่า "เธอรู้ไหมเมื่อกี้ตอนเรียนโจวเส้าเจี๋ยคุยอะไรกับฉัน?"

"กิ๊กเก่าแกเหรอ?"

ชัดเจน หลีจือได้ยิน

เสิ่นหยวนมองหลีจือ พูดจริงจัง "เบบี๋ กิ๊กเก่าฉันไม่ใช่เธอเหรอ?"

หลีจือชี้นิ้วใส่หน้า "ห้ามพูดถึงประวัติมืดของฉัน"

"เป็นเพื่อนสมัยเด็กกับฉันคือประวัติมืดของเธอเหรอ?"

"ห้ามพูดถึงประวัติมืดนะไอ้เวร!"

เสิ่นหยวนกุมหน้าอก ทำเสียงต่ำทรงเสน่ห์ "เบบี๋ ถึงเธอจะรังเกียจฉัน แต่เธอต้องรู้นะ ว่าหัวใจของฉันเป็นของเธอมาตลอด!"

เด็กสาวยกมือจะตบ เสิ่นหยวนหลบอย่างพลิ้วไหว

ตอนนั้นเอง ในหัวเสิ่นหยวนก็มีเสียงดัง "ติ๊ง"

【ภารกิจสำเร็จ!】

【อธิบายให้หลีจือฟังว่าคุณกับถงชูโหรวไม่ได้มีความสัมพันธ์อะไรกัน รางวัล: 300 หยวน (สำเร็จแล้ว)】

เสิ่นหยวนชะงัก

เขายังไม่ได้เอ่ยชื่อถงชูโหรวเลย ภารกิจสำเร็จได้ไง?

ช่างเถอะ ได้เงินก็พอ

เยี่ยมไปเลย ได้ค่าข้าวอีกแล้วพวกเรา

ทันใดนั้น หลังเสิ่นหยวนก็ดัง "เพียะ"

เสิ่นหยวนร้องจ๊ากตัวบิดตัวงอ

"หลีจือ เธอเอาจริงเหรอเนี่ย!"

...

ข้ามสะพานลอย ทั้งสามคนก็มาถึงร้านเคเอฟซีอย่างรวดเร็ว

พอนั่งลง เสิ่นหยวนยังคงอารมณ์ค้างจากเมื่อกี้ "ส่วนของเหอจืออวี้เธอสั่ง ห้ามมาเอาเปรียบป๋า"

หลีจือแค่นเสียงเหอะอย่างไม่ยี่หระ "ฉันสั่งก็ฉันสั่ง เรียกแม่สิ เดี๋ยวของแกฉันสั่งให้ด้วย"

"แม่ครับ!" เสิ่นหยวนตอบสนองระดับศูนย์เฟรม

หลีจือยื่นมือไปตบหัวเสิ่นหยวน "เอ๊อะ! เด็กดี เราไม่กินเคเอฟซีกันนะ"

"แม่ครับ ผมจะกิน..."

เสิ่นหยวนยังพูดคำสุดท้ายไม่ทันจบ ก็โดนหลีจือบังคับปิดปาก พร้อมสวดคาถา 24 ตัวอักษร

"มั่นคง มั่งคั่ง เข้มแข็ง เป็นประชาธิปไตย..." (ค่านิยมหลักสังคมนิยม)

เหอจืออวี้มองทั้งสองคน ยิ้มแห้งๆ

เธอเริ่มตามวงจรสมองของสองคนนี้ไม่ทันแล้ว

(จบแล้ว)